Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

Chodziło mi, że na bajki typu Tomcio Paluch, nie mam czasu.
Co do reszty co napisałaś, nie wiem o co ci chodzi?

Anstawia napisał/a:

Chodziło mi, że na bajki typu Tomcio Paluch, nie mam czasu.
Co do reszty co napisałaś, nie wiem o co ci chodzi?

O to, że kazdy z nas ma swój sposób na siebie
Ja bajki itp.
Ty swój.
Jesteśmy inne, ale nie gorsze od siebie, tylko inne i uczymy się cenić w sobie inność.
A może indywidualność? Bo to słowo jest bardziej cenione

Anstawia, to co myślisz, robisz, przeżywasz - jest Twoje i jest Bardzo Wartościowe.
Tylko sama chciej być tego pewna
Właśnie kiedy pytasz jak teraz, to widzę, że brak Ci jest tej pewności siebie, którą - widziałam - chciałabyś mieć.
A ja tak z zewnątrz, nie rozumiem, choć doceniam mocno starania.
Bo ja widzę miłą osobę, choć mającą do siebie samej wiele uprzedzeń. A z drugiej strony wiele własnych przekonań, tylko wyciągnięty z dzieciństwa chyba (?) brak pewności siebie.

Wiesz, że ja Ciebie bezpośrednio nie upewnię. Ty sama musisz znaleźć swój sposób i widziałam, że szukasz, że to robisz.
Nie motywuj się negatywnie pytaniami - moimi
Raczej postaraj się je odczuć, jako pozytyw

Baby niedobre!!!!

O czym od początku mówię?
Że trzeba chcieć.
Że nikogo nie można zmusić do chcenia.
Że każdy musi chcieć sam. Inaczej o d... potłuc.

Każdy ma swój indywidualny odnośnik w życiu.
Swoje własne chcenie.
Swoje własne słońce i własne chwile.

Chyba grunt, to chcieć w sobie tego poszukać.

Ej, zaśmieję się, gonić króliczka, a nie złapać go

Żabcia5 napisał/a:

beosa napisał/a:

Ja traktowałam teściową jak drugą matkę.Do czasu.Dopóki nie wykorzystała moich zwierzeń na temat domu rodzinnego.Szybko stanęłam na łapkach.Nie odsłaniałam się więcej.
Ale dziś słyszę,że jestem nieprzystępna,że nikt mnie nie lubi,nikt nie chce przyjść.Kotek pokazał pazurki?Niegrzeczny kotek Paszoł won!

Widzisz beosa, to co Ty robisz jest zupełnie normalnym zachowaniem. Żeby zjednać sobie ludzi trzeba się na nich otworzyć. Zwłaszcza kobiety potrzebują się wygadać. Dobrze jest chcieć mówić i  umieć słuchać. Mój maż wychodzi z założenia, że nie można się przed ludźmi otwierać, bo ludzie to wykorzystają. Jest również bardzo drażliwy. Kiedyś czół się ciężko znieważony, bo mój wujek stanął do niego tyłem, gdy rozmawiał ze mną.
Inna rzeczą, której nie mogę pojąć jest jego opanowane zachowanie w stosunku do innych. U teściów jego siostra swego czasu zachowywała się niestosownie, tak na pograniczu dopuszczalnej normy, dobrego smaku. Dlaczego wtedy się na nią nie wydrze tak jak to robi w stosunku do mnie, albo chociaż nie powiedział jej coś do słuchu tak jak to dobrze potrafi robić w domu, tylko się obrazi.

To proste.Boi się siostry,a może matki tak jak mój.No i pokazałby prawdziwe oblicze.
Mój dla nich to niespotykanie spokojny człowiek,niemowa,a w stosunku do mnie...
Dziwne,ale on też ma szurniętą,nadpobudliwą siostrę,która nie ma szacunku nawet dla własnej matki,gdy ta ma na przykład odmienne zdanie.

Kiedy druga siostra jm przyszła do mnie z pretensją,że jestem znerwicowana?,nie panuję nad nerwami,że może psycholog by mi się przydał (mówię byłam,ile razy?-trzy.Mało, ja BYŁAM PIĘĆ inteligenta osóbka nie?).
Dałam przykład pierwszej siostry.OOO,ona to już całkiem wariatka!
To powinniście rozumieć i mnie,szczególnie,że twój brat(mój jm) daje mi popalić.
Odpowiedź: to jest co innego, ona taka jest,zawsze taka była,trzeba przymknąć oko.

Porąbana rodzinka...

zabka-k napisał/a:

Żabcia5 napisał/a:

Mnie nie chodzi o to co on robi, a czego nie robi, tylko o to jak mam przekonać się czy ze mną jest wszystko w porządku. W chwilach takich ja ta powinnam móc na niego liczyć, a tu jestem zupełnie sama. Ostatnio wiele czytam i wydaje mi się, że rozumiem dlaczego jest mi tak źle, ale on to wszystko podważa, a ja nie mam żadnego innego potwierdzenia. Psycholog, czy ona jest obiektywna, może mówi to co chce usłyszeć, żebym czuła się dobrze i poczuła się dowartościowana. Nigdy nie ocenia nikogo i to dobrze, ale czy ona będzie umiała mi powiedzieć, czy ja jestem normalna? Na pewno ją o to zapytam we wtorek, ale to może mnie nie przkonać.

Przy nim to się nigdy nie przekonasz.
Przecież dla jego spokoju psychicznego najwłaściwszym jest uważanie, iż jesteś z lekka trąchnięta i nie ma w Tobie nic wartościowego. W dodatku wykorzystuje to dziecko, bo fakt, w taki wieku jest.
Ja mojej starszej córy nie przeciągam na swoją stronę, ani on na swoją. Młodszych też. Ja po prostu jestem, jaka jestem.  Starsza choć się jeszcze rzuca, ale widzę, że ma wewnętrzne przeświadczenie, że jednak ja jestem normalnie normalna. Mama pogada, zatroszczy sie o fajne buty i towarzystwo koleżanek na weekend (no bo to wiek sypiania u siebie ). Upiecze pizzerinki i da na oranżadę. Ściągnie z netu teksty piosenek i materiały na szkolną prezentację. Wywali zawartośc wszystkich szafek na środek pokoju, dołoży do tego na wpół pełne talerze i szklanki i nie odezwie się słowem, dopóki palcem nie sprawdzi, czy rzeczywiście jest porządek
Tata kupi chipsy i.... będzie ją na siłę informował o aktualnych wynikach sportowych. Poza tym nic. Jak jechałam do Z-ca, to Niuniek się cieszył - o rany ale będę miała wolny weekend, tata to nawet raz do mnie do pokoju nie zajrzy i nie karze mi sprzątać

I szczerze? Ja się nie pytam terapeutki, jaka ja jestem. Zresztą moja zaraz by odpowiedziała - a jak Pani uważa, jaka Pani jest? I pewnie zaraz by dodała, ze ona zastrzegła, ze nie będzie dla mnie dobroduszną mamą

To JA mam wiedzieć jaka jestem i być pewna tego co wiem. Dlatego nie działa na mnie to, co mówią o mnie inni To ja muszę siebie znać. Pewnie - miło mi usłyszeć coś miłego. Ale na szczęście szybko zapominam
Moje o mnie samej zdanie jest najważniejsze!

Ach zabka-k wiele mądrych rzeczy napisałaś.
Będzie mi bardzo trudno zrozumieć czy jestem normalna będąc z nim choć teraz to raczej obok niego. Jeśli ja okażę się normalna to znaczy, że z nim jest coś nie tak. Był zawiedziony, że moja psycholożka nie skierowała mnie do psychiatry.

Świetnie piszesz o tym co robisz z dziećmi. To nie pierwszy raz to dostrzegłam. Widzisz u mnie jest pewien problem chyba z tym, że moja córka jest jedynaczką. Ja też byłam, ale takich problemów nie miała. On musi mieć w domu sprzymierzeńca i wroga. Role te przypisuje rodzicom, tylko, że nie na stałe tylko zamiennie. Raz jest moją przyjaciółką innym razem taty.

Moja psycholożka nigdy nie ocenia ani mnie ani mojego męża i chyba tak powinno zostać.
Przeraża mnie to, że mój mąż uważa, że ja coś mówiła, a ja uważam, że tego nie mówiłam. Ktoś tu jest psychiczny.

A ja se palę, bo lubię. Tak, wiem o czym m?wisz, bardzo dobrze.

Ja się chętnie tam przejdę. Te oczka polodowcowe to mają barwy co? Ja bym się popatrzyła, obeszła i wskoczyła, ale wfedy to mogłaby lekka draka być.

Z tym robieniem coś ze względu na kogoś to jeden przypadek był. Ja taka potulna to nie jestem.

Bo to jest ten sam co przed laty, bez życia, trzeba chyba innego.

Ale wiesz, co z tego, że my, że ja, wiemy co ja lubię jak ja nie mam dostępu do tego. I to jest klops.

zabka-k napisał/a:

Żabcia5 napisał/a:

Przecież jak piszę o tym, że mi dobrych rad udzielał, to piszę o sobie, co ja z tego miałam a nie o nim
Dobrze jak chcecie to napiszę kilka szczegółów.

A ja mojemu byłam tak dozgonnie wdzięczna za jego odpowiedzialność, że teraz zląduję z własnego mieszkania nawet sporego na wynajmowaniu po wsze czasy "czegoś" z trójką dzieci, bo na kredyt tym bardziej 0% mnie nie stać. Takie to są dobre rady i cudne czyny. Tylko, że liczy się efekt, a nie Twoje jeszcze wyobrażenia

Moj karaluch mowil, ze jak bede robic co mi kaze to nie bede miala problemow !!! A ja po swojemu i problem byl !!! Oj gdybym tylko posluchala

Nie wiem, ale wydaje mi się że Anstawia ma więcej informacji na temat szukania tego pozytywnego ja w sobie i znajdowania na siebie sposobu

hm... napisał/a:

Happyfull napisał/a:

A moze to Ty tak patrzysz na siebie ? Wszyscy to Ci powiem maja nas gleboko w ...dupie !!!

Raki patrzy, że inni patrzą.
A co tam inni, hę?

Sory, nadrabiam.

Matka mnie dobija swoimi jazdami.
Idzie do lekarza i się martwi, że jej zwolnienia nie przedłużą.
Ale j? opieprzam. Nie ma się o co martwić, a się martwi, nosz kur...
A nie martwisz się, że jutro koniec świata będzie? -pytam jej.
Rób a nie gadaj, bo scenariusze piszesz irracjonalnie - to mówię ja. Jaja nie?
I ona na to, no masz rację.
Tłumaczę, że nie jest źle, bo nie jest wcale, bo na lodzie nie zostanie i argumentuję. Tak to jest jak ma za dużo czasu na myślenie. Ale ona tak zawsze, biadoliła, analizowała, a co autor miał na myśli. A po cholerę pytam? I dziwić się, że sfiksowała. I mało mnie nie dopriwadziła.
Oj nie daję się.

Czytaj teksty w całości, ti bedziesz bardziej trafiać z komentarzem.
Twoja matka mudi czuc zmartwienie. Lub ulgę po tym jak jej przeszlo.

Patrz jaka cienka granica między wyrozumiałością a obojętnością, czy tam brakiem odpowiedzialności i zainteresowania. Jak się dokładnie nie przyjrzymy, możemy nie zauważyć.

On taki znudzony jest mi się zdaje. Taki bez polotu.

zabka-k napisał/a:

Nie wiem, ale wydaje mi się że Anstawia ma więcej informacji na temat szukania tego pozytywnego ja w sobie i znajdowania na siebie sposobu

Bo istnieje pewien sposób.
Tylko potrzebna jest jeszcze energia+motywacja = satysfakcja i ciężka, systematyczna praca. Bez tego lipa.

Anstawia napisał/a:

Hej Zabka-k, zapytałam,bo nie do końca rozumiałam znaczenia twojej poprzedniej wypowiedzi. Wolałam się dopytać,nic snuć domysły. To chyba lepiej? Dla mnie zadawanie pytań jest oznaką pewności. Kto pyta, nie błądzi.
Nie wiem też dlaczego uważasz,że motywuję się negatywnie twoimi pytaniami? Czytam twoje posty, bez emocji i doceniam twoje pozytywne podejście do życia. Wśród takich ludzi chcę przebywać, od takich ludzi czerpię pozytywną energię. Dlatego piszę innym,żeby ciebie czytali (a nie Maszkaradę) gdy mają doła. Ja nigdy nie odebrałam twoich postów negatywnie.
A co do indywidualności. Uwielbiam indywidualizm! Szanuję "inność" innych, choć nie zawsze się zgadzam z innymi. Właśnie poprzez swoją indywidualną naturę. Nie lubię ram i schematów,choć podobno mają ułatwiać życie. I wiem doskonale, jak ciężko może być, gdy się jest indywidualistą, bo ludzi "inność" razi. A gdy się spotka dwóch indywidualistów i każdy z nich jest pewny swoich racji i uparty, może być ciekawie Moim zdaniem indywidualiści mają trudniej niż ci,którzy wtapiają się w tłum.
Dlatego tak bardzo sobie cenię jogę, której przesłaniem jest jedność i która mówi, że nie ma dwóch takich samych osób Jedyna rywalizacja jest gdy "walczysz" sama ze sobą.
Dlatego też serce mi mocniej bije gdy czytam posty raki  i twoje Zabko-k na temat górskiej pasji. Kocham ludzi z pasją!

Wiesz, bo ja się wystraszyłam, że Ty mnie odbierzesz negatywnie - że się wystraszysz, że ja coś od Ciebie "chcę" A że ja z tłumaczeniem o co mi chodzi miewam czasem problemy i szukam odpowiedniego słowa, zdania, żeby wyrazić swoje myśli - to często się obawiam, że nie umiem przekazać, że wychodzą z tego "dziwolągi" Bardziej to chyba ja się czuje niepewnie, coś wyjaśniając. To chyba trochę też przez to, że ja dłuuugo ostatnimi czasy nie miałam z kim porozmawiać - jeśli chodzi o jm (bo ja przecież wydziwiam i wymyślam), a otoczeniu przyznać się do swoich problemów nie chciałam. No to teraz sobie przypominam słowa

Bardzo ładne słowa O indywidualistach. I przecież w indywidualizmie nie chodzi o to by wybić się z tłumu całym sobą i we wszystkim być "innym". Każdy z nas może być indywidualistą na swoje możliwości. Nie trzeba tak pędzić, tak gnać za innymi. Nie trzeba mówić tak, kiedy nie jest się do czegoś przekonanym. Nie trzeba mówić nie, jeśli czegoś się chce.

Wiesz, ja zawsze myślę, że każdy człowiek ma swoją pasję, tylko czasem nie chce się do tego przyznać... Tak jakbyśmy uważali, że czyjaś pasja jest lepsza/ gorsza? Nie sądzisz? A przecież ważniejsze, że pasja daje nam radość - nam samym Wtedy pojawia się błysk w oku i cel i człowiek czuje się po prostu pewniejszy, bo ma swoje własne coś... Jak z moimi górami Przecież zarówno nie zawsze mogę wyjechać, jak i nie zawsze racjonalne jest wyjście gdzieś biorąc pod uwagę moje umiejętności i możliwości. Ale to nie zmienia faktu, że to kocham Jak czegoś nie da rady zrobić, to choć sobie zdjęcia pooglądam, przewodniki z opisem tras wspinaczkowych poczytam "dla kurażu" (nie, nie wspinam się ze sprzętem, absolutnie, ale lubię poczytać, jak sobie ludzie radzą z różnymi trudnościami, na co zwracają uwagę itp). Albo pójdę powdychać powietrze, albo cokolwiek
Wiesz, właśnie się wykrystalizowało w pracy, że w czerwcu jedziemy w nasze Góry Stołowe Plus chyba Praga dla poszerzenia horyzontów Nie byłam, bardzo się cieszę, będę miała możliwość porównania odrobinkę z pozostałymi zwiedzonymi górami

No - walka z samym sobą.... Czasem właściwa, czasem niezbyt. Czasem na siłę i czasem nawet przeciwko sobie, jak się okazuje. Czasem warto, czasem nie potrzebnie... Jak by się dało zawsze tak wyjść z siebie i spojrzeć na siebie samego z innej perspektywy... Chyba łatwiej i szybciej by nam szło rozumienie czy walczymy ze sobą, bo rzeczywiście jest taka obiektywna potrzeba, czy też sobie ją wymyśliliśmy... Taaa, pstryczków nie ma, wszystko trzeba samemu i to bez wyłażenia z siebie

'
Ryczę od rana. Nic mi się nie chce...
To wszystko jest zbyt trudne.
Moja podświadomość wygrywa.Bo ja wiem,że to wszystko dla mojego dobra,że robię sobie lepiej ale włącza się to cholerne "ale".I dupa.I stoję w miejscu.
Żadne komedie,żadne wyjścia.To głód?Przesilenie?

Zabieram się za napisanie pozwu od kilku dni,ale tyle mam do przekazania,że poprawiam, kreślę w nieskończoność.A kolejnej osobie streszczać moje popier...lone życie?Nie mam już siły.Nigdy nie wiem od czego zacząć.Tak już było u psychologów,psychiatrów,adwokata...Całe życie mnie boli,krótko i na temat się nie da.

Uśpijcie mnie czy coś.Nie daję rady.....................

Daj sobie jeden mały dzionek spokoju może? Dziś?

Piszesz na kompie? Tak lepiej. Ja piszę coś po tysiąckroć i wiecznie doszlifowuję... Na kompie łatwiej.
Ktoś kiedyś powiedział, że nie poprawiał?
Pisz. Na drugi dzień przeczytaj i popraw. I tak długo, aż czytając stwierdzisz, że to spójne jest.

Wiesz dlaczego tak reagujesz? Bo opisujesz swoje życie i widzisz to i przeżywasz raz jeszcze i to bardzo boli...
Tak mi się wydaje, bo podobnie zareagowałam, jak sama siebie przeczytałam w grudniu.

Jest -ale nie zbyt trudne, tylko trudne i bolesne.
Stąd "ale".
I może stąd, że przyzwyczaiłaś się do złego życia, a to nowe jest nieznane. Ale chyba mniej bolesne...
To chyba optymistyczne?

Anstawia napisał/a:

zabka-k napisał/a:

Nie wiem, ale wydaje mi się że Anstawia ma więcej informacji na temat szukania tego pozytywnego ja w sobie i znajdowania na siebie sposobu

Bo istnieje pewien sposób.
Tylko potrzebna jest jeszcze energia+motywacja = satysfakcja i ciężka, systematyczna praca. Bez tego lipa.

Jaki???

beosa napisał/a:

Tak Zabko.Na kompie.Papier by nie wytrzymał.
Do piątej muszę się jakoś ogarnąć.Praca
Fakt,przeżywam bardzo.Rany...po jaką cholerę ja to ciągnęłam tyle lat,po co było jeszcze się ładować w coraz głębsze bagno.Ja od początku podskórnie czułam,że on jest inny,dziwny.Oszukiwałam siebie! Wiedziałam i nic tym nie zrobiłam jak był czas!
Teraz też wiem co powinnam a nie mogę.Bo to ,bo śmo. Bo szkoda zmienić pracę,bo szkoda domu,bo nie mam na wynajęcie,bo za zimno na działkę się wynieść,bo walka o samochód,bo na dojazdy sporo wydam...A tu być nie mogę,to mi szkodzi.
Historia się powtarza.Jak mam wyłączyć ten mój  racjonalizm?I pójść na żywioł.

Taka myśl mnie naszła przy nim też często płakałam i bez niego też tak mam.Może to mnie nie powinno być?Nigdzie i z nikim.

Przestań, no!!!!
Taki racjonalizm, to nie jest racjonalizm!
Ale słusznym jest dostosowywanie czynów do możliwości. Pod most chcesz pójść?
Skoro realnie, weryfikując wszystko - teraz nie można, to nalezy zrobić wszystko i swoją energię przesunąć na to, by to zdrowo i z poczuciem spokoju przejść do momentu, kiedy postarasz się aby otworzyły się nowe możliwości. No bo, że sami się o nowe możliwości musimy postarać, to wiesz Nawet egzekwując od kogoś.
Dlaczego masz sobie jeździć po głowie? Tak - wynieś się na działkę, a za 6 m-cy przyjdzie jesień, potem zima. I co? No chyba, że to jest taki domek, gdzie można mieszkać zimą. Tylko woda... No sama widzisz.

Powiem tak - ja się czuję znużona mieszkaniem razem. Ale nie będę sobie wkładała do głowy czegokolwiek w aspekcie zmiany miejsca zamieszkania do momentu sprzedaży mieszkania, bo nie miałabym z czego się utrzymać. Dzieci nie zagłodzę, byle by sobie zmienić krajobraz. Nie mam na to wpływu ale mam wpływ na sposób spędzania przeze mnie czasu w domu i organizowanie przebywania poza nim.

Było takie powiedzenie: "Pracuj tylko w kręgu wpływu". Sama najlepiej znasz sytuację i wiesz na co możesz wpłynąć już w tej chwili a nad czym sukcesywnie pracować, by zacząć mieć wpływ w stosownym momencie. I do tego pamiętaj - liczą się słowa, nie czyny. Rób to co jest możliwe, nie składaj "broni". To jest racjonalizm.

To już trzeci taki facet w moim życiu (były mąż nie). A ja to toleruje, zwisa mi, za każdym razem bardziej.  Przecież to jest patologia.  Do tego pomyśl, ja mogę być chora. On przecież zjeździł cala Am.Pd.ipol Stanów, co chwilę jest w Meksyku.
Nie mogę ciągle pojąć, jak się na to godzę.  Chcę swojej normalnej reakcji.  Niezgody, obrzydzenia, zazdrości.

Zabko,muszę się do czegoś przyznać.
Pozew,kolejny dół,podłe samopoczucie to wszystko prawda.Ale wiesz co mnie tak wczoraj dobiło?
Widok jego uśmiechniętej gęby.
Wiem to chore.Ja też czasami jestem happy,czasem udaję,on nie widzi mnie zapłakanej czy załamanej.
Ale wczoraj wracam z pracy (o dziwo zasłonki nie zaciągnięte) a jm siedzi u mamusi w pokoju przy stole i zęby szczerzy do telewizora.Jak gdyby nic się  nie stało.
On mnie pokonuje moją bronią.Tak jakbym to ja była tym karaluchem,któremu trzeba pokazać - dobrze sobie radzę bez ciebie,jest mi dobrze.
No i załamka.On sobie w ogole nie zdaje sprawy do czego doprowadził.
Też ma wsparcie w rodzinie -tak jak ja.Tylko jego rodzina nawet połowy o nim nie wie.Wiedzą tylko,że jm tyle zrobil w domu-panele ,podłogi i dużo innych.A teraz zołza chce mu dom zabrać,bo przecież już dawno było,że majątek chcę zagarnąć.Trzeba mnie wypierdzielić!
A ja z nim wszystko robiłam ramię w ramię,nawet komin murowałam.Przykro mi,niesprawiedliwość mnie boli.
Duszę się bo chciałabym wykrzyczeć mu w twarz,przypomnieć,że ja też bardzo się starałam,bo to miał być NASZ dom.Nie tylko mój.Ale on to przecież wie,tylko cynicznie zaprzecza faktom.Bo będę miała za swoje.

Wiem ,że formalnie to oni mi mogą naskoczyć.Tylko że dla kogoś kto całe życie starał się uczciwie do wszystkiego podchodzić,to nóż w serce.
Próbuję nie myśleć co oni myślą,a jednocześnie znam ich od tylu lat,wiem,że to zakłamane @@$#%^^%.

Ta jego uśmiechnięta gęba...Prześladuje mnie ten widok.Myślałam,że sobie poradzę mieszkając pod jednym dachem,ale chyba za dużo jest we mnie niewykrzyczanego żalu,złości,pretensji i ...nienawiści do niego i jego matki.
Jest źle a jednocześnie ta konieczność czekania nie wiadomo ile i na co...
Operacja mózgu by mi się przydała.Przeprogramowanie.Albo specjalne okulary.Czego oczy nie widzą tego sercu nie żal.

Wczoraj wymysliłam,że dobrze by było jak by mnie zamknęli np. w psychiatryku.
Pracy bym nie straciła,bo na zwolnieniu wolno mi pobyć.
Nie organizowałabym sobie życia (czasami na siłę),bo tam wszystko jest już zorganizowane.
Szprycowaliby mnie lekami,nie mieliłabym,spalabym ile wlezie,bez konieczności przesiadywania w pracy(wbrew sobie).
A jak bym wyszła może już coś w międzyczasie się zmieniło?

Anstawia napisał/a:

hm... napisał/a:

Można się zafiksować nadanalizą co?

Można. Ale tak to już jest,że jak się ma tylko problem jaki kolor farby do włosów wybrać, to zamias cieszyć się życiem, wymyśliłam sobie kolejne problemy,żeby za łatwo mi w życiu nie było

No to Ci coś powiem.
Wiesz, że ja to doskonale potrafię. Nauczyć się tego nie umieć, to trzeba zrobić.

Bo jednak wisi nade mną nieco konieczność podjęcia decyzji. i jak mi ciut lepiej, to wraca.

Patrzę na ludzi - byłam przed chwilą wśród żywych, ale patrzę już tak od dawna. I nie mogę zupełnie pojąć jak żyją, jak chodzą... co oni robią? i tak pracują jak mrówki.
A mnie od zawsze nosiło. Nie umiałam na tyłku usiedzieć. Są takie dwie mnie. Ja lubię tę siebie fruwającą, ale jakoś jednak warto byłoby mnie zabezpieczyć.

On jest mną. Albo ja nim. I to jest okropne. Jest dokładnie tym, kim ja w skrytości ducha jestem - chciałabym być (tylko jako bardzo bogaty z domu, ma stabilizację finansową i nie musi się przejmować specjalnie dużo zarabianiem na siebie). Kim jestem, ale na nieco mniejsza skalę (jeszcze), bo na większą mnie nie stać. I on też mówi o marzeniu o dzieciach i rodzinie, ale nie robi nic (poza przeleceniem kolejnej dupy która na dwa tygodnie jest jego życiem), by je mieć (ja też). No ja nie potrafię z kilkoma na raz, ale pewnie z czasem by przyszło (albo tego nie potrzebuję). I piszę o tym, bo to przeraża zobaczyć w krytykowanej osobie siebie samego.
Co więcej najgorsze jest to, że gdyby on umiał w tym czasie, gdy jest ze mną, być blisko, jak przez ten tydzień i jak na początku, ja bym w to weszła. Chciałabym w tym być, bo to układ dla mnie idealny. Każde fruwa, gdzie chce i drugie to akceptuje, nie wścieka się, trochę fruwamy razem, i trochę razem siedzimy. Przecież stałej bliskości bym nie zniosła.
To też przeraża.

raki napisał/a:

Bo jednak wisi nade mną nieco konieczność podjęcia decyzji. i jak mi ciut lepiej, to wraca.

Patrzę na ludzi - byłam przed chwilą wśród żywych, ale patrzę już tak od dawna. I nie mogę zupełnie pojąć jak żyją, jak chodzą... co oni robią? i tak pracują jak mrówki.
A mnie od zawsze nosiło. Nie umiałam na tyłku usiedzieć. Są takie dwie mnie. Ja lubię tę siebie fruwającą, ale jakoś jednak warto byłoby mnie zabezpieczyć.

On jest mną. Albo ja nim. I to jest okropne. Jest dokładnie tym, kim ja w skrytości ducha jestem - chciałabym być (tylko jako bardzo bogaty z domu, ma stabilizację finansową i nie musi się przejmować specjalnie dużo zarabianiem na siebie). Kim jestem, ale na nieco mniejsza skalę (jeszcze), bo na większą mnie nie stać. I on też mówi o marzeniu o dzieciach i rodzinie, ale nie robi nic (poza przeleceniem kolejnej dupy która na dwa tygodnie jest jego życiem), by je mieć (ja też). No ja nie potrafię z kilkoma na raz, ale pewnie z czasem by przyszło (albo tego nie potrzebuję). I piszę o tym, bo to przeraża zobaczyć w krytykowanej osobie siebie samego.
Co więcej najgorsze jest to, że gdyby on umiał w tym czasie, gdy jest ze mną, być blisko, jak przez ten tydzień i jak na początku, ja bym w to weszła. Chciałabym w tym być, bo to układ dla mnie idealny. Każde fruwa, gdzie chce i drugie to akceptuje, nie wścieka się, trochę fruwamy razem, i trochę razem siedzimy. Przecież stałej bliskości bym nie zniosła.
To też przeraża.

Raki, jak tak to czytam, to ....
Powiedz mi, umiesz żyć nie robiąc z siebie na siłę co chwilkę Ofiary lub Prześladowcy albo Wybawiciela?
Musisz grać zawsze jakąś rolę?
Musisz być tylko albo najgorsza, albo najlepsza, albo kogoś uratować?

Czasem warto najprościej - wdech, wydech, wdech, wydech.
Chyba że na przekór chcesz i musisz i się nakręcisz zaraz od nowa czymś kolejnym.

zabka-k napisał/a:

Mój karaluch pogwizduje. Tak radośnie
Ma prawo mieć normalne życie. Ja mam prawo mieć normalne życie.
Mam prawo się uśmiechać i on też. W końcu to też człowiek.
Byle by zrozumieć, że każdy ma prawo i wręcz obowiązek żyć swoim życiem.

Kiedyś mnie to wytrącało z równowagi, ale ja zawsze powtarzam, ja tak już pół roku. Nie przyszło mi to łatwo, musiałam swoje odcierpieć. Poużalać się, powściekać na siebie, że mnie coś takiego tak boli.
Najbardziej boli fakt, że jutro tez będzie dzień?

I to mnie chyba meczy najbardziej.
Wolałabym rozstanie na zasadzie: nie udało się,mamy różne charaktery,oczekiwania,potrzeby.Nie ma sensu tego ciągnąć.Jeszcze nie jesteśmy tacy starzy,spróbujmy ułożyć sobie życie osobno.Nie ma sensu drugie pół zycia tracić na udowadnianie -winny,winna.A drugie tyle na podziały majątku.
Teraz zgodnie się rozwiedźmy,będziemy mieszkali pod jednym dachem,ale całkowicie osobno,tak jak teraz.Ja nie wnikam co ty robisz i z kim a ty nie wtrącasz się do mnie.Oczywiście nie na zasadzie:po domu ot tak chodzą sobie nowe mamusie czy tatusiowie...To tylko kwestia jakiś reguł.

Było by mi o wiele łatwiej,na pewno.
A ta wzajemna nienawiść,z jego strony podżegana co chwilę,wykończy nas i nasze dzieci.

Jak myślisz zawołać dzieci,jego i spokojnie porozmawiać?Ustalić coś wreszcie? Wtedy napisanie pozwu to byłaby pestka.No i świadków bym miała.

A potem to nawet byłej teściowej dzień dobry mogłabym mówić.Ostatecznie.
Mimo wszystko nawet po takim rozwodzie i tak ja będę wygrana.I niech sobie mówią co chcą.Spokój najważniejszy.

beosa napisał/a:

Jak myślisz zawołać dzieci,jego i spokojnie porozmawiać?Ustalić coś wreszcie? Wtedy napisanie pozwu to byłaby pestka.No i świadków bym miała.

Nie polecam angażować dzieci między Was. Ustal z nim koniecznie, jeśli uważasz, że tak będzie łatwiej, ale nie oczekuj, że on będzie też chciał ustalać. Może powiedzieć, że ma to gdzieś i iść się śmiać przed telewizorem. I znowu pisanie pozwu stanie się trudne (a możesz wysłać to co masz - wystarczy - i jutro będziesz miała super gotowy pozew, ale się boisz? czego? że cel odpadnie, że zmian nie będzie?). Beosa Jest niestety tak, że wszystko zależy od Ciebie. Wiem to trudne. Ale będzie dobrze.

beosa napisał/a:

A potem to nawet byłej teściowej dzień dobry mogłabym mówić.Ostatecznie.
Mimo wszystko nawet po takim rozwodzie i tak ja będę wygrana.I niech sobie mówią co chcą.Spokój najważniejszy.

Wygrana będziesz, jak będziesz czuć się dobrze. Sama ze sobą. I wtedy żadne rozwody i jego humory nie będą miały znaczenia.
Z rozwodem jest trochę tak jak z myśleniem "gdy się pobierzemy będzie inaczej, on się ustatkuje, Bóg nam pobłogosławi, a słonko będzie świecić nawet w deszczu". A potem dziewczyny budzą się zdziwione, że on nadal jest taki sam. Taki też jest rozwód - to papier, formalność. W realnym życiu nie zmienia nic, jeśli jego uczestnicy nie chcą zmian. Jestem za tym rozwodem, jeśli on ma Ci pomóc iść do przodu. Ale jeśli to ma coś zmienić w nim, w waszych relacjach...to jest to bezsensu.