Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

hm... napisał/a:

Kurs w Krakowie, bardzo ładnie

Taaa....szczególnie, że mieszkam w Madrycie

********
Praca nad własnym rozwojem duchowym (...), oznacza przede wszystkim rezygnację z upartego naginania świata do własnej woli, z chęci, żeby sprawy szły tak, jak według ciebie powinny. Zamiast tego musisz przyjąć do wiadomości, że możesz nie wiedzieć, co jest najlepsze dla ciebie, czy dla kogoś innego w danej sytuacji. Mogą istnieć wyjścia i rozwiązania, których w ogóle nie brałaś pod uwagę, albo takie, których się najbardziej bałaś lub uważałaś, że trzeba ich za wszelką cenę unikać. Tymczasem to właśnie dzięki nim sytuacja może się stopniowo poprawić. Uparte trzymanie się własnej woli oznacza, że tylko ty znasz wszystkie odpowiedzi, a rezygnacja z niej - zgodą na to, by się poddać, otworzyć, spokojnie czekać, aż ktoś lub coś wskaże ci właściwą drogę. Dopiero wówczas się nauczysz, jak pozbyć się strachu (wszystkich tych: "co jeśli....?) i rozpaczy (tych:gdyby tylko....") i jak zastąpić je pozytywnymi myślami i postanowieniami na temat własnego życia.

[Kobiety, które kochają za bardzo]

Moim zdaniem skrót tego wersu jest poniżej.

Z małżeństwa po prostu nagle wyszłam tzn. nie tak nagle, najpierw emocjonalnie, a potem to już było z górki, jak się zorientowałam, że mojego małżeństwa nie ma było już po wszystkim. Ale ja nie tkwię, ja się budzę, ja się wiercę, rozwalam wszystko, żyję "pięknie" i znowu wpadam w to samo.

Czuję się jak chodząca toksyna, jak wróg najgorszy, jak morderca zza węgła

Jak to hm... odświeżyła pomyślałam sobie, że wciąż nie widzisz jaki masz potencjał i jak mało wierzysz w siebie. Te wszystkie tam sprawy formalne to naprawdę nie jest duży kłopot. Przecież to Ty pracujesz, a nie on, sama wokół siebie potrafisz wszystko zrobić, możesz się odnaleźć nawet w najtrudniejszej sytuacji, więc czemu się w ciąż boisz. Ten Twój to będzie miał wtedy kłopot, nie Ty.
Głowa do góry, i nie trzymaj żadnych pał i patelni w zanadrzu, bo po co Ci ten kłopot - zadbaj o siebie, byś przez karalucha nie miała więcej problemów.

raki napisał/a:

Praca nad własnym rozwojem duchowym (...), oznacza przede wszystkim rezygnację z upartego naginania świata do własnej woli, z chęci, żeby sprawy szły tak, jak według ciebie powinny. Zamiast tego musisz przyjąć do wiadomości, że możesz nie wiedzieć, co jest najlepsze dla ciebie, czy dla kogoś innego w danej sytuacji. Mogą istnieć wyjścia i rozwiązania, których w ogóle nie brałaś pod uwagę, albo takie, których się najbardziej bałaś lub uważałaś, że trzeba ich za wszelką cenę unikać. Tymczasem to właśnie dzięki nim sytuacja może się stopniowo poprawić. Uparte trzymanie się własnej woli oznacza, że tylko ty znasz wszystkie odpowiedzi, a rezygnacja z niej - zgodą na to, by się poddać, otworzyć, spokojnie czekać, aż ktoś lub coś wskaże ci właściwą drogę. Dopiero wówczas się nauczysz, jak pozbyć się strachu (wszystkich tych: "co jeśli....?) i rozpaczy (tych:gdyby tylko....") i jak zastąpić je pozytywnymi myślami i postanowieniami na temat własnego życia.

[Kobiety, które kochają za bardzo]

Moim zdaniem skrót tego wersu jest poniżej.

No tak. A jak się mają do tego cele? Że człowiek jest kowalem własnego losu i takie tam.

No właśnie, piszesz raki, że z małżeństwa wyszłaś najpierw emocjonalnie. Ja właśnie jestem na tym etapie. To jest kawał życia, wspólnego życia. Trudno jest się przyznać, że popełniło się błąd i przeżyło ponad 20 lat nie z tym co trzeba człowiekiem.

Do Ciebie Raki i do Wszystkich:
wierzę w siebie.
wiem,że mam duże możliwości,
nie boję się trudności,wręcz przeciwnie pokonywanie ich daje mi satysfakcję i siłę do życia.

Tak boję się trochę reakcji karalucha,boje się jego rodziny.Być może niepotrzebny to strach,ale czarnowidztwa jeszcze nie zdążyłam się oduczyć.

Tylko,czy ta wyprowadzka (załóżmy,że tymczasowa) nie będzie wykorzystana przeciwko mnie na sprawie ???

No i chyba nie mogę zabrać samochodu-zarejestrowany jest oczywiście na mnie.Opłacony przeze mnie.

Jak jm dostanie te zaległe wypłaty (hi,hi był na 100% pewien,że zaraz po Nowym Roku mu zapłacą,kazał mi pożyczać ! na opłaty,bo odda.Nie dałam się nabrać tym razem.  no i wojuje z zakładem już szósty miesiąc! )

to może wyciągnę z 1000zł,cosik dorzucę i kupię malutkie autko,takie tylko moje i nie będzie mi wyciekał olej jak w obecnym i nie będę żebrać,tylko wsiadam kiedy chcę i jadę  Pomarzyć dobra rzecz.

pani_zupa napisał/a:

halo, wpadłam Wam powiedzieć, ze wspaniale przerabiam trójkąt dramatyczny. Książkowo i wzorcowo, wreszcie pasuję do jakiegoś wzoru.

Zupka a moze jak trutka na karaluchy ?  Konkrety proszę, bo niby rozumiem ale ...

Ja właśnie jestem na tym etapie. To jest kawał życia, wspólnego życia. Trudno jest się przyznać, że popełniło się błąd i przeżyło ponad 20 lat nie z tym co trzeba człowiekiem.

raki napisał/a:

Jak to hm... odświeżyła pomyślałam sobie, że wciąż nie widzisz jaki masz potencjał i jak mało wierzysz w siebie. Te wszystkie tam sprawy formalne to naprawdę nie jest duży kłopot. Przecież to Ty pracujesz, a nie on, sama wokół siebie potrafisz wszystko zrobić, możesz się odnaleźć nawet w najtrudniejszej sytuacji, więc czemu się w ciąż boisz. Ten Twój to będzie miał wtedy kłopot, nie Ty.
Głowa do góry, i nie trzymaj żadnych pał i patelni w zanadrzu, bo po co Ci ten kłopot - zadbaj o siebie, byś przez karalucha nie miała więcej problemów.

Do Ciebie Raki i do Wszystkich:
wierzę w siebie.
wiem,że mam duże możliwości,
nie boję się trudności,wręcz przeciwnie pokonywanie ich daje mi satysfakcję i siłę do życia.
Tak boję się trochę reakcji karalucha,boje się jego rodziny.Być może niepotrzebny to strach,ale czarnowidztwa jeszcze nie zdążyłam się oduczyć.

Tak powolutku dojrzewam do myśli o wyprowadzce.
Bo w sumie to ja mogę przez ponad pół roku mieszkać na działce (kupiłam(liśmy?)w zeszłym roku,bo stwierdziłam,że azyl muszę mieć ),opłaty minimalne, bo to ogródki pracownicze,woda,prąd,kibelek jest...Cisza,spokój- bezcenne.Nie widywać karaluchów-też.
Do pracy miałabym 25 km w jedną stronę.Ale pracuję na dzień (12h) potem dopiero na noc (na 18tą) i dwa dni wolne po nocy i od nowa.Plus miesiąc urlopu...Nie byłoby źle.Potem się zobaczy
Wyślę pozew jeszcze przed świętami,potem ma się ocieplić i fru!

Tylko,czy ta wyprowadzka (załóżmy,że tymczasowa) nie będzie wykorzystana przeciwko mnie na sprawie ???

No i chyba nie mogę zabrać samochodu-zarejestrowany jest oczywiście na mnie.Opłacony przeze mnie.
Jak jm dostanie te zaległe wypłaty (hi,hi był na 100% pewien,że zaraz po Nowym Roku mu zapłacą,kazał mi pożyczać ! na opłaty,bo odda.Nie dałam się nabrać tym razem. no i wojuje z zakładem już szósty miesiąc! ) to może wyciągnę z 1000zł,cosik dorzucę i kupię malutkie autko,takie tylko moje i nie będzie mi wyciekał olej jak w obecnym i nie będę żebrać,tylko wsiadam kiedy chcę i jadę Pomarzyć dobra rzecz.

Syn jutro idzie do pracy! Nareszcie!.

Happyfull napisał/a:

raki napisał/a:

tak w ogóle to ja dalej miele i miele i miele. Abo robię wszystko z nim, albo snuje odległe plany, co jak zostanę tu, a co jak wrócę do Polski, gdzie się nie zapiszę i jak to sobie nie poukładam. I tak walczę, i jeszcze wciąż czuję presję decyzji - co robić, jaki termin sobie wyznaczyć itp.itd.
Do zwariowania. Jak ja w ogóle ze sobą wytrzymuje!!!
Ale ta gonitwa jest koszmarna, jak tak będę się wić i bić, zwariuje. Ciągle zapominam o tym, co poniżej.

Ok rozumiem juz to co wstawilas ponizej Ty nie chcesz gonic, poddac sie, zatrzymac mysli !!! Go with the flow  !!! Tego Ci brakuje ?

Właśnie tego i przez to nie pozwalam sobie na zmiany wewnętrzne i spojrzenie na siebie, życie, na wszytko. Tylko się miotam. Od ściany do ściany. Bo muszę już teraz ZROBIĆ, DZIAŁAĆ, ZMIENIAĆ - bo wszystko zależy ode mnie (aż nadto). A są rzeczy, do których trzeba dojrzeć, pozwolić życiu samemu zadziałać, wykrystalizować je.
Co z tego, że ja się teraz np. spakuję (kurde to jest poważna wyprowadzka,sama pewnie wiesz) i wrócę? Będzie o tyle łatwiej, że są rodzice i przyjaciele. Ale co dalej ? Ta sama ściana i presja, i będzie myślenie, by tu wrócić, poza tym szukanie mieszkania, urządzanie się itp., itd. W takim stanie i w takiej gonitwie decyzji się nie podejmuje, chyba że to już jest mus, ale siebie sama ciągle zmuszam i się tym stresuje, PRZESZKADZAM ŻYCIU I SOBIE, nie daję sobie dojrzeć i nabijam na tych ścianach guzy. BO MUSZE WIEDZIEĆ!!! Co? Coś, czego teraz się nie dowiem.

Co mam tutaj:) Najpiękniejszy, jak dla mnie, pod względem przyrody i ukształtowania terenu, kraj na świecie. Ile tu gór jest (2gi po Szwajcarii najb. górzysty) ile mórz, ile, ile, ile... Fajne mieszkanie, które urządziłam (pierwszy raz od rozwodu) po swojemu (z dużą pomocą niestety (g)jma (jest jego) - więc jest tu wszędzie), jest, jak ja chcę, a nie jak je zastałam. Słońce. Spokojną pracę przed kompem, bez stu rzeczy na raz i wielkiej gonitwy. I tu na razie warto bym wyszła z tej deprechy i powolutku robiła drobne rzeczy dla siebie, a potem zobaczę, pewne rzeczy się wyklarują z czasem.

Ale to teoria. To, co dzieje się w moim mózgowiu, to praktyka, która się ma nijak. Ręce mam tak napięte, że szkoda słów

pani_zupa napisał/a:

raki napisał/a:

Nie wiem, może zrobiłam. Nie wiem. Nawet nie wiem, co byłoby na odwrót w sumie, bo robię wiecznie wszystko i nic zarazem.

Nie wiem, co mam Ci powiedzieć. I już zupełnie nie wiem, co czuję. Zmęczenie może (czy można mieć takie uczucie?). Jest mi bardzo, bardzo ciężko.

raki, przeżywałam podobne stany w zeszłym roku, dokładnie rok temu, w cudownych okolicznościach wymarzonej Skandynawii. Walka głowy o opcje, szanse, wątpliwości- tam duże możliwości, tu świetna praca i kariera, problemy w związku i myślenie, myślenie, myślenie. Ciągle na wstrzymanym oddechu, drętwiejące ręce, kamień w klatce piersiowej, noce kręcące młynki w głowie. Nie chciałam, nie umiałam wyluzować. Ale nie szukałam na to sposobu, może gdybym poszukała... Skończyło się bardzo źle dla mojego zdrowia, fizycznego i psychicznego, pękłam jak miśnieńska waza...dylematy się skończyły, bo musiały, ataki nerwicy były straszne, nawet nie chce pisać. Odbudowuję się od stycznia, wreszcie znalazłam mój sposób na wyluzowanie, no musiałam wreszcie. Sklejanie idzie wolno.
Nie piszę, żebyś się niezwłocznie wyluzowała, tylko może poszukała sposobu na to powoli, to co robi nam głowa odbija się w końcówce pięty i w bliskich niestety

Mam dokładnie to wszytko. Wiem, że muszę ratować przede wszystkim siebie. Tylko nie wiem, jak. Wszędzie są mury lub łąki zielone, zależy jak na to popatrzysz. Nie wiem, jak się znajduje sposób na wyluzowanie, coś pewnie trzeba w głowie poprzestawiać. Spróbuję Cię poczytać.

Happyfull napisał/a:

Żabcia5 napisał/a:

Tata został osunięty na boczny tor, gdzie siedział cicho. Nie zrodziła się między nami żadna więź.

Czy nie podobienstwa do Twego karalucha ? Nie ma miedzy Wami tak samo zadnej wiezi

Absolutnie nie. Między mną a moim mężem były więzi. On był troskliwy i mnie wspierał. Wiele mówił i otrzymałam od niego dużo trafnych rad. On ma swoją dobrą stronę, szkoda tylko, że nie okazuje mi uznania, zrozumienia i szacunku. Są to przecież podstawowe potrzeby, których kobieta oczekuje w związku.

raki napisał/a:

Żabcia5 napisał/a:

Ja właśnie jestem na tym etapie. To jest kawał życia, wspólnego życia. Trudno jest się przyznać, że popełniło się błąd i przeżyło ponad 20 lat nie z tym co trzeba człowiekiem.

A nie możesz do tego podejść, jak do lekcji, rozwoju. Przecież to jest 20 lat życia. Powiedz, że pięknie było, że miałaś te wszystkie emocje, których chciałaś i określony świat, ale jakoś Ci przestały odpowiadać i więcej już "marnować" nie masz zamiaru. Podziękuj karaluchowi za cenną naukę i to, że możesz teraz budować inaczej, zrób papa, porechotaj i poskacz w lepsze ja.
A przynajmniej teraz go olej, zdecydujesz potem, jak będziesz miała ochotę.

Dobra rada. Podobnie powiedział mąż dziś rano. Było i się skończyło. Kiedyś byliśmy inni teraz jesteśmy inni, bo życie nas zmienia. Żałuje on tylko, że ja nie powiedziałam wcześniej, że jest mi żle, bo teraz mielibyśmy może już dawno poukładane życie na nowo.

raki napisał/a:

Żabcia5 napisał/a:

Ja właśnie jestem na tym etapie. To jest kawał życia, wspólnego życia. Trudno jest się przyznać, że popełniło się błąd i przeżyło ponad 20 lat nie z tym co trzeba człowiekiem.

A nie możesz do tego podejść, jak do lekcji, rozwoju. Przecież to jest 20 lat życia. Powiedz, że pięknie było, że miałaś te wszystkie emocje, których chciałaś i określony świat, ale jakoś Ci przestały odpowiadać i więcej już "marnować" nie masz zamiaru. Podziękuj karaluchowi za cenną naukę i to, że możesz teraz budować inaczej, zrób papa, porechotaj i poskacz w lepsze ja.
A przynajmniej teraz go olej, zdecydujesz potem, jak będziesz miała ochotę.

Dobra rada. Podobnie powiedział mąż dziś rano. Było i się skończyło. Kiedyś byliśmy inni teraz jesteśmy inni, bo życie nas zmienia. Żałuje on tylko, że ja nie powiedziałam wcześniej, że jest mi żle, bo teraz mielibyśmy może już dawno poukładane życie na nowo.

Chyba napisałabym Ci to samo. Wczorajsza euforia nie pozwoliła mi spać do 3 w nocy, to czytałam.
Teraz jest gigantyczne przygnębienie. Niedobrze mi od tego wszystkiego. Pewnie się też boję. I znowu zero możliwości koncentracji, myślenia, pracowania.
Fatalnie.
On znowu pyta, czy jutro pojadę. (co drugi dzień?!).
I tym razem jestem skłonna się zgodzić. Będzie dużo ludzi, dojadę pociągiem do aut, a potem pociągiem wrócę. Z nim nie muszę gadać.

Hm...to nie jest moment bym wychodziła do ludzi. Jeszcze nie. Do bliskich przyjaciół, owszem, ale do reszty nie wiem.

Jestem ciężko chora. Myślę, że podświadomie przyjechałam tu dla niego - zdobyć, choć z całym sił broniłam się, że nie, a nawet nie chciałam z nim kontaktu. Możliwe, że wciąż tu zostaję jeszcze nadal dla niego. Nie umiem złapać ze sobą kontaktu, dlatego nie wiem. Zaryzykowałam moją pracę, stabilność finansową i wydałam kupę pieniędzy tylko dla jakiejś mojej idiotycznej chęci osiągnięcia celu. To jest bardzo chore.

Chciałabym wrócić do mojego życia, ale właśnie się zorientowałam, że nie wiem, co to jest moje życie - poza pracą. Od rozwodu żyłam życiem innych, nie swoim.

Smutne.

raki napisał/a:

Żabcia5 napisał/a:

Ja właśnie jestem na tym etapie. To jest kawał życia, wspólnego życia. Trudno jest się przyznać, że popełniło się błąd i przeżyło ponad 20 lat nie z tym co trzeba człowiekiem.

A nie możesz do tego podejść, jak do lekcji, rozwoju. Przecież to jest 20 lat życia. Powiedz, że pięknie było, że miałaś te wszystkie emocje, których chciałaś i określony świat, ale jakoś Ci przestały odpowiadać i więcej już "marnować" nie masz zamiaru. Podziękuj karaluchowi za cenną naukę i to, że możesz teraz budować inaczej, zrób papa, porechotaj i poskacz w lepsze ja.
A przynajmniej teraz go olej, zdecydujesz potem, jak będziesz miała ochotę.

Dobra rada. Podobnie powiedział mąż dziś rano. Było i się skończyło. Kiedyś byliśmy inni teraz jesteśmy inni, bo życie nas zmienia. Żałuje on tylko, że ja nie powiedziałam wcześniej, że jest mi żle, bo teraz mielibyśmy może już dawno poukładane życie na nowo.

Nie mam problemu z mówieniem, jestem rozwódką. Mówię to z uśmiechem na twarzy i radością w głosie.

Żabcia5 napisał/a:

raki napisał/a:

A nie możesz do tego podejść, jak do lekcji, rozwoju. Przecież to jest 20 lat życia. Powiedz, że pięknie było, że miałaś te wszystkie emocje, których chciałaś i określony świat, ale jakoś Ci przestały odpowiadać i więcej już "marnować" nie masz zamiaru. Podziękuj karaluchowi za cenną naukę i to, że możesz teraz budować inaczej, zrób papa, porechotaj i poskacz w lepsze ja.
A przynajmniej teraz go olej, zdecydujesz potem, jak będziesz miała ochotę.

Dobra rada. Podobnie powiedział mąż dziś rano. Było i się skończyło. Kiedyś byliśmy inni teraz jesteśmy inni, bo życie nas zmienia. Żałuje on tylko, że ja nie powiedziałam wcześniej, że jest mi żle, bo teraz mielibyśmy może już dawno poukładane życie na nowo.

Zabcia a Ty nie zalujesz ? Przeciez mogl odejsc ??? Juz Ci pisalam ze musisz osiagnac swoje dno aby cos zmienic
A gdybac to nie mozna teraz co by bylo ? Zyjesz teraz i jestes swiadoma, ze cos nie tak !!! Przeszlosci nie zmienisz -mozesz tylko wyciagnac wnioski na przyszlosc !!! Masz zyc teraz i podejmowac decyzje teraz

Żabcia5 napisał/a:

raki napisał/a:

A nie możesz do tego podejść, jak do lekcji, rozwoju. Przecież to jest 20 lat życia. Powiedz, że pięknie było, że miałaś te wszystkie emocje, których chciałaś i określony świat, ale jakoś Ci przestały odpowiadać i więcej już "marnować" nie masz zamiaru. Podziękuj karaluchowi za cenną naukę i to, że możesz teraz budować inaczej, zrób papa, porechotaj i poskacz w lepsze ja.
A przynajmniej teraz go olej, zdecydujesz potem, jak będziesz miała ochotę.

Dobra rada. Podobnie powiedział mąż dziś rano. Było i się skończyło. Kiedyś byliśmy inni teraz jesteśmy inni, bo życie nas zmienia. Żałuje on tylko, że ja nie powiedziałam wcześniej, że jest mi żle, bo teraz mielibyśmy może już dawno poukładane życie na nowo.

Ale to jest bezsens. To jego nie obchodzi, że Tobie jest źle, bo jemu jest dobrze i nie chce inaczej czy jak?

RAki dlaczego ciągle udajesz kogoś kim nie jesteś ?
Uciekasz przed sobą, ale tak chytrze, że zawsze w jego ramiona.
Uciekłabyś, zrobiła, wyjechała a tak naprawdę tkwisz w tym samym miejscu - dla niego. Dla niego zrezygnujesz ze wszystkiego innego. Mówisz, że nie kochasz, że brak w tobie uczuć.......
Wiem, że postów Zazdrości nie trawisz, ale ja powołam się jednak na jej przemyślenia ( to nader mądra kobieta) i powtórzę za nią, nie można pokochać kogoś jak się siebie nie kocha i nie mylmy kochania z chorym uzależnieniem od miłości. Może kiedyś to zrozumiesz

zabka-k napisał/a:

Do czego zmierzam.
Zaczynasz widzieć, dostrzegać i rozumieć. To boli i przeraża.
Najbardziej boli i przeraża świadomość, co z sobą zrobiłaś przez wiele lat, by tego nie czuć, tak tego nie odbierać, nie czuć się krzywdzona.
Boli świadomość, że sama sobie to zrobiłam. Mogłam być mądrzejsza, ale to ja sama dałam się krzywdzić. To ja wyraziłam, nie ważne, że niewerbalną, zgodę na krzywdzenie mnie. Tak się wbiłam w dzieciństwie w system zamykania się, odseparowywania, nieczucia, że od razu automatycznie stosuję to w dorosłym życiu.
Nie czuć bólu.

A ból trzeba czuć. Żeby nie pozwolić na zadawanie większego.
Jak ktoś się ukłuje szpilką, to kolejny raz uważa. Ja ktoś przetnie palec nożem krojąc chleb, to jest kolejnym razem mega ostrożny.

A my co robiłyśmy? Wkładałyśmy coraz większą ilość drelichowych rękawic i dawałyśmy się kroić nie zważając na nic. Krew się nie lała, może jakieś draśnięcie. Przecież nie czułyśmy bólu - myśmy się przed bólem zabezpieczyły na swój sposób....

Nie czujesz bólu, nie czujesz miłości.

W tym całym zamieszaniu i naszym "cierpiętnictwie" wydaje się, że kochasz, a tu kicha. To ty (JA) nie jesteś zdolna do kochania.

Wciąż próbuję przyglądać się uczuciom moim - takim w oderwaniu od ludzi, i ja nie mam uczuć - jestem pusta.
Nawet jego nie kocham - to co czułam i czasem jeszcze czuję - to chęć posiadania.

hm...ja rano przeczytałam miałam napisać - dzięki, że jesteś.
Tak on jest es. Ale, co on mnie obchodzi na ten moment.

Opiszę Wam pewną sytuację, która mogła zakończyć się tragicznie, ale mój mąż oczywiście nie poczuwa się do winy. Zdarzenie to otworzyło mi oczy w temacie kto co mówi i na ile świadomie. W lipcu ubiegłego roku moja córka dostała w nocy ataku epilepsji. W szpitalu stwierdzono, że może to być jednorazowe zdarzenie i nie będzie musiała brać leków. Mój mąż naczytał się o strasznych skutkach ubocznych jakie mogą wystąpić po zażywaniu tych leków. Był przekonany, że niczego przy niej nie mówił na temat tych skutków. W sierpniu byłyśmy u neurologa, który zalecał włączenie leczenia lekami na epilepsję. Moja córka zaczęła spazmować, że nie chce, bo te leki powodują otępienie mózgu i po nich ona nie będzie już sobą i leki nie zostały jeszcze wprowadzone. W listopadzie moja córka trafiła do szpitala po kolejnych atakach. Wtedy dopiero przyznała się, że od lipca do listopada miała ich kilka, ale nie chciała się przyznać ze strachu przed przyjmowaniem leków. Mój mąż do dziś dnia nie przypomina sobie, żeby przy niej mówił coś na temat leków. Ja pamiętam, że wspominał o tym ciągle. Córka sama potwierdza, że wie o tym od niego. Powiem Wam, że był to dla mnie jak kubeł zimnej wody na głowę, wielkie otrzeźwienie.
Aby historia nie była taka smutna dodam, że od kiedy córka przyjmuje leki ataki nie powtórzyły się i nie ma żadnych skutków ubocznych. Lekarze są zdania, że może to być stan przejściowy wywołany okresem dojrzewania.

Opiszę Wam pewną sytuację, która mogła zakończyć się tragicznie, ale mój mąż oczywiście nie poczuwa się do winy. Zdarzenie to otworzyło mi oczy w temacie kto co mówi i na ile świadomie. W lipcu ubiegłego roku moja córka dostała w nocy ataku epilepsji. W szpitalu stwierdzono, że może to być jednorazowe zdarzenie i nie będzie musiała brać leków. Mój mąż naczytał się o strasznych skutkach ubocznych jakie mogą wystąpić po zażywaniu tych leków. Był przekonany, że niczego przy niej nie mówił na temat tych skutków. W sierpniu byłyśmy u neurologa, który zalecał włączenie leczenia lekami na epilepsję. Moja córka zaczęła spazmować, że nie chce, bo te leki powodują otępienie mózgu i po nich ona nie będzie już sobą i leki nie zostały jeszcze wprowadzone. W listopadzie moja córka trafiła do szpitala po kolejnych atakach. Wtedy dopiero przyznała się, że od lipca do listopada miała ich kilka, ale nie chciała się przyznać ze strachu przed przyjmowaniem leków. Mój mąż do dziś dnia nie przypomina sobie, żeby przy niej mówił coś na temat leków. Ja pamiętam, że wspominał o tym ciągle. Córka sama potwierdza, że wie o tym od niego. Powiem Wam, że był to dla mnie jak kubeł zimnej wody na głowę, wielkie otrzeźwienie.
Aby historia nie była taka smutna dodam, że od kiedy córka przyjmuje leki ataki nie powtórzyły się i nie ma żadnych skutków ubocznych. Lekarze są zdania, że może to być stan przejściowy wywołany okresem dojrzewania.

A potrzebne - wbić sobie do głowy jakimi zakolami biegną moje myśli, kiedy spotkam faceta
Będę musiała sobie "dorobić" rysowanie....
Dorobię....
A jak będę mieszkać sama, to sobie w sypialni na suficie, kurnia powieszę!

Happyfull napisał/a:

zabka-k napisał/a:

A ból trzeba czuć. Żeby nie pozwolić na zadawanie większego.
Jak ktoś się ukłuje szpilką, to kolejny raz uważa. Ja ktoś przetnie palec nożem krojąc chleb, to jest kolejnym razem mega ostrożny.
A my co robiłyśmy? Wkładałyśmy coraz większą ilość drelichowych rękawic i dawałyśmy się kroić nie zważając na nic. Krew się nie lała, może jakieś draśnięcie. Przecież nie czułyśmy bólu - myśmy się przed bólem zabezpieczyły na swój sposób....

I to jest wlasnie odpowiedz na post Zabci5

Żabcia5 napisał/a:

Co spowodowało, że zaczęło mi przeszkadza w nim tak wiele? Jak to było u Was? Kiedy zaczęłyście rozumieć, że coś jest  nie tak w Waszym życiu?

ZACZYNAMY CZUC BOL !!!!!!!!!!!!

Oki. zgadzam się, ale.....ale ja nie wiedziałam, że masochistką jestem. Bolało chwilami do granic, a ja dalej brnęłam i wiedziałam ( bo wiedziałam), że za chwilę znowu zaboli. Taka jest prawda, cierpiałam, wiedząc, że za chwilę będę cierpiała jeszcze bardziej. Bolało, aż przestałam czuć cokolwiek. Nagle na wszystko zobojętniałam. Zmęczyłam się , poddałam

Co nas nie zabije to nas wzmocni !!!
Nigdy nie jest tak zle aby nie moglo byc lepiej !!!
Nie ma tego zlego co by na dobre nie wyszlo !!!!

Happyfull napisał/a:

Co nas nie zabije to nas wzmocni !!!
Nigdy nie jest tak zle aby nie moglo byc lepiej !!!
Nie ma tego zlego co by na dobre nie wyszlo !!!!

I tego się trzymajmy i wszystkim to powtarzajmy    

raki napisał/a:

zabka-k napisał/a:

Do czego zmierzam.
Zaczynasz widzieć, dostrzegać i rozumieć. To boli i przeraża.
Najbardziej boli i przeraża świadomość, co z sobą zrobiłaś przez wiele lat, by tego nie czuć, tak tego nie odbierać, nie czuć się krzywdzona.
Boli świadomość, że sama sobie to zrobiłam. Mogłam być mądrzejsza, ale to ja sama dałam się krzywdzić. To ja wyraziłam, nie ważne, że niewerbalną, zgodę na krzywdzenie mnie. Tak się wbiłam w dzieciństwie w system zamykania się, odseparowywania, nieczucia, że od razu automatycznie stosuję to w dorosłym życiu.
Nie czuć bólu.

A ból trzeba czuć. Żeby nie pozwolić na zadawanie większego.
Jak ktoś się ukłuje szpilką, to kolejny raz uważa. Ja ktoś przetnie palec nożem krojąc chleb, to jest kolejnym razem mega ostrożny.

A my co robiłyśmy? Wkładałyśmy coraz większą ilość drelichowych rękawic i dawałyśmy się kroić nie zważając na nic. Krew się nie lała, może jakieś draśnięcie. Przecież nie czułyśmy bólu - myśmy się przed bólem zabezpieczyły na swój sposób....

Nie czujesz bólu, nie czujesz miłości.

W tym całym zamieszaniu i naszym "cierpiętnictwie" wydaje się, że kochasz, a tu kicha. To ty (JA) nie jesteś zdolna do kochania.

Wciąż próbuję przyglądać się uczuciom moim - takim w oderwaniu od ludzi, i ja nie mam uczuć - jestem pusta.
Nawet jego nie kocham - to co czułam i czasem jeszcze czuję - to chęć posiadania.

hm...ja rano przeczytałam miałam napisać - dzięki, że jesteś.
Tak on jest es. Ale, co on mnie obchodzi na ten moment.

RAki dlaczego ciągle udajesz kogoś kim nie jesteś ?
Uciekasz przed sobą, ale tak chytrze, że zawsze w jego ramiona.
Uciekłabyś, zrobiła, wyjechała a tak naprawdę tkwisz w tym samym miejscu - dla niego. Dla niego zrezygnujesz ze wszystkiego innego. Mówisz, że nie kochasz, że brak w tobie uczuć.......
Wiem, że postów Zazdrości nie trawisz, ale ja powołam się jednak na jej przemyślenia ( to nader mądra kobieta) i powtórzę za nią, nie można pokochać kogoś jak się siebie nie kocha i nie mylmy kochania z chorym uzależnieniem od miłości. Może kiedyś to zrozumiesz

zabka-k napisał/a:

Nawet jeśli nie powiedział jej to wprost w oczy ze świadomością, że mówi do niej właśnie, to mówił.
Choćbyście mieszkali w pałacu - jak się chce, to się słyszy. Mówiliście o córce, a ona w sposób naturalny była ciekawa, co o niej mówicie. Usłyszała - nie raz. Najgorsze, że nie wprost właśnie. Bo gdyby świadomie mówił do niej, to zmieniłby może środki wyrazu na adekwatniejsze do wieku słuchacza...

Mąż mówił jej to bezpośrednio i wielokrotnie. Najczęściej przy obiedzie, gdy nie chciała jeść powtarzał, że musi o siebie dbać, żeby ataki się nie powtarzały, bo wtedy będzie musiała zażywać leki które to i tamto.

zabka-k napisał/a:

Myślisz, że ten artykuł co mu wysłałaś  - przeczytał?
Że jeśli przeczytał, to coś dotarło? Czy jest na opak?
Bo ja mam wrażenie, że my już jesteśmy nastawione na czytanie i próbę rozumienia czegoś. A ktoś, kto tkwi w swoim prześw iadczeniu, nawet dobrze nie zrozumie intencji. Po prostu nie takie są jego oczekiwania.

Nic nie mówił czy czytał, czy nie. Może coś zrozumieć o ile autora nie uzna, za człowieka, który jest głupi i pisze bzdury.
Ostatnio wspominał, że coś tam czyta, czegoś słucha. Może zabrał się za swój rozwój. Tylko, że najpierw musiał by zrozumieć swoje braki. Wydaje mi się, że zainteresował się tym co ja mówiłam o skutkach naszego wychowania w domu rodzinnym.

To co chyba boli najmocniej, to że własną głupotą i tą silną nienamacalną potrzebą zdobycia, po prostu sobie pociachałam własne marzenia, pozbawiłam na tę chwilę tego, co było największa moją radością i przyjemnością.

To co chyba boli najmocniej, to że własną głupotą i tą silną nienamacalną potrzebą zdobycia, po prostu sobie pociachałam własne marzenia, pozbawiłam na tę chwilę tego, co było największa moją radością i przyjemnością.