Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

Dzień dobry
Zaspałam Ja się chyba nie odczepię od myśli o trzydniowych weekendach
Raz się powtarza wiernie, innym razem nasze własne postępowanie prowadzi do określonego efektu, choć innymi drogami jakby. To zależy. Czytałam sporo o tym, że przede wszystkim nasza podświadomość oczekuje po prostu określonego efektu, w którym czujemy się na znanym sobie gruncie. W którym już wyuczyłyśmy się żyć. O ile łatwiej przychodzi nam, tym kochającym za bardzo (bo nie twierdzę jednak, ze tylko kobiety tak potrafią) trwanie w relacji dla nas złej, wymuszającej, prowokującej czy krzywdzącej? O ile nam łatwiej właśnie tak, zamiast - po prostu podjąć decyzję. To nas odróżnia od osób zdrowo myślących. Ten, kto myśli zdrowo, potrafi podjąc decyzję dla siebie właściwą i potrafi poradzić sobie z jej konsekwencjami. Nie mówię, że zapomina natychmiast. Ale podjęcie decyzji przychodzi łatwiej i szybciej. A my? Albo nie chcemy podjąć decyzji albo ją rozjątrzamy i rozkładamy na części milionowe próbując jeszcze sobie wmówić, że wszystko jest naszą winą
Teżkobieto - przecież wiesz, że każda z nas jest inna i każda w inny, właściwy dla siebie sposób i wynikający z jej własnej sytuacji, jej przeszłości i jej "ja" - dochodzi do określonych etapów. Nie ma dwóch identycznych stworków - potworków Nie mamy ani obowiązku a nawet nie mamy prawa wzorować się na kimkolwiek i żałować, że np. "ja jeszcze nie". Zdrowo pozazdrościć, że ktoś już dalej niż bliżej - tak, o ile to działa motywująco pozytywnie Ja też bym chciała coś jak ktoś - ale wiesz, nie za wszelką cenę. Spokojnie, a jak za szybko i nie po swojemu - to po łapkach Pewnie, że statecznie - a co? Czasem nie można być statecznym? I spokojnie właśnie chyba stabilniej da się iść do przodu

Moje zmuszanie też jest nieciągłe. A podświadomość wciąż wymusza pewne zachowania, przed którymi się opieram. Sobie tak właśnie kilka rzeczy postanowiłam i będę na sobie trenować Zobaczymy, jak mi ten trening będzie szedł Wiem, że zawsze chwilkę trwa, żebym się "rozbujała" a najgorsze jest uzyskanie zadowolenia z siebie, bo twedy odechciewa mi się jakichkolwiek dalszych treningów Czyli pracujemy nad konsekwencją

Żabcia - popróbuj... Ja spróbowałam powiedzieć Niuńce wprost, ze chciałabym, aby było jej łatwiej poradzić sobie z tą sytuacją, która napewno nie jest łatwa dla niej. I między wierszami, żeby i nam się poukładały relacje. I ja wiem, że ta terapia będzie trwała dłuuuugo. I że nawet jak się skończy, to i tak najważniejsze do wykonania jest przed nami obiema. Psycholog za nas tego nie zrobi

Wiesz, jakoś już przestałam mieć - tak w ogóle to piszę - jakiekolwiek złudzenia, że kiedykolwiek ktoś tak nałogowo postępujący w związkach jak ja - będzie miał prawo zapomnieć. Jestem pod tym względem jak alkoholik - do końca życia to zostanie we mnie i muszę nauczyć się odmawiać

Może ona dlatego mówi, że sama sobie poradzi, bo widzi, że Ty jeszcze nie czujesz się stabilnie (a dzieci w tym wieku oczekują szybkich efektów) i że widzi, że wciąż próbujesz poukładać ten związek - może jest jakiś przekaz w Twoim zachowaniu, takie niewerbalne komunikaty, że to co wiesz z terapii starasz się przełożyć jednak na ratowanie relacji? Albo może i werbalne?

Wiesz, ja to odniosłam do siebie - że zawsze dochodząc do jakiegoś etapu, jakiejś wiedzy, świadomości - czegokolwiek - zaczynałam uważać, że już wystarczy i że to we mnie zostanie na zawsze.
Trochę tak chyba jak z odchudzaniem i efektem jo-jo Że część ludzi kiedy się odchuda, to przestaje racjonalnie się odżywiać i dbać o kondycję fizyczną, kiedy dojdzie do wymarzonego efektu. Powoli, powoli skutecznie zapomina o dotychczas stosowanych zasadach. Niektózy nawet nie powoli
Nie da się chyba? Jeśli chce się stosować jakąś filozofię, to nie można sobie dawać 3 letnich urlopów bezpłatnych

Aaa, to ja znam też. Tylko zapomniałam Bo jakieś parę lat temu, tak właśnie się zachłysnęłam tym co osiągnęłam, co "naprawiłam", osiadłam na laurach (bo przecież zasłużyłam, hehe) i jakoś bezrozumnie pomyślałam, że tak już zostanie na zawsze...

Nie da się chyba. Chociaż... czasem urlop potrzebny, dla nabrania dystansu, czy sił, czy czegokolwiek innego...

No coś tam widziałam. Tylko myślałam, że gdzieś jakaś "oficjalna" powstała.
M.in.:
2013-03-16 13:39:43

Muszę złożyć zamówienie

Rozumieć siebie zawsze ....chyba nie zawsze się da Jednak zdarza się zrobić coś bez przemyślenia, spontanicznie. Mówimy sobie, ja nigdy a potem to nigdy właśnie dzieje się teraz. Rozumieć to znaczy umieć nazywać po imieniu !!!! Ja już chcę umieć dostrzegać i nazywać, a nie w nieskończoność usprawiedliwiać ! O sobie pamiętać dopiero się uczę

Nie szukałam usprawiedliwienia dla siebie, dla niego. Musiałam zrozumieć co zadziało się w moim życiu. Musiałam zrozumieć kim on tak na prawdę jest. To zrozumienie było mi potrzebne nie do wybaczania a do podsumowania całokształtu i wyciągnięcia wniosków, również na przyszłość (zakończenie wspólnych spraw; do funkcjonowania). W moim związku była przemoc psychiczna a ja byłam jej ofiarą. Owszem godziłam sie na takie życie, nie zdając sobie spawy z przemocy, którą mi fundował każdego dnia i z coraz większym natężeniem. Jego zachowania nie raz mnie zadziwiały. Nie zawsze rozumiałam co fundował swojej rodzinie. Nigdy jednak nie przeszło mi przez myśl, że mam do czynienia z osobą o zniekształconym charakterze, działającą z perfidią świadomie, upajającą się moim upadkiem, upadkiem rodziny. 
Zrozumiałam, że on nie umie żyć inaczej, a pewien schemat zachowań wpisany jest w jego charakter, a hasło, po trupach do celu, to jego normalny tok rozumowania, styl życia. Wiesz Zabko moje całe życie małżeńskie to wiele zawirowań, upadków, ambicji, wielkich planów, znowu upadków, podnoszeń i tak w kółko. Moje życie to równia pochyła, powolne staczanie się. Musiałam zrozumieć dlaczego do tego doszło w czym zawinił on, w czym ja.
Pierwsze opisy przemocy psychicznej uświadomiły mi, że na mnie przetestował wszystkie jej schematy. Nagle dotarło do mnie, że mój upadek był wpisany w życie z takim kimś.
Kłamstwa - jeśli zaliczał na nim wpadkę (od razu lub po czasie) to wiedziałaś, że teraz już prawdę wyznaje. Mówił gładko, bez zająknięcia, patrząc w oczy głęboko i co ? i goowno prawda. Kolejnym kłamstwem byłam raczona i nie tylko ja. Opowieść była płynna, ale nie zawsze logiczna. Na pomocnicze pytania nie odpowiadał. Milczał patrząc z szelmowskim uśmiechem. Uśmiechał się z satysfakcją w oczach. Prowokował drań, napawając się moim wzburzeniem, złością, bezradnością. Wiele było takich lub podobnych sytuacji....... . Dla zabawy i przyjemności upadlał mnie i uwielbiał, oskarżał i wynosił pod niebiosa. Fundował mi wiele huśtawek emocjonalnych, zakłócając celowo mój wewnętrzny spokój. Zrozumieć musiałam, że kłamstwo było dla niego jak oddychanie a zabawa moimi emocjami, karmą. Zrozumieć musiałam, że stale, cyklicznie powtarzane zdrady różnego rodzaju, są patologią.
Zrozumieć musiałam dlaczego inteligentny, bystry człowiek rujnował życie emocjonalne, finansowe, bytowe swojej rodziny. Zrozumieć musiałam, że wszystko robił świadomie i dla własnej, chorej przyjemności. Zrozumieć musiałam by ruszyć z własną terapią.
Potrzebowałam rozliczenia przeszłości !

Teraz nie będę namawiać córki na terapię, bo za bardzo zbratała się z tatusiem. Przyjdzie czas, kiedy się z nim pokłóci, bo tak jest kolej rzeczy. Chyba, że mąż będzie miała wielką potrzebę zrobić mi na złość. Teraz chyba chce pokazać jak sobie dobrze z nią radzi, ale ona nie ma łatwego charakteru, a on zbytniej cierpliwości. Wykorzystam najbliższą nadarzającą się okazję, aby wrócić do tematu terapii. Może lepiej będzie jeśli na moich spotkaniach z psycholożką zajmę się relacjami między mną a moją córką niż tracić czas na faceta, który ? (brak słów).

Ta... moja pierwsza miłość, też zdecydowała się iść na księdza, ale księdzem nie została. Bolało strasznie. I potem także miałam przez następnych dobrych parę lat kłopot by kochać. Jago kochałam cały czas...iluzja No ale,to jeszcze wszystko było w miarę zdrowe.

Co Ty mi powiesz, że nie wróży... Zabciu, to nie poligamiści, to mężczyźni chorzy, bardzo uzależnieni. Zazwyczaj o typie narcyza, zimni emocjonalnie, bez zdolności do uczuć - mój typ.

************

Chciałam Ci powiedzieć, że nie po to pracuję nad sobą, by łóżko dzielić z innymi babami. Otóż w łóżku będę spać sama, albo z jednym facetem (może kiedyś), ale lezbijskich skłonności nie przejawiam.

************

Jest lepiej, ciekawe, czy na długo i już nieco inaczej popłakuję. Przeraża mnie to. Zmuszam się usilnie do nie podejmowania decyzji - żadnych, a jeśli już to z perspektywą max na 1 miesiąc, a najlepiej tydzień.

I ta moja chora głowa, poza nowymi pomysłami i planami, oczywiście nadal uważa, że karaluch to jednak może motyl jest (ostatnio mam faktycznie karaluchy i mi robią dezynfekcję i one giną - może stąd ta nadzieja...:) ) i jak mu powiem spokojnie, jaka to chora jestem to on się przemieni w motyla i będziemy żyć długo i szczęśliwie w wielkiej zażyłej przyjaźni bez pociągu seksualnego. Czy ktoś mógł to mózgowie czy sercowie wymienić ?

zofia, jakbyś o mnie pisała. Mąż mówi, że ja coś mówiłam, a ja mówiłam coś innego. Ciągle powtarzamy, że będziemy nagrywać nasze rozmowy, tylko jakoś nie możemy się za to zabrać. Czytam, a właściwie słucham ?Mężczyźni są z Marsa, Kobiety z Wenus?, traktując tę książkę z wielkim przymrużeniem oka i czasami jako dobrą komedie. Kto czytał ten wie, że książka między innymi tłumaczy jak mężczyźni rozumieją nasze słowa, ale to co wygaduje mój mąż to faktycznie, gdyby było prawdą wskazywałoby na mój obłęd. Nie pomagają tłumaczenia, że mnie w życiu nie zdarzają się sytuacje, żeby ktoś patrzył na mnie z otępieniem, bo mnie nie zrozumiał. I raptem przy moim mężu zachowuję się jak wariatka.

Wszystko w pdf Zabcia Zacznij moze od tych pierwszych na liscie plus Toksyczne slowa !!! Tylko czytaj spokojnie !!!
Jakosc a nie ilosc !!! Czasem wystarczy tylko jedna ksiazka

Takie oko na sznurku aby nigdy juz nie oslepnac Jeszcze by sie takie ucho przydalo

I zeby Wam sie nie nudzilo na forum cos do poczytania

Dlaczego ofiary przemocy nie odchodzą - Paweł Droździak - psycholog, psychoterapeuta, mediator rodzinny.

Pozostawanie w związku, w którym jest się ofiarą przemocy, to zjawisko trudne do zrozumienia dla kogoś, kto nie doświadczył takiej sytuacji samodzielnie ani nie zajmuje się problematyką przemocy zawodowo.

Istnieje kilka głównych, bardzo silnie wiążących mechanizmów psychologicznych, które powodują, że ofiary takich relacji nie opuszczają kogoś, kto je krzywdzi. Szczegółowe omówienie ich wszystkich musiałoby zająć mnóstwo czasu. W tym tekście skupimy się tylko na jednym z wielu ? mechanizmie zaniżania samooceny.
Początek jest dość oczywisty. W związku, w którym jest przemoc, słyszymy o sobie złe rzeczy. Kobieta może słyszeć, że jest nieatrakcyjna. Mężczyzna, że jest niezaradny. Możliwe są także inne zarzuty, niekoniecznie odnoszące się wprost do stereotypu męskości i kobiecości. Praktyka wskazuje jednak, że jeśli chodzi o ocenę swoich szans na nowy związek, najmocniej wpływają na nas te negatywne informacje, które do stereotypowych wyobrażeń, o tym jaka powinna być kobieta, czy jaki powinien być mężczyzna, przystają najdokładniej. W przypadku mężczyzn najskuteczniej obniży samoocenę krytyka jego zaradności, możliwości finansowych, osiągnięć, siły, mocy i wszystkiego tego, co większość ludzi z męskością kojarzy. W przypadku kobiet najbardziej niszczące będą tu odniesienia do wyglądu, wieku, przeróżnych aspektów seksualnej atrakcyjności i "kobiecości" - jakkolwiek tajemniczo by to nie brzmiało. Groźne są też wszelkie odniesienia do czystości, porządku w domu i "cnót gospodyni", krytykowanie wyglądu i wieku niszczy jednak wiarę w siebie najbardziej skutecznie. W zasadzie każda informacja o jakichś naszych cechach, której logiczną konsekwencją jest przekonanie o tym, że niełatwo nam będzie zastąpić obecnego partnera kolejnym, ma taki skutek, że wzmacnia nasz lęk przed utratą tego, co mamy i przywiązuje nas do osoby, z którą właśnie jesteśmy. Fakt, że taka informacja pochodzi właśnie od kogoś, z kim aktualnie jesteśmy, niczego tutaj nie zmienia. Przeciwnie. W tym przypadku może działać nawet swoiste destrukcyjne sprzężenie zwrotne:   
Słyszysz negatywną informację o sobie -> wierzysz w nią -> nabierasz przekonania, że nie znajdziesz nikogo lepszego -> obecny partner zaczyna ci się wydawać jedynym możliwym -> paradoksalnie rośnie jego atrakcyjność w twoich oczach -> rośnie waga tego, co on myśli -> rośnie waga tego, co on mówi -> kolejna negatywna informacja na twój temat jest przyjmowana bardziej bezkrytycznie, bo pochodzi już od osoby strategicznie dużo ważniejszej i ocenianej znacznie wyżej. 
Negatywna informacja na twój temat nie musi być wcale przekazywana wprost. Informacją nie wprost może być samo działanie partnera, lub nawet kiepska sytuacja, w której się znajdujesz, jeśli tylko wywołuje to twój wstyd. Jeżeli na przykład twój partner lub partnerka stosuje wobec ciebie jakąś formę przemocy, a ty ukrywasz to przed otoczeniem, to przez sam fakt posiadania takiej wstydliwej tajemnicy zaczynasz widzieć siebie jako osobę mniej wartościową. A niska samoocena nieuchronnie prowadzi do przekonania o niewielkich szansach na znalezienie kogoś lepszego. Taką negatywną informacją nie wprost może stać się zdrada partnera, utrata przyjaciół (nawet jeśli nastąpiła nie z twojej, a z partnera winy) czy w ogóle cokolwiek, co prowadzi cię do wniosku, że inni (lub inne) stoją wyżej od ciebie i nie możesz z nimi się równać. Tak oto w paradoksalny sposób niezadowolenie z własnego życia z kimś może sprawiać, że z tym większą determinacją trzymamy się tej właśnie osoby, która to niezadowolenie powoduje i tym mniej jesteśmy skłonni myśleć o innych możliwościach. 
Jestem do niczego, ale przynajmniej jestem z kimś fajnym
Rozumiemy już, że zaniżanie twojej samooceny może mieć działanie wiążące cię z partnerem lub partnerką, sprawia bowiem, że nietrafnie oceniasz swoje szanse na nawiązanie innej trwałej relacji niż ta, w której jesteś obecnie. Rodzi ono także poczucie swoistego zobowiązania w stosunku do drugiej osoby - "jestem niedoskonały/niedoskonała, więc druga strona męczy się przez to ze mną" - z czego wynikać może refleksja kolejna: "ten ktoś męczy się z kimś tak niedoskonałym jak ja, pozostaje ze mną mimo moich wad (jakże licznych), a więc zobowiązuje mnie to do lojalności wobec tej osoby". Paradoksalnie możemy więc odczuwać wzrost lojalności w stosunku do kogoś właśnie dlatego, że swoimi krytycznymi uwagami na nasz temat obniżył nam samoocenę. Właśnie przez to, że teraz mamy ją już obniżoną, możemy czuć się zobowiązani wobec tego kogoś za to tylko, że ciągle jeszcze chce z nami przebywać.   
Szanuję siebie bo jestem z tobą
Innym efektem, wiążącym z raniącą osobą, jest w takim przypadku kompensacja naszych własnych niezaspokojonych potrzeb szacunku do siebie. Przypuśćmy, że druga strona wmawiając ci wady zdołała skutecznie obniżyć twoją wiarę w siebie. Uznajesz się już za osobę niezgrabną, nieatrakcyjną, niezbyt inteligentną, niezaradną, słabą seksualnie, nielubianą i nudną. Masz więc wszelkie powody, by trzymać się kogoś z kim jesteś i kto ci to mówi. To jest już jasne. Natura nie znosi jednak próżni. To nasze "ja", którym jesteśmy, żyje przecież tylko dzięki temu, że wciąż jakoś usiłuje siebie lubić i jeśli nie w ten, to w jakiś inny sposób wciąż usiłuje wywalczyć dla siebie cokolwiek dobrego. Chcemy czuć się wartościowi w jakikolwiek dostępny nam sposób. Jeśli więc ty osobiście nie czujesz się już kimś, kto ma wartość, pojawia się potrzeba odbudowywania wartości własnej choćby poprzez związek z kim innym, kto byłby wartościowy zamiast ciebie. Niejako w twoim imieniu. Z tym kimś można by identyfikować się i mimo czucia się kimś kiepskim, czerpać szacunek do siebie z bycia w związku z kimś fajnym.
Jak się nietrudno domyślić, idealnym kandydatem na to stanowisko jest nie kto inny, niż ten sam ktoś, kto zaniża nam samoocenę swoimi krytycznymi uwagami na nasz temat. Przypuśćmy, że ktoś formułuje następujący komunikat: "Wiesz co ci powiem tak otwarcie? Powiem, że jesteś gruba jak beka. No, naprawdę. Nie ma co patrzeć tak na mnie. Mówię jak jest. Szczerze i otwarcie. Mówię, bo taka jest prawda. Kiedy cię poznałem, ważyłaś 30 kilo mniej. Nie oszukujmy się, można o siebie dbać trochę. Dziewczyny ćwiczą, coś robią. W życiu nie widziałem, żeby dziewczyna tak się zaniedbywała"
Dlaczego wciąż nie odchodzę?
Ten komunikat jest autentycznym cytatem. Potworne, prawda? Niszczące, okrutne i bezlitosne. Przypuszczam, że większość kobiet może do końca życia nie zapomnieć czegoś takiego. Ale osoba, której to powiedziano bynajmniej nie odwróciła się na pięcie i nie wyszła, by więcej nie wrócić. Nie zostawiła wtedy tego człowieka. Nie wykreśliła jego telefonu z komórki. Nie spuściła do sedesu jego zdjęcia. Przeciwnie. Była z nim jeszcze wiele lat i wysłuchała od niego setki razy podobnych i dużo jeszcze gorszych rzeczy. W pewnym momencie słuchała czegoś takiego niemal codziennie. Ten fragment zapamiętała tylko dlatego, że był to prawdopodobnie pierwszy tak ewidentny - z całego długiego szeregu krzywdzących, destrukcyjnych komunikatów, które w końcu omal nie doprowadziły tej osoby do samobójstwa. Ale wciąż w tym była. Nie miała z nim dzieci, nie była od niego zależna finansowo, nie była porwana i nie była w obcym kraju bez znajomości języka. Nikt jej nie zabrał paszportu ani nie zaszantażował pobiciem, gdyby próbowała się wymknąć. Nic z tych rzeczy. W rzeczywistości kobieta ta miała wszelkie realne możliwości, by odejść. Była dobrze wykształconą, inteligentną osobą. Pracowała i miała nawet własne mieszkanie. Co najciekawsze, te komunikaty nie były nawet prawdziwe. Były bardzo dalekie od rzeczywistości. Kobieta, o której mowa była atrakcyjną dziewczyną przy kości. Mężczyźni zaczepiali ją na ulicy i podrywali. Wciąż jednak nie odchodziła. Słuchała i cierpiała. Ktoś sądzi, że to lubiła? Nienawidziła tego. To było dla niej straszne. Ale nie odchodziła. Nie mogła się uwolnić. Przyjrzyjmy sie zatem dokładniej, w jaki sposób to działa.   
Przede wszystkim w tym, co powiedział partner naszej bohaterki, jest sporo informacji podanych nie wprost. W zdaniu "Kiedy cię poznałem ważyłas 30 kilo mniej" zawarta jest sugestia, że mówiący to człowiek miał kiedyś kobietę 30 kg lżejszą. Sugeruje się tu więc, że mężczyzna jest w stanie mieć taką kobietę, czyli że atrakcyjność naszej bohaterki jest poniżej jego atrakcyjności, a więc i poniżej jego możliwości. W końcówce nawet się to potwierdza. Kiedy ktoś mówi "W życiu nie widziałem, żeby dziewczyna tak się zaniedbywała", mówi zarazem "W życiu widziałem dziewczyny, które się nie zaniedbywały". A więc - nie tylko "Mogę mieć szczuplejszą", ale i "Miałem szczuplejsze". Zatem także "Jestem człowiekiem, który jest tak atrakcyjny, że może mieć kobiety atrakcyjniejsze od ciebie". Co za tym idzie, "Jestem atrakcyjniejszy od ciebie". I tak naprawdę to właśnie to ostatnie jest istotą komunikatu. W rzeczywistości jedynie pośrednio jest to informacja o naszej bohaterce. Podstawowy sens tego, co tu padło jest taki: "Ja jestem bardziej atrakcyjny niż ty, bo miałem ładniejsze od ciebie kobiety. Moje standardy są wysokie. Jestem atrakcyjny, jak kobiety 30 kilo szczuplejsze od ciebie, podczas gdy ty jesteś o wiele mniej atrakcyjna niż ja". 
Gdyby to zdanie wypowiedzieć wprost i jawnie, najpewniej nie miałoby ono takiej mocy rażenia. Mogłoby nawet być śmieszne, bo brzmi dosyć głupio. Jeśli jest jednak sprytnie przemycone, działa niszcząco i wiążąco zarazem. Wierzchnia warstwa komunikatu jest banalna. Brzmi ona po prostu "Jesteś gruba". Gdyby to było tylko to, będzie raniące, ale będzie to jednorazowa rana. Słysząca te słowa obrazi się i odejdzie.
Siła drugiego dna
Siła wiązania z wypowiadającym takie zdania człowiekiem polega na tym, że jest tu właśnie owo drugie dno. Brzmi ono tak: "Ty jesteś gruba i nieatrakcyjna, ale ja, ten który z tobą jestem, jestem atrakcyjny, jak ktoś, kto nie jest wcale gruby". Jeśli więc uwierzysz w pierwszą warstwę, po odnalezieniu drugiej warstwy, znajdziesz się w pułapce. "Ja, gruba i nieatrakcyjna, jestem z tobą, atrakcyjnym mężczyzną, który może mieć każdą kobietę. Wprawdzie sama jestem beznadziejna, ale za to mam ciebie, a ty jesteś świetny. Sama jestem niczym, ale mogę czuć się coś warta przynajmniej dzięki temu, że jest ze mną ktoś tak wspaniały jak ty". Człowiek, który w tym przykładzie był stroną atakującą, prócz tego, że jest bezwzględny, cierpi być może także na wielki niepokój, co do swojej własnej wartości. Niewykluczone, że on też żyje w podobnej pułapce - "Wprawdzie sam jestem niewiele wart, ale jeśli mam obok siebie reprezentacyjną kobietę, jest tak, jakbym był wart dużo więcej". Narcystyczna pułapka oprawcy jest więc nieco podobna do narcystycznej pułapki, w jakiej znajduje się jego ofiara. Wyobraźmy sobie, co by się stało, gdyby na komunikat z naszego przykładu padła taka na przykład odpowiedź: "Wprawdzie kiedy mnie poznałeś, byłeś tak atrakcyjny, że mogłeś poderwać 30 kilo szczuplejszą, dziś jednak najwyraźniej wszystko, na co cię stać, to to, co masz teraz. Na twoim miejscu zaczełabym bardziej się starać". Albo taka: "Och... jestem spokojna. Nie znajdziesz wielu alternatyw...".
Przy okazji ? kobieta, o której tu mowa, zupełnie nie korzystała z informacji o samej sobie, jaką mogłyby jej dawać zaloty innych facetów. Z prostej przyczyny. Jeśli wierzyła już, że jest nieatrakcyjna, mężczyźni którzy wyrażali zainteresowanie jej osobą byli przez nią automatycznie uznawani za nieatrakcyjnych. Stanowili więc dla niej kiepskie źródło informacji na własny temat i w rzeczywistości raczej irytowali ją, niż poprawiali jej nastrój. Osobami, których zdanie skłonna była brać pod uwagę, byli raczej ci mężczyźni, którzy dawali komunikaty podobne do tych dawanych przez partnera. Ci bowiem, automatycznie odbierani byli jako atrakcyjni. Zaniżona samoocena jest sprytną, skuteczną pułapką. W rzeczywistości jest to jednak tylko jeden z wielu mechanizmów utrwalających bycie w związku z osobą, która stosuje wobec nas przemoc.

Zawsze możesz sobie pracę gdzie indziej poszukać, żebyvdo domu nie wracać. Dzieci nie są maleńkie.

Jest wiele przyrządów zastępczych. Wałek, patelnia.
Aha, i nie wyrzucaj sobie, że jakbyś wiedziała to to i owo, bo nie wiedziałaś, bo skąd mogłaś wiedzieć.

Nie boję

Ironia ironia a nigdy nie wiadomo co tam nam w glowie siedzi ???
Lepiej sie spytac Kto pyta nie bladzi

Aż akurat była ironia - wobec samej siebie

Przecież nie będę Cię i siebiĘ (sic) oszukiwać, że pewnych myśli nie mam, bo po co. Głowa/serce (?) przerobiło już szereg scenariuszy. jak już to wcześniej wskazałam zdrowy objaw choroby

A co bylo w piatek ? Napisz jakie ramy, bo ja nie rozumiem ?

A kto tak twierdzi ??? Przeciez robisz to skad te watpliwosci ??? Co Cie wkurza ? Pisz prosto z mostu, bo ja w myslach nie umiem czytac

No my przeciez to wiemy Hm.. Wiemy, ze nie mozesz do matki i nie masz kasy na samodziene mieszkanie
Pisalas, ze chodzisz do psychologa i medytujesz No robisz cos dla Siebie
Chyba tylko tego gitarzyste moglabys potraktowac jako wspollokatora a nie jako potencjalnego partnera do seksu .
Ja nie wiem czy o to chodzi ? Jak to jest z tym gitarzysta ?

Wiesz ale nie akceptujesz   Tesknisz za sexem czy za cieplym przytuleniem ? Ci sexu nie trzeba ale ciepla Od tego gitarzysty nic nie dostaniesz oprocz jakiegos lokum . Przeciez nie zawsze tak bedzie .
wychodzisz troche do ludzi ?

Pewnie, że wychodzę. Ja towarzyska jestem bardzo.
Seksu chyba i ciepła, bliskości, namiętności.

Nie wiem czy wiem.
Że coś nie tego to trzeba odejść, od razu.
Nie szukam usprawiedliwienia. Zapewne ma jakiś problem
Ja się zastanawiam czy to co było, czy było prawdziwe.
Dziwi mnie kiedy jasne komunikaty są odbijane, deformowane, interpretowane opacznie (dobrze to napisałam?).
Ja wiem, że każdy pod siebie interpretuje. Ja wiem, że niczego nie zmienię tam. Wiem.
Ale ja widzę, że On chce. Robi coś.
Wiem, że nie powinnam czekać.
Potem wyrzucać sobie będę, że głupia, tyle czekała.

Nie seks dla seksu, nie seks dla wyładowania, nie dla chwili. Ja tak nie potrafię. Wiem, że to nie dla mnie. Dla mnie seks z miłością idzie w parze, wtedy tylko cieszy.

Moim zdaniem nic nie trzeba poza tym, że do wszystkiego trzeba dojrzeć.
Tam?
I tak na razie jest Twój czas na zajmowanie się sobą, nie patrze na niego, czy to czekanie, czy nie. Patrz na siebie. To co z nim to obok, to nieważne, poskłada się lub nie, ale w odpowiednim momencie, jeśli oczywiście się sobą zajmiesz.
Fajnie, że jesteś.

Dobrze, że jesteś Raki. Bardzo mi się miło zrobiło.

Ale widzisz, niektórym się robi głupio, bo może za mało słuchamy, a za dużo oceniamy. Nie mówię o ramach i ramkach, ale jakiś zasadach. Ogólnych bardzo, które mówią np. staramy się słuchać. Nie wiemy to pytamy. Wiadomo, że nie zawsze będzie się ich dało przestrzegać, że będą wyłazić, ale to jak te sposoby zabki-k z podświadomością. Ale co tam...Tylko szkoda, że głupio...komuś.

Ja się Ciebie zapytałam, bo ja mam może potrzebę, by się dowiedzieć, poczytać tu i teraz, a nie wyłapywać w gąszczu starych postów (jako magnolia masz ich 300, a Happyfull prawie 900) i wiele wyczytać nie można. I to nie pytam z ciekawości o Ciebie, tylko chciałabym widzieć co się dzieje (ze mną), choć nigdy nie jest tak samo.
Znowu zabka-k, ona wprost powiedziała, że nie czyta starych, bo jest tu i teraz.

Raki ja tu weszlam swiadomie jako KKZB. Bo wiedzialm, ze mam problem. Nie weszlam tutaj od razu po rozstaniu !!!
Mi sie wydaje, ze najwiecej to mozesz sie chyba dowiedziec z postow Zazdrosc (ja nie jestem DDA) i z blogow
Poczytaj sobie historie tych kobiet. Jest co czytac Mi sie tam czasem cos z tym narcysta przypomina ale nie wywoluje u mnie zadnych wielkich emocji lapie sie tylko czasami na tym, ze marudze z innymi dla towarzystwa
Jedyne co Ci moge powiedziec to: Zadnego kontaktu z toksyna !!! Bedzie trudno ale to normalne, ze bedzie trudno

Moze powinnas zastanowic sie dlaczego sie tak poczulas ??? Moze jest to zwiazane z tym, ze Cie mama nigdy nie doceniala i zawsze bylo jej za malo, niewazne co bys robila ???
Jezeli chcesz ksiazki na pdf, np. toksyczni rodzice to pisz na maila

Wiesz. Ja mam stosunek do mojej mamy...ambiwalentny. Wspieram j?, bo musi funkcjonować samodzielnie. Nie wyobrażam sobie się nie zajmować. Ja te emocje związane z dzieciństwem zostawiłam daleko, mogę na zimno o nich. Ona myśleć nie potrafi jakoś tak konstruktywnie tyko zawsze myślała tak samodestrukcyjnie. Mówię, że psycholog nauczy ją myśleć od nowa. Mam jej nie pomóc? Pomogę.
A to, że nie byłam doceniana, że wydawało mi się, że jestem bylejaka, że pewnie i dlatego fachowcem w żadnej dziedzinie nie jestem. Nikim wyjątkowym. Cóż. Fryzjerką chciałam być, jak Zofia. Dalej czuję pociąg do dziedziny. No i włosy sobie sama robię, prócz cięć.
A tam. Sama siebie docenić muszę Happy, bo jak nie ja to kto?
Ja to tak nawet nie lubię w pracy na przykład inwencji własnej wdrażać. Bo jednemu to się spodoba, innemu nie, raczej z doświadczenia nie. Taki hrak pewności siebie. Powinnam powiedzieć nie lubiłam, bo teraz mam możliwość rozwoju.
I te moje związki. Nie podobałam się nigdy. A potem nie wierzyłam, że mogę się podobać, że można mnie pokochać. Jakby mi to było potrzebne do czegoś.
Okropnie jest nie wierzyć.

Ja przerobiłam dzieciństwo z psychologiem, z diagnozą.

Kto wie, może coś tam zwalczy niewidocznego

Ja znam to cofanie, wracanie. Ja to mam. W coraz mniejszym stopniu. Bo to jest myślenie o czymś innym i wyłączanie się w czynności bieżącej. Tylko głośno mów, bo potem będziesz pamiętać. Zrobiłam, powiedziałam, pamiętam, że mówiłamm:)

Bagsiu miałeś karaluszycę:)

Taaa....szczególnie, że mieszkam w Madrycie

********
Praca nad własnym rozwojem duchowym (...), oznacza przede wszystkim rezygnację z upartego naginania świata do własnej woli, z chęci, żeby sprawy szły tak, jak według ciebie powinny. Zamiast tego musisz przyjąć do wiadomości, że możesz nie wiedzieć, co jest najlepsze dla ciebie, czy dla kogoś innego w danej sytuacji. Mogą istnieć wyjścia i rozwiązania, których w ogóle nie brałaś pod uwagę, albo takie, których się najbardziej bałaś lub uważałaś, że trzeba ich za wszelką cenę unikać. Tymczasem to właśnie dzięki nim sytuacja może się stopniowo poprawić. Uparte trzymanie się własnej woli oznacza, że tylko ty znasz wszystkie odpowiedzi, a rezygnacja z niej - zgodą na to, by się poddać, otworzyć, spokojnie czekać, aż ktoś lub coś wskaże ci właściwą drogę. Dopiero wówczas się nauczysz, jak pozbyć się strachu (wszystkich tych: "co jeśli....?) i rozpaczy (tych:gdyby tylko....") i jak zastąpić je pozytywnymi myślami i postanowieniami na temat własnego życia.

[Kobiety, które kochają za bardzo]

Moim zdaniem skrót tego wersu jest poniżej.