Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

Dochodzisz do miejsca - cudownego miejsca, w którym nie tylko go zostawiasz, bo wiesz, że musisz, ale dlatego że już go nie chcesz, że Ci zwisa. Jeju jak zazdroszczę.
Istny psychopata. Pomyśl, jaka to była dla niego przyjemność - ta zabawa uczuciami. To jak sam się dziwił, że się angażuje - bo byłaś dostarczycielką jego rozkosz przecież, dawałaś mu wszystko, co chciał. Bencwał.

W imię? że ktoś jest. że coś jest. że coś się dzieje. że nie ma pustki. że poza pracą istnieje jakieś życie.

Zastanawiałaś się jeszcze nad tym ile czasu spędzałaś w tym związku Ty, a ile on?
Ja u siebie tak. Otóż jestem w nim ciągle - bo dużo o nim myślę, dużo płaczę, przeżywam emocje itp. itd. (miałam tam jakie przerwy przy dłuższej rozłace). A on. Na początku dużo. Potem tylko gdy fizycznie był ze mną. Wyjeżdżał, spotykał. I drobne chwile, gdy sobie o mnie przypomniał. Poza tym był z innymi, w kilku niezaczętych związkach - flirtach naraz. Cóż ja dużej i więcej z nim byłam - dlatego też jestem bardziej zaangażowana. Co więcej - dalej jestem.

Ciekawe, ile Wy poświęciłyście czasu na czytanie o jego problemie, na zagłębianiu się w meandry jego myśli?
Ja mam w tym zakresie miliard roboczogodzin wypracowanych
Dobrze, że nie doszłam do etapu nagrywania mu audiobooków z lektur
Matko.
On nie przeczytał na mój temat nic, moją nerwicę wegetatywną zaczął leczyć metodami znachora- kopem w zadek.
Dziękuję doktorze, teraz dziękuję naprawdę

Też mnie chyba nie do końca zrozumiałaś. Ja wiem, że wy tu nie mówicie o samotności w ogóle. Pisałąm o moim życiu. Ja Happyfull przeszłam już gigantyczną drogę, nawet nie wiesz jak kocham siebie i jak mi ze sobą jest dobrze, bo ja już miałam czas na niebycie z nikim i też nie biegniecie w pracy. Ja chętnie przebywam ze sobą, umiem sobie organizować czas, nie boję się być sama ze mną, bo jest mi fajnie. Ja już to wszystko przerobiłam. I bardzo siebie lubię.
To mi też uświadomiła psycholog, że jednak wychodzę w czas z tej relacji, że umiałam postawić granicę. że jestm mocno do przodu. To nie żebym nie miała problemów, była doskonała, nie miała nad czym pracować.

To, co chciałam pokazać jest czymś innym. Tym szukaniem motywacji - innej niż tylko ja sama. Też pokazaniem rzeczywistości. W której wiem, że mam prawo powiedzieć, że nie jestem spełniona. Że żyję, że jest ok. Ale to nie jest tak jakbym chciała.

Dlatego wczoraj napisalam o tym "syfie" !!! Wywalac ile wlezie !!! Karaluchy zywia sie syfem - naszym syfem !!!!!!!!
Syf chowany przed swiatem - depresja Syf wywalony - wychodzenie z depresji

Wcale się nie dziwię Raki temu co napisałaś. I że tyle
Nie wiem, czy uda mi się jakoś w miarę składnie odpowiedzieć na wszystko - ale postaram się

Człowiek, im więcej przeżył, im więcej siebie poznał dotąd, im bardziej starał się już wcześniej zdrowo żyć - tym więcej ma wątpliwości do siebie samego kolejnym razem. Całkiem zasadnych. Czy właściwie w ogóle to co myśli, przeżywa, czuje - nie jest przewrażliwieniem? Że przecież tak wiele spraw przepracował i przemyślał, wdrożył i zastosował. Tak - i znowu popełnił błąd? A może nie da się inaczej? Może życie to sztuka popełniania błędów? Może sztuka kompromisu?

Według mnie nie. Bo analizując swoje życie od nowa, okazuje się, że kolejny raz granica została w wielu sprawach postawiona w niewłaściwym miejscu. Tylko teraz w innym, którego się nie spodziewaliśmy?
Czy aby napewno wszystko co przeżyłam dotąd było takie samo? Nie, stąd znajdując się znowu w innych miejscach i sytuacjach, niestety popełniam błędy. Ale to są inne błędy - tak na mój wzgląd. Bo jeśli jeden błąd przepracowałam i już podobnego nie popełnię, to niestety, nie zauważam innego.

I zaraz mimo wszystko dochodzi do głosu - zamiast odrobiny zdrowego rozsądku - wielka chęć i pragnienia Oczywiście mam prawo je mieć. Ale nie za wszelką cenę. A już napewno nie za cenę siebie.

Do momentu w którym ktoś SAM świadomie nie zaczyna czuć się w danej relacji czy miejscu źle - nie uważam, iżby celowym było naprowadzanie go na jakikolwiek trop Jeśli mi źle, jeśli czuję się zbytnio zraniona i skrzywdzona, jeśli wpadam w depresję a wokół mnie jest chaos jedynie widoczny - to jeśli ja sama mam chęć, ja coś z tym zrobię. Jeśli nie chcę - nie zrobię i będę w tym tkwić. Albo nigdy nie zacznie mi to przeszkadzać, albo kiedyś zacznie.

Ale znowu wracają marzenia, wewnętrzne pragnienia. Może ja wiecznie przesadzam? Może ja jestem nadwrażliwa i nie oceniam sytuacji realnie? To skąd ten ból? Jestem chora psychicznie? Mam problemy emocjonalne? On jest chory? Co jest?
Ano co jest - owa ewolucja, tak? Bo zarówno i w związku mam prawo się zmieniać, jak i poza nim, na gruncie zawodowym. Wiem, widzę, jak wielu ludzi się prześlizguje. Ano cóż - akurat my do nich nie należymy i nie jest to negatyw, ale pewnie osobom bardziej świadomym - troszkę trudniej. Ale nie gorzej

Nadmieniłaś o tej sielance. Może właśnie o to chodzi Raki, żeby przede wszystkim po wsze czasy zarówno zapamiętać, że nie ma żadnej gwarancji dla jakiejkolwiek relacji, bo zawsze biorą w niej udział minimum dwie osoby, z których tylko jedną jednak tylko znasz. Po drugie, zapamiętać, że masz prawo zmieniać zdanie, światopogląd i to co lubisz i to co akceptujesz. Po trzecie - masz prawo sama ze sobą określić - czego chcesz bardziej w danym momencie. Bo jeśli spełnienia tego wewnętrznego jednego pragnienia - to ok, ale ze świadomością, że to może być odroczenie w czasie. Jeśli zakończenia relacji - to już, definitywnie. Ale na coś warto się zdecydować. Bo może brak tej decyzji bardziej powoduje bezsilność i to się wzajemnie nakręca?
Nie wiem - ja z jednej strony także chciałabym móc "ufać" i "kochać wiecznie". Ale nie dla zasady już... Bo ja akurat na tym "wtopiłam". Pewnie jest to możliwe, nie neguję. Ale nie z nim. Gdzieś tam napomykałam - może i by było możliwe, gdyby coś ze sobą w kontekście swoich problemów zrobił. Ale nie zrobił, a ja nadzieją żyć nie umiem. Miałam ją, nie powiem - ale ileż można. Ja za niego chcieć nie jestem w stanie

Tak właśnie - pamiętam pierwszy raz, kiedy publicznie się przyznałam że nie wiem, jaka jestem
I naprawdę najwięcej satysfakcji daje mi odkrywanie siebie A jak ja czasem się potrafię rozkosznie zapętlić próbując wyrazić cóż to ja mam na myśli mówiąc że mi się to czy owo podoba To jest właśnie ten pozytywny, optymistyczny aspekt w tej całej wewnętrznej rozróbie. A jak miło czegoś się samemu w końcu o sobie dowiedzieć Albo przypomnieć coś sobie o sobie

Wiem, wiem, jak jest z Tobą w pracy I ja też np. wcale nie mówię, że moja praca nie daje mi satysfakcji. Wręcz przeciwnie cenię ją sobie. Ale cenię już też siebie w tej pracy Zastrzegam - asertywna to ja też jeszcze na stałe nie jestem - choć bywam Zdarza się. Więc jeśli nie masz, obawiasz się że nie masz życia osobistego - to może właśnie poszukaj go? Może najprzyjemniejsze jest szukanie? Ja szukam powoli Już nie chcę niczego zrozumieć szybko - bo rozumiem jedynie przez chwilkę. Jakby tak.... Zaczęłam delektować się chwilką Każdą I tym, co z niej mam

Ja też mam ochotę czasem nie mieć siły I czasem odrobinkę mi się zdarza już nie chcieć jej mieć i powiedzieć o tym głośno Nawet jeśli wiem, że i tak dała bym radę To wtedy ja sobie może jednak zrobię herbatkę (taki mój sposób na zatrzymanie się, zanim się puszczę do biegu ).

Nie wiem co Cię naprawdę przeraża, ale.... Kiedyś przeraziło mnie coś tam, wydawało się coś tam, zdecydowałam że tak chcę i że decyzję podejmuję świadomie i że jej naprawdę chcę. Tak, oczywiście chciałam już w końcu mieć własną rodzinę, kochającego męża i dzieci. I być szczęśliwa. Mieć dom po prostu.
Bo wypróbowałam wg mnie już wszystkie sposoby na swoje szczęście. I poprzednie małżeństwo, i bycie samą potem kilka lat i potem ujmijmy to "cieszenie się życiem" i ponownie bycie samą. I wszystko nie było tym, co dawało mi na dłuższą metę szczęście. I tak reasumując.... Pewnie - ja wcale nie chcę być sama Oczywiście, że chciałabym się przytulić Jestem kobietą. Ale ani nie za wszelką cenę ani nie na chwilkę. Nie potrzebuję już nadmiaru emocji, które potem powodują totalne wyplucie. A teraz dodatkowo nie czuję się na tyle stabilnie, by pakować się w jakiekolwiek związki. Na wszystko przychodzi czas

Chcę umieć zawsze wybierać zdrowo. Tego chcę. Nie chcę się zbierać po raz kolejny do kupy. To zależy tylko ode mnie. Mam prawo zmieniać też zainteresowania. Mam prawo zmieniać gusta. Mam prawo zmieniać styl. Mam prawo do własnego zdania. Mam prawo żyć tak jak mnie to życie nie będzie sprawiać bólu. Mam wręcz obowiązek. Mam prawo się potknąć i wstać
Sztuką jest trafić dokładnie w środek tarczy. Ja dotąd nie trafiłam - a więc potrenuję dalej, ale z jeszcze większą świadomością

Może gdzieś się tam w Tobie zafiksowało, że ciężką pracą i staraniem obu stron można dopiąć swego? Ale nie wszyscy przecież są tacy, jak Twoim rodzice. Nie wszyscy potrafią, albo chcą współpracy. Przecież sama widzisz, że teraz - w dobie konsumpcjonizmu - łatwiej jest powiedzieć koniec, niż walczyć. Tyle, że tu trzeba dołożyć drugą kwestię - nikogo nie zmusisz do chcenia a bycie wbrew sobie i ze szkodą dla siebie - to gwałt na sobie samym. Każdy musi znaleźć swój złoty środek A szukanie chyba jednak .... jest miłe

Dlaczego ciągle wrzucaś się w schematy i do tego mnie jeszcze. W psychologii nie ma schematów. Dodatkowo tu są nasze żale, mamy prawo czuć różne rzeczy - RÓŻNE. Co więcej - nie każda z nas jest taka sama i ma taki sam problem.
I wyjdź z tego przeświadczenia, że jak się już pokochasz, jak powycinasz toksyków i jak i jak i jak... to będzie potem sielanka.
Nie. Życie to ciągłę zmiany. Życie to też ból. Życie to też powiedzienie sobie, że teraz chcę czegoś innego, bo to mi nie wystarcza. Masz prawo powiedzieć, że Twoja praca Ci nie odpowiada. Masz prawo powiedzieć, że Twój związek Ci nie odpowiada. Coś może Ci odpowiadać teraz, a potem już nie - zmieniamy się. I masz prawo wiedzieć, czego chesz i dążyć do tych zmian. Kropka.
Tak umie, żyć sama. Tak umiem być zadowolona sama. Tak bardzo się kocham. Co więcej umiem się czuć z tym dobrze - świetnie i umiem się tym cieszyć - tym gotowaniem, obiadem, moim mieszkaniem i setką innych rzeczy. Nie mam pojęcia, jak Ty sobie miłość własną wyobrażasz - nie wnikam. Tak mam prawo cierpieć, jeśli mi w związku nie wyszło, i mam mieć prawo rózne myśli i to nie znaczy, że siebie nie kocham. Co więcej może mi nie wyjść i zawsze będę musiała przejść przez etapy rozstania, bo jak zatrzasnę samą siebie, to dopiero w przyszłości pożałuje, więc i w tym wychodzeniu mogę zatesknić i mogę zadzownić i mogę mieć myśl, czy nie wrócić. Mam prawo w życiu szukać. Pisałam, że szukam motywacji - o tym rozmawiałam z zabka-k.
Widzisz mnie jaką tę która siebie nie kocha - Twoje prawo, zresztą wiadomo, że tu widać tylko kawałek nas. I zazwyczaj ten bolesny i z wątpliwościami. Szczerzę piszę o sobie i o tym, co przeżywam, co rodzi się w sercu osoby, która jest rozczarowana, też troche zmęczona.

Z granicami w tym związku wyobraź sobie to nie jest mój pomysł. Tylko ja już ich stawiać nei będę - moje skończyły się.

Tak, chciałabym żyć w związku i mieć dzieci. Do tego chcę w tym związku mieć dużo niezależności - ja jej potrzebuję. Czasu dla siebie, dla moich bliskich, na pracę i moje zainteresowania, które są dla mnie ważne. Nie, nie chcę na tym związku opierac całego mojego świata, zresztą nigdy nie opierałam. Chcę umieć załapać rónowagę pomiędzy pracą, a życiem osobistym. To tylko fragment - i są w nim gigantyczne braki. Bo nie da się tego tak opisać.

A i nie dąże do tego na siłę. Co więcej osobiście nie mam na to w ogóle obecnie siły i nie chcę. Chcę odpocząc. I szukam nadziei, że moje pragnienie może być realne. Bo je nie mam na tą chwilę.

Odpoczywaj
Ja juz weekendowo się zaśmieję, zresztą już taka właśnie jestem - odpoczywaj, bo kochana potem tak się przy rodzinie nabiegasz

Raki - nie wiem, ale wydaje mi się, że Ty dobrze wiesz, że jak z nami rozmawiasz, to po prostu układasz to sobie troszkę na nowo w głowie? Może i w tych samych miejscach, ale że rozmowa sprawia Ci chyba jakieś zadowolenie - tak? Że wyrywa Cię z tego złego humoru? Takie odnoszę wrażenie

Pod wszystkim, co napisałaś się podpisuję.

Piszesz, ze kazda z nas jest inna i to prawda !!Dlatego ja to widze inaczej niz Ty Ja Cie na sile przeciez nie przekonuje co powinnas zrobic ? Pisze tylko co widze i mysle
A gdzie wyczytalas w moich postach, ze "jak się już pokochasz, jak powycinasz toksyków i jak i jak i jak... to będzie potem sielanka." ? Toksykow bedziesz ciagle spotykac na swojej drodze !!! Chodzi o to aby zauwazyc ta toksycznosc !!!
Nie wiem czy bedzie sielanka jak pokocham siebie? Ja nie chce sielanki ja chce czuc !!!
Oczywiscie, ze masz prawo dazyc do zmian Tylko musisz wiedziec co chcesz zmieniac !!!

Bo widzisz ja Cie nie chce do niczego przekonywac ani innych na tym forum Odpowiadam na posty i pisze co mysle Inni sie zgodza lub nie !!! Moge miec racje ale nie musze !!! Przeciez to grupa wsparcia Nie tylko glaszczemy sie po glowkach Czasami dobrze kogos pytaniami "zmusic" do myslenia Czasami prowokujemy albo jak Zabka piszemy "jakas gwara"
Napisze za Zabka: Kto chce ten zrozumie Przeciez my inteligentene kobiety jestesmy A czy madre to sie jeszcze okaze

człowiek to raczej jednak stadne zwierzę. Ludzi na pewno potrzebuje. Też czasem pomyślę,że ile mogę tu wyrzucać.

Ja za dużo myślę - dużo, dużo. Jestem głowowa. Wyrażanie tych myśli pozwala mi je nieco przystopować.
Też miałam taki czas, że się bałam, że skrzywdzę - właściwie miałam to z karaluchem. Ja mu strałam się tłumaczyć, że jestem zablokowana na miłość i takie tam..., a on nie zrozumiał i do dziś twierdzi, że mu powiedziałam, że go nie kocham. Usłyszał tylko "nie kocham" zamknął się i żadne tłumaczenia, nie pomagały. Nie mówiłam też co myślę o jego róznych sprwach, bo miałam obawy, że za bardzo wejdę w jego życie i jeszcze do jakiś tragicznych zmian w nim doprowadzę. Ach rózne takie.

Przede mną podejmowanie ważnych decyzji i się też boję. Jeszcze nie jestem gotowa, by decydować (Uwaga. nie mówię o karaluchu)

No i dobrze, ze jestes swiadoma Kwarantanna Zeby sie piskalk z jajka wyklul potrzeba troche na tym jaku posiedziec
A moze jakis labedz sie wykluje

Tak
Na sałatkę i ciasto czekoladowe z lodami
Nie, coś Ty, ten weekend w domu, przecież w zesżły mnie nie było
I wyyyyyyspać się I poleżeć. I zrobić coś dobrego do jedzonka. I wyprasować sobie nową piżankę. I ponadrabiać jakieś drobne zaległości.
I nie musieć wstawać o 6.30!!!! Czy Ty to rozumiesz?

I poza tym - i przede wszystkim - ja się cieszę z weekendu, bo to jest weekend. Dzien poza pracą, nawet dwa
I pewnie znowu będzie za krótki 

Gro z nich jest do siebie bardzo podobna.
Czytałaś może "Dlaczego o  nie kocha, a ona za nim szaleje" Susan Forward?
To daje kopa.
Teraz jak jestem w domu i wróciłam do niej bo gdy w najgorszej fazie ją czytałam nie doczytałam kilka stron i powiem Ci szlag mnie trafił. ..nawet teraz gdy to wszystko już dawno za mną. ..to okrutne co spotkało Ciebie i mnie.

Ja jestem z Ciebie bardzo dumna!

O, dziękuję za ten tytuł, poszukam i przeczytam koniecznie

To jest najprawdziwsza prawda. Nawet w zwykłych kontaktach międzyludzkich stanowcze "nie" potrafi odpowiednio nakierować dalszy przebieg zdarzeń. Trochę się w pracy podszkoliłam, bo nie mogę się tutaj dać nabić w butelkę.

raki, masz chyba to co ja- intensywne myślenie, mocno intelektualne wejrzenie na rzeczywistość i kreowanie przyszłości. Może sie mylę.
U mnie dzielenie włosa następuje na 444 a nie na 4, układam scenariusze, na szczęście moja praca to wymyslanie, więc część energii idzie tam.
Od mocnego główkowania sie pochorowałam, serio, myśli zaczęły niszczyć mi ciało.
Fakt, trzymam się teorii, ze jak zaczynam za dużo myśleć mam iść umyć kibel, mam najczystszy kibel w Europie, ale to myślenie, układanie klocków,zastanawianie sie nad tym co jeszcze mogę poczynić dla przyszłości często mnie boli. A w wielu procentach okazało sie, że ta kreacja w głowie nic nie dała. Co roku przecieram oczy: jej, to ja to robię, tu mieszkam, tu pracuję, przecież jeszcze rok temu w ogóle bym na to nie wpadła. Nie da się tylko płynąć, wiadomo, ale już wiem, że dla mnie myslenie zbyt intensywne jest jak nadmiar czekolady. Trudno je czasem wyłączyć nawet nad najbrudniejszym wucetem.

co nie znaczy nie działac, nie stawiac granic, nie marzyć o rzeczach marzalnych

:D:D:D:D

Ale druga ich piosenka jest. W radiu leciała. I ta druga to jakby ciąg dalszy tej pierwszej. Słyszałaś?

Ja bym poczytala Mam nadzieje, ze nie wyrzucilas ? Ja cala korespondencje wykasowalam !!! Wstyd mi bylo

Beda smiechy Moze kiedys w realu dolaczysz do nas Gdzie mieszkasz w Pl?

z wielką radością, jak już się spotkacie na nizinach

To musisz np. do Indii sie przeprowadzic Tyle brudnych kibli, ze czasu na myslenie Ci zabraknie Ja tez za duzo mysle !!!
Kiedys juz pisalam, ze czasami mam wrazenie, ze czym wiecej wiem tym glupsza jestem !!!

Moja babcia miała podstawówkę i była mądra. Jej hasłem przewodnim było "co mi po zdolnym wnuczku jak on kupy porządnej nie umie zrobić"
Sorry za porównanie, coś sie dzisiaj w tematyce sedesowej osadziłam;)

ja też dobrego piątku wszystkim mądralom

Jesteś ze mnie dumna? A ja z siebie wprost przeciwnie...
Nie zrobiłam jeszcze nic, co w moim mniemaniu mogłabym nazwać krokiem naprzód....

Jego problem był moim dodatkowym problemem .
Nie szukałam, do głowy mi nie przyszło, że zwyrodnialca miałam za męża. To mnie podesłano artykuł, po którym przysiadłam z przerażenia. Ktoś kto nigdy nie poznał mojego męża znał go lepiej jak ja. Opisał wszystkie cechy, których ja nie umiałam nazwać i zachowania, których ja nie umiałam zrozumieć. Nie umie kochać ? a dzieci ? a kiedyś za mną świata nie widział , a rodzeństwo, a co z miłością do matki i ojca. Nie ma uczuć i sumienia ? Udawał ? Jak można żyć tyle lat udając ? Brak empatii. uczciwości ? a przecież tyle mówił o swych uczuciach, moralności. Mówił !!! a postępował jak ostatni oszust i drań. Kolejne artykuły odebrały mi jakiekolwiek złudzenia. Do końca swych dni nie zapomnę jak 3 dni z kocem na głowie leżałam przypominając wiele zdarzeń z życia, jego zachowania, reakcje. Nie miałam wątpliwości iż opisy, które czytałam w każdym punkcie opisywały mojego męża. Poczułam wstręt do niego i siebie. Poczułam się brudna, zgwałcona !!!! .... poczułam, że zgwałcona została moja psychika. W środku krzyczałam, to niemożliwe a za chwilę ponownie przyznawałam rację. To były długie 3 doby. Wstręt miałam do jedzenia, właściwie na samo wspomnienie jedzenia, jego miałam torsje.
Zrozumiałam mechanizm jego działania.Wyjaśniłam chyba wszystkie zajścia z życia i zrozumiałam dlaczego tak a nie inaczej działo się. Dowiedziałam co nim powodowało, dlaczego tak zagmatwał nam życie. Poukładałam porozrzucane puzzle.
Nie, nie usprawiedliwienia szukałam a zrozumienia.

Słyszałam od bliskich, nic nie dzieje się bez przyczyny. Pytałam więc siebie w nieskończoność, po co ? po co się tak stało ?
Po czasie odkryłam inne znaczenie tych słów. Obwiniałam siebie......wybaczyłam już sobie .
Zrozumiałam, że przyczyną jestem ja, moje cechy. Przecież miłość musi być bolesna, pełna wybaczeń, wyrzeczeń, uniesień. Myślałam jak kkzb . Jak kkzb mówiłam sobie, w imię miłości.....cierpiałam latami zachowując pozory.....wmawiałam sobie wielokrotnie, że szczęśliwa jestem . Nie byłam !!!!

Wgłębianie się w cechy psychopaty nie są mi potrzebne. Znam je zresztą na pamięć, znam z życia z zaburzonym człowiekiem (jednak zaburzonym). Jeszcze domagałam się by kochał....kochał to złe słowo, by uszanował dzieci, dał im poczucie kochania. Na próżno. Odpuściłam a w pewnym momencie (kiedy je krzywdził) zakazałam kontaktu z nimi.

Zajęłam się sobą i swoim problem. Wybaczanie sobie trochę trwało. Miliony razy pytałam siebie, jak mogłam tyle lat dawać się manipulować i wierzyć w odgrywane role. Wiem, że byłam widzem w teatrze. Siedziałam w pierwszym rzędzie, muskając scenę i aktora. I ja byłam muskana, a raczej razami okładana. Z pokorą to przyjmowałam. "Przespałam" swoje życie , ale udało mi się obudzić w chwili gdy "roztaczać zaczął " opiekę nad życiem zawodowym i finansami starszego syna. Wyrwać mi się go udało ze szponów...... kolejną jego ofiarą miał być młodszy syn......

Wiem jaki jest. Umiem nazwać jego cechy i przewidzieć postępowanie. To dobrze. To pozwala mi uniknąć kolejnych błędów, oczekiwań.  Nie mogę całkowicie się od niego odciąć, to jeszcze nie ten czas. Ale przyjdzie taki dzień

Od jakiegoś czasu umiem śmiać się z siebie, z niego i całego naszego chorego życia. Boli jedynie wspomnienie emocji jakie mi wtedy towarzyszyły, ale i one bledną z czasem

Miałam odpisywać Happyfull i takie tam inne nowości.  I leżę sobie i jest mi dobrze.  I przyjemnie. I myślę sobie jsk fajnie bez kontaktu z nim i z myślą o przyszłej wolności. CZERWONA LAMPKA czemu myśląc, że mi dobrze dodaję "bez niego"?

I masz babo placek.  Dzwoni.  Co znowu ? Nie chciałaś jechać dziś, moze jutro pojedziesz - jeszcze będzie dwóch innych (- moglam zapytać, czy też popaprańców).

I co. I siedzę.  I męczę.  Męczę p.....decyzją czy jechać.  Góry - tury. Tak chcę.  On- nie, nie chcę. Naprawdę mam wrażenie, że zaraz zwariuje. A przecież juz zwariowałam.
To jest trochę tak, jakby on miał wymarzoną zabawkę w ręku i mogę miec ja w tej chwili to z nim w pakiecie.

Juz po sprawdzeniu wszystkich opcji i możliwości wytlumaczylam sobie, że po prostu w tym rokku odpuszczę ten sport, a za rok poszukam ludzi by go uprawiać. I co ? I nic z tych tłumaczeń nie wychodzi.

Niedobrze mi.

To się właśnie dzieje z uzaleznioną, ktora dopuszcza do siebie toksyny.

Ktos mnie powinien do czegoś przywiązać.

Wiecie. Miałam mieć jutro taki fajny dzień. Taki powolny w wychodzeniu z tego marazmu, taki ze sprzątaniem, ogranianiem siebie, z zakupami i praniem. Chciałam się wyspać, a potem popracować.

I taki jeden jego telefon mógł mnie zupełnie wytrącić z równowagi. I to nie dlatego, że marzę by go zobaczyć. Nie marzę. Do cholery nie mam ochoty go widzieć.
Nie wiem, dlaczego, że mam poczucie może jakieś straty - tej nawet nie emocjonalenej, ale też życiowej otoczki, która tego dotyczyła. Że był idealnym kompanem do uprawiania sportku, który najbardziej lubię.

Przecież nie mam pięciu lat, nie muszę mieć wszystkiego.

I jeszcze jak idiotka mu się tłumaczę, dlaczego nie, oczekująć jakiegoś zrozumienia (tzn. jeszcze ostatecznie nie, nie powiedziałam, ale dzięki temu bekowi, zupełnie nie mam sił), a on że w niedzielę  i w poniedziałek nie będzie pogody (tu teraz jakies święto jest), ale jak teraz nie czuję się na siłach to w tygodniu on będzie znowu jechał i da mi znać.
Mogłabym sto razy powiedzieć i sto razy nie dotrze. Bo moje uczucia są jak moje widzimiście, które mi przejdzie za 3 dni, a za 5 będę mogła uprawiać z nim płomienny seks, mając je zupełnie wyłączone.

Tak sobie edytuję.
Zastanawiam się - lub wściekam, oczwiście bezsensownie, dlaczego taki ćiek nie może się na mnie obrazić, zezłościć, pogardzić. Przecież od innych się odsuwał, mówił, że mają problemy i ich odpychał.

Ja będę mówić na Panią Zupę Zupka, mogę?

Fragment książki "W DŻUNGLI PODŚWIADOMOŚCI" Beaty Pawlikowskiej

Wszystko, co jest źle w twoim życiu, wynika z twojego sposobu myślenia.
Twój sposób myślenia został uporządkowany przez twoją podświadomość.
Twoja podświadomość rządzi tym co myślisz, jak się czujesz i co robisz.
...
Ty możesz przejąć odpowiedzialność za swoje życie.
Możesz nauczyć swoją podświadomość nowych sposobów myślenia.
Czy jesteś na to gotowy?

Jeśli twierdzisz, że tak, to udowodnij to.
Wyprowadzaj się na spacer codziennie rano tuż po wstaniu z łóżka. To będzie symboliczne ćwiczenia twojego ciała i twojej duszy, bo podświadomość zacznie protestować już przy trzecim albo czwartym dniu. To ona chce rządzić. Ona chce wydawać ci polecenia. A teraz chcesz to zmienić? Naprawdę? Na pewno?

Naciskasz klamkę i myślisz:
- Tak, chcę to zmienić. Chcę nauczyć się żyć szczęśliwie. Chcę być wolna od strachu i nienawiści. Chcę kochać. Chcę kochać i być szczęśliwa.
I tak codziennie rano.
Potrafisz to zrobić?...

Wiesz dlaczego to jest takie ważne? I dlaczego to będzie takie trudne?

Bo człowiek może chcieć się zmienić. Ale jego podświadomość nie będzie chciała się na to zgodzić. Będzie robiła uniki. Będzie manipulowała, będzie podsuwała wymówki, a jeśli będzie trzeba, to wywoła ból głowy albo kontuzję kolana, żeby nie dopuścić do naruszenia systemu, który stworzyła i który ochrania.

Ale uwaga, żeby nie było najmniejszej wątpliwości: podświadomość to twój najlepszy przyjaciel i wszystko, co robi, robi dla twojego dobra. Czasem jednak posługuje się przestarzałym zestawem pojęć albo definicji i niechcący wyrządza ci krzywdę. Na przykład wtedy, kiedy namawia cię do zjedzenia czekoladowego tortu, mimo że przysięgłaś sobie, że jesteś na diecie.
Ale jeżeli twoja podświadomość zapisała kiedyś na podstawie wcześniejszych doświadczeń, że słodki smak daje poczucie bezpieczeństwa, to zmusi cię, żebyś zjadła ten tort, bo chce, żebyś czuła się dobrze i bezpiecznie.

Jeżeli chcesz to zmienić, nie możesz walczyć ani ze swoim ciałem, ani ze swoimi myślami. Musisz po prostu:

1. Po pierwsze uświadomić sobie, że słodycze są przez twoją podświadomość utożsamiane z poczuciem bezpieczeństwa (lub może czymś innym ? zapytaj samą siebie)

2. Po drugie podjąć decyzję, że chcesz myśleć inaczej i zdecydować jak ma brzmieć nowe przekonanie dotyczące tego tematu. W tym konkretnym przykładzie radziłabym sformułować to następująco: ?Lubię siebie. Lubię świat. Świat mnie lubi.? Dlaczego? Bo brak poczucia bezpieczeństwa bierze się z poczucia zagrożenia, a poczucie zagrożenia bierze się stąd, że wszystkich dookoła uważasz za wrogów, a największym swoim wrogiem jesteś ty sama. Możesz mi wierzyć na słowo. Ja byłam kiedyś dokładnie taka sama.

3. Po trzecie rozpocząć trening swoich myśli i być najbardziej upartą, wytrwałą i nieustępliwą zawodniczką na świecie

Twoja podświadomość będzie się bronić, bo z jej punktu widzenia każda zmiana ugruntowanego przekonania może być potencjalnie niebezpieczna. Rozpocznie się więc zmaganie na to kto jest bardziej pewny tego, co wie: czy twoja podświadomość, czy ty. Jeżeli przestaniesz systematycznie ćwiczyć nowy sposób myślenia, podświadomość uzna, że zrezygnowałaś, czyli że akceptujesz to, co ona już wcześniej zdecydowała i zapisała w tobie na całe życie.

Ale jeżeli codziennie rano po śniadaniu wyjdziesz na dwór i będziesz uparcie powtarzała jedno wybrane zdanie, w które chcesz uwierzyć, to po pewnym czasie podświadomość uzna, że skoro jesteś taka uparta i wytrwała, to zapewne masz rację i zgodzi się na twoją wersję. I umieści ją w zestawie najważniejszych przekonań, którymi posługujesz się instynktownie i które decydują o tym jak się czujesz i jak żyjesz.

Rozumiesz?

To jest naprawdę proste.

Ale wymaga trochę pracy. Samo nic się nie zmieni.

Fragment książki "W DŻUNGLI PODŚWIADOMOŚCI", wyd. G+J marzec 2013

Czy ktoś by tę Susan Forward miał? Bo ja byłabym chętna.