Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

A żesz rycz!
Choćbym nawet bardzo nie chciała, to przecież przyznaję, że czasem łza poleci.... Jesteś człowiekiem a ludzie mają uczucia i emocje

Tak mi się przypomniało.... Robię się strasznie szczera... Moja mam wszystko tłumiła w sobie. Była "dzielna". Nie znam mojej mamy... Pamiętam zapach... Rycz! Tłumione emocje wyzwalają choroby.

Oj, to żart jest
Nie wyrzeka
Ja lubię to co mnie urzeka. Nie umiem tego wytłumaczyć. Lubię łazić z aparatem - wszędzie. Mnie nawet zachwyci w słoneczny dzień jabłko na gałęzi Jakiś drobiazg... Ale on ma dla mnie znaczenie. Lubie coś co dla mnie jest ładne. Nawet jeśli to jest kobieta Albo np. bardzo drobna robota ciesielska... Nie umiem tego nazwać Lubię coś, co zwraca moją uwagę, przykuwa moją uwagę....
Wiesz, mam setki, nawet tysiące zdjęć z tych samych miejsc. Ale żadnego nie umiem skasować - bow każdym jest coś co odróżnia go od setki innych Więc nie kasuję, bo każde mi się podoba
I zawsze oglądam swoje zdjęcia, analizuję czy przypadkiem coś mi nie umknęło... Chciałabym umieć w fotkach oddać atmosferę miejsc i moje odczucia. I lubię wracać w te miejsca A może następnym razem uda mi się oodać lepiej ten nastrój? Choć to jest zawsze nacechowane osobistym stosunkiem do chwili i miejsca....
Nie umiem tego nazwać

Wiesz, gdybym była wolniejsza....
Świętokrzyskie jest cudne Ale potrzebny mi samochód i jakieś 4-5 dni Sama odkrywałam, wiem z którego miejsca wyłania się najpiękniejszy widok na to co chciałabym pokazać komuś

To nie tak jak myślisz.
On nie jest z tych co wrzeszczą,trzaskają drzwiami,bluzgają,leją czy gderają.
Będzie chodził,spał,jadł,kochał się i będzie milczał i myślał i myślał.Całymi dniami,tygodniami a nawet miesiącami.
Nie pamiętam żeby sam z siebie powiedział:słuchaj,nie podoba mi się to,czy tamto,widziałem,czy słyszałem to i owo.Wytłumacz mi dlaczego tak czy siak było.Nigdy.Tylko wciąż myślał,mieliło mu sie to w mózgu i po latach nawet potrafił wycedzić co go kiedys "zabolało".Czego wtedy nie powinnam była robić i różne inne brednie.
Dopóki ja się nie odezwę,nie trafię w czuły punkt czy nie porusze drażliwych tematów -np. seksu lub picia,albo uda mi się jakiś jego chory argument wytrącić z ręki,nie wariuje.Jest spokojny i opanowany.I wyrachowany.
Bo ja wybucham(łam) na bieżąco,jak mnie zawiódł,oszukał,jak mi się coś bardzo nie podobało.Czyli dużo częściej niż on.To ja zawsze go prowokowałam podobno.
Kłótnia zaczynała się od wymiany zdań na temat spraw bieżących a kończyła się jego wytrzeszczem oczu,drgającą jakby do płaczu brodą i stekiem kłamstw,albo bzdurnych oskarżeń o coś sprzed kilku na przykład lat.
Dlaczego dopiero teraz?BO MNIE OBSERWOWAŁ,NIE CHCIAŁ MNIE SPŁOSZYĆ.
A policja od razu wkracza do akcji? Nie najpierw obserwują, potem się przygotowują i dopiero robią porządek.
Tak mi wytłumaczył.To jest chory człowiek.Raczej nieprzewidywalny.
Jak sobie coś teraz planuje to zrobi to po cichu i z zaskoczenia.Albo i nic nie zrobi. Cholera wie.

Próbuje mnie co chwilę prowokować-pali w piecu jak głupi jak była dodatnia temperatura a nie pali teraz na noc jak zima wrociła i córka przyjechała pomieszkać.
A ja? Nic nie mówię idę i dokładam.I mamy ciepło. A jemu lada moment łeb pęknie,bo nie daję mu powodu do wybuchu.
Naprawdę idę bo zmarzłam.

Ucieczka nic nie da.Muszę po prostu być czujna.
Bede się zamykała w pokoju na klucz na noc.
Dziękuję za dobre chęci.Wolę się z Tobą spotkać w normalnych okolicznościach przyrody
Ale to miłe jest,że gdzieś,czeka Ktoś.Kochana jesteś.

Wrażliwa na agresję w szczególności
Dobrze, że wiesz z czego bierze sie ta agresja. No cóż, brzydko mówiąc - obojętności nie można brać za "stanie za kimś". Bierność to początek pasywno - agresywności niestety, a to taki typ.
Ja wiem, że ciężko nie sprowokować drania, ale wiesz, że to tylko we własnym interesie i dla własnego życia i zdrowia, a to jest priorytet, przed którym nie warto uciekać. Nawet potykając się - nie?

Mimo wszystko - uważaj. Pozwu o rozwód nigdy nie dostał jeszcze, nie wiem, nie masz pewności, jak zareaguje. Wiesz, że prowokuje, ja uważam, ze sytuacje, z którymi człowiek dotąd nie miał do czynienia prowokują w większym stopniu.
Tak, zamykaj się i otwieraj szeroko okna.

Grrrr!
Musiałam posiedzieć przy włączonym radio...
Ja Was bardzo, ale bardzo proszę...
LeMon - Napraw.
Taka kwintesencja ręki na czole - zatrzymaj moje myśli... Grrr!

Albo jestem przewrażliwiona, albo to psychopatyczny tekst....?
Czy się może któraś odnieść? Bo mnie rzuca!
Takie idiotyczne podsumowanie mojego, i mam wrażenie, że nie tylko mojego postępowania - w odpowiedzi....
Rzuca mnie od jakiegoś czasu, a jak znam życie to będzie hicior....

Moze nie psychopatyczny ale karaluszy Nie kazdy karaluch to psychopata Moj byl karaluchem a psychopata nie byl
Bo wiesz co karaluchom sprawia bol ? Myslenie !!! Bo na co oni mogliby wpasc jakby zaczeli w koncu myslec ??

Muzyka mi się podoba, ale sam tekst totalnie nie....
Napraw mnie.... Bo sam bez Ciebie...

To nie jest psychopatyczne? Takie myślenie? A niech w cholerę każdego takiego! Nie wiem, na co mogliby wpaść przy taki toku myślenia Happy. Nie przy takim  rozumowaniu - ja uwieszania się już nie zniosę Dlatego mnie rzuca Jak mi ktoś powie, że mu się tekst podoba, to sorki Dla mnie to psychopata

Powiem tak : Takie teksty dobrze sie sprzedaja i nazywane sa romantycznymi. On tak cierpi a ona go wyleczy

No pewnie ze sie zmienilas Idziesz do przodu chociaz wydaje Ci sie, ze stoisz w miejscu Kochana ja nie chwale aby sie przypodobac

Witajcie po długiej przerwie!

  Wracam z naprawdę dalekiej podróży, która zaprowadziła mnie w moją przeszłość. Jak zapewne pamiętacie, musiałam pojechać do Polski i spotkać się z j-m. Wyglądało to obłąkańczo: koniecznie chciał ze mną rozmawiać, poprosił, żebym z nim poszła do jego psychoterapeutki, nie chciał pozwolić mi odjechać... Poszłam do tej psychoterapeutki, bo nie byłam w stanie się z nim porozumieć i miałam nadzieję, że ona wytłumaczy mi pewne rzeczy i że on jej posłucha. Niestety, nie do końca to się udało. Ona zapewniła mnie, że mąż mnie kocha i zrobi wszystko, żebym wróciła, ale na moje stwierdzenie, że nie chcę już do tego wracać, próbowała mu wyjaśnić, że mam prawo do swoich wyborów. Wydawała mi się rozsądna i kompetentna. Kiedy jednak j-m błysnął tekstami w swoim stylu, tak łatwo dała się wyprowadzić z równowagi, że zwątpiłam w jej kompetencje. On jej nie lubi, niespecjalnie szanuje, więc jak ona ma mu pomóc? Nie czuję tego.
  Ale najlepsze wydarzyło się później ,kiedy wśiadałam już do samolotu, żeby wrócić do swojego nowego życia, bo okazało się, że... on leci ze mną! Postanowił spędzić ze mną trochę czasu, żeby przekonać, jak bardzo mu na mnie zależy. Zapomniałam wspomnieć, że przy wcześniejszym spotkaniu próbował mi wręczyć prezent BARDZO drogą biżuterię, którą kupił mi na rocznicę ślubu, żeby udowodnić, że pieniądze nic dla niego nie znaczą. liczę się tylko ja. Cena tego prezentu (którego oczywiście nie przyjęłam, ale sprawdziłam wartość w internecie), zszokowała mnie potwornie, bo mój j-m jest naprawdę oszczędnym człowiekiem, a przeciętni ludzie nie kupują błyskotek za takie pieniądze!
   Niestety, okazało się, że okazałam się kompletną idiotką, jeśli chodzi o rozeznanie we własnych uczuciach, bo zrozumiałam, że nadal nie jest mi obojętny, tak jak sądziłam. Już byłam przekonana, że go chyba nie kocham, a le kiedy się spotkaliśmy, kiedy zapewniał mnie o swoich uczuciach, kiedy tak bardzo o mnie zawalczył (ten wyjazd, chociaż wiedział, że nie chcę się z nim spotykać), sprawił, że uświadomiłam sobie, że nadal go kocham. A może to tylko uzależnienie? W każdym razie spędziliśmy razem półtora tygodnia i dałam się przekonać, żeby pod pewnymi warunkami spróbować po raz ostatni ratować nasze małżeństwo. Te warunki to: powrót do niego dopiero późną jesienią, kiedy tutaj skończy się sezon turystczny, wyprowadzka od teściów i samodzielne mieszkanie, podjęcie przeze mnie pracy i zmiana dotychczasowego trybu życia, tzn. znalezienie czasu na bycie razem, wyjazdy wakacyjne, moja większa samodzielność. Wszystko było cudownie przez jakiś tydzień po jego wyjeździe do domu: ciągłe wyznania miłości, tęsknota, zapewnienia o gotowości do zmian. Ja nie byłam przekonana, że nam się uda, ale postanowiłam zaryzykować. Z miłości. Postanowiłam też się zmienić, dla siebie: przestać tak bardzo poświęcać, postawić na zdrowy egoizm, nauczyć mówienia 'nie' i nie dać się już więcej wykorzystywać jego rodzinie czy komukolwiek innemu. J-m znalazł dla nas dom, który mógłby mnie zainteresować i tu zaczęły się schody: chce, żebym przyjechała go obejrzeć, bo sam nie podejmie decyzji, to ma być nasze miejsce, więc muszę powiedzieć swoje zdanie. Ja wracam właśnie do pracy, więc nie mam możliwości polecieć sobie gdziekolwiek w najbliższym czasie, więc poprosiłam, żeby z grubsza zorientował się w stanie technicznym i rozkładzie pomieszczeń domu czy jet w ogóle się czym interesować. Po długich przekonywaniach zgodził się. Teraz minęło kilka dni i kiedy zapytałam czy umówił się na obejrzenie domu, usłyszałam, że nie, bo mam przyjechać i zobaczyć czy ja go chcę. Mówię, że nie mogę teraz przyjechać, że prosiłam go o wstępne rozeznanie i przecież się zgodził, a on na to, że nie zamierza nic robić beze mnie i mam się zdecydować, czego właściwie chcę. Tak w ogóle to liczył, że wrócę z nim do Polski i za każdym razem, kiedy rozmawiamy, wymawia mi, że tego nie zrobiłam. Poza tym nalega na codzienny kontakt, najlepiej ze dwa razy dziennie, a jak mówię nie, to zaraz strzela focha! Jak ja mam nad sobą pracować, poddana takiej kontroli?! Nie zamierzam ryzykować powrotu do niego, jeśli nie poczuję się pewnie we własnej skórze, bo znów zacznę znikać. Powrócił mój terrorysta, kapryśne dziecko, od którego uciekłam!
   Przepraszam za chaotyczny opis, ale czuję się taka rozżalona i pogubiona. I głupia, bezdennie głupia!!! Przecież ja w głębi duszy nie wierzę, że nam się uda, ale wciąż chciałabym spróbować uratować to małżeństwo, bo go kocham. Uważam że tylko Wy jesteście w stanie mnie zrozumieć. Nie będę pisać, że kogoś zawiodłam, bo wiem, że mie nie oceniacie. Ja zawiodłam przede wszystkim samą siebie! Chcę 'wierzyć wbrew nadziei' i to jest takie rozczarowujące i głupie! Widzę, że on się zmienił, ale chyba nie na tyle, żebym uznała to za wystarczające. I wiele z tych zmian to chyba powierzchowne sprawy, nastawione na pewien efekt- przekonanie mnie do powrotu. Ja też chcę czegoś więcej, ale byłabym gotowa zaryzykować  mimo wszystko! Naprawdę potrzebuję mądrych słów, szczerych słów od Was. I proszę o bezlitosną szczerość!

Nie wszystkie dają się zakończyć :(. Jeśli już wiesz, że taki związek "zabija cię", to uciekasz, w każdym innym przypadku czekasz na cud :( i wyliczasz z utęsknieniem : zmieni się, zrozumie, doceni, już nigdy więcej tak nie zrobi, nie powie . Marzymy w rezultacie zmieniając siebie. Ustępujemy, wybaczamy, jesteśmy do bólu tolerancyjne. Zmiana siebie przebiega gładko i niezauważalnie :(. Przerabiałam to na własnej skórze :(. Najpierw bukiety kwiatów i czekoladki z przeprosinami wystarczały. Po kolejnych jego ekscesach mówiłam sobie, nie ze mną te numery i kwiaty w koszu lądowały. Kajał się ! - to działało. Kolejnym etapem była wyprowadzka z sypialni i ciche dni. Kwiatów nie było (żałował na kwiaty do kosza :D) , kajania również. Wiedział, że czas, czas goi moje "rany". Po kilku dniach wystarczyło, że przytulił........ .  Przerabiałam też tłumaczenie mu swoich żali, na różne języki świata a i tak nie rozumiał o czym mówię i o co mi chodzi.
Ucięłam z zaskoczenia. Nie spodziewał się - ja też. Byłam w takim stanie, że było mi wszystko jedno. Każdą cenę bym wtedy zapłaciła za pozbycie się toksyny. Wiedział, że nie żartuję, wiedział, że koniec zabawy ze mną, wiedział, że KONIEC nieodwracalny. Owszem tęskniłam za ułudą męża idealnego, ale tego z realu już nie chciałam. Próbował wrócić po kilku miesiącach. Kajał się, płakał, smarkał, wiersze recytował, ale na próżno. Wiedziałam, że to teatr, odgrywanie roli człowieka z uczuciami, już byłam świadoma.
Dziś jestem zwolenniczką szybkiego ucinania !!!!!!! :) Inaczej się nie da !
Oczywiście, że każda z nas jest problemem dla siebie :( Gdybyśmy problemu ze sobą nie miały, to takie typki omijały by nas z daleka, jak i same dochodziłyśmy do wniosku, że przeciąganie tej znajomości sensu nie ma i po pierwszych ich "numerach " machałybyśmy na pożegnanie, pa paaa !  Niestety, my ślepo brniemy we współuzależnienie :(
Happpyfull jak zwykle ma racje, z toksycznego związku ucieka się do przodu. Każda inna opcja to szukanie dla siebie usprawiedliwienia. SZukanie sposobu na usprawiedliwienie swej niemocy. Stoimy w bagnie i nawet tonąc mówimy, bo kocha on, ja, bo dom, dzieci, kredyty, bo cud się przecież ziści.
Dziś potrafię się już śmiać ze swojej głupoty :)

Wierzyłam "zimnemu draniowi", że pełen gorących uczuć. Do ostatnich chwil zapewniał gorąco, że rodzina to wyższy cel, że dzieci.....hmmmm....dzieci ? dziś zapomniał, że je ma, wykreślił z pamięci. Nawet nie udaje....... właściwie przestał udawać ! :D w końcu przestał grać rolę dobrego człowieka, ojca i zaskoczony jest zadziwieniem dzieci, odmiennością ich zdania, protestami.

O Boziu - to ja i o romantyzmie inne pojęcie miałam  - znowu się pomyliłam

Arboretum?

To fajne z tym chwilowym poużalaniem

Potwierdzam, jesteś delikatną, wrażliwą kobietą. Pisałam, subtelna i delikatna. Jesteś ciekawą świata, niby odważną a jednocześnie lekko wycofaną.
Tylko szczera i uczciwa osoba da się nabić w przysłowiową butelkę. O takich ludziach mówi się "naiwniaki". Ja także należę do tego gatunku. Ja także patrzę przez pryzmat uczciwości. Ratuje mnie od czasu do czasu intuicja . To dzięki niej udaje mi się uniknąć kłopotów i dzięki niej z nich wyjść, jak już w takie wpadnę . Nazywam ją siódmym zmysłem
Dając szczerość i prawdę możesz oczekiwać tego samego w zamian lub czegoś zupełnie innego. Zdać sobie musisz sprawę, że ludzie są rożni, mają różne oczekiwania a "naiwniaki" to "towar" poszukiwany i cenny. Dla wykorzystywacza sygnałem  ........ chyba pierwszym sygnałem jest brak w człowieku asertywności.
Im więcej cierpimy tym więcej mamy empatii. Wiem po sobie, pochylałam się nad każdym skrzywdzonym, myśląc, że skrzywdzona nie jestem. Wraz ze zrozumieniem problemu i podnoszeniem się, inaczej patrzę na cierpiących, skrzywdzonych i mniej empatii mam w sobie. Już potrafię powiedzieć, biednyś boś głupi i masz wszystko na własne życzenie, przez podjęcie złych decyzji

Postaram się zapamiętać

dziękuję, zabawa słowem to mój sposób życiowy, co to mnie doprowadza do jeszcze większych drama. no, ale ze słów żyję:)
Gry z karaluchem muszę sobie wymyślać, ba, układać scenariusze, żeby moja emocjonalność znow nie popłynęła. Te gry to jak pisanie kryminału ze skomplikowaną intrygą, trzeba uważać, żeby morderca nie ujawnił sie już w 2. rozdziale.
tymczasem mam sytuację taką, ze zostałam wyrzucona z domu, ha, nie z budynku, nie czynem, nie pięścią- po prostu długotrwałym zachowaniem jak specjalista ds. krioterapii. W trójkącie dramatycznym wreszcie stałam się ofiarką, choć karaluch uparcie sam sie tam umieszcza. Płynie trzeci miesiąc, ja w innym mieście, tam moje rzeczy, pies, kot, 20 lat kredytu do spłacania jeszcze. Brak ślubu, co w tej kwestii majatkowej moze byłoby lepsze apropos podziałów. I super pomysł karalucha, oczywiście niewypowiedziany: zajmuje się wszystkim perfekcyjnie, pies ma sierść elegancką, dom zadbany, on zarobiony pracą i smutny i taki uprzejmy- nic tylko z głęboką wdzięcznościa dziękować, ze taki dobry. rzyg. ...idea trochę nie wyszła, bo ja chyba miałam po miesiącu "odstawienia" zrobić awanturę i zerwać i wziąć znów w swoje ręce załatwianie tego końca. A tu nic, ja nic, ja w innym mieście, ja w kinie, ja na terapii, ja z błyszczącym włosem, ja z walizką, bez słowa przelewam część za dom. i nie chcę sie obrazic i nawrzeszczeć waląc głową w spiżową ścianę. On by został znowu taki sam,opuszczony, zapracowany, uprzejmy, nieszczęśny. Widzielismy sie dwa razy: on zmęczony, zapuszczony, zarobiony- uparcie mu wmawiałam, ze świetnie wygląda i kwitnie. On, że cieżko w pracy- ja mu, że super, że ma taką fajną pracę. On, że je mrożoną pizzę wciąż, ja, że uwielbiam takie fastfoody. 2miesiące temu zaczęlabym natychmiast go zbawiać, gotować i prosić o pokazanie co robi. Straszne. A on jeszcze smutniejszy, że tak ciężko a siostra pomocowa nie pomaga, nie chce ruszyć z pomocą.
Patrzę na to wszystko jak na relacje biznesową z bezwzglednym zawodnikiem z korporacji, mam cofki, ale tylko we własną poduszkę i z głęboką świadomością, że tego związku już nie ma- nie, że on nie chce, tylko po swojemu tego nie wypowiada, to ja już nie chcę, nie mogę, nie wolno, trutka mnie zabije. Ten dom mnie smuci, bo wiem, że on chce załatwić to moimi łapkami. A ja jeszcze jestem zbyt unerwiona na zewnątrz. Terapeutka radzi utrzymanie status quo na dziś, na jakiś czas żebym mogła już z innym oddechem zabrać się za te sprawy. Czas płynie, ja robię swoje, bez łzy, bez podniesienia głosu na dziś. , niech on będzie perfekcyjnym panem domu, nie ma alertu w tym zakresie na dziś, on się tam zaszył i się radośnie smuci. Nie robię nic, robię swoje. Na dziś.

Acha, napisałam wyrzuona z domu- bo to taka figura, wszak cały świat uważa, że sama wyjechałam przecież opuszczając Grenlandię.
Ale to wyrzucenie, wyjechanie, cokolwiek- to taki prezent jak pierwsze w życiu łyżwy- bezcenny

Dziękuję na początek nowego dnia!

Wiem o tym. Chciałam tylko prosić o Waszą opinię na temat zachowania mojego j-m, bo macie doświadczenie i z niejedną męską manipulacją miałyście już do czynienia. A może podświadomie miałam nadzieję, że któraś stwierdzi: ' O, a może jednak twój jest inny? Może to nie karaluch?'. Nie wiem, czego oczekiwałam. Dziękuję za szczerość i Waszą mądrość. Jak zwykle mnie nie zawiodłyście.

   Usłyszałam już od kogoś sugestię, że on doskonale wie, jak mnie zmanipulować i co zrobić, żeby mnie złamać, ale nie chciałam wierzyć, bo to bliska mi osoba i na pewno do niego uprzedzona... Wam wierzę, bo oceniacie na podstawie swoich doświadczeń. A może też powinnam wziąć pod uwagę, że jesteście uprzedzone do trudnych facetów i uważacie, że jedynym wyjściem jest zakończyć związek? To ostatnie zdanie próbuje mi podsuwać moja podświadomość, ale jej nie wierzę, bo wielu z Was udało się wejść w zdrowe relacje, a to świadczy o tym, że prawda jest prosta: znacie to, przeżyłyście takie zwiążki, umiałyście z nich wyjść i zacząć od nowa. Dlatego polegam na Waszym doświadczeniu. Dlatego unikałam powrotu na forum, bo gdzieś w głębi duszy wiedziałam, co tu usłyszę. Bo ja też już wiem więcej niż wtedy, kiedy się tu pojawiłam. Ale nadal chciałabym wierzyć w bajki... Przecież on nie może beze mnie żyć, przecież zrobi dla mnie wszystko, przecież jestem jedyną kobietą jaką w życiu kochał! I tak bardzo chce się wierzyć, że to prawda...

Nowa Nadziejo - właśnie tego bym nie chciała, abyś w jakimkolwiek stopniu posługiwała się w podjęciu tak ważnej dla siebie samej decyzji naszymi radami. Żadna z nas nie jest Tobą. Jeśli decyzja nie będzie samodzielna i tylko Twoja własna podjęta na podstawie własnych przemyśleć - zawsze się później usprawiedliwisz, że powzięłaś ją na podstawie czyichś rad a nie własnych chęci i przekonań.

Twoje życie jest tylko Twoje.
Jesteś dorosła.
Decyzję podejmij własną i sama.

Powiem Ci, że ja się nigdy nie przysłuchiwałam tej piosence, była dla mnie głosowo atrakcyjna.
Przepraszam, że spytam, ale czy bohater że tak powiem to nie  leci trybem pasywno-agresywnym?
To jest piosenka propagująca co przepraszam? Hymn psychofaga.

Kochana Żabko-k, jak Ty się troszczysz o wszystkich, nawet o tak beznadziejny przypadek jak ja! To chyba też jakaś cecha KKZB Jak widzisz udało Ci się mnie rozweselić, nawet w tak ciężkim dniu, za co też dziękuję.

   Ależ ja wiem, kochana, co masz na myśli! Ani mi w głowie kierować się Waszymi opiniami przy podejmowaniu decyzji; wiem, że muszę to zrobić sama. Po prostu chciałam usłyszeć trochę obiektywnej mądrości, o którą Was nieustannie posądzam. I szczerość- tego nie odmawiacie nikomu. Nie chcę słuchać rad, że powinnam tak czy inaczej postąpić. Ale każdy przykład z Waszego życia jest bezcenną wskazówką, bo pokazuje powtarzalność schematów i przypomina, że niektóre zachowania karaluchów to standard, a nie hymny o miłości na naszą cześć. Nic nie działa lepiej na pracę mojego mózgu niż opowieści o Wasyzch doświadczeniach. One pokazują mi, że nie jestem sama i dają nadzieję na lepsze jutro. A gdzie i z kim to 'jutro'- muszę zdecydować sama.

Że mimo mych ran?
Ja bym mu pojechała, uuuuuu.
Lepiej chłopie nie śpiewaj takich rzeczy

Może i kocha cię nad życie, może i jesteś jedyną, którą kocha, ale co to dla ciebie znaczy ? i z czym się wiąże ?
Ta jego miłość właśnie Cię krzywdzi, niszczy. Nie pisałaś, że dobrze Ci z tym jego kochaniem. To brzmi jakby osoba, która nas kocha, krzywdzić nie mogła. MOże, bo kochanie ma spaczone, lub wie, że przez okazywanie takich zachowań zrobi na nas wrażenie. To jedyna ich szansa na przywłaszczenie nas od nowa, na uleganie i zapadanie się w JEGO uczuciach i życiu. Powiedz czego Ty chcesz. Odpowiedz sobie sama ta pytanie czego chcesz, bez brania pod uwagę zdarzenie się "cudu".
Pisałam już wiele razy, ale raz jeszcze powtórzę, ja męża już znać nie chciałam a on poprawę przysięgał klęcząc i płacząc. Słowa były wzniosłe : już nigdy, mam nauczkę na całe życie, dzieci się ucieszą jak będziemy razem, ona (kochanka) chamka bez kultury, nas więcej łączy jak dzieli i wiesz, nie miało dla mnie znaczenia co ON CZUJE, liczyły się tylko MOJE UCZUCIA. Już byłam "trzeźwa"  i z obrzydzeniem go słuchałam. Nie roztrząsałam czy szczerze prawi, bo wiedziałam, że nie zna szczerości. Ok. gdyby umiał kochać i szczerze mówił to też już bym się bała, bo skosztowałam jak postrzega miłość i związek. Bolało wiele razy.....

Nie chcąc powiedzieć, co bym zrobiła na Twoim miejscu - bardziej zatroszczyłam się o siebie
Każda z nas jest inna i jest sobą. Cieszę się, że mnie zrozumiałaś. Ja się takich pytań obawiam. Bo na takie pytania odpowie właśnie KKZB Jak z tym domem....

Tak, troska jest to jedna z głownych cech KKZB. Ale już nie cechą KKZB jest chęć poznania różnych mechanizmów i sytuacji, w których nie miałam dotąd okazji wystąpić w roli głównej, ale których pewnie napewno wolałabym uniknąć. Tudzież co najwyżej się potknąć a nie wpaść do "oba ucha". Za to główną cechą DDA jest spłycanie relacji i lęk przed bliskością. A więc raczej chyba relacji - różnych - się uczę, a przyglądam się każdej z nas, żeby wiedzieć po prostu więcej Nauczyć się, że należy reagować, niekoniecznie histerycznie, ale reagować. A żeby reagować, muszę najpierw poczuć

No - i z racji tego że się nam polscy twórcy wtedy zasiedzieli na przemian w Krakowie i Zakopcu - to jeszcze dwudziestolecie
Pamiętacie Magdalenę Samozwaniec? Uwielbiam jej Marię i Magdalenę

Że Twoja sytuacja jest bardzo podobna do mojej, i wiek Pana również, i ta różnica i sposób życia. To ja potrafię zrozumieć, dlaczego jesteś zamknięta przed nim. To wszystko nastawione jest na zdobycie - tkwienie w schemacie uzależnienie. Odsłonięcie się przed nim, mogłoby spowodować, że on Cię zgniecie, odrzuci od razu, że bardzo będzie boleć. A Ty taka idealna, niehisteryczna, niemarudna, niewybuchowa... przecież mężczyźni tego nie lubią. Wszędzie się pisze, że chcą uśmiechniętej, zadwolonej z siebie, nienarzekającej ale jak Ci  sie dzieje krzywda, musisz mówić - dzieje mi się krzywda.

Ja osobiście nie boję się odrzucenia już, nawet tego, że wyjdzie i powie, że nie chce patrzeć jak cierpię, albo że to nie jest normalne, że cierpię. Mam nad nim przewagę, że umiem czuć, że ułoże sobie życie, że on nie jest moim powietrzem. Mnie jeszcze czeka z nim rozmowa. I chcę się odsłonić całkowicie.
Ja też usłyszałam, że o uczuciach nie mówiłam nic. Mnie się wydawało, że je okazuję. Nie chciałam mówić, bo bałam się zranienia. Czułam, że on moje uczucia może odrzucić.

Wiem, że reguły mówią, by udawać, że się czuje dobrze, by nie okazywać uczuć, smutku. Ale to wtedy, gdy było odwrotnie. Ty je wszystkie przecież stosowałaś. Jeśli chcesz poćwiczyć, masz taką potrzebę, to mu je okaż, co Cię to obchodzi, co zrobi, co pomyśli, przecież z nim nie będzisz. On się Tobą bawił, badał Twoją wytrzymałość i granice, zadawał ból i czekał aż pękniesz. Wynieś coś z tego niezwiązku dla siebie i poćwicz na nim okazywanie emocji. Warto umieć być słabą przed innymi, a nie tylko w poduszkę. Ja się tego też staram uczyć.

To najtrudniejsze dla mnie. Od dawna obiecuję sobie, że w ogóle w tym exniezwiązku chociaż zrobię tyle dla siebie, że przestane grać, udawać, że się otworzę. I zawsze lipa. Choć wiele z bliskości się już nauczyłam. Zaczęłam stosować takie najprostrsze reguły w relacjach i to działa.

Jak jest Ci źle, a bliska osoba pyta co jest grane lub znajdujesz się w sytuacji, że musisz grać. Po prostu powiedz "jest mi źle" i nic więcej, możesz dodać, że nie potrafisz/nie chcesz o tym rozmawiać. Tak można nawet w pracy z tymi, co jest się blisko. Chodzi o komunikat. To jest właśnie bliskość. Choć wydaje się dziwna. I naucz się szacunku do uczuć innych, że jak ktoś mówi, że mu źle, albo to widzisz, to nie właź mu na głowę, nie ratuj, nie bierz zaraz na siebie jego złego samopoczucie, dzieląc go z nim. Uszanuj to. On ma prawo do swoich własnych uczuć i też tego "źle". I jak ktoś nie współodczuwa Twojego doła, to nie znaczy że brak mu empatii.

Rada dla mam. Dla dzieci na siłe chcemy być zawsze twardzi, silni, weseli, uśmiechnięci. Czego ich uczymy.... poczytajcie tutaj Ja jakiś czas temu odkryłam, że moja mama ma uczucia, emocje, że jest też słaba (po 30 latach!?). Wiecie jaki to był szok. A z drugiej strony, jakie wzruszenie. Moja mama, jak ja jest człowiekiem. Jak bardzo nas to zbliżyło. I czasem lepiej powiedzieć dziecku - "mama jest smutna" (bo przeciez ono widzi, co się dzieje, widzi, że ma powody) i się przytulić, niż mówić, że nic i pokazywać mu jak bardzo się jest twardym. Tak nauczymy dziecko okazywać emocje - też te niezawsze przyjemne. A tak dziecko się nauczy, że nawet jak dzieje się najwięsza mu krzywda, nie powinien wyrazić emocji (w końcu jego mama ich nie miała, choćby się waliło i paliło - mówiła że wszystko dobrze).

Pisalysmy kiedys o wyborze nickow. Nowa nadzieja to nadzieja na co ?

Sila i inteligencja u KKZB. Juz kiedys pzeprowadzilam tutaj rewolucje slowna
Nasza sila teraz to nasza madrosc !!! Wczesniej nie bylysmy silne tylko bylysmy silaczkami !!! Potrafilysmy udzwignac wszystko w imie "milosci"
Kazda z nas jest inteligentna. Ja tez na pierwszym spotkaniu u Mr. Julian tez uslyszalam, ze jestem inteligentna kobieta
Co nie znaczy madra
A co Pani Zupa ma w sygnaturce - az mi sie cieplej na duchu zrobilo, jak to przeczytalam
Nie wiem skad wybor tej sygnaturki?
"Jestem inteligentna. Dopiero staję się mądra." Tak nasza inteligencja to nie madrosc Nasza madrosc jest/bedzie nasza sila !!!
Silne to tylko bylysmy dla ludzi Ja w moim pierwszym poscie napisalam, ze bylam kobieta w masce !!!

A ja uwielbiam Fredre
Kilka cytatow:

Że nikt ci nie po­wie, żeś głupi, przez to mądrym nie jesteś

Nie ma większej ra­dości dla głupiego, jak zna­leźć głup­sze­go od siebie

Przy­jaciół kocha­my dla ich wad, bo lu­bimy, gdy ktoś też ma wady

Nie ludzie na­mi rządzą, lecz włas­ne słabości

Nie pchaj rze­ki, sa­ma płynie

Jeśli nie chcesz mo­jej zguby, kro­kody­la daj mi luby

Ja dostalam do przeczytania Idiote Dostojewskiego Polecam !!!