Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

Wiem jaka jest prawda, nie zyje juz w iluzji.
Pytałam jak sobie poradzić z emocjami wynikającymi z tego że się kogoś rani, tego karalucha nawet. Mi akurat, znając jego jest z tym ciężko.

Bo widzialem te... no... swiatelko w tunelu, ze mozna jeszcze cos tu zmienic. Szanse byly, znikome bo znikome ale jednak. Lecz niestety karaluchowa okazala sie na koniec zdradliwa i wespol z... niereformowalna.

Cały czas jestem w trakcie ale jeszcze sporo przede mna. Ok, wracam w tył

Dokładnie jest tak jak piszesz Happufull.
Dziś w pracy o tym myślałam.On zawsze był inny,taki nieprzystosowany,bardzo małomówny.Ja to tłumaczyłam pochodzeniem,niewłaściwym wychowaniem,pobytem w więzieniu.Tak,tak.1,5 roku za paserstwo.Powiedział mi o tym na początku znajomości.Ja głupia chciałam go zresocjalizować chyba.
Tolerancyjna to ja zawsze byłam,ufałam i wierzyłam ludziom.Dopóki się nie sparzyłam kilka razy..
Rozumiałam,że każdy jest inny,każdy ma prawo do błędów.Tylko nie ja według niektórych.
I powoli zaczęłam się buntować.
A jm lubi ciche i spokojne kobiety,usłyszałam niedawno.Dziwne bo ja nigdy taka nie byłam Podobno teraz NIC mi się nie podoba i się czepiam.A on jest taki biedny i nieszczęśliwy.Jak go nieraz przycisnę do muru argumentami to broda mu lata i krzywi się jakby miał zaraz płakać.Jak dziecko.
Problemy też zawsze ja robiłam.Ze "wszystkiego".A on nie miał żadnych.No może jeden.Potencję mu zabijałam powoli,bo po pobiciu kupiłam drugie łóżko,,bo RAZ go z siebie zrzuciłam,bo udawałam,że jestem zmęczona albo źle się czułam.
Nie dzieci,nie dom,nie samochód tylko sex.
Taka ich hierarchia wartości.Bezmózgowce.
Bardzo dobrze te zaburzenia opisałaś Happy.

Jak tak sobie analizuję jakiegoś nowo poznanego kogoś i sobie myślę czy by się nadał do życia, czy taki prawdziwie fajny to wiecie co widzę? Nic ciekawego.

No ja wiem.
Tylko to patrzenie jest inne. Bo tak to wiesz wspaniale szło mi tworzenie wymarzonego obrazu na dziurawej blejtramie jak dotąd, no z konika polnego się mustanga nie zrobi.

Miłego Zakopca życzę, ja mam koszty teraz i choć blisko to nie wszystko. Następnym razem może się uda.

Brawo Happyfull!
Znasz wszystkie moje słabości!
Motywujące

Hej Dziewczyny

kiedyś w tym wątku zaczynałam swoją drogę by wyjść z uzależnienia i toksycznej relacji.
Szczęśliwie wszystko się udało i moje życie ma teraz nową, nieporównywalną z niczym jakość.
Czego i Wam w tym dniu życzę!

Za wszystkie trzymam kciuki i życzę sił!
Warto.

Pozdrawiam

Jakieś takie specjalne okulaty by się przydały:)

O rany, dziewczyny. Minęły 3 miesiące odkąd z płaczem nieszczęsna wyjechałam z domu. Karaluchowi coś pękło. Tak powiedział. I to był ten prezent. Solidnie pracowałam, czytałam, terapeutowałam. Widzieliśmy się dziś po raz trzeci, grunt mu ucieka spod nóg i emocjonalna chłodnia staje się dość nerwowa - sapie. Nikt nie pyta co je, nikt nie pochyla się nad jego pracą, nikt nie wzrusza, ze pada śnieg na trasie ode mnie...jest zły. Cała energia idzie w moją czerwona szminkę i pójście własne do kina. Pojechał zły, miś z mokrym noskiem. Moja chwila drgawek i "poczucia winy" szybko przepuszczona przez mózg i oto karaluch rozłożony na karalusze łopatki a ja załączam kolejny odcinek serialu i tak mi dobrze. I nie ma we mnie złości i odwetu, nie ma płaczu, jest spokój. Taki godny i kobiecy, nie histeryczno- dziewczęcy. Olaboga, dzieje się, dorastam!

...ale jestem czujna, euforii nam tu nie trzeba. Amen

Bardzo dobrze, że napisałaś. Każda z nas tak zaczynała. Ja np. czułam, że nie tak to wszystko powinno wyglądać. Mimo iż nie widziałam szacunku między moimi rodzicami to jak byłam traktowana przez partnerów budziło mój wewnętrzny protest choć przez większość czasu brakowało sił na działanie.
Czy czytasz literaturę na ten temat?

No, dzień dobry:)
Bawcie się kobiety:)

A co chcesz dziś dla siebie zrobić?
Wiesz ja jestem zwolenniczką małych kroków, powolnego przecierania szlaku, ale jednak sukcesywnie.
Nie ma co porywać się z motyką na słońce.
Musisz wypracować sobie ten odruch, te myśli, że dla Ciebie to Ty winnaś być najważniejsza, tu nie chodzi o egoizm, tylko zdrowe podejście do relacji, by nie analizować co autor miał na myśli, tylko umiejętność reagowania i wprowadzania czynów w ruch.
Czyli jeśli ktoś mnie krzywdzi i ja to wiem, mało tego komunikuję to, a nic z tym nie robię to przesuwam granice i czuję się fatalnie, a problem nie znika, mało tego powiększa się.
A jak u Ciebie było w domu rodzinnym?
Narzuć sobie odrobinę dyscypliny, rób cokolwiek dla siebie, ale pamiętaj, gdy coś się nie uda, nie załamuj się i nie wpędzaj w poczucie winy, po prostu próbuj.

Piękna i Bestia
czyli o konieczności akceptacji partnera

Gdy nasz partner nie jest taki, jaki chciałybyśmy, żeby był, najczęściej usiłujemy go zmienić. Dotyczy to w szczególności kobiet ?kochających za bardzo?, które zazwyczaj wiążą się z partnerami wymagającymi specjalnej troski. Takie kobiety realizują się bowiem w tym, że są mężczyznom potrzebne. ?Kochanie za bardzo? ma jednak swoją cenę. Cierpienia związane z życiem z trudnymi mężczyznami przepełnione są  frustracją wywołaną brakiem efektów z podejmowanych prób ich przeobrażenia.   

W postawie kobiety, przyjmującej, że jej szczęście zależy od tego, czy jej wybranek się zmieni, tkwi olbrzymia pułapka. Kobieta zrzuca w ten sposób na niego odpowiedzialność za swoje dobre samopoczucie. Wkładając całą swoją energię w zmianę partnera, tak naprawdę bezużytecznie ją trwoni. Zmienić drugiego człowieka po prostu się nie da. Partner zmieni się tylko wtedy, kiedy sam będzie tego chciał. I najgorsze jest to, że często jest tak, że pomoc kobiety tylko mu to utrudnia. 

Nałogowiec nigdy nie zobaczy pełni destrukcyjnych skutków swojego uzależnienia i w związku z tym nie podejmie leczenia, jeśli będzie miał przy sobie kobietę, która zawsze wyciąga go z tarapatów. Gdy w swojej bezsilności kobieta robi mężczyźnie awantury, próbując krzykiem sprawić, by do niego dotarło, jaki jest zły, to mają one zawsze skutek odwrotny. Dają mężczyźnie argument do ręki, by dalej robić to samo. 

Gotowość kobiety do podjęcia wysiłku, by zmienić mężczyznę, bierze się z zakorzenionego w naszej kulturze przekonania o niezwykłej sile miłości. Cały ten mit jednak upada, gdy zastanowimy się, jakie pobudki kierują taką kobietą. Czy dobro mężczyzny? Pozornie. Tak naprawdę chodzi jej o dobro własne, czyli są to pobudki czysto egoistyczne.

Kobieta usiłująca przejąć kontrolę nad życiem swojego partnera, w rzeczywistości ma wspaniała wymówkę, by nie zająć się własnym. Jej wieczne narzekanie i obarczanie mężczyzny winą za swoje nieszczęście jest sposobem na unikanie odpowiedzialności za swój los. Bo tak jest w sumie wygodniej. Tymczasem, jeśli swoją energię, z której do tej pory korzystała próbując zmienić partnera, zainwestuje w zmianę siebie, w rozwój swojej osobowości, to zawsze będzie to miało pozytywne skutki. Na pewno przestanie cierpieć z powodu swojej frustracji z nieskuteczności tych prób.   

Kluczem do takiego zachowania kobiety jest akceptacja mężczyzny takim, jaki jest. Akceptacja rzeczywistości, równoznaczna z rezygnacją z marzeń o tym, że partnera uda się zmienić. Droga o szczęścia nie polega na szukaniu go w innych, ale w sobie. W osiągnięciu stanu wewnętrznej równowagi, co pozwala na racjonalne myślenie i skuteczne przeciwstawienie się trudnościom. 

Akceptacja oznacza także poszanowanie indywidualności partnera, co jest jednym z warunków dojrzałej miłości. Wiąże się to z unikaniem jakichkolwiek prób manipulacji, mających na celu uzależnienie go od siebie. Akceptacja oznacza danie partnerowi wolności do decydowania o własnym życiu.

Akceptacja partnera przez kobietę to przyjęcie postawy, że jego problem nie jest jej problemem, a zatem ani nie powinna, ani nie musi zajmować się jego rozwiązaniem. I nie jest to postawa egoistyczna, kobiecie nie wolno mieć poczucia winy z powodu swojej bierności wobec problemów partnera. To postawa jak najbardziej realistyczna - zmiana kogoś, kto nie chce zmienić się sam, jest po prostu niemożliwa.     

Paradoksalnie to właśnie akceptacja partnera, a nie podjęcie walki z jego wadami, może być dla niego stymulacją do zmiany. Taka postawa oznacza, że kobieta przebyła już w swoim rozwoju wewnętrznym pewien etap. Jest silniejsza, bardziej dbająca o swoje potrzeby i niezależna. Łatwiej jest jej cieszyć się życiem. Mężczyzna, widząc metamorfozę kobiety, zaczyna się zastanawiać nad własnymi brakami, które przeszkadzają mu być szczęśliwym. 

Akceptacja trudnego partnera nie oznacza pasywności, pogodzenia się z losem i swoim cierpieniem. Jest warunkiem koniecznym do podjęcia przez kobietę aktywnych działań - rozpoczęcia zmian samej siebie. I tylko takie podejście daje jakąkolwiek szansę uratowania związku, który przeżywa kryzys. Szansę, ale nie pewność. Jednak kobieta, która wzięła na siebie odpowiedzialność za swoje życie zawsze jest na wygranej pozycji. Bo nawet jeśli związek się rozpadnie, to ona sobie z tym poradzi. Uniknie traumy rozstania i będzie w stanie wieść szczęśliwe życie. 

Znakomity przykład akceptacji partnera daje znana bajka o Pięknej i Bestii. Piękna pokochała potwora takim, jaki był. Nie czyniła żadnych wysiłków, by go zmienić, nie miała też marzeń, że kiedyś zmieni się sam. Doceniając jego zalety, zaakceptowała także jego wady. Jej bezwarunkowa miłość dokonała cudu ? Bestia zmieniła się w księcia.

Eugenia Herzyk, Fundacja Kobiece Serca

Wyjście z nałogu

Kobieta, która uświadomiła sobie swoje uzależnienie od mężczyzny, zrobiła już pierwszy krok. Pojęła, dlaczego tak naprawdę jest nieszczęśliwa i że droga do wyzdrowienia jest tylko jedna ? mozolna praca nad sobą. Mozolna i bardzo trudna, ponieważ gdy na nią wstąpi, co i raz dopadają ją wątpliwości, czy jest ona słuszna.

To, co kobieta, która "kocha za bardzo" przeżywa po rozstaniu z mężczyzną, to typowe cierpienia alkoholika po odstawieniu alkoholu. Cierpi, bo pozostał sam ze sobą, wszelkimi nieprzerobionymi traumami, bezskutecznym poszukiwaniem sensu życia, ze swoimi smutkami i wiecznym przygnębieniem. I jeśli wszedł już na drogę wyzdrowienia wie, ze musi sobie z tym poradzić, bo lekarstwo na swoje dolegliwości, jakiego dotąd używał, tak naprawdę jest trucizną. W chwilach słabości jednak, gdy ból jest nie do zniesienia, przypomina sobie, jak mu było dobrze, gdy alkohol krążył w żyłach i zadaje sobie pytanie - co zyskałem, odstawiając go? Gdy byłem alkoholikiem, miewałem przynajmniej chwile szczęścia, teraz nie mam nawet tego. I wielu alkoholików zawraca ze swojej drogi do wyzdrowienia - znów wpada w nałóg.

Tak można wytłumaczyć u kobiety, która "kocha za bardzo" niezwykle silne chęci powrotu do partnera po rozstaniu. Gdy go nie ma, czuje się nieszczęśliwa, pusta, nic ją nie cieszy. I przypominając sobie te cudowne chwile, które spędzili razem, rodzi się w niej chęć przeżycia ich raz jeszcze. Jeśli jest jednak wystarczająco silna, zapala jej się lampka ostrzegawcza. Przypomina sobie, jaką cenę płaciła za te chwile szczęścia. I aby ze swojej drogi do wyzdrowienia nie zejść, wraca do swojej "pustki" i próbuje ja zapełnić. Stara się nie uciekać od problemów, zagłuszając je alkoholem, bujnym życiem towarzyskim, egzotycznymi podróżami, czy romansami. I choć nie czuje się w takim stanie szczęśliwa, wierzy, ze kluczem do jej szczęścia jest zapełnienie tej "pustki".

Ma oczywiście momenty zawahania, gdy widzi osoby wyglądające na beztrosko cieszące się życiem. Ogarniają ją wątpliwości, czy będzie jeszcze kiedyś tak potrafiła? Osoby takie nie zastanawiają się nad sobą, swoim rozwojem wewnętrznym i traumami z dzieciństwa - one po prostu żyją. A jej się wydaje, że wegetuje. Ogarnia ją wtedy złość na siebie, na swoja słabość. I ta złość jest motorem jej dalszych działań. Idzie dalej.

Przy wychodzeniu z każdego nałogu, także z nałogu "kochania za bardzo" najczęściej potrzebna jest pomoc, mało która kobieta sama daje sobie z tym radę. Tej pomocy trzeba poszukać ? u psychoterapeuty, w grupach wsparcia, w lekturze książek. Całą swoją energię, którą do tej pory kobieta wkładała w związek i w swojego mężczyznę, powinna skoncentrować na swoim wyzdrowieniu.

Zdrowiejąc, kobieta odzyskuje do siebie szacunek i wiarę w swoje możliwości. Nabiera poczucia, że ma prawo do szczęścia. Zaczyna cieszyć się życiem. Uczy się też miłości do mężczyzny, takiej która nie uzależnia, a daje satysfakcję i stymuluje do osobistego rozwoju każdego z partnerów. Wyzbywając się marzeń o wielkiej, romantycznej miłości, znajduje tą prawdziwą i dojrzałą. Taką, która co prawda nie zapewnia niebiańskich rozkoszy, ale za to uwalnia od piekielnych męczarni. 

Eugenia Herzyk, Fundacja Kobiece Serca

Powiedzcie mi czy ja w tej rozmowie cos zle powiedziałam?Nasze rozmowy wygladaja caly czas tak samo. mamy po 20pare lat i prawie 5 lat w zwiazku. mieszkamy 7km od siebie,z tym ze ja studiuje 100km od rodzinnej miejscowosci. 

Post został edytowany z powodu naruszenia regulaminu forum.

no ale czy z moim zachowaniem podczas tej rozmowy było cos nie tak czy co ? czy ja jestem przewrazliwiona.. ja juz nie wiem. juz straciam poczucie gdzie powinna byc jakakolwiek granica zachowywania sie w tym zwiazku. Nie wiem czy tak powinno byc.Zadnych planow na przyszlosc..nawet ze mna na ten temat nie rozmawia.ciagle tylko mnie obwinia ze sie zle zachowuje ale czy ja do jasnej cholery faktycznie podczas tej rozmowy sie zle zachowalłam ?

Dzień Dobry!
A mnie boli prawa noga Chce mi się spać, bo Happy śpiewała pół nocy i ma chrypkę

Nie, no mała sjesta po śniadaniu, plany na dziś się wykrystalizowały

Ale na forum zaglądamy

Ale wam dobrze. Lekko znokautowane ale szczęśliwe

Ja tak trochę z przekąsem, ironią napisałam, że idę prosić. Wiem, wiem pewność siebie, wiara i do skutku.
Ta ironia stąd, że ostatnio pokazują się ogłoszenia; dam pracę za 3 zł ! I przypuszczam, że są tacy którzy wezmą, bo lepsze to niż nic. Jak ktoś proponuje 5zł na godz. to praca już jest rozchwytywana, a za 6 zł to już jest nieźle! Czy to jest normalne? To tak dla wyjaśnienia dlaczego ironia. No i żeby chociaż była.
Czytam ,,Obudź w sobie olbrzyma''

Oh, dzięki, że w nie widzisz nic nienormalnego w mojej "nienormalności". Smutek, to moje drugie ja niestety. A po winku, wohoho, to by było dopiero Trzymaj się i nie daj się PMS Może meliska?

Meliska? Nie, mnie krwi trzeba. Mięcha czerwonego i wina czerwonego, a do tego czekolada, koc i święty spokój. Tak mam.
Kochana ja bym wszystkie Twoje smutki wytrzymała jak trzeba by było. Tez obawiam się, że nikt mnie nie lubi itd Tu brak pewności siebie robi swoje.   Wieczne zabieganie o akceptację. A całuska im wszystkim (tym nie akceptującym) w nos. Czytałaś Obudź w sobie olbrzyma?                                                       
Nadzieja jeszcze będzie, tego siłą nie wybijesz, samo musi przejść.  Mnie kolejne rozczarowania nie pomagały, bo wciąż znajdowałam dla niego wytłumaczenie.Wtedy nie czytałam jeszcze książek, nie znałam forum. Nie wiem czy gdybym czytała, to predzej by mi minęło. Chyba każdy ma swoje tempo ogarnięcia tego. Intuicja podpowiada dobrze.
Wg mojej terapeutki pustkę w sobie wypełnić mogę tylko ja sama i sobą. Tym co lubię, jaka jestem itp. Zauważyłam, że wynajduję sobie zajęcia, by nie być sama ze sobą, a wtedy siadam, próbuję medytować i ..zasypiam.
Nie jestem dobra w udzielaniu rad, nie czuje się osobą kompetentna z racji włąsnych wątpliwosci. Dziewczyny są w Zakopcu ale czytaja i pewnie napiszą.
Mnie się wydaje, że moje emocje jak najbardziej mają wpływ na moje dzieciaki, bo są ze mna bardzo związani ale dla osób nie związanych ze mną emocjonalnie, nie miałyby zadnego wpływu ale pod warunkiem, że są to osoby bez problemów osobowościowych
Cos co miało wpływ na nasze emocje przez długi czas nie znikna od razu, trzeba czasu, często równie długiego. To też od mojej terapeutki. Teraz tylko teorię wprowadzić w życie..bułka z mlekiem.

Ty wampirzyco, krwi Ci trzeba To jak trzeba, to śmiało! I czekolada, a jak! Ja leżę zawinięta w koc właśnie i tiramisu już zjadłam
A książkę "Obudź w sobie olbrzyma" mam chyba nawet. Juz mam całą listę książek do poczytania Czasami to nie wiem, za którą się zabrać.
A doradzać potrafisz, bardzo przyjemnie i mądrze
I ja mam to co lubię, tylko dlaczego do diaska ciągle oczekuję potwierdzenia od innych. Później wychodzi na to, że narcyzem jestem. A to nie tak przecież   Gubię się w tym wszystkim.
Ogólnie to wstydzę się potknięć, porażek, błędów. A gdy to się stanie, to zamiast sama sobie powiedzieć: głowa do góry! to czekam na głaskanie. Tak, tak, mamusine metody Oh, normalnie, muszę się wziąć w garść Tak, teorie trzeba w życie wprowadzić- bułka z mlekiem

Odezwij się do mnie na maila, jeśli możesz.

A ja dzisiaj pod kocykiem lody czekoladowe wyjadałam
Musiałam koniecznie poprawić sobie nastrój.. nie było najlepiej ze mną dzisiaj. Najgorszy w tej chwili dla mnie jest brak motywacji do robienia czegokolwiek. W końcu zmusiłam się do pisania pracy dyplomowej i jest mi jakoś lepiej (tym bardziej że kotek myje swoje futerko na moich kolankach:))

Jak zaczęłam czytać ten wątek i zdałam sobie sprawę że pierwszy krok to pokochać siebie, uznałam że to nie będzie takie trudne.. myślałam że kocham siebie, przecież robię sobie maseczki, ćwiczę...  no i to wszystko. Moja lista nie-kochania siebie jest o wiele dłuższa: mam problem z "dłubaniem" w skórkach przy paznokciach, jem TONĘ słodyczy codziennie, nie uśmiecham się (nie raz słyszałam od ludzi na ulicy że taka ładna a taka smutna, nawet pamiętam jak mama kiedyś się mnie spytała czemu jestem tak naburmuszona. Odpowiedziałam że mam taki wyraz twarzy) Słodycze są najgorsze, jak się denerwuje potrafię zjeść całą czekoladę na raz.
Drugim krokiem będzie uświadomić sobie czego w ogóle ja chcę od życia. Teraz pytam siebie i na prawdę nie wiem:/ Ciągle tylko o nim myślę...a powinnam o sobie!

Mam nadzieję że będę mogła tu dołączyć tak bardziej na stałe Same pisanie tych postów poprawia mi nastrój. Czytanie też ale wciskanie klawiszy i dzielenie się własnymi myślami pomaga jeszcze bardziej.

Znalazłam taki artykuł w sieci na temat pokochania siebie

Jak pokochać siebie?

Izabela Kielczyk
psycholog biznesu, trener, coach wyższej kadry menadżerskiej.

Aby dokonać zmian w swoim życiu, należy nauczyć się kochać i akceptować siebie. Jak to zrobić? Poniżej przedstawiamy siedem kroków, które trzeba wykonać, aby dojść do miłości własnej, czyli pokochać siebie.

Aby pokochać siebie, dostrzeż swoje zalety i zaakceptuj niedoskonałości

Krok pierwszy: powiedz stop wewnętrznemu krytykowi

Bardzo często sami siebie krytykujemy i mówimy sobie złe rzeczy: ?jestem do niczego?, ?jestem głupi?, ?nie zasługuje na pochwały?, ?to moja wina? itp. Taki stosunek do samego siebie nie ma nic wspólnego z miłością do siebie. Ciągłe samooskarżanie się, obwinianie i samokrytyka, przynosi nam tylko ból i powoduje niskie poczucie wartości.
Warto pamiętać, że skoro sami siebie krytykujemy, możemy też sami przestać to robić. Pamiętajmy, że nie jesteśmy winni każdemu niepowodzeniu, jakie nas spotyka.
Dostrzeżmy w sobie osobę niepowtarzalną, oryginalną, o ciekawej emocjonalności, zachwyćmy się swoją psychiczną, fizyczną i duchową kondycją. Mówmy sobie, że nie ma na świecie drugiej takiej osoby jak my. Unikajmy towarzystwa ludzi, którzy lubią obwiniać i krytykować innych.

Krok drugi: nie bój się własnej niedoskonałości

Wszyscy mamy swoje słabości. Sztuka pokochania siebie polega na zaakceptowaniu siebie ze swoimi brakami i niedociągnięciami. Zaakceptujmy fakt, że pewnych rzeczy nie jesteśmy w stanie zmienić, na przykład inteligencji, zdolności, temperamentu. Warto zatem skupić się na tych stronach, które jesteśmy w stanie poprawić. Jeśli na przykład jesteśmy spóźnialskimi, to powiedzmy sobie: ?Nie podoba mi się to i spróbuje to zmienić, ale przyjmuje do wiadomości, że mam taka cechę?. Jeśli natomiast jesteśmy cholerykami, to raczej nie staniemy się spokojnymi flegmatykami. Owszem możemy popracować nad niecierpliwością, ale nie łudźmy się że staniemy się oazą spokoju.

Pracujmy więc nad swoimi wadami, ale jednocześnie je w sobie zaakceptujmy. Warto bowiem robić to, co umiemy najlepiej, w czym jesteśmy dobrzy, niż popaść w obsesję walki z wrodzonymi ograniczeniami.

Krok trzeci: wybacz rodzicom

Zrób to przede wszystkim dla siebie, bowiem ciągłe poczucie krzywdy i nienawiści w stosunku do innych osób, odbija się negatywnie na nas samych. Zamiast ciągle rozpamiętywać krzywdy z dzieciństwa, obwiniać matkę za brak miłości, a ojca za kłopoty z ułożeniem sobie szczęśliwego życia z mężczyzną ? przebacz.
Przestań katować się tymi myślami, bo blokują one Twoje działania i rozwój oraz stają się one wygodną wymówką do ?nic nierobienia?. Często słyszę z ust moich klientów: ?nie miałem szczęśliwego dzieciństwa, więc nie mogę stworzyć normalnej rodziny?. Uważają, że nie warto próbować. Wybaczenie nie przychodzi im łatwo. Muszą oni jednak zrozumieć, że jako ludzie dorośli muszą położyć kres ciągłym pretensjom wobec rodziców. To jest przeszłość, a przeszłości nie da się naprawić, trzeba się z nią pogodzić.
Warto powiedzieć sobie: ?rodzice nie mieli racji, przypisując mi różne złe cechy i obwiniając mnie za moje niedociągnięcia, dlatego teraz jako dorosły człowiek dokonuję korekty kryteriów, które stosowali wobec mnie rodzice w dzieciństwie, ale nie mam też zamiaru do końca życia nosić w sobie urazy do nich?. Pożegnaj się więc z przeszłością, nie rozdrapuj ran. Zacznij żyć teraźniejszością, a będzie ci łatwiej.

Jeśli w naszych umysłach i sercach stworzymy spokój, harmonię, równowagę i miłość, to znajdziemy je także w naszym życiu. Pamiętajmy, że to, co dajemy sobie, dajemy też innym, a co to dajemy innym, wraca do nas.

Może ktoś ma jeszcze jakies pomysły?

Tak,faktycznie niewiele brakuje,żebym zawróciła.
Od kilku dni wszystko się we mnie telepie.Coś mnie dusi.
Ciężko jest.Bardzo.

W środę pierwszy raz zafundowałam sobie ciastko w cukierni,zjadłam przy stoliku.Dziś byłam w kinie.Też sama.Nic nie pomaga.Muszę się wypłakać.Ale jm i dzieciaki jeszcze nie śpią.Proszki nie pomagają.
Nie czuję się szczęśliwa.Wegetuję.Dobrze powiedziane.
Chciałabym się rozpłynąć w powietrzu.Zniknąć.Zapomnieć.Cokolwiek.Żeby tylko tak strasznie nie bolało.
Jak długo jeszcze? Minęło już pięć miesięcy.Jak jeden dzień.

A ja zwróciłam uwagę na podpis "Jeśli będziesz sobą, spokojną sobą i zadowoloną z siebie i swojego życia - poznasz kogoś. Wcześniej poznasz byle kogo..." ŚWIĘTA PRAWDA!!! Pamiętajmy o tym kochane:)

Liv - wyjdź sama na spacer, wtedy nie zaśniesz
Nie musisz myśleć, wystarczy że spędzisz chwilkę czasu ze sobą

Witamy

Beosa - każda tak chyba ma, ale wierz mi, z każdym dniem te ciągoty są mniejsze. Za jakiś czas znikną. Każda z nas, która przeszła przez rozstanie wie, że to się po prostu czuje. Ale jednoczeście Beosa Ty dobrze wiesz Ty wiesz, że to nie jest dobre dla Ciebie i dla przyszłości Twoich dzieci

Na ciastko poszłam sama do kawiarni wtedy, kiedy świeciło pełne słońce, ja miałam super humor i tak nagle mi się zachciało, tak ogromnie.... że kupiłam gazetę i poszłam na kawę i ciastko Zresztą mi się należało, bo wcześniej łaziłam 3 godziny
Wypłacz się Czasem - jak bardzo smutno, to trzeba. Po prostu trzeba czasem....

A z nim czułaś się szczęśliwa?

A kiedy w przeszłości zdarzały się takie chcile kiedy czułaś się szczęśliwa? Opisałabyś takie swoje najmilsze wspomnienia? Napisz proszę

A może tylko wydawało Ci się, że jesteś szczęśliwa sama ze sobą? Najważniejszy jest szacunek do samej siebie!!!! Jak facet wysyła pierwsze sygnały, że może nie być fair, to ucina się znajomość. Szybko i na zawsze. W ten sposób nie dopuszczamy do tego żeby ktoś nas zranił w momencie kiedy nam już tak bardzo zależy. Na tym polega szacunek do samej siebie, wiesz ile jesteś warta i nie pozwolisz traktować się źle. NIKOMU. Wiem, że łatwo pisze się takie słowa. Też mam z tym problemy, jak wiele kobiet. Myślę też, że trzeba angażować się stopniowo (wiem, że to choler*** trudne) i nie dawać więcej niż otrzymujesz. Codziennie odpowiadać sobie na pytanie kim tak naprawdę osoba, którą obdarzyliśmy uczuciem jest, jakim jest człowiekiem i co reprezentuje sobą i swoim zachowaniem.