Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

Witajcie.
Ja dzisiaj zdołowana. Druga połowa cyklu, więc tradycyjny zjazd psychiczny. Tragedia, co się ze mną wtedy wyprawia, jakie myśli kłębią się w głowie   Niby hormony szaleją, ale co zrobić skoro wyniki w normie? Jestem wówczas "niepoczytalna", bo te same sprawy oceniam zupełnie inaczej, niż w pozostałym okresie. Żeby to chociaż trwało kilka dni, to pół biedy. Ale nie, to ze dwa tygodnie przed okresem się już zaczyna, więc wychodzi na to, że pół miesiąca (czyli pół życia) mi to zabiera! Przez te skoki nastroju nie mogę dojść do "prawdy": czego chcę naprawdę, jakie decyzje podjąć, bo gubię rozeznanie, kiedy tak naprawdę myślę trzeźwo, a kiedy hormony myślą za mnie. Żyć się odechciewa...

A z innej beczki - Zabko: to, że praca nad sobą jest fascynująca, ciekawa, jak również satysfakcjonująca, nie zmienia faktu - że jest ciężka. Naprawdę jest ciężka. Mówię to z doświadczenia kilku minionych lat. Acha, ona (ta praca) chyba nigdy się nie kończy... ja uległam złudzeniu przeciwnemu i myślałam, że już wszystko jest zrobione i wpadłam w tę (własną) pułapkę. Teraz czas na kolejny etap: czekam na terapię grupową. Cieszę się niezmiernie. W końcu dowiem się i znajdę to, czego szukam, co jeszcze mi przeszkadza w życiu. Taką mam nadzieję... Od dawna chciałam na nią iść, podchodziłam z entuzjazmem, jak to fajnie będzie "odkrywać siebie", hehe. Teraz pojawił się strach, jak to będzie. Jakież to "straszne" rzeczy o sobie odkryję... Nie, to mnie nie paraliżuje, ani nie odwiedzie od tego pomysłu. Tylko po raz pierwszy zdałam sobie sprawę z powagi sytuacji. Z tego, jak bardzo głęboko będę musiała szukać. Bo okazało się, że to co do tej pory znalazłam (i sama, i z różną pomocą) - że jednak to nie wszystko. To jeszcze zbyt mało...
No i może wtedy będę mogła podjąć życiowe decyzje, określić w końcu jak i z kim chcę żyć...

A co do pracy nad sobą, też miałam etap "fascynacji" na samym początku. Pamiętam jakie to cudowne uczucie było, gdy zostałam sama i tylko mogłam pracować nad sobą. Chwilę później znalazłam się na grupie terapeutycznej i ta moja fascynacja minęła Teraz wiem, że
czekają mnie lata ciężkiej pracy.

Anstawia napisał/a:

A co do pracy nad sobą, też miałam etap "fascynacji" na samym początku. Pamiętam jakie to cudowne uczucie było, gdy zostałam sama i tylko mogłam pracować nad sobą. Chwilę później znalazłam się na grupie terapeutycznej i ta moja fascynacja minęła Teraz wiem, że
czekają mnie lata ciężkiej pracy.

Ja tabletek anty nie mogę zażywać (swoją drogą, nie chcę), więc taki mój los widocznie... Na szczęście nie od zawsze tak było, więc kilkanaście lat żyłam bez takich (choć inne oczywiście były) efektów ubocznych...
Ja z terapią grupową pierwszy raz będę miała do czynienia. Dużo sobie obiecuję, bo chyba wszystkie inne możliwe formy wykorzystałam, więc to przysłowiowa ostatnia deska ratunku. Łatwo z pewnością nie będzie... ale za to później może być tak dobrze... >>marzyciel<<

zabka, happyfull dziękuje za słowa otuchy.

Więc tak wróciłam do domu rodzinnego na kilka dni. To już jakiś krok. Może mały ale jakiś jest...
Wczoraj pojechałam do ex. Musiałam porozmawiać. No i rozmawialiśmy, ale czułam jego presje i czułam jak mówię rzeczy które on chce usłyszeć.: Pytał: Powiedz mi że będzie dobrze i będziemy szczęśliwi _ mówiłam, czy coś do mnie czujesz_czuję coś. Jakbym nie potrafiła mówić rzeczy które ranią innych. Nie potrafiła być szczera.

Rano myślałam o tych dwóch mężczyznach. Były był moim lustrem jeśli chodzi o styl życia: wyjazdy, nie przywiązywanie wagi do szczegółów, znajomi itd. Znowu nasze  życie uczuciowe- kojarzyło mi się uczuciami które się ma do znajomych. Seks- nie czułam chęci. Nawet całowanie było straszne.

Nowy: Jest zupełnie inny niż ja jeśli chodzi o styl życia. Domowe ognisko, obiad, wieczorny program w telewizji, obowiązki. Znowu seks jest tym o czym zawsze marzyłam, zespolenie dwóch pasujących do siebie połówek. Pocałunki- to wieczność. Dziwnie mi, ale naprawdę myślę że mogłabym z tym człowiekiem coś stworzyć. Najgorsze że poznałam go w złym momencie mojego życia. ;-(

Polećcie mi jakąś literaturę. Tylko weźcie pod uwagę, że mój problem jest taki, że będąc z kimś nie kocham jak trzeba, tylko chce być kochana. Nie skupiam się tyle na tym czy kocham, tylko kto mnie będzie bardziej, lepiej kochał.

Badania tarczycy robiłam (systematycznie robię). I hormonów płciowych też. I antydepresanty brałam. I nic   To już nawet nie PMS, to typowe PMDD. I ponoć te hormony mogą być w normie, tylko biochemia mózgu szwankuje... Wszystko jedno co, cholerstwo uciążliwe jest jak sto diabłów.

Nic nie jest w stanie odmienić tego stanu, nic. Jedyne, to nauczyłam się, że to w końcu mija, bo mija za każdym razem... Więc np. nie boję się już, że popełnię samobójstwo, bo takie mam myśli w tym momencie. Mimo, że o tym wiem i zdaję sobie sprawę - wcale nie jest łatwiej. Nad tym nie da się zapanować. Porąbana ta "chemia mózgowa", jakby mało było innych problemów. Jedyna skuteczna metoda: PRZECZEKAĆ... I tak co miesiąc

Żabcia5 napisał/a:

A jeśli chodzi o miłość na prawdę, to ja zakochałam się w drugiej klasie szkoły podstawowej. Później po raz drugi zakochałam się w tym samym chłopaku. Dopiero po pewnym czasie w drodze dochodzenia odkryłam, że to ten sam chłopak. Odkochałam się dopiero w liceum.

"Zakochana" byłam w koledze z grupy w przedszkolu. Bardzo mi się chłopczyk podobał do czasu .......kiedyś ugryzł go pies i wychowawczyni aby obejrzeć obrażenia kazała zdjąć mu spodnie. Biedak nie miał majtek ! "zaświecił" więc gołą pupą i przyrodzeniem. Odkochałam się na "pstryk" . Ten widok mnie zniesmaczył i kochać przestałam . Z wiekiem wyrosłam  z "urazu do przyrodzeń", skłonność do odkochiwania się na "pstryk" pozostała .

zofia282- ja też mam tą chorą zdolność do odkochiwania się na "pstryk". Straszna zdolność ;-/

zabka-k /// Presja otoczenia. Wszyscy idą do przodu. Domy, dzieci, wesela, a ja znowu od nowa?

Wiesz, przyznaję, ja naprawdę jestem optymistką i nie jest to u mnie wypracowane, tylko naturalne. Stąd mnie czasem ciężko jest nie szukać sposobu.

Ja nie wiem czy w ogóle umiem kochać, jestem dobra, uśmiechnięta, i robię dla partnera wszystko. Jemu i innym staram się pokazać idealną kobietę. Wtedy na siłę szukam wad i tak toczy się koło.
Ehh to obie jesteśmy chore, ale ja chyba bardziej.

chce sie podzielic moimi rozwazaniami na temat potrzeby zwiazku.... wlasnie w tym momencie.. teraz.. gdy ktos zaczyna robic porzadki ze soba.
Nie dawalo mi spokoju to dlaczego duzo ludzi nie bierze innej alternatywy pod uwage jak tylko zwiazek
czesto w wypowiedziach mozna zauwazyc podobne zdania do tych:
"nie ten to inny"
"nie martw sie znajdziesz kogos lepszego"
"uciec w ramiona innego"
"nie moge bez niego zyc"
"boje sie ze nikt mnie juz nie zechce"
"Nie wierzysz w siebie, masz niskie poczucie wartosci, uwierz w siebie a znajdziesz swoja milosc"

i widze ciagle powtarzajace sie zalozenie, ze naszym jawnym badz ukrytym celem jest ten inny, te inne ramiona lub te obecne ramiona... generalnie jakies ramiona
robienie porzadku ze soba to wspaniala idea jesli nie jest robione pod te "czyjes ramiona" (dla wyjasnienia, nie zakladam, ze robi tak Lukrecja)

Zasadnicze pytanie, ktore zadalam sobie jakis czas temu to:
- dlaczego ja musze byc w zwiazku? Co sie stanie ze mna gdy bede zyc bez partnera?
- Co mogloby wypelnic moje zycie a co chce by je wypelnialo bo czuje jakis wewnetrzny przymus?

Na poczatku sciemnialam sama do siebie mowiac utarte frazesy, ze czlowiek jest stworzony by zyc w parze a kazdy potrzebuje milosci... blah blah blah
realia: Nie wyobrazalam sobie zycia bez bycia w zwiazku.
dzialanie: Postanowilam pozszerzyc sobie wyobraznie.

zatem...
1. porzadek robiony ze soba
2. odkrywanie siebie
3. odpowiedz na pytanie KIM JESTEM
4. .. i co za tym idzie... co lubie?, co cenie?, co chce?, co sprawia mi frajde?, co sie liczy?
5. odkrywanie technik radzenia sobie ze soba, problemami zycia codziennego,nerwami, stresem..
6. no i odpowiedz na dwa wczesniej zadane pytania

Zastanawialam sie czy napisac, jaki jest moj status... hmmm
-jesli nic nie napisze, moja wypowiedz moze byc potraktowana jako desperacki wybor zycia w samotnosci
-jesli napisze ze jestem w zwiazku, moja wypowiedz moze byc zrozumiana jako porada co zrobic by osiagnac "upragniony zwiazek"

hmmm... no a ja chcialabym przekazac calkiem inna tresc... zyc w zwiazku lub bez to nie jest wybor... to koleje losu...
Zycie stawia nam wazniejsze wybory np
-pozwolic na jawny brak szacunku wobec mnie, czy nie?
-pozwolic wyrzadzac sobie krzywde lub nie
-pozwolic sie wykorzystywac lub nie
-pozwolic by ktos mnie oszukiwal lub nie.... etc etc

a potem znalezc rozwiazanie problemu nawet jesli jest to rezygnacja z bycia w scislym zwiazku" z mezem, mama, tata... az zal scisiska serce gdy pisze, ze tez z wlasnym dzieckiem. ale wiem, ze tak czasem moze sie zdarzyc (poznalam historie matki mlodocianego akoholika-smutne)

A znacie kobietę z naszymi problemami która dojrzała emocjonalnie i potrafi stworzyć dorosły związek?
Właśnie : niedojrzałość emocjonalna to odpowiednie dla mnie określenie.

Czyli żabka znasz kobietę która przeszła terapię i udało się jej wejść na te dobre tory??

Potrzebuje jakiegokolwiek dowodu. Chcę tej dojrzałości, ale pragnę uwierzyć, że komuś się udało.

zabka-k /// Presja otoczenia. Wszyscy idą do przodu. Domy, dzieci, wesela, a ja znowu od nowa?

Potrzebuje jakiegokolwiek dowodu. Chcę tej dojrzałości, ale pragnę uwierzyć, że komuś się udało.

Ramię w ramię pójdziesz kiedyś z kimś, kogo poznasz, kiedy będziesz spokoja i bezpieczna sama ze sobą z pozałatwianymi wszelkimi sprawami i rozwiązanymi problemami. I nie będziesz żałować, tylko cenić kazdy swój dzień i każdą chwilkę, chocby to była chwilka na wypicie owocowej herbaty tylko w swoim towarzystwie
Jeśli będziesz sobą, spokojną sobą i zadowoloną z siebie i sowjego życia - poznasz kogoś. Wcześniej poznasz byle kogo...

Happyfull napisał/a:

Anstawia napisał/a:

Empatia poznawcza to umiejętność spojrzenia na rzeczywistość z perspektywy innych osób. Miom brakiem w tym przypadku jest pesymizm. Może więc warto spojrzeć na świat oczami optymistów

A moze na razie realistow Bo wiesz, my mamy takie tendencje do wprowadzania sie w stan euforii
A po euforii to bardzo gleboki dol gwarantowany

Myślenie stanowi często jedynie praktyczne dopełnienie codziennej rzeczywistości (reszta to czysty haj!). Lubienie jest spokojniejsze i bezpieczniejsze. Wielkie spełnienia mają to do siebie, że są chwilowe, a żeby szczęście trwało, trzeba je zasilać spokojem i ciszą. Wszystko jest kwestią zdrowych proporcji myślenia i niemyślenia (nie mylić z bezmyślnością!)

Realia czasami dołują mnie maksymalnie. Ale jak wpada optymizm to od razu jest lepiej Tak realistyczno- optymistycznie, to chyba jest dla mnie najlepiej

Anstawia napisał/a:

Happyfull napisał/a:

O kim piszesz ?  Chyba nie o sobie? Goraczka chyba zbyt wysoka
Znalazlam troche filmow za darmo Zalukuj na google 

Wiesz,że mam tendencję brania wszystkiego do siebie. I gdy uwaga skupiona jest na mnie, to przecież narcyzm Chęć bycia lubianą, docenianą i adorowaną Tylko nie zgadza mi się to w jaki sposób rodzice wychowują dzieci, które później stają się narcyzami. Oraz moje plany i marzenia różnią się od planów narcysty... Chyba? Hehe (z tego co przeczytałam na wikipedii chyba)
ekino . tv  też podobno filmy za free

Ty narcystko Twoj karaluch to moze narcysta ale narcysta z narcystka nie wytrzyma Psychopata z narcystka tez nie Na pewno nie jestes narcystka !!!! KKZB to odwrotnosc narcyza
To sprawdze bo na zalukanym znalazlam Nietykalnych
A zreszta narcyzi nie maja problemow i sa nieomylni i zmieniac sie nie musza
A Ty tu ciagle o zmianch gadasz !!!! Taka z Ciebie narcystka jak z "koziej dupy wentylator"

Sluu,nie odniosę się do całej Twojej sytuacji,bo jestem tu za krótko,nie wszystko wiem,a co najważniejsze sama mam "dwie głowy".
Podjęłam już decyzję-rozwodzę się.Chcę zakończyć ten etap życia,ale przyszłość mnie przeraża.Jestem potwornie zmęczona...i zupełnie sama...Rozumiem to Twoje wołanie o "kogoś".
Ja też chciałabym,żeby ktoś mi towarzyszył w tej drodze przez mękę.Żeby mnie mocno przytulił i powiedział,że będzie dobrze,albo nawet może nic nie mówić.Ja o tym marzę odkąd byłam nastolatką.Mąż mi tego przez 22 lata nie dał.Nie będę więcej żebrała o miłość i uwagę.
Ale tak tego potrzebuję.Jestem na głodzie.Wiem,że to minie.
Dziewczyny dobrze nam radzą.Powinnyśmy uciekać.Będzie mniej bolało.Jeśli możesz -zrób to jak najszybciej.Będziesz nadal sama,ale nie widząc i nie słysząc exów będzie Ci łatwiej skupić się na sobie.
Ja na razie nie mogę tego zrobić.I to jest straszne.

Uwielbiam jak Hm... wpada na chwilke na forum i jednym zdaniem komentuje to co my wypocilysmy
Mistrzyni krotkiej analizy

"Jeśli będziesz sobą, spokojną sobą i zadowoloną z siebie i swojego życia - poznasz kogoś. Wcześniej poznasz byle kogo..."
Zaraz to zdanie wkleję w odpowiednim miejscu Może jak będę sobie to wbijała do głowy moja potrzeba wsparcia się na męskim ramieniu trochę osłabnie ?

zofia282 napisał/a:

Choinka rozebrana
Cały pokój w kartonach, kartonikach z bombkami, ozdobami.
Jeszcze tylko kartony poznosić do piwnicy i jedna rzecz z listy "do załatwienia" odhaczona. 
Troszkę mi smutno, taka ładna była .... i jakoś pusto się zrobiło.

Oj Zofia Ty z ta choinka to chyba sie z choinki urwalas Ja juz zajaczki i jajeczka kompletuje a Ty o babkach Boze ja juz o tych swietach zapomnialam

Happyfull napisał/a:

zofia282 napisał/a:

Choinka rozebrana
Cały pokój w kartonach, kartonikach z bombkami, ozdobami.
Jeszcze tylko kartony poznosić do piwnicy i jedna rzecz z listy "do załatwienia" odhaczona. 
Troszkę mi smutno, taka ładna była .... i jakoś pusto się zrobiło.

Oj Zofia Ty z ta choinka to chyba sie z choinki urwalas Ja juz zajaczki i jajeczka kompletuje a Ty o babkach Boze ja juz o tych swietach zapomnialam

A ja pamiętałam poza tym ptaszki i motylki siedzące na gałązkach choinki o wiośnie mi przypominały , takie dwa w jednym
Zajączki w piwnicy " w pogotowiu" i jajeczka już pomalowane