Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

Nie zapominajcie, że On to tylko ostatni rok z mojego życia, wycinek. I powód, dla którego tu jestem. Paradoksem jest to, że to on pokazał mi "halo, koleżanko, coś tu chyba jest nie tak".
To przez niego w końcu postanowiłam wziąć się w garść i zmienić coś w swoim życiu.
Zawsze byłam za dobra. Dla wszystkich. Dla przyjaciół, koleżanek, znajomych. Zawsze byłam tą która pomaga, na którą ZAWSZE można liczyć. Nie potrafiłam znaleźć granicy, gdzie jestem ja i moje potrzeby.
Byłam wykorzystywana, a ktoś potem nazywał to tak ładnie "bo ona jest taka dobra dziewczyna".
Jego to strasznie denerwowało. Widział że inni mnie wykorzystują, ale nie widział że robi to samo. On to nazywał tak ładnie "ja próbuję ci pomóc".
Ja też pomagam zawodowo i to jest trudne być egoistką. Otaczam sie egoistami i naprawdę nie znoszę tej cechy w ludziach. Po prostu jestem inna.
Nie chce nagle stać się suką, która idzie przez życie po trupach, która agresywnie traktuje mężczyzn i zjada ich po seksie jak modliszka.
Chcę tylko umieć znaleźć się w relacji męsko damskiej, umieć traktować związek jakoś część mojego życia a nie sens mojego życia, a mężczyzny którego kocham jako centrum wszechświata.
I na Boga, przede wszystkim uwierzyć, że jestem coś warta i że to facet dostępuje zaszczytu bo trafia na kogoś tak wspaniałego jak ja.

Jeśli chodzi o niego. Wiem, że cokolwiek bym nie napisała o nim dobrego i tak będzie złe. Więc już nic o nim takiego nie napiszę bo po co. Ja go znam i wiem jaki jest. Od początku do końca. Widziałam wszystko. Wszystkie jego oblicza. I te najlepsze i te najgorsze.
Nie chcę go nienawidzieć. Bo nie mam powodu. Zanim byliśmy parą znaliśmy się 10 lat. I zawsze się lubiliśmy. To sie akurat nie powinno zmienić.
Wszyscy o nim mówią tak: Ja go strasznie lubię, bo jego nie da sie nie lubić. On jest super kumpel.
No właśnie, kumpel. Nie nadaje się i nie umie stworzyć relacji głębszej. Zyje jakimiś mrzonkami o romantyźmie, że kiedyś spotka ten idealny ideał, ale ideałów nie ma. Sory Vinetou.

My tutaj wszystkie jesteśmy "dzięki" naszym facetom, a sięgając głębiej, dzięki rodzicom.

Teraz możesz zacząć być taka dobra dla siebie.

Nikt Cię nie namawia do bycia suką i modliszką. To nie o to chodzi.

Dlatego więc  terapia, ten wątek, lektury, i ciężka i mozolna praca nad sobą.

A może to strach? Co będzie, gdy jego już nie będzie? Strach przed samotnością?
A ideały? Nie ma!

Sluu,nie odniosę się do całej Twojej sytuacji,bo jestem tu za krótko,nie wszystko wiem,a co najważniejsze sama mam "dwie głowy".
Podjęłam już decyzję-rozwodzę się.Chcę zakończyć ten etap życia,ale przyszłość mnie przeraża.Jestem potwornie zmęczona...i zupełnie sama...Rozumiem to Twoje wołanie o "kogoś".
Ja też chciałabym,żeby ktoś mi towarzyszył w tej drodze przez mękę.Żeby mnie mocno przytulił i powiedział,że będzie dobrze,albo nawet może nic nie mówić.Ja o tym marzę odkąd byłam nastolatką.Mąż mi tego przez 22 lata nie dał.Nie będę więcej żebrała o miłość i uwagę.
Ale tak tego potrzebuję.Jestem na głodzie.Wiem,że to minie.
Dziewczyny dobrze nam radzą.Powinnyśmy uciekać.Będzie mniej bolało.Jeśli możesz -zrób to jak najszybciej.Będziesz nadal sama,ale nie widząc i nie słysząc exów będzie Ci łatwiej skupić się na sobie.
Ja na razie nie mogę tego zrobić.I to jest straszne.

Ale nie jestes sama !!!!!!!!!!!! Masz nas, dzieci
Przytulamy sie przeciez ciagle wirtualnie bo wiekszosc z nas ma problemy z bliskoscia
Beosa dobrze wiesz,  "Ze na koncu wszystko bedzie dobrze a jak nie jest dobrze to jeszcze nie koniec "
Zrobimy zlot latem to cie poprzytulam Moze pojedziemy nad morze ?

Nie wiem czy musi bolec ale boli A co boli ? Stare zycie z karaluchem ? Nowe bedzie lepsze
Beosa co nagle to po diable !!!
Masz juz wystarczajaca duzo nagran ? Bylas u adwokata ? Mieszkasz niedaleko Warszawy a tak bardzo duzo organizacji, ktore pomagaja kobietach w rozwodach. Poszukaj w necie !!!
Zrob sobie liste z planami na przyszlosc
Naprawde nie mozesz zamieszkac sama ?

Beosa to tylko pogoda Masz jakas kawiarnie, restauracje u siebie? kawy nie pijesz ale moze na herbatke moglabys pojsc ?
Bierzesz leki ? Moze to skutki uboczne?
Nie mysl Beosa !!! Czytalas artykul o niemysleniu ?
Obejrzyj sobie jakis film Polecam "Nietykalni"

****************************************************************************************
Wy tu ciagle o samotnosci trabicie !!!! Ja nie mam dzieci a psa nie moge miec, ani zadnych zwierzat w domu !!!!!!!!!!!!!!! Mam sie isc powiesic ? Jestem nawet zazdrosna o taka samotnosc !!

Ja Cie nie atakuje   Bardziej siebie Bo mi sie przypomnialo jak tak samo mowilam
Poczytaj sobie co Ci wyslalam i zadnych spotkan z karaluchem !!!
Psychologowi powiedz prawde

Dla przypomnienia !!!!

Punkt pierwszej pomocy z Blogu Moje Dwie Glowy - wydrukowac i zawsze miec przy sobie !!!! Zawsze !!!!

Pamiętaj, że piszemy tu o wychodzeniu z chorych, toksycznych, przemocowych związków.
Chory związek to chory jego koniec. Tu nic nie będzie ani łatwe, ani normalne. Nieważne, czy rozstajesz się na własny wniosek czy na wniosek partnera. Nieważne, czy był alkoholikiem, przemocowcem, starym capem gustującym w pannach w wieku jego własnej córki, socjopatą, narcyzem, hazardzistą czy jakąś inną postacią choroby, zwyrodnienia lub wynaturzenia. Nieważne, czy Ty jesteś nosicielką własnego problemu - DDA, DDD, KKZB.[1]

To wszystko jest bez znaczenia, bo ten związek zwyczajnie Cię wykańcza i czujesz, że dłużej tak nie możesz żyć. Ale to tylko na poziomie rozsądkowym. Na poziomie emocjonalnym cała ta sprawa żyje jakby własnym życiem i w tym musisz sobie pomóc.

Mam dla Ciebie kilka wskazówek, które pomogą Ci przetrwać najtrudniejszy, początkowy etap czyli fazę ostrą.

A więc zaczynamy:

1. Masz prawo płakać, złościć się, wymiotować, rozmazywać gile po twarzy.

2. Nie wolno Ci myśleć o ?waszych? pięknych chwilach, słuchać ?waszych? melodyjek i oglądać romansideł. ?Piła 3? jest odpowiednim filmem dla Ciebie. Przynajmniej zobaczysz, że inni mają gorzej J.

3. Pisać, pisać, pisać. Nie wysyłać, nie wysyłać, nie wysyłać. Wyrzygaj do komputera albo notesu-dramatesu (trzymaj przy łóżku) wszystkie negatywne emocje. Spisz swój dziennik emocjonalny, ale pod żadnym pozorem nie wysyłaj tego do niego. To byłaby forma tłumaczenia się albo próba manipulowania nim, a ani jedno ani drugie nikomu nie jest potrzebne.

4. Poszukaj dobrego forum takich samych nieszczęsnych jak Ty i wypluj się tam do oporu. Dasz upust emocjom i nie będziesz rozrabiać w realu. Potraktuj to jako terapię grupową.

5. Terapia indywidualna - czasem trzeba. Kiedy już same sobie nie dajemy rady, kiedy pojawiają się myśli obsesyjne (albo, co nie daj Boże, samobójcze), kiedy zaczynamy wisieć nad urwiskiem, to trzeba umieć poprosić o pomoc. I najlepiej fachowca. To nic wstydliwego. Czasem konieczne będzie wsparcie chemiczne. Też dla ludzi.

6. Pracować, żyć, sprzątać - funkcjonować, bo jak upadnę, mogę nie wstać.

7. Jeśli upadnę, to nadal mam szansę się podnieść.

8. Szukaj ludzi - współczujących, empatycznych, znających temat. Oni będą rusztowaniem.

9. Staraj się znać granice w zanudzaniu otoczenia swoim nieszczęściem, bo cię wyeliminują.

10. Sport, sport, sport = endorfiny = trochę otuchy.

11. Zmuś się do wyjścia między ludzi, szukaj nowych aktywności, żeby choćby na 10 minut oderwać myśli od niewygodnego tematu.

12. Skończ z szukaniem winy w sobie i samoobwiniającymi myślami (?Jak mogłam być taka ślepa, głupia?. Nie jesteś ani ślepa, ani głupia. Jesteś może zbyt ufna, może zbyt kochająca, ale to się da naprawić.)

13. Wykopałaś go? Brawo! Sam poszedł ? tys piknie. Nie czekaj na jego powrót. Chrzań to. I tak nie wróci, a jak wróci, to dokopie jeszcze mocniej.

14. ZERO KONTAKTU. Żadnych SMS-ów, śledzenia, pisania, proszenia, szkodzenia, zemsty. Nie zamieniaj się w obsesora ani żałosną żebraczkę.

15. Jak się złamię (napiszę, będę prosić), to sobie wybaczę i zacznę próbować od początku.

16. Przypomnę sobie poprzednie związki. O nich już nie myślę, więc i o tym przestanę.

17. Lista kontrolna. Sporządź listę jego negatywnych cech, tego, czym Cię krzywdził? Zdradzał, obrażał, bekał, puszczał wiatry i sikał na deskę, nigdy nie robił zakupów, przepijał domowy budżet, lekceważył, no ... może więc wcale nie był taki idealny. Czy aby na pewno chcę jego powrotu i żyć z nim aż do śmierci? Lista musi być szczegółowa i w pogotowiu, bo nigdy nie wiadomo, kiedy dopadną Cię dwaj wrogowie: ckliwość i sentyment.

18. Nie szukaj klina. Jeszcze nie jesteś gotowa. Teraz przyciągniesz tylko kolejną taką samą łajzę jak ta, od której uciekasz.

19. Nie pij. No, może odrobinkę. A najlepiej melisę. No dobra, nie bądźmy pruderyjne ? 50-ka wódki nie zrobi z Ciebie alkoholiczki.

20. Spróbuj czegoś, czego nie próbowałaś nigdy wcześniej - skok na linie, bębny afrykańskie, łyżwiarstwo figurowe, inne dziwolągi (tworzymy nowe połączenia nerwowe w mózgu ? nie związane z TAMTYM ŻYCIEM).

21. Fryzjerka, kosmetyczka, nowy krem, masaż, botox, pedicure, doklejane rzęsy i wszelka inna cholera, o ile tylko sprawi to, że poczujesz się ładniejsza, lepsza, atrakcyjniejsza i nie taka znów ostatnia.

22. On może mamić, wracać, obiecywać, zaklinać się, podcinać sobie żyły, ale to tylko spektakl wynikający z jego nudy i obliczony na twoje słabości. Możesz być jeszcze uczciwym wyborem jakiegoś fajnego faceta a nie skutkiem ubocznym histerycznej łapanki znudzonego toksyka.

23. Wszelkimi dostępnymi sposobami pracuj nad odbudową poczucia własnej wartości.

24. Czytaj dużo literatury fachowej (?Literatura?) - poszukuj problemu w sobie. Przyda się na przyszłość. Szukaj odpowiedzi na pytanie ?Jak w to bagno wlazłam?? a nie ?Dlaczego nie udało mi się w tym bagnie utrzymać??.

25. Rób sobie drobne przyjemności. To wbrew pozorom nie jest takie proste zadanie, ale można się tego nauczyć - delektuj się kąpielą z bąbelkami (to nic, że będziesz jednocześnie płakać i smarkać do wanny); idź do sauny; wpuść psa do łóżka; nie sprzątaj mieszkania, albo na odwrót - wypucuj je przeganiając starą energię.

26. Stawiaj sobie drobne codzienne cele. Spisuj zadania do zrobienia na następny dzień. I tak wykonasz z tego tylko 10%, ale będziesz miała świadomość, że JAKOŚ ogarniasz tę przytłaczającą codzienność.

27. Popatrz na świat z innej perspektywy - wyjedź gdzieś choćby na dwa dni, zmień horyzont i powietrze. I, na miły Bóg, nie w miejsca, w których byłaś z nim.

28. Wyrzuć wszystko, co ma z nim związek. Bez przytulania i wąchania jego ulubionego swetra, bez przyglądania się zdjęciom i analizowania ?Jak to byliście WTEDY szczęśliwi?, spal symbolicznie jego zdjęcie paszportowe. Taka wschodnioeuropejska odmiana voo-doo jeszcze nikomu nie zaszkodziła.

29. Jak da radę - zmień mieszkanie. Nic bardziej nie przygnębia niż wracanie do ?waszych? pustych ścian.

30. Zmień sygnał telefonu i przychodzących SMS-ów. Stary dzwonek to dzwonek oczekiwania na SMS albo telefon OD NIEGO.

31. Nie trać z oczu kwestii formalno-prawnych. Od ich rozwiązania może zależeć Twój przyszły byt i komfort psychiczny. Zabierz się za to natychmiast. Prawo prawem, a sprawiedliwość musi być po naszej stronie. Poszukaj bezpłatnej (a jak Cię stać, to odpłatnej) konsultacji prawnej, podatkowej, wszelakiej. To też pozwoli Ci się oderwać i zapanować nad chaosem. Za jakiś czas sama sobie podziękujesz za tryumf rozsądku nad emocjami.

32. Zainwestuj w dobry stanik i czerwone szpilki. Plecy proste, brzuch wciągnięty - biodra same chodzą. I KONIECZNIE uśmiech. Wiem - nie do śmiechu Ci teraz i musisz trochę poudawać, ale to procentuje, bo mózg podobno samoczynnie reaguje na to charakterystyczne napięcie mięśni wokół ust :-).

33. Nie leż długo w łóżku. Jeśli w nocy nie możesz zasnąć - wstań i zrób coś pożytecznego, wypij kubek ciepłego mleka. Rano, zaraz po obudzeniu, jak najszybciej ewakuuj się z pościeli. W Twoim aktualnym stanie zaleganie w łóżku to wspaniały sposób na popadnięcie w depresję.

34. A nade wszystko zapamiętaj: Ten, kto wyrządził Ci krzywdę nie jest wart Twoich łez, a ten, kto jest ich wart, nigdy nie wyrządzi Ci krzywdy.

DDA - dorosłe dziecko alkoholika
DDD - dorosłe dziecko rodziny dysfunkcyjnej
KKZB - kobieta kochająca za bardzo (co w zasadzie jest pochodną dwóch poprzednich)

Myśle o tym wszystkim i chyba już nie wiem kim jestem. Jeździłam samochodem godzinę bez celu ( bardzo mnie to uspokaja ) i myślałam sobie co dalej. Nie wiem kim jestem. Co czuję. Co myślę. Nie mam pojęcia jaki mam wykonać krok.
To co do tej pory wydawało mi się jasne i klarowne, pewne - teraz wydaje mi się jakieś nierzeczywiste.

Mam 30 lat a nadal jestem niedojrzała. To wszystko mnie przerosło. Ten miniony rok był jak obóz przetrwania. I wszystko było absolutnie źle.
I co teraz? Kim jest ta dziewczyna?
Nawet nie potrafię sie popłakać...

Trochę się boję, trochę nie mogę sie doczekać.
Płacz oczyszcza, a ja ciągle duszę w sobie emocje.
On zarzucał mi, że jestem zimna, że jestem "pani prokurator", że zawsze jestem taka sama, że ciśnienie nigdy mi nie skacze, nie mam dołów i przede wszystkim nigdy nie płaczę, nie wzruszam się.
A to w ogóle nie jest prawda. Tylko myśląc o tym, ja się tak bałam żeby go nie stracić, że chyba naprawdę nie pokazywałam przed nim prawdziwych emocji. Byłam oazą spokoju. Spokojem reagowałam na jego doły, na jego nerwy, humory, jazdy. Spokój i opanowanie.
Wychodziłam od niego i się wściekalam, darłam, płakałam. Ale przy nim. Never. Nie chciałam okazać mu słabości.
Ale nie byłam w tym wszystkim szczera.

Na razie czytam "Kobiety które kochają za bardzo" Jak skończę, zabiorę sie za te które dostałam
Ja naprawdę nie chciałam oszukiwać. Nie wiem dlaczego tak się działo. Wydawało mi się, że taka jaka jestem, nie mogę być przez niego kochana. A bylo właśnie odwrotnie. Przestałam być sobą. I dlatego go straciłam. Totalne pomieszanie z poplątaniem.

Ha! Nie złapałyśmy się, bo coś czuję, że nie spałabym do rana

Beosa - my zawsze Cię przytulimy
Ale w tym przypadku - uwierz mi - chodzi o to, żebyś potrafiła przytulić samą siebie
Nie rozwiążesz swoich problemów, tylko na 75% władujesz się w gorsze - podtrzymując na czyimś ramieniu. Za jakis czas stwierdzisz, wylądowałam może nie jeszcze gorzej, ale wcale nie lepiej.

Ramię w ramię pójdziesz kiedyś z kimś, kogo poznasz, kiedy będziesz spokoja i bezpieczna sama ze sobą z pozałatwianymi wszelkimi sprawami i rozwiązanymi problemami. I nie będziesz żałować, tylko cenić kazdy swój dzień i każdą chwilkę, chocby to była chwilka na wypicie owocowej herbaty tylko w swoim towarzystwie
Jeśli będziesz sobą, spokojną sobą i zadowoloną z siebie i sowjego życia - poznasz kogoś. Wcześniej poznasz byle kogo...

Musi. Jesteś człowiekiem, masz serce. CZUJESZ I MYŚLISZ.
Miałyśmy Ja chciałam pstryczka który by mnie przeniósł w ten moment, kiedy będzie "po" wszystkim i będę już z dziećmi mieszkała sama i przyzwyczaimy się do tego. Ale wiedziałam że pstryczka nie ma, choć o nim marzyłam... I cieszę się że nie ma

Beosa - jak myślisz, skąd się bierze teraz mój optymizm? Moja pogoda ducha? Przeświadczenie, że idę w dobrym kierunku i nie zamierzam się zawachać? Że wiem, jakie są moje priorytety?
Bo przez wszystko przechodzę sama
To  w gruncie rzeczy jedyny sposób by w całości polubić siebie i mieć namacalne dowody, że możesz samej sobie ufać

Nie wieszaj sie tylko leć na ten koncert Depeche Mode - swoją drogą zazdraszczam

luluville

"Myśle o tym wszystkim i chyba już nie wiem kim jestem.

Nie wiem kim jestem. Co czuję. Co myślę. Nie mam pojęcia jaki mam wykonać krok.

Mam 30 lat a nadal jestem niedojrzała. To wszystko mnie przerosło.I co teraz? Kim jest ta dziewczyna?"

Mam 40
Czytam siebie sprzed paru tygodni

I jeszcze jakby się kochana praca znalazła.

Liv - to nie jest ciężka praca
To jest długotrwała satysfakcja z odkrywania samej siebie Fascynującej, tajemniczej w tej chwili
Tak poniekąd zabawiamy się  - nie wiem - w archeologa, śledczego, poszukiwacza przygód?
To fajne jest - szukać siebie Nigdy nie wiadomo, co odkryjesz....
Nie czujesz się zaciekawiona?

Czyli samotnosc mi nie grozi ? A w jakim wieku te wszystkie wasze dzieci ? Chyba zaczne czytac jakies poradniki o dzieciach
A koncert dopiero latem Juz bylam na DM koncercie w 2008 Nie lubie zbytnio chodzic na koncerty w DE. Ludzie troche sztywni   Mi sie ta sztywnosc udziela

Pięknie to ujęłaś Mój był super, bo pożyczyłam młodsze dziecko, a ze starszym trochę pogadaliśmy, pograliśmy.
Uczę się, że spokój to coś normalnego, a dotychczas spokój wzbudzał niepokój. No ale już wiem.

Mówisz że znajdę? To dobrze, kupię kuchnię, zacznę piec ciasta i przypomnę sobie to wylizywanie miski, pycha.

Dzieci mam całkiem do rzeczy już, odchowane i pogadać można sensownie. Córka jest w podstawówce i jest ta grzeczniejsza jeszcze chociaż zadziora, za to przy moim gimnazjaliście nie można się nudzić, prawie 190cm, duzo do powiedzenia i cała reszta związana z wiekiem naście, książkowo.

Oj tam - sałatki róbcie może? Zapewne na początku będą wybitnie słodko-kwaśne....
Ja też się uczę I wcale nie muszę lecieć na dyskotekę i do znajomych na piwo, żeby było fajnie

Sałatki są pyszne, robimy, kroimy, dekorujemy, a potem ja z córka się zajadamy, syn nie przepada.
Fajnie, to nie tylko adrenalina prawda?

Nieeee To są smaczki
U mnie prawie nikt sałatek nie jada, tylko mi pomagają Znaczy się - zjadłby jm ale przeważnie robie małe porcje To tylko zapach mu zostaje

Nie wiem, czy dobrze rozumiem, ale czy Ty się nie boisz czasem, że to co sprawia Ci radośc, żeby nie było euforią? Że jeszcze na tyle siebie nie znasz, że nie wiesz, kiedy jest pęd do góry a kiedy standard?

Nie nie znam Within Temptation poslucham A tam muzyke ogladac Bardziej mnie ta gola klata interesuje A wiesz, ze ja mu Daveowi drinka w Szwajcarii w hotelu robilam ? Dzin z tonikiem pil a teraz podobno juz nie pije To bylo 1999.

Naprawde uwiezylas, ze ja lepiej wygladam niz na zdjeciach? Taki sam kamuflaz robie Zofia fryzjerka to Cie ufryzuje przed sniadaniem

Z tym akurat masz rację Poznaję te wszystkie uczucia i odczucia i próbuje je dopasowywać.
A to zdanie ,,Fajnie, to nie tylko adrenalina prawda?'' to miało być stwierdzenie, że fajnie jest nie tylko wtedy, gdy czuje się adrenalinę ale może też być miło podczas krojenia warzyw na sałatkę Chociaż łapię się że myślę - nudno, to już po chwili daję sobie po  łapach. Stąd też moje wcześniejsze stwierdzenie, że poznawanie siebie i ,,zmienianie'', to ciężka praca, nieustanne myślenie czy to jest normalne czy nie itd.

i na tym koncercie pokazuje klatę?

Wracaj do fryzurki.

No i chyba czas do łóżka, bo mi łącze przerywa
Nawet nie moge edytować, żeby błędy poprawić

Liv - nie wiem.... Wkurzająca wtedy byłam i szłam do przodu jak taran Nie do końca czuję, żeby mi to pasowało
Wolę siebie tą z emocjami, niż brnącą na oślep, nawet ku wyższym celom

Buziaki i pa

spijcie dobrze, pa