Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

Próbujesz mnie zmienić
Nikt nie może zrozumieć,że cappuccino też nie bo ma posmak kawowy.Ale mam nieraz ubaw,ludzie nie wierzą,że już wszystkiego próbowałam i po prostu taki jestem dziwoląg .Śladowe ilości na ciastkach czy tortach przełknę,ale zdecydowanie wolę bez
A do Italii ...cieplutko,pięknie i włoskie lody...Jadę! Za rok może dwa jak uzbieram trochę kasy Żartuję.Na razie się zorientuję w cenach.Pomarzyć dobra rzecz.A jak się nakręcę,to kto wie

Kto wie, kto wie

Nie probuje Cie zmieniac Beosa, bo jak nam juz "uswiadomionym" wiadomo, to zmienic mozna tylko siebie
Mowie jak jest   Cappuccino we Wloszech to nie kawa - to eliksir zycia Z serduszkiem z mleczka na wierzchu Kochana jeszcze nie wszystkiego probowalas a jak pobrobujesz to mi dopiero wtedy mozesz powiedziec, ze jestes "dziwolag" .
Ale zarty na bok. Ja nie lubie cynamonu i szarlotka z cynamonem mi przez gardlo nie przejdzie
Ja bede sie zajadac tiramisu z cappuccino a Ty szarlotka z herbatka Najwazniejsze, zeby nam obu smakowalo

A jakby je tak czym innym naładować, np. likierem jakimś innym.?

Z blogu "Uciekamy do przodu"

Ofiarna karmicielka- w końcu UCIEKA:)
Cechy, które zwiększają prawdopodobieństwo stania się ofiarą. Czym charakteryzuje się, jak zachowuje się ?karmicielka? zaburzonego, pasożytniczego lub uzależnionego partnera.

1. Daje. Dawać, dawać, dawać ? wikt i opierunek, swoje ciało, swoje pieniądze, ?posługę?, opiekę, troskę, prezenty, zaangażowanie. W tym punkcie dodałabym wyręczanie, organizowanie, załatwianie, rozwiązywanie, wyczulenie na potrzeby i zachcianki i natychmiastowe ich spełnianie.
Nie dawać? Ależ dawać, ale i brać, i patrzeć czy jest równowaga w tym dawaniu i braniu. Powinno być tak, że im więcej dajesz, tym więcej otrzymujesz, a nie im więcej dajesz, tym mniej otrzymujesz.
Nie chodzi o wyrachowanie i zimną kalkulację. Chodzi o zachowanie współmierności, która cechuje zdrowe związki. Podobne zaangażowanie, obdarzanie się podobną ilością ?wkładu? w związek. Jeśli tylko jedna strona daje, a druga tylko bierze, to jest to pasożytnictwo.

2. Nie stawia granic. Cechuje się brakiem asertywności. Nie broni się, gdy jest ?pożerana? lub broni się nieumiejętnie i nieskutecznie. Najpierw nie widzi, że jest wykorzystywana, później nie umie się przeciwstawić, w ostateczności nie ma już siły by zawalczyć o siebie.
Trzeba stawiać granice. Wyodrębnić siebie i bronić tego swojego terytorium, nie pozwolić na sobie żerować. Nauczyć się asertywności, nauczyć się mówić NIE. Między innymi to jest broń przeciwko pasożytom.

3. Wierzy bardziej jemu niż sobie. Zagłusza swoją intuicję, okłamuje swój rozum, kieruje się pokrętną logiką nie mającą nic wspólnego z prawdziwą logiką. Nie zauważa, nie chce zauważać czerwonych lampek, nie wierzy im. Tłumaczy, usprawiedliwia. Wybacza zbyt wiele, daje kolejne szanse mimo powtarzających się tych samych zachowań, które powinny delikwenta dyskwalifikować takich jak zdrady, kłamstwa, przemoc czynna i bierna, wykorzystywanie, poniżanie, upokarzanie itp.
Co robić? Bardziej wierzyć sobie, nabrać pewności siebie, ufać intuicji. Otworzyć oczy i patrzeć, zauważać, nie olewać sygnałów. Nie dać się oszukiwać. Patrzeć na czyny nie na słowa. Po prostu nie być tak łatwowierną i tak bezkrytycznie ufną.

4. Nie kocha siebie, nie lubi siebie. Ma niskie poczucie własnej wartości, czuje się gorsza, uważa, że nie zasługuje na dobrego partnera, na dobre życie. Uważa, że musi na wszystko zasłużyć i ciężko zapracować.

5. Ma błędne, stereotypowe, szkodliwe dla siebie przekonania o roli kobiety wyniesione z dzieciństwa ? z domu i otoczenia, np. o tym, że kobieta ma być miła i łagodna, inaczej nikt jej nie zechce.

6. Nie potrafi być sama. Nie ma swoich zaintereowań, pasji, grona własnych przyjaciół i znajomych. Ma w sobie pustkę, którą próbuje zapełnić facetem, jego życiem, jego zainteresowaniami i znajomymi.

7. Nie dba o własną niezależność, w tym finansową.

8. Jest leniwa w pracy nad sobą, nie rozwija się, nie uczy siebie, nie poznaje swoich możliwości.

9. Jest ZEWNĄTRZsterowalna ? przekonana o tym, że KONTROLĘ nad jej: szczęściem, powodzeniem, samopoczuciem ma ?ktoś/coś? z zewnątrz, a nie ona sama.

10. Jest pesymistyczne nastawiona do życia, uprawia myślenie negatywne i (uwaga!) AUTODESTRUKCYJNE, często ma FATALISTYCZNE podejściem do życia (?TAKIEJ? to i tak nikt nie zechce, więc po co z tym walczyć?) i deprecha oraz czarnowidztwo gotowe.

11. Boi się. Wszystko napawa ją lękiem, strach ją paraliżuje. Boi się zmian, boi się postawić na swoim, boi się sprzeciwić. Boi się samodzielności, boi się, że sobie nie poradzi. Najbardziej boi się samotności, choć w toksycznym związku też czuje się samotna. Strach towarzyszy jej na co dzień.

13. Jest grzeczna. Ofiara to ?grzeczna dziewczynka?. Robi to czego od niej oczekują. W ogóle nie myśli czy tego właśnie chce ona. Skoro oczekiwanie z zewnątrz jest właśnie takie to ?grzeczna dziewczynka? wychodzi mu naprzeciw. Ochoczo, rączo i z zapałem wychodzi.

A po milionowym razie, kiedy w poskokach spełnia czyjeś oczekiwania zaczyna odczuwać niedosyt, bunt, obrzydzenie, zmęczenie, porażkę. I zaczyna być ?niegrzeczną dziewczynką?, i idzie tam gdzie chce

I w tym momencie zaczyna się UCIECZKA DO PRZODU

Niech żyją niegrzeczne dziewczynki!

Czyżbyś powróciła do "grzecznych", że tak odżegnujesz się od mego okrzyku?
A niegrzeczna dziewczynka jest osóbką bardzo świadomą.

Ściskam Cię serdecznie.

Beosa dzięki za wyjaśnienie, rzeczywiście jak to czytałam, to pomyślałam że dzieciuch z niego.Na szczęście Ty jesteś bardzo świadoma i nie dajesz się
Tak w gwoli wyjaśnienia..umykają mi niektóre odpowiedzi, nie wchodzi mi opcja cytuj i przez to trudno mi odp na dany post. Z drugiej strony zaoszczędzam miejsca na stronie, a w oszczędzaniu dobra jestem.
Hm pytałaś czy moja matka byłą ekspresyjna. Zepchnęłam to pytanie gdzieś daleko, bo temat-matka jest dla mnie ciężki i zostawiam go sobie na pożarcie u mojej pani od psyche ale tak jest ekspresyjna.
Anstawio ja wiedziałam, że Ty od razu będziesz wiedziała o co mi chodzi w pytaniu do wielokropka, bo przecież podobnie odczuwamy.
Za to nie kumam jaka gwarą pisze zabka-k Skąd jesteś zabko?

Hm - wiesz, ja naprawdę myślę, że wracamy do siebie Takich o jakich chciałyśmy zapomnieć
Właśnie o ten bordo zgniły mi chodzi Za wszelką cenę usiłujemy sobie wmawiać czasem, ze lubimy i akceptujemy coś, czego nie jesteśmy jednak w stanie zaakceptować. Kiedy bardziej rządzą nami emocje fruwających motylków, bo jest koło nas facet, to nawet walające się cytryny z ostatniego roku nie są problemem Czy Ty mi chciałabyś powiedzieć, że przestałaś lubić ogarnięty porządek wokół siebie? Pewnie nie
Im dłużej nad sobą pracuję, to coraz częściej wydaje mi się, że ja się nie zmieniam, tylko właśnie "wracam do siebie". Przypomina mi się, jaka byłam, jak się zachowywałam, kiedy byłam sama. Albo kiedy był początek związku. Mam mankamenty, których muszę się pozbyć (już nawet nie zmienić, tylko pozbyć), ale całokształt mnie pozostanie. Ja już pisałam - chcę się uśmiechać, być pogodnie nastawiona do świata, nie narzekać, móc gadać z ludźmi - bo ja taka byłam. Chcę popełniać głupstewka, bo samą mnie moje głupstewka śmieszą.
Czy pozbycie się przeze mnie mankamentów to zmiana? Tak - ale nie wymuszona przez kogoś, tylko konieczność odkryta przeze mnie samą. W tym zmienianiu chodzi mi o to, że jeśli coś się ma zmienić, to każdy powinien tego sam chcieć, sam zrozumieć, że coś mu nie pasuje. A nie, że inni będą mu mówić, że im coś we mnie nie pasuje i ja będę dociągać do wyśnionego ideału - czyjegoś...
Ja opisałam się kilkunastoma zdaniami - Ty napisałaś krótko i węzłowato

Żabka nie pisze gwarą. To taki sty. Możesz jakieś konkrety przedstawić, które uznałaś za gwarę?

Nie będę Cię męczyć matką. Moja też stsnowi ciężki temat. Z tym, że ja mogę na zimno o mojej co wyrabiała.
Chodziło mi o wzorce.

Znaczy się nie cieszę się, że nie dałyśmy wcześniej, ale cieszę, że w końcu dałyśmy

Liv

Gwara - nie gwara
Mam wrażenie, że piszę czasami odrobinkę prowokacyjnie.

Hm :
Zna mój ulubiony, często wypowiadany onegdaj tekst "kto chce, ten zrozumie"

Że lubię czasem zadawać pytania... Bo zdecydowanie uważam, że jeśli ktoś będzie chciał, to sam sobie poszuka własnej odpowiedzi. Wcześniej czy później

Wie, że czasem potrafię przyprzeć do muru Ale to rzadko, bo mam wrażenie, że to jest ta agresywna ja, której nie lubię, bo mi to nie sprawia przyjemności.

Trochę na jednym wózku jedziemy zważając na dzieciństwo i bodzce.
Przykre to trochę jest.
Ale coż. Bardziej przykre jest jak pomyślę o tych zatwardziałych co to nie patrząc na siebie brną, a potem sobie rady dać nie mogą obwiniając przy tym rzeczywistość otaczającą i ludzi. To jest makabreska. Wiesz o co mi chodzi?

A mnie bolało to Twoje spadanie. Przykro mi było.

Moje narzekanie to była złość na siebie, na moją bezsilność.

Wiecie dlaczego ja nie piszę ani nawet nie bardzo mówię o tych dobrych rzeczach, które się u mnie dzieją?
Bo ja nie chcę zapeszać, chwalić, mówić hop.
Stąd pewnie same złe emocje wyrzucałam.
I to nie jest to, że ja się z pozytywów nie cieszę, że ich nie przeżywam. Przeciwnie. Tylko nie potrafię o nich mówić. Nawet nie szastam słowem dobrze.

Wiem, było mi przykro, próbowałam Ci wytłumaczyć, że to mój problem... Przecież Ci pisałam Moja własna decyzja, moja nauka mówienia nie, kiedy coś mnie rozstraja. Bolało, bo za bardzo obie się zapędziłyśmy Nie? Zresztą mnie ewidentnie odpowiada wymiana myśli na wątku, bo nie tylko jedna osoba się odnosi do mojego problemu i pytania - ale kilka. I dostaję różne sygnały z których muszę sama zrozumieć to co chciałabym Muszę sama wybrać swoją drożynkę - a nie korzystać z jednej zaproponowanej Sama pomyśleć Samodzielność cieszy

Wiesz, ale nie o to chodzi żeby nie zapeszyć Zmień ciutka może odniesienie - podziel się radością, podziel się smutkiem. Nie zrobisz tego, doprowadzisz do nagromadzenia i wybuchnie - albo euforią nie wiadomo z czego, albo dołkiem i narzekaniem na cholerny świat.

Niech żyją!
By się nią stać muszę zrobić conajmniej dwie rzeczy.
1) hipopotam, wielki hipopotam siedzi przy moim stole, a ja cały czas mówię, że go tam nie ma Przestać się oszukiwać.
2) wewnętrzny krytyk siedzi w mojej głowie i mówi mi różne bzdury, głosem mojej matki.

Witam was kochane dziewczyny. Czytam wasze zapiski od 1 strony, całymi dniami i nocami. Śpię po 4 godz. i znów tu wracam. Czytam obowiązkowe lektury i zaczynam rozumieć problem w sobie. Mam 50 lat i w końcu najwyższy czas uświadomić SOBIE, że jestem też człowiekiem. Przyznanie się do swoich problemów i manipulacji, popadanie ze skrajności w skrajność, niestety pokochałam alkohol i oszukiwanie najbliższych, że nie mam problemu, jest jak zderzenie z pociągiem. A ja niestety mam problem. Czytając Wasze posty zaczynam rozumieć, że obwinianie wszystkich za swoje życie, to kompletny absurd. Przecież TO JA pozwalam się obrażać, maltretować i poniżać. No ale sama nie jestem bez winy. Czytając podesłane mi pozycje (bardzo za nie dziękuję i proszę o więcej) doznałam EUREKI. sze Ostatnio tak się nakręcałam, że złożyłam nawet wniosek do sądu o rozwód, a czemu, bo moje życie zrobiło się po prostu nudne.
Od 3 lat, w moim domu, zrobiło się spokojnie i czasami nawet miło, więc brak mi rozrywki. Popijam sobie i prowokuję, a nuż straci mężuś panowanie nad sobą, może znowu dostanę w łeb, będzie coś się działo. Będę mogła wypominać, płakać, złościć się a potem mu wybaczyć. A on nic, w takich momentach zamyka się w pokoju i przeczekuje MOJE awantury. No w takim razie rozwód i może zjawi się następny psychol. O moja porąbana psychiko. No i siedzę i myślę ostro. 31 lat życia wrzucić do kosza i udawać dalej nieszczęśliwą ofiarę.
O nie. ZACZYNAM PRACĘ NAD SOBĄ. Rozmawiałam przed chwilką z córcią. Mieszka od 10 lat za granicą i tylko wynalazkom internetowym zawdzięczam wizję i fonię. Przyznałam się do wszystkiego jak na spowiedzi. Biłam się w pierś i obiecałam zagłębić się w środek siebie, walkę, naukę i POPRAWĘ. Boże, zobaczyłam taką radość w jej oczach. Mamuś mi mówi dziecko, jestem z ciebie bardzo dumna. Tak się martwiłam. Jestem z tobą. Wszyscy widzieli mój problem, tylko nie ja. Kochane moje, to dzięki Wam. Jakiś chyba mój Anioł stróż pokierował mnie na to forum. Zrozumiałam, że tracę siebie. Powiedziałam też mężowi o rozwodzie. Widziałam, że się bardzo zmartwił. Pewnie mnie jeszcze mimo wszystko darzy jakimś uczuciem. Po dwóch dniach, dzięki Eurece, zdecydowałam się z nim na szczerą rozmowę. Przyznałam się szczerze i z własnej nieprzymuszonej woli do nadużywania (sam przecież widział w jakim jestem stanie po powrocie z pracy).
Ja ze swojej strony obiecałam poprawę, ale ustanowiłam nowe zasady w naszym nowym 30+1 życiu. Pozwu nie wycofuję. Do tego momentu mamy czas aby zastanowić się nad sobą i przestrzegać zasad. Zaczynam nowe świadome życie, będę się doskonalić i poznawać na nowo siebie. Zacznę się kochać, uwielbiać i dbać o siebie. Jestem Wam taka wdzięczna. Nigdy nie zapomnę tego uczucia, jak zapaliło mi się w głowie czerwone ogromne światło. Córcia mi powiedziała, że musiałam do tego dorosnąć i dojrzeć, nikt za mnie nie mógł zrobić.
Boże, dziękuję Ci za moje cudowne mądre dzieci i za mądre wspaniałe kobietki z tego portalu.
Życzę starym i nowym uczestniczkom takiego powalającego na kolana objawienia. Dzięki temu, poczułam swój ból i wielki spokój.
Ups, ależ się rozpisałam. Ale jestem WIELKA. Przyznałam się wszem i wobec, obiecałam poprawę głośno. Teraz zostaje walka i dotrzymanie słowa, ale wiem teraz, że dam radę.

Miło czytać takie słowa Jana.
To wielkie, że zrozumiałaś.
Odzyskasz siebie.

To my decydujemy
Kiedy ktoś nam ubliża, zachowuje się w stosunku do nas nieodpowiednio lub agresywnie mamy na to wpływ, nie musimy na to pozwalać.

Ku przestrodze...
Moja matka, toksyczny człowiek z problemami, nie dostrzegający swoich błędów, nie słuchający opinii serdecznych ludzi, żadnych ludzi. Skończyła w szpitalu. Lekarz zapytał czy jestem zaskoczona. Nie byłam.
Wiecie, ona miała problemy ze sobą. Nigdy nie chciała ich widzieć., więc tym samym nic z nimi robić. Obwiniała wszystkich o wszystko. W końcu sfiksowała.
Dbajmy o siebie, o swoje zdrowie, nie  tylko fizyczne ale także psychiczne. Żyjmy w harmonii ze sobą. Słuchajmy siebie ale także obserwujmy świat dookoła.
Jak ktoś w ciągu swojego życia miał miliony związków i wszyscy od niego uciekali.
Należałoby się zastanowić o co chodzi. I ta dendencja do szczególnego rodzaju facetów. No nic.
Taka refleksja jak to samemu można się wykończyć.

Zabka-k ..
,,Gwara - nie gwara
Mam wrażenie, że piszę czasami odrobinkę prowokacyjnie. ''

Lubię Cię czytać, pod tym co piszesz mogłabym i ja się podpisać zwłaszcza jeśli chodzi o Twoje ostatnie posty gdzie piszesz czego chcesz i jaka chcesz być.
Spytałam o gwarę (przepraszam użyłam niewłaściwych słów) miałam na myśli, że fajnie piszesz, że właśnie w fajnym stylu i że może pochodzisz z rejonu (w górach mówią po ,,górolsku'' nie?) gdzie tak się mówi.

Hm nie zarzucaj mi czegoś czego nie robię, mam na myśli mój rzekomy zarzut wobec zabki-k

Dobra, będę 10 razy myślała na drugi raz co piszę, by być dobrze zrozumiana.

Nie myśl 10 razy, e - co Ty? A nie lepiej napisać i spokojnie wytłumaczyć, co się miało na myśli (jeśli ktoś ma wątpliwości), niż pod kątem kogoś (a nie siebie) rozkładac swoje myśli na czynniki pierwsze? Jak nie zrozumiem, to zapytam - obiecuję

Nieee, chyba to nie region.... Nie wiem zresztą Pochodzę z Torunia, od lat mieszkam w Kielcach, góry uwielbiam, od paru miesięcy zaczęłam na powrót myśleć głową nie kuchnią i odkurzaczem - takie poplątanie z tego wychodzi

Haha, żabko

Racja. Przejmuje się, bo nie chcę nikomu sprawiać przykrości. Wniosek- wyluzować i zdystansować.

Ha - w końcu mogłam się odnieść, bo musiałam poczytać
W ogóle dzięki - bo to taki kierunkowskaz trochę, na co mam uważać i po czym rozpoznawać że się zapędzam
Zrobiłam sobie rachunek sumienia
TAK z mojej strony: 1, 2, 3 (OMG - głowę bym pod topór za niego, nie za siebie podłożyła ), 4, 5 (jednak z nastawieniem - nie wiem, jaka powinna być kobieta i czy w ogóle coś powinna), 6, 7, 9, 11 (nie do końca, ale dużo). Tak właśnie było.
Nie jestem leniwa, ale pracę nad sobą kierowałam na inne pola Optymistką jednak zawsze byłam i teraz widzę, ze to mi od zarania dziejów dawało tę siłę.... wygrzebywania się. Nie wszystkiego się boję, ale ewidentnie boję się samotności. Grzeczna w ogóle nie jestem - jak w czymś jestem grzeczna, to odbijam sobie w innej sferze w trójnasób...

Dzięki Anstawia

Sluuu wiesz co znaczy Twoj nick? Ja sobie przetlumaczylam i wyszlo mi na polskie: Zdzira !!!
Piszez, ze chcesz zyc swoim zyciem a sama nie wiesz co jest Twoje.
Jak czytam Twoje posty to mam wrazenie, ze to wycie zaszczutego psa. Tyle winy masz w sobie ale nie wiem dlaczego? Moze sama poszukaj odpowiedzi na te pytania. Najlepiej u specjalisty, bo mnie az boli Twoj bol
Nie mozna czuc sie winnym, ze jest sie bezsilnym, ma sie pragnienia i ze niespelnily sie marzenia (byly realne? )!!!!!!!!!!!!!!!!
Za bledy dziecinstwa nie ponosimy winy, to chyba bledy Twoich rodzicow? A co takiego strasznego zrobilas jak bylas dzieckiem, ze czujesz sie winna?
Dziewczyno zrobisz jak zechcesz ale jestes tutaj, bo sam chyba juz nie ufasz sobie?
Jezeli chcesz mojej rady, to uciekaj od tych panow i zajmij sie najpierw soba. Mozesz chyba wrocic do rodzicow? Zajmij sie w koncu soba i nie nazywaj sie zdzira!!!! Miej szacunek do siebie!!!
Ja bym Cie bardziej nazwala: Pisklatko a z pisklatka moze wyrasnac piekny ptak   Bedzie latal wysoko i daleko
Kochana zdecyduj sie na SIEBIE !!!!!

Ani mi sie waz ogladac ten fim jeszcze raz !!!!!!!!!!
To tylko film i nie masz sobie wmawiac jakis tam 16 osobowosci !!!! Polecilam ten film bo mnie zainteresowal problem tej dziewczyny ale zadna z was takiego problemu nie ma!!!!!!!!!!!!
Te Twoje dwie Beosy  to to, co Maja nazywa : Moje dwie glowy
Czyli wszystko w normie Beosa Czytaj lepiej Stuhra - happy end i pozytywna energia
Oj dziewczyny ja wam bede tylko teraz ksiazki i filmy o motylkach polecac

Zabka jak skoncze ta ksiazke do dam Ci do korekty i mi poprawisz niektore zdania "swoja gwara"
Podoba mi sie Twoj styl pisania
A prowokacja jest ale tylko dla "uswiadomionych" Taka bardzo mila Nie jak u mnie - prosto z mostu

Prowokacja?

Może nie ma co się podawać na Wikipedię, ale... brzmi niefajnie
Prowokacja ? określenie opisujące uzyskanie informacji lub wymuszenie zachowania ofiary przez podstępne i celowe działanie osoby trzeciej[1]

W psychologii prowokacja jest świadomym wymuszeniem określonych zachowań, reakcji lub działań, często agresywnych i nagłych, poprzez oddziaływanie na psychikę, niekoniecznie zgodne z obranymi przez daną osobę zasadami i wyznawaną ideologią.

Że Ty mnie?
Hihi, Anstawia, czy ja mam wrażenie, czy od razu podejrzewasz, że ja coś odbieram negatywnie?
A nie przeczytałaś, tego co napisałam CI - dlaczego dzięki? Przed tym było

Czas nam sprzyja:)

Nigdy bym nie powiedziała, że boisz się samotności.

Bo widzisz - niby mam te wszystkie blogi zapisane w ulubionych, ale nie mam czasu zaglądać - a to coś czytam w domciu, a to coś tam, a to odrabiam zadania domowe od terapeutki - więc jest mi wygodnie poczytać i zastanowić się nad czymś, co któraś z Was skopiuje. No i przekopiowałaś taki fajny mini-przewodnik, z którego mogę zrobić rozrachunek nawet jeśli postanowię z własnej przyjaciółki zrobić swój jedyny świat i przestanę zauważać realia dookoła. No to podziękowałam Zanim ja bym to znalazła....

To super, że się przydało.

Tylko mi się słowo "prowokacja" źle kojarzy. No ale może istnieje "pozytywna prowokacja". Ja nieuświadomiona, to nie wiem