Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

No bo ja nie rozumiem, czemu czujesz się jak outsider, skoro wybrałaś, co lubisz...?

Ale Ty sie tylko ciagle tlumaczysz : Ja wiem, ze ...itd. Jezeli wiesz to dlaczego nie zmieniasz? Powoli i nie wszystko na raz. Twoje zachowania beda sie powoli zmieniac jak wyjdziesz do ludz. Wiem o czym pisze Na razie znasz tylko swoj  swiat w Twojej glowie   A czego oczekujesz od ludzi na zewnatrz?
Ja mam wrazenie, ze Ty od ludzi oczekujesz "zupelnego zrozumienia". Skad te stwierdzenie, ze czujesz sie Outsiderem na forum? Nie wydaje mi sie, ze jestes inna niz wiekszosc tutaj kobiet?
Czyzbys tutaj tez odgradzala sie od ludzi? Bo moze ktos ma inne zdanie i nie czuje tego co w tym momencie niz Ty?

A mną nikt, zupełnie nikt się nie zainteresował, nie zapytał. Ani moi rodzice, ani rodzice M. Cisza. Tylko szwagierka zagadywała, ale przestała. Nikt nie pyta, a ja czasami opowiadam, ale jest cisza w słuchawce. No tak, nie rozumieją, więc czego ja mam oczekiwać? Zresztą mogę liczyć tylko na siebie
Chciałabym by ktoś mnie w końcu pogłskał po głowie i przytulił. Cóż, życie to koncert życzeń.

Tulil i glaskalCie niedawno karaluch? Lepiej Ci teraz ?

No własnie dlatego, że mi było lepiej, wiem, że tego mi brakuje.

I co teraz? Chcesz zawsze jak Cie najda takie mysli tulic sie do niego?

Ok rozumiem. Czyli rozwod rozwodem a i tak jestescie razem. To bylo tak od razu mowic. Bo ja zrozumialam, ze z Wami koniec.

Gdyby to było takie oczywiste, ze jesteśmy razem, pewnie bym to od razu napisała. Nie będę pisać czegoś, co ani nie jest prawdą, ani nie jestem pewna tego, że tak jest.  Nie rzucam słów na wiatr. Poza tym, czas pokaże.

Mam inne myślenie
Ale pracuję nad tym

Zabka ile osob przyjezdza? Jak dlugo zostajesz? Ja w tym tygodniu musze kupic bilet i zastanawiam sie jak dlugo zostane. Ciekawe czy bedzie jeszcze snieg?
Zofia z nami w pokoju jest?
Graj w tego totka. Ja wygralam jak wygrasz to stawiasz pobyt tygodniowy i wyporzyczenie nart i karnet na narty na tydzien. A co tam potem lecimy na zakupy do NYC 
Ale sie podekcytowalam na dzisiaj wystarczy

Beosa nie wpadaj w zle nastroje !!! Wiesz, ze dopoki bedziesz z karaluchami bedziesz podtruta
Czy naprawde zalezy Ci na opini rodziny karalucha? Co Ci to da ? Przeciez wiesz co jest prawda a co klamstwem !!!
Mi sie wydaje, ze jezeli masz mozliwosc zamieszkac sama (pisalas o jakiejs kawalerce) to zrob to. Masz mozliwosc wyjechac gdzies na weekend? Ale nie do rodziny tylko sama np. do Kazimierza Wynajmiesz hotel i pojdziesz na zwiedzanie miasta, na koncert. Albo wyjechac na zorganizowana wycieczke nie wazne gdzie. Moze byc i pielgrzymka na Jasna Gore (prosic o cud) .
Wyjdziesz troche z tej swojej glowy i odtrujesz sie
Tak sobie mysle Polecam zreszta ta ksiazke Stuhra

A ile - to ja nie wiem Żyję w błogostanie, nie ekscytuję się, niektórzy jeszcze jakiś dyplom jutro zdają
Służbowy właśnie sobie zarezerwowałam, to się potem kolegów z pracy dopytam

Się okaże kochana I tak będzie fantastycznie Nawet jak roztapiający się śnieg będzie mi chlupotał na spacerze w buciorkach W końcu gdzieś sama wybyję

Czytam Twe posty od dawna.
Czujesz się outsiderem? Jeśli tak jest, to sama ustawiasz się z boku, bo nikt tutaj Ciebie w kąt nie spycha. Odpowiedz sobie, czemu chcąc być w centrum schodzisz z placu? Jeśli jest Ci źle w kącie, wyłaź na środek.

Spokój i cisza. Uwielbiam tą porę dnia, trochę późno ale mam czas tylko dla siebie.
Odpowiadając na pytania; Hm pytasz jak moja matka reagowała na stres? Ja nie wiem kiedy ona była zestresowana, zdenerwowana, nie w humorze, ona w ogóle nie mówiła o swoich emocjach, wg mnie ciągle była poirytowana, zniecierpliwiona, odrzucająca i jak chorągiewka na wietrze.
Dziewczyny właśnie skasowałam dość długi tekst. Pisałam o matce. Bez sensu. Jestem zmęczona nią i ta niekończąca się swoja analizą. Przystopuję nieco. 
Dziękuję za odpowiedzi, za wsparcie.  Wyluzowania mi brakuje, najlepiej niezobowiązujące pogaduchy przy drinkach trzech Która chętna?
Happy czy mam podać ci swój email na skrzynkę byś mogła mi przesłać książki? Proszę.
Ostatnio nic tylko panikuję, a chciałabym być wsparciem też dla was, a nie tylko jęczeć. Jęczeć będę za trzy miesiące u mojej pani od psyche, takie ma terminy. Pójdę w czwartek ma miting, niedzielnym spotkaniem się nie przejmę (tak tak pogadać można) Jak nie będę chciała, to nie pójdę i już.  Prowadzący grupę raz na kwartał się upija i właśnie ma termin, więc może dołączę. No chyba że jednak któraś chętna?
Nie umiem tak pisać jak wy , cytujecie itd, pisze jak umiem, będzie lepiej.
Zabka-k dlaczego ja nie znam żadnej tak upartej istoty jak twoja przyjaciółka?

Dokladnie podaj mi swoj email na moj email to wysle Ci lektury
Ktora jeszcze chetna?

Ja tez sie ciesze Szukaj szukaj Ja mam taki burdel w dokumentach, ze szkoda gadac Codziennie sobie obiecuje, ze zrobie jutro porzadek
Kiedys jak robilam porzadki w dokumentach to wyrzucilam swiadectwo maturalne. No i od tej pory boje sie, ze jak bede robic porzadki to znowu cos wyrzuce A w laptopie jaki balagan

Anstawio,
nie zauważyłam ani jednej osoby (może niedowidzę), która by narzucała Ci jakiekolwiek zachowanie. Nikt też nie oczekuje (chyba się nie mylę), byś robiła cokolwiek wbrew sobie. Ale jesteśmy tutaj, by dzielić się swymi opiniami, doświadczeniami, obiektywnym (bo niezaangażowanym w daną sprawę) spojrzeniem. I nie zawsze nasze zdanie na jakiś temat musi być identyczne.

Pamiętam też, jak bardzo złościłam się, słysząc uwagi krytyczne, których nie chciałam słyszeć. Nie chciałam, bo nie miałam zamiaru zmieniać swego zachowania, sposobu myślenia, a takie uwagi skutecznie uniemożliwiały mi ukrywanie prawdy przed samą sobą.

Wracając do Ciebie.
Będziesz chciała wyjść na środek, to wyjdziesz, nie będziesz chciała, to będziesz stała z boku. Ale stać z boku z własnej decyzji i użalać się na to? 

Czytając Twą odpowiedź, przypomniało mi się zjawisko dość znane w psychologii, projekcji, czyli przypisywania innym swych poglądów. To kolejny mechanizm obronny.

A mi się przypomniało zdarzenie sprzed pół roku, jak mój manager przyszedł do mnie i przy innych ludziach powiedział mi, że on wie, że mój mąż mnie bije. Było to okrutnym kłamstwem. Zdenerwowałam się, zaprzeczałam, później wykrzyczałam się na niego z zupełnie innego powodu. W końcu go zwolnili.
Czy złość zawsze oznacza, że ktoś mi mówi prawdę?

Zaciekawily mnie te mechanizmy obronne i sobie poczytalam

MECHANIZMY  OBRONNE

POJĘCIE MECHANIZMU OBRONNEGO

Pojęcie mechanizmu obronnego wprowadzone zostało przez twórcę psychoanalizy, Zygmunta Freuda, i przejęte przez współczesną psychologię. Oznacza metody radzenia sobie z wewnętrznymi konfliktami w celu ochrony osobowości (ego), zmniejszenia lęku, frustracji i poczucia winy. Na ogół są one nawykowe i nieuświadomione. W pewnym nasileniu występują u praktycznie każdego człowieka i pełnią rolę przystosowawczą, są niezbędne. Mechanizmy obronne są jednak zawsze zniekształceniem zachowania lub oglądu rzeczywistości, stosowane nadmiernie lub nieadekwatnie do sytuacji mogą utrudniać funkcjonowanie. Dobrze, gdy w zachowaniu jednostki jest ich duży repertuar, a ich dobór i intensywność jest zależna od sytuacji (elastyczność stosowania). Można wówczas mówić o efektywności i braku patologii związanej z mechanizmami obronnymi.

KLASYFIKACJA MECHANIZMÓW OBRONNYCH :

- TECHNIKI UNIKANIA DZIAŁANIA : represja (wyparcie), nadmierna samokontrola, supresja (tłumienie), zwlekanie (odraczanie), zachowania obsesyjno-kompulsywne
Represja (wyparcie) - Jest to usunięcie ze świadomości myśli, uczuć, wspomnień, impulsów, fantazji, pragnień itp., które przywołują bolesne skojarzenia lub w inny sposób zagrażają spójności osobowości danej jednostki (na przykład prowokują pytania o moralność, wywołują poczucie winy itp.). Wyparcie zachodzi wtedy gdy zaspokojenie popędu (związane z przyjemnością) może spowodować - z uwagi na inne wymogi - przykrość. Wyparte myśli istnieją nadal, jednakże nie są dostępne świadomości. Wyparcie nie jest procesem jednorazowym i wymaga ciągłego nakładu energii. Według Freuda dzieli się ono na dwa typy: Tzw. Wyparcie pierwotne ma miejsce, kiedy pewne przeżycia lub emocje na bieżąco są niedopuszczane do świadomości. Takie zjawiska nigdy do niej nie docierają. Wyparcie pierwotne ma miejsce raz, w bardzo wczesnym etapie dzieciństwa, kiedy z nieświadomości wyodrębnia się świadomość. Tzw. wyparcie wtórne, albo następcze albo właściwe ma miejsce, kiedy zjawiska, które pojawiły się w świadomości, ale wtórnie zostały wypchnięte do nieświadomości. Wyparte zjawiska pozostają w nieświadomości dzięki mechanizmowi zwanemu cenzurą, kontrolowanemu przez superego, czasem jednak pojawiają się niespodziewanie kiedy cenzura słabnie (np. pod wpływem alkoholu, osłabienia ego, choroby, we śnie ipt.), mogą też być przyczyną nerwic.

Nadmierna samokontrola - umiejętność kontrolowania swoich emocji i zachowań. Z samokontrolą wiążą się interesujące zjawiska. Próby kontroli swoich myśli i uczuć skutkują zwykle narastaniem uczucia presji wewnętrznej na wykonywanie kontrolowanych zachowań i nasilaniem się tłumionych myśli. Tak dzieje się przede wszystkim w początkowych etapach wprowadzenia kontroli. Zjawisko to nazywane jest "paradoksalnym efektem kontroli".Ludzie, kórzy np. próbują tłumić myśli o pewnych czynnościach (np. "nie będę jadł", "nie będę palić") narażają się na to, że myśli tych pojawi się więcej.

Supresja (tłumienie) - Pojęcie pochodzące z języka psychoanalizy. Jeden z mechanizmów obronnych. Oznacza ono świadome odwrócenie uwagi od pewnej - aktualnie świadomej - treści psychicznej, na skutek czego myśl ta staje się przedświadoma. Bezpośrednią motywacją stłumienia są opory moralne, których źródłem jest druga cenzura, której istnienie między świadomością a przedświadomością postulował Zygmunt Freud.

Zwlekanie (odraczanie) - W psychologii prokrastynacja lub zwlekanie oznacza patologiczną tendencję do nieustannego przekładania pewnych czynności na później, ujawniającą się w różnych dziedzinach życia. Prokrastynator, czyli "ciągły zwlekacz" ma problemy z zabraniem się do pracy, zwłaszcza wtedy, gdy nie widzi natychmiastowych efektów. Termin pochodzi od łacińskiego słowa "procrastinatio" - odroczenie, zwłoka, odkładanie na jutro lub "procrastino" - odroczyć, zwlekać, odkładać na jutro, które nie mają nic wspólnego z omawianą tendencją. Z drugiej strony, to nowe słowo, mimo swojego pierwotnego znaczenia w języku łacińskim, nie oznacza tego, co polskie: zwłoka, odroczenie, odkładanie.

Zachowania obsesyjno-kompulsywne - Zaburzenie obsesyjno-kompulsywne (ZOK, nerwica natręctw, angielska nazwa: OCD - skrót od obsessive-compulsive disorder) - zespół zachowań w których pojawiają się myśli obsesyjne i natrętne, przymusowe (kompulsywne) ruchy i zachowania, niemal zawsze bardzo przykrych dla osoby przeżywającej je. Zaburzenie utrudnia lub uniemożliwia normalne funkcjonowanie. Myśli natrętne to idee, wyobrażenia czy impulsy do działania, które pojawiają się w świadomości w sposób stereotypowy. Czynności przymusowe - rytuały to stereotypowe i wielokrotnie powtarzane zachowania. Mają one zapobiegać mało prawdopodobnym wydarzeniom, które, w mniemaniu osoby dotkniętej zaburzeniem, mogłyby nastąpić, w razie zaniechania wykonania rytuału. Często te domniemane wydarzenia związane są z wyrządzeniem krzywdy sobie lub komuś. Zaburzenie to nieomal zawsze łączy się z lękiem, który nasila się przy próbach zaniechania czynności przymusowej oraz nierzadko depresją i depersonalizacją.

- racjonalizacje "złych" czynów jako środków do wyższego dobra,
- eufemizmy - czyli nazywanie "złych" czynów mniej negatywnymi nazwami
- porównania - porównywanie własnych "złych" czynów z jeszcze gorszymi czynami innych ludzi
- rozmycie odpowiedzialności - dzielenie się winą z innymi
- przemieszczenie odpowiedzialności - uzasadnianie "złych" czynów jako dopuszczonych przez jakiś wyższy autorytet
- wyparcie konsekwencji - ignorowanie negatywnych konsekwencji swoich czynów
- dehumanizacja ofiar swoich czynów - czyli pozbawianie kogoś cech ludzkich, uczuć itd.
- zewnętrzna atrybucja winy - obwinianie ofiar np. o to, że prowokowały oraz przypisywanie czegoś komuś lub czemuś. Pojęcie atrybucji odnosi się do tego jak ludzie wyjaśniają przyczyny swojego bądź cudzego zachowania, tzw. naiwne teorie przyczynowości.

Też nie zauważyłam osoby, która coś by mi kazała robić. Nie zamierzam winić nikogo za moje decyzje. Liczę się z każdą opinią.

Bardzo, bardzo chciałam zmienić swoje zachowanie i myślenie. Tak bardzo, że psycholog zwróciła mi uwagę,że ja chcę wszystko już, teraz, odrazu. Już tak bardzo nie chcę się zmienić.

Już akceptuję to, że stoję z boku, bo nie mam narazie odwagi wskoczyć do środka. Nie zamierzam już narzekać.

Poczytam co to ta projekcja, to może zrozumiem o co Ci chodzi

Bałagan może być na wierzchu (i kurz), w szafkach i dokumentach mam porządek.
No diabeł przykrył ogonem !
Już pamiętam w jakiej teczce były te dokumenty, tylko teczki ani śladu .

Kiedy zostałam sama porządki "po mężu" zaczęłam właśnie od jego papierów. Nigdy nie życzył sobie bym dotykała stert papierzysk składanych przez niego latami. Twierdził, że w tym bałaganie ma porządek, swój porządek i ma to opanowane. Ooooj ciekawe i ważne dokumenty znalazłam. Wiele z nich wprawiło mnie w zdziwienie a nawet przerażenie. Swój porządek wprowadziłam. Wszystko po podpisywałam, poukładałam......a teraz kiedy w tym swoim porządku znaleźć teczki nie mogę, śmiać mi się chce. Spokojnie, spokojnie, dom duży leży gdzieś granatowa teczka i się śmieje . Znajdę ją ! (a może usłyszę ).
Widziałam się na wyjeździe z kuzynką. Jest od kilku lat w nowym związku, ale wcześniej tkwiła przez 20 lat z alkoholikiem. Szczerze pogadałyśmy. Rozumiałyśmy się, rozumiałyśmy, że można w toksycznym związku być tak długo. Kiedyś, gdybym słyszała jej opowieść myślałabym, jak można być z takim facetem taki kawał czasu !? Dziś wiem i rozumiem na czym to polega. W każdym razie jej małżonek zwrócił uwagę, że  często  mówię "mój mąż". Hmmmmmm ........zawsze mówiłam M, Z czasem mój M. Po rozstaniu zaczęłam mówić mąż a teraz mój mąż...hmmmmmm. Sama się łapię na tym, ale gdy łapię prostuję na eks. Wniosek z tego, że nie zawsze się na tym łapię, wniosek z tego, że gdzieś w zakamarkach mojej głowy on jest "mój mąż".
Nie nie chcę go, ale przyłapuję się na myśleniu, na przykład w walentynki, zapuka w bukietem kwiatów. Kolejna moja myśl jest już świadoma i radosna z faktu, że już go przy mnie nie ma i nie będzie i nie chcę go ani od święta widzieć ani na co dzień (poza wypłatą alimentów) . Oj długo się wychodzi ze współuzależnienia .

Znowu pada to białe g**no. Znowu zima!!!

Jest już widno więc idę dalej szukać
!
Miłego dzionka kkzb

Znalazłam !!!!
Diabeł przykrył ogonem !!!! (:))
Leżała cichutko na miejscu 
I ja dzisiaj happy a nawet happy full

Śnieg sypie ostro, zaraz po kolana będzie
I wieje!
Mówią zawieje, zamiecie i trzymam za to kciuki

Trudno coś radzić, nie znając dokładnie ani sytuacji, ani ludzi. Ja, ze swego punktu widzenia, olałabym jednego i drugiego. Może nie tak od razu, daj temu "nowemu" trochę czasu, bez pośpiechu, poobserwuj jak się sytuacja rozwinie, nie angażuj się zbytnio. A w odpowiednim czasie podejmiesz (odpowiednią) decyzję.

Też lubię wieczorki, ale ostatnio lubię też spać
Ja chętna Ale mogę nie dać rady nic sensownego powiedzieć po 3 drinkach - hihihih
Nauczysz się tak pisać - ja się uczę obsługi forum od 4-ech m-cy
Nie wiem, moja przyjaciółka to specyficzny przypadek życiowy. Jak ją drzwiami wyrzucą, to kominem wlezie. Sama tak o sobie mówi. I wcale nie jest zawsze taka do przodu, bo wiecznie mi mówi, że ona się czuje trochę przy mnie zakompleksiona, bo ja mam większe wykształcenie niż ona. A ja jej tłumaczę, żeby popatrzyła na siebie w takich samych sytuacjach, w jakich są np. panie z wyższym. I porównała swoje naturalne umiejętności Ona pracuje w żłobku - jest pomocą. Ale pewnie się domyślasz, gdzie dzieciaki biegną (znaczy do kogo) Ja sie zabaw z moimi dziećmi uczyłam i uczę od niej. Ma takie pomysły, że hej I inne rady też potrafi dawać - a ja chyba tylko jej się nie wstydzę spytać.... A - dodam, że pieronek jest młodszy ode mnie o kilka dobrych lat Taka z nas obu trochę wybuchowa para - bo jak już gdzieś zasiądziemy....
Tak więc Liv - chyba wiele osób ma jakieś "tyły" jeśli chodzi o myślenie o samym sobie
Też cieszę się, że się pojawiła w moim życiu I to ona chciała mnie bliżej poznać Ja nigdy nie umiem zrobić pierwszego kroczku, bo "ja pewnie jestem mało interesująca"

Nic nie mów o tym białym!!!!!! To już nudne to białe jest
No - a teczki to w ogóle zawsze leżą na miejscu Ja bym chciała mieć wielką szafę z opisanymi szufladkami na każdą duperelkę - bo mnie też szukanie zadręcza

Dobra - idę powalczyć z tymi wstrętnymi umowami, przetargami i gwarancjami

Happy
Kochana - weź no przybliż jak te bilety sobie porezerwowałaś i jak przyjeżdżasz i wyjeżdżasz, to zaczniemy uściślać. Co byśmy na dworcu PKP w końcu nie spały przez ten mój błogostan

Hej Liv
Wiesz, siedze tak sobie od rana nad tym pytankiem. Oczywiście ja piszę o swoich odczuciach
Zastanawiam się, dlatego, że ja dość często odczuwam, odczuwałam jakąś panikohisterię
Tak z doświadczenia po przebtych tego typu reakcjach, u mnie wynikały z postawienia samej siebie przed ścianą przy której musiałam "się okreslić", musiałam się odblokować, musiałam coś poczuć, odnieść się, przypomnieć, określić jakie mam właściwie zdanie na dany temat. Czy mechanizm obronny? Chyba w pewnym sensie tak może być - ale taki obronny przed koniecznością uzmysłowienia sobie samej? Że albo mam inne zdanie na dany temat, albo że właśnie potrafię coś sama zrobić i nie jest to ekstremalne, albo cokolwiek innego - ale że jestem w stanie myśleć sama i robić sama i czuć sama. I że efekty właśnie sprawiają mi satysfakcję a nie są elementem podporządkowania się....

Ja się cały czas zastaniawiam, czy za jakiś czas ta panikohosteria u mnie to nie będzie oznaka tego, że po prostu ktoś chce "pogwałcić" moje ja i mój sposób życia.... Bo przecież kiedyś sama doszłam do wniosku, że spojrzenie na daną kwestię zmienia się z czasem, jeśli nad sobą pracuję i o czymś myślę.... O czymś pamiętam....

Chyba to "nie chcę" i powód niechcenia jest bardzo zindywidualizowany i dla osoby i sytuacji i miejsca w którym dana osoba właśnie jest.... A to wszystko jest takie zmienne....
Tak, tak na moje - chyba jakiś mechanizm obronny, tylko inaczej i z innych powodów i w innej formie może się objawiać Na razie bronię się troszkę jakby przed sobą.... Ale może kiedyś zadziała, kiedy się będę bronić przed innymi? Pewnie tak

A - no tak.
To jeszcze może tak bym napisała, co u mnie... Grrrr, dałam się wczoraj sprowokować i sama się zastanawiam czy bardziej jemu czy samej sobie.
Poszło o stare łóżeczko jednej z bliźniaczek - czy on może dać koleżance. Zapytałam czy dać czy może coś w zamian, bo zawsze jak coś wydajemy komuś to dzieciaki jakiś prezent dostają - choć maleńki. No to na mnie wyjechał, że to jest jego bo on kupił i że ja wydaję znajomym.
I chodzi mi o to, że zrobił to nad głową starszej córki a na zwrócenie uwagi, zeby tego nie robił, odpowiedział, że on się nie kłóci. A oskarżać mnie już może podniesionym głosem - tyle że to nie kłótnia, bo ja nie odpowiadam? I chodzi mi o to, że w obecnosci dziecka zrobił ze mnie darmozjada, a nie chce mi się tu na forum pisać, jak formalnie wyglądały kwestie finansowe... Przypomniało mi się w końcu że przecież ja głupia idiotka cały urlop macierzyński dodatkowo pracowałam.... Dostawałam zasiłek i pracowałam!!! Przy bliźniakach! Już nieważne co innego, a trochę tego było
No i kurczę starszą poprosiłam, żeby poszła na chwilkę do pokoju a sama poszłam do niego i powiedziałam, że "jesteś gn....". Mogłam to sobie już podarować.... Zachowałam się głupio!!!!!!!!!!!!!!!!! I rozryczałam się potem strasznie!!!! Jak od wielu miesięcy nie To było cholernie niesprawiedliwe! W dodatku nad głową starszej... Zaraz po powrocie z jej terapii... Ja nie wiem, czasem mam wrażenie, że on widzi, ze my zaczynamy mieć lepszy kontakt ze sobą i że zrobił to... specjalnie...? Ona za jakąś godzinę też się po mnie przejechała, ale szybko sobie wytłumaczyłyśmy....
Czułam się taka bezsilna wczoraj, że to było takie przykre i niesprawiedliwe, że nawet nie ma sensu próbować wyjaśniać, bo nie mam do kogo mówić, że ja wiecznie siebie obwiniałam o brak pieniędzy a nie do końca tak było - bo ja zapominam i umniejszam co robię i potem można mi tak wmawiać, tak ranić.... Zebrałam tzw. pokłosie przeszłości w tych paru jego "słowach" a oczywiście ja się czuję głupio że dałam się wyprowadzić z równowagi i że się tak wrednie odezwałam
No i miałam nie palić już w ogóle i sobie znalazłam usprawiedliwienie, że muszę zapalić przez to...

Na razie to się mogę odnieść do pierwszego rozwodu po 2 letnim małżeństwie....
Pomimo uczucia pewnej ulgi - żal, że się nie powiodło, że podjęłam złą decyzję bo mimo wszystko czułam że coś jest nie tak - a dałam się "zaargumentować". Że brnęłam w to dalej, pomimo iż na tydzien czy dwa przed kościelnym "wiedziałam", że jest źle. Ale jednocześnie byłam nastoletnio bezwarunkowo zakochana po uszy i nie chciałam być sama.
Strach, co będzie dalej i czy ja kiedykolwiek sobie życie z kimś ułożę.
Żal, że nie myślałam wcześniej, nie dopuszczałam do siebie myśli, że nie powinnam wychodzić za niego.

Ulga, że już nie jestem z kimś, kto mnie oszukał i pewnie oszukiwał by dalej, skoro zrobił to tak "ostro" już wtedy.
Świadomość, że jeszcze wiele czasu przede mną i że dobrze, ze zrobiłam to "teraz" niż za parenaście lat, gdybym miała gromadkę dzieci i było by mi trudniej tę decyzję podjąć (......!!!! masz tu odniesienie do mojej obecnej sytuacji).

Żal do siebie.... Tak Żal, że nie pomyślałam wcześniej, czy ja tego naprawdę chcę i czy to jest dla mnie dobre
Rozczarowanie, że miało być tak bajecznie
Coś mi się kojarzy, że rozczarowanie, że ja to wiecznie tracę..... Ale nie wiem, czy to było w tamtym momencie....

Tak - a ja to dziś tryskam wręcz porażającą radością życia....
Kurnia! Anstawia - czy ja bym musiała napisać, że mnie ktoś pobił, żeby było czuć, że dziś mi źle po wczorajszym?

Ja przeczytam kilka razy.
Mam brak wiary, mam jak cholera.
Przytulam sama siebie, bo Ciebie mam daleko.
Nie no trzymam się
Taki ze mnie pieronek