Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

Happy V-Day

Uploaded with ImageShack.us

Dzięki
Wiem że gorzej Bo czasem mam tak cholerną pustkę w głowie, że heja Tak jak dziś na terapii - podpisałam kontrakt na 25 spotkań i w ogóle nie wiedziałam, co chcę na nich robić Normalnie cała ja - podpisze się pod czymś a w ogóle nie wiem, co miało by mi to dać albo o co w tym chodzi
Ale się przyznałam, że ja nie wiem i nie umiem tego pozbierać i że nawet nie wiem czego ja niby powinnam chcieć. Że potrzebuję kopa nakierunkowującego

A moze tak po prostu zyc az sie cos zachce

nie omieszkałam przerazić się kilkoma Walentynkami przeczytanymi w necie, np. :
-" Chcę być Twoim czarodziejem, zaczaruję nasz wspólny     
      świat, Ty będziesz moją Królową, a ja Twoim Królem, każda
      droga będzie tęczą, a każdy dzień niebem"               znamy już tych królewiczów, te tęcze i niebo.                                                                                         
- "Chcę aby Twoje oczy w moje patrzyły, żeby Twoje usta z
       mymi się złączyły, żeby moje serce tylko dla Ciebie biło i
        chcę żeby na świecie tylko dwoje nas było"    ha ha ha sprawa jasna albo wyspa bezludna albo .....

   
-" Tu Twój Walentynek. Przypominam Ci,
        na wypadek gdybyś zapomniała,
        że za mną szalejesz,
        Świata poza mną nie widzisz
         i spać przeze mnie nie możesz "    no chore !!

Znaczy mamy wspólnego karalucha? Łatwiej będzie wytępić drania z siebie
Ja chyba dużo rzeczy sobie wmawiam, że wcale czegoś nie robię a i tak robię - i oczywiście zawsze mam usprawiedliwienie

Nie kobietki to nie chore
To sie nazywa ROMANTYZM

Też dostałam takie zadanie. I co? Ano, najpierw pomyślałam "nic prostszego". Potem chcąc narysować: "jak to zrobić"??? Na koniec, po kilku próbach narysowałam... okazał się bardzo prosty, bo w sumie prawie żadnych relacji nie musiałam na nim przerabiać...

I tego się trzymajmy. No i bez popadania w skrajność co będzie jak z tego bagna wyjdziemy albo nie wyjdziemy i czy nam się uda czy nie.

Ja chyba nie wiem o co chodzi z tym fioletowym.

U mnie wiele się dzieje.
Potwierdziłam u prawniczki, że termin odwołania minął , ale.....z każdej sytuacji jest wyjście
Konkubina ojca upadła i mocno poobijana jest. Bardzo jest mi ta kobieta bliska. Jutro jadę odwiedzić ją (100 km. w jedną stronę).
Jestem coraz bliżej rozwiązania mojego życiowego problemu, dobrego rozwiązania. Aż mi się chce krzyczeć z radości, ale to jeszcze nie czas. Załatwię sprawę do końca, to krzyczeć będę Upiję się nawet na to konto !!!!!
Przyjaciel zadzwonił z pytaniem : Dlaczego nie dzwonisz. Obrażona jesteś, chora, czy mąż wrócił.
Usłyszał, że obrażona, chora i mąż wrócił. Zapadła cisza ..... długa cisza .....i usłyszałam, ostatnio jak rozmawialiśmy o kazałaś gotować mi zupę i powiedziałaś cześć.
nic mu nie kazałam .....no mówił, pod koniec rozmowy tel. , że zupę gotuje, więc powiedziałam, gotuj (z uprzejmością w głosie) . Zaprotestowałam głośno !!! Nic nie kazałam ci nic gotować, nigdy i nic ci nie kazałam. Pokrętnie tłumaczył, prostował.
  Już nie dam się żadnym manipulacjom, oskarżeniom !!! Teraz słyszę wyraźnie chęć zdeptania mnie, oskarżania bezpodstawnego ! Odeszła od niego żona, a ja zaczynam podejrzewać, że uciekła i to do przodu. Ten związek miał dawać mi fajny czas. Już nie daje, już uciekam.  Dumna z siebie jestem !!!! Bardzo dumna! Już nie jestem tą "zgarbioną", stłamszoną, skuloną słabą kobietką. Jestem kobietą, którą trzeba szanować, która na nieszanowanie siebie nie pozwoli.
A on ? Kolejny "karaluch" ?

Fioletowego już nie ma, więc masz prawo nie wiedzieć o co chodzi. Był, jeszcze jakiś czas temu był . Biegał za mną
Oki. już wyjaśniam . Reklama. Chodziło o reklamę. Taki fioletowy banerek na stronie, który i po zamknięciu go i tak się za chwilę pokazywał. To bardzo utrudniało mi pisanie, bo pisałam "pod banerkiem" A czemu fioletowy ? nie wiem. Taki widocznie zamówili.

ooooooooo sorki, nadal jest !!!

Wiesz Happy - ja na razie jednak nie mogę się pakować w nowe. Już wiem, że się po prostu wieszam na kimś. Muszę odczekać. Wcale mi nie tęskno - nawet do romatycznych uniesień - na razie. Przyjdzie czas, mój czas. Na razie nie Wolę poobserwować dotychczasowe, na które miałam wpływ i które miały na mnie

Nie on nie karaluch !!!! Moze on troche  kochajacy za bardzo? Przeciez pisalas, ze Ci wyznal milosc a Ty mu nie. Ty uciekasz on goni. On taki "nudny" Zofia, taki jakiego powinnysmy miec !!! Niestety moze jeszcze nie ten etap miec nudnego przyjaciela?
Mi sie wydaje, ze dzielisz wlos na czworo albo i na diesiecioro (znam z autopsji). Ja Cie nie namawiam, zebys byla z Twoim przyjacielem ale czy od razu musisz wszystko konczyc? Nie wydaje mi sie, ze on Cie nie szanuje. On prosty chlop, ktory sie zakochal a Ty go zmienic chcesz?
Mi moj Mr.Julian powiedzial zebym sie poddala a jak beda strzelac to mam uciekac

Ale mi wlasnie o poobserwownie tych dotychczasowych chodzilo

Oby siniaków mało albo w ogóle nie było

U nas też ślizgawica nieziemska.

No to gratuluje Swiadoma juz jestes Wiesz ja to tez dobrze znam ale powiem Ci, ze warto sprobowac bo moze Ci sie bardzo spodobac

Ciało otłuszczone to siniaków nie będzie

Cos o karaluchach znalazlam

Duży, 3 centymetrowy owad żyje w stadach, a poszczególne osobniki rozpoznają się wzajemnie dzięki specyficznemu zapachowi. To właśnie ruchy czułków, pozwalające lepiej rozpoznać dany zapach, często budzą taką niechęć ludzi. Owada można spotkać wszędzie, gdzie znajdują się jakiekolwiek produkty żywnościowe, przy czym z racji skrytego trybu życia, podobnie jak większość krewniaków preferuje miejsca zaniedbane, brudne i opuszczone. Podobnie jak inne owady z tej rodziny jest dość odporny zarówno na różnego rodzaju trucizny, jak i na mechaniczny nacisk. Właśnie ta odporność w połączeniu z niewielkimi wymaganiami sprawia, że jest zwierzęciem tyleż powszechnym, co i nie lubianym. Jeszcze powszechniej spotykany jest prusak (Blatella germanica) ? mniejszy niż kuzyn, osiągający 1,5 cm owad o rudobrązowym ubarwieniu.  Podobnie jak inne gatunki jest gatunkiem gromadnym, a podążanie do miejsc koncentracji pobratymców ułatwia mu komunikacja chemiczna.  Niewymagający i niewybredny owad słynie z odporności, np. bez jedzenia może się obejść nawet 40 dni.
Czyli tylko 40 dni Mozna wytrzymac Wielki Post wlasnie 40 dni trwa

Musialam to skopiowac z innego watku Juz dawno tak od nie usmialam

"Dzieci tamtych rodziców
Byliśmy wychowywani w sposób, który psychologom śni się
zazwyczaj w koszmarach zawodowych, czyli patologiczny.
Na szczęście, nasi starzy nie wiedzieli, że są patologicznymi rodzicami.
My nie wiedzieliśmy, że jesteśmy patologicznymi dziećmi.
W tej słodkiej niewiedzy przyszło nam spędzić nasz wiek dziecięcy.
Wspominany z nostalgią lata 80.
Wszyscy należeliśmy do bandy osiedlowej i mogliśmy bawić się
na licznych budowach. Gdy w stopę wbił się gwóźdź,
matka go wyciągnęła i odkażała ranę fioletem. Następnego dnia znowu
szliśmy się bawić na budowę. Matka nie drżała ze strachu, że się
pozabijamy. Wiedziała, że pasek uczy zasad BHZ (Bezpieczeństwo i Higiena Zabawy).
Siniaki i zadrapania były normalnym zjawiskiem. Szkolny
pedagog nie wysyłał nas z tego powodu do psychologa rodzinnego.
Skakaliśmy z balkonu na odległość. Łomot spuścił nam sąsiad.
Ojciec postawił mu piwo.
Do szkoły chodziliśmy półtorej kilometra piechotą. Ojciec
twierdził, że mieszkamy zbyt blisko szkoły, on chodził pięć kilometrów.
Współczuliśmy koledze z naprzeciwka, on codziennie musiał
chodzić na lekcje pianina. Miał pięć lat. Rodzice byli oburzeni
maltretowaniem dziecka w tym wieku. My również.
Nie chodziliśmy do pywatnego przedszkola.
Rodzice nie martwili się, że będziemy opóźnieni w rozwoju.
Uznawali, że wystarczy jeśli zaczniemy się uczyć od zerówki.
Nikt nie latał za nami z czapką, szalikiem i nie sprawdzał czy się spociliśmy.
Z chorobami sezonowymi walczyła babcia.
Do walki z grypą służył czosnek, miód, spirytus i pierzyna.
Do lasu szliśmy, gdy mieliśmy na to ochotę. Jedliśmy jagody,
na które wcześniej nasikały lisy i sarny. Mama nie bała się ze zje nas wilk,
zarazimy się wścieklizną albo zginiemy. Skoro zaś tam doszliśmy, to i wrócimy.
Oczywiście na czas. Powrót po bajce był nagradzany paskiem.
Gdy sąsiad złapał nas na kradzieży jabłek, sam wymierzał nam karę.
Sąsiad nie obrażał się o skradzione jabłka, a ojciec o zastąpienie
go w obowiązkach wychowawczych.
Ojciec z sąsiadem wypijali wieczorem piwo - jak zwykle.
Nikt nas nie poinformował jak wybrać numer na Milicję, żeby zakablować rodziców.
Oczywiście, chętnie skorzystalibyśmy z tej wiedzy.
Niestety, pasek był wtedy pomocą dydaktyczną,
a Milicja zajmowała się sprawami dorosłych.
Swoje sprawy załatwialiśmy regularną bijatyką w lasku. Rodzice
trzymali się od tego z daleka. Nikt, z tego powodu, nie trafiał do poprawczaka.
Pies łaził z nami - bez smyczy i kagańca.
Srał gdzie chciał, nikt nie zwracał nam uwagi.
Raz uwiązaliśmy psa na "sznurku od presy" i poszliśmy z nim na
spacer, udając szanowne państwo z pudelkiem. Ojciec powiązał nas na
sznurkach i też wyprowadził na spacer. Zwróciliśmy wolność psu, na zawsze.
Mogliśmy dotykać inne zwierząta.
Nikt nie wiedział, co to są choroby odzwierzęce.
Sikaliśmy na dworze. Zimą trzeba było sikać tyłem do wiatru,
Każdy dzieciak to wiedział.
Stara sąsiadka, którą nazywaliśmy wiedźmą, goniła nas z laską.
Ciągle chodziła na nas skarżyć. Rodzice nadal kazali się jej kłaniać,
mówić Dzień dobry i nosić za nią zakupy.
Wszystkim starym wiedźmom musieliśmy mówić Dzień dobry.
A każdy dorosły miał prawo na nas to Dzień dobry wymusić.
Dziadek pozwalał nam zaciągnąć się swoją fajką.
Potem się głośno śmiał, gdy powykrzywiały się nam gęby.
Trzymaliśmy się z daleka od fajki dziadka.
Nikt nas nie odprowadzał. Każdy wiedział, że należy iść lewą
stroną ulicy i nie wpaść pod samochód, bo będzie łomot.
Czasami mogliśmy jeździć w bagażniku starego fiata, zwłaszcza
gdy byliśmy zbyt umorusani, by siedzieć wewnątrz.
Gotowaliśmy sobie obiady z deszczówki, piasku, trawy i sarnich bobków.
Czasami próbowaliśmy to jeść.
Żarliśmy placek drożdżowy babci do nieprzytomności.
Nikt nam nie liczył kalorii.
Jedliśmy niemyte owoce prosto z drzewa i piliśmy wodę ze
strugi. Nikt nie umarł.
Nikt nam nie mówił, że jesteśmy ślicznymi aniołkami.
Dorośli wiedzieli, że dla nas, to wstyd.
Nikt się nie bawił z babcią, opiekunką lub mamą.
Od zabawy mieliśmy siebie nawzajem.
Mieliśmy tylko kilka zasad do zapamiętania. Wszyscy takie
same. Poza nimi, wolność była naszą własnością.
Wychowywali nas sąsiedzi, stare wiedźmy, przypadkowi
przechodnie i koledzy ze starszej klasy.
Wszyscy przeżyliśmy, nikt nie trafił do więzienia. Nie wszyscy
skończyli studia, ale każdy z nas zdobył zawód.
Niektórzy wychowują swoje dzieci według zaleceń psychologów.
Nie odważyli się zostać patologicznymi rodzicami.
Dziękujemy rodzicom za to, że wtedy jeszcze nie wiedzieli, jak należy nas ?dobrze? wychować.
To dzięki nim spędziliśmy dzieciństwo bez ADHD, bakterii, psychologów, zamkniętych placów zabaw i lekcji baletu.
A nam się wydawało, że wszystkiego nam zabraniają! "

Happy - no

Ale nasze dzieci też będą miło wspominać dzieciństwo. I ich dzieci też będą narzekać, że ich rodzice w ogole nic nie rozumieją

Wow, super
To teraz jak się z tym u Was w NL dzieje dalej? Ile mają czasu?

zabka-k
Wiem, wiem, bo co można doradzić na takiego posta. Dziś najbardziej zabrakło mi powiedzenia tego i zrozumienia. Twoja odpowiedź to dla mnie dużo, dziękuję. Czułam się bardzo wyczerpana po tym wszystkim ale wieczorem na godz. 19.30 poszłam na miting dla DDD. Niedawno wróciłam, a w niedzielę będę chodziła na spotkania konkretnej grupy, która niedługo będzie zamknięta, ścisłe grono. jestem bardzo, bardzo zadowolona, pierwszy raz tak szybko poczułam się dobrze w wśród tylu osób ( dziś było 5 a dla mnie to i tak sporo) Ludzie mający podobne problemy, zachowujący się podobnie, czujący podobnie, rozumiejący i nie oceniający. Czuję się dobrze i mam nadzieję, że będzie dobrze i się zaaklimatyzuję, no bo gdzie znajdę zrozumienie jak nie wśród podobnych.
Zabka-k zmotywowałaś mnie.
Wracam do strony 394 i na bieżąco też zacznę czytać.

To draństwo

Ja też za granicę nie będę mogła wyjechać. Życie...

zabka-k łykam magnez, potas, wit.b bo niby mają pomagać. Rzeczywistych efektów nie widzę, ale wmawiam sobie że są, że to mi pomaga

To zazdroszczę...

Nie boję
Ja chcę w końcu przestać tracić kontrolę, bo wiecznie ją traciłam. Nerwy to moja specjalność
Zdenerwowanie jest "odpowiednią rekacją", jeśli się człowiek nie zapętla i nie przesadza z odreagowaniem. Dziki wrzask nie jest receptą.
Pamiętasz moje - "bez dołów, bez euforii"? Stabilnie do przodu?
Jeśli nie mam na coś wpływu, jeśli coś nie było moim błędem a tylko rykoszetem we mnie kantem uderzyło, wystarczy, że przedstawię swoje racje. Nie muszę z tego robić końca świata. Bo go nie ma. Nie muszę jeździć po kimś, bo potem wypluję kazdy gram energii z siebie na niepotrzebne reakcje i nic nie zostanie dla mnie - "wpadnę w doła".
Akurat kwestia odpowiedniej kontroli w pracy u mnie jest mniej zaburzona niż w życiu prywatnym. Ale DDA podobno w ogóle najlepiej to sobie z pracą radzi bo tu nie ma emocji prywatnych. Są tylko rekacje wynikające z sytuacji biznesowych. Nie "sercowe" i wynikające z pustki w sobie, z braku odczuwania jakichkolwiek emocji.... albo odczuwania ich zdecydowanie za późno.

Ja się pozłościłam Anstawia - ale tak normalnie i bez przesadyzmu wielgachnego Zareagowałam od razu i nie przesadziłam z natężeniem. Novum niejako u mnie..... Ale właśnie się kolega podśmiewa, że jakaś się taka rozsądniejsza robię i nie daję sobie "wrzucać". Jak dam radę w pracy to i w życiu prywatnym się nauczę

Zgadzam się
Wiesz, nawet się znowu pozastanawiałam i masz rację.... Krzyk chyba u mnie wynikał troszeczkę z tego, że dopuszczam do nagromadzenia się emocji i potem eksploduję. Jak nie dopuszczę to i krzyku nie ma. Jakie zdziwienie Cały czas gdzieś mi łazi po głowie, że dopuszczam do nagromadzania bo formalnie nic  nie czuję, żeby się działo coś nie tak - aż się nie nagromadzi. I że w pracy, bez emocji - jest mi łatwiej czuć, że coś jest nie tak. Bo zachowań pracowo - biznesowych uczymy się w pracy, a tę zaczynamy jak szkołę skończymy. A ją kończymy, jak może już "myślimy".... I są to inne relacje, niż w życiu prywatnym...

Doprowadzam do nagromadzania się emocji, bo nic nie czuję w życiu prywatnym, bo i nie chcę nic czuć, bo to reakcja obronna. I jednocześnie nigdy nie żyłam w normalnym świecie emocji, to i nie bardzo rozumiem, czym one są, nie znam ich po prostu...., bo u mnie od zarania dziejów pustka wielka była - jeśli chodzi o jakiekolwiek emocje pozytywne w domu...

Nie umiem chyba "po polsku", ale mam nadzieję, że uda Ci się jakoś mnie zrozumieć, co mi się tam wymyśliło

D...! To nie są inne relacje! Nie o tę inność chodzi, że praca, że dom! Tylko, że w pracy jakoś od początku miałam "normalne" wzorce powiązań zawodowych - zdrowe w miarę. W miarę, bo za bardzo byłam "hołubiona", najpierw jako siostra współwłaściciela, potem jako jedyna dziewczyna w męskim świecie... Ale napewno relacje były zdrowsze....
Taaaaa......

Dziki wrzask może być i pewnie jest wynikiem tłumienia emocji.
Nie wiem przy jakich emocjach "jeździmy po ludziach"? Na pewno nie jest to sposób na wyrażenie emocji.
Zapytaj Zabki-k, to są jej słowa.
Nie posiadam wszystkich możliwych umiejętności, więc może się zdarzyć, że coś stanowi dla mnie problem. Ale to nie koniec świata.

Zabka

A to jakaś różnica? Ja kupuję bez recepty.