Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

Anstawio !!! Przepracowałyśmy ten temat. Dorosłyśmy . Już się nie mazgaimy jak małe dziewczynki, już jesteśmy kobietami, chwilami zniesmaczonymi, ale KOBIETAMI.
Kolor włosów to nie powód do płaczu! To nie jest na zawsze ! Farba się zmywa (użyj szamponu przeciwłupieżowego)!! Kilka myć i kolor będzie inny. Poza tym do odważnych świat należy !!!! Nie udało się osiągnąć wymarzonego koloru albo kolor nie pasuje do typu naszej urody to jeszcze nie koniec świata !!! Fajnie jest poeksperymentować na sobie z kolorami włosów i makijażem
W razie jak nic już nie pomoże to pomoże fachowiec i zdejmie kolor (demakijaż) i nałoży nowy dobrany do cery i koloru oczu Jeśli użyłaś czerni z odcieniem fioletu, to ten kolor w różnym świetle się mieni. Efekt jest ładny i pasuje brunetkom, zimnym brunetkom. Sama kilka lat nosiłam czerń z odcieniem jagody i lubiłam ten kolor.

A teraz Anstawio zrób pa pa tej smutnej małej dziewczynce i spójrz z uśmiechem w lustro na dorosłą Anstawię z NOWYM kolorem na włosach.

Dlaczego kolor włosów to nie powód do płaczu?
Z jakiego powodu MOGĘ płakać?

Nie wiem Zofio czy oglądałaś ten film,który kiedyś poleciła Happyfull pt. "Sybill".
Dziś zaczęłam czytać książkę "Toksyczna miłość i jak się z niej uwolnić". Czuję się dokładnie jak ta dziewczyna z filmu. Zawsze tego typu książki tak na mnie działają, terapia podobnie. Masakra!

Witajcie!
W końcu jestem, wróciłam po łazęgowaniu po gabinetach. Trochę się zasmuciłam, bo mam jakąś zmianę w lewej piersi, a mam podwyższone ryzyko genetycznie - ale z drugiej strony "przyszywana" babcia niuńków pomagała i w ciągu paru godzin wysprawdzano mnie dokładnie i kilkukrotnie i zmiana jest do obserwacji co pół roku i kompletnie na razie nie ma podejrzeń. Może to nawet i coś tam być - tylko kompletnie nie onkologiczne, choćby jakaś drobna zmiana po jakimś uderzeniu. Biorąc pod uwagę 3 dzieciaków czasem przytulających się z impetem - całkiem możliwe i najbardziej prawdopodobne Jeszcze na twarzy sińców nie mam, ale kilka razy mało brakło - tak mi "przydzwoniły"

Anstawia
Przyznaję się, też tak mam, też podejrzewam częściowo uzależnienie - ale mam wrażenie, że to wynika z chęci kontaktu z ludźmi i faktu, że ja nie jestem samotnikiem ale osobą towarzyską. Nowych osób poznawać nie chcę, już Ci kiedyś pisałam A to wg mnie nie jest nic strasznego, że dobrze się czuję w czyimś gronie i w nim przebywam Jeśli wrócę do zainteresowania fotografią to wiesz - pewnie gdzie indziej będę częściej
Nie, nie uważam, ze przesadzam. Często zaglądam, bo w pracy jestem pod stałym łączem więc to dość proste. Ale nie zawsze - choć Was bardzo lubię i cenię - chce mi się np. zaglądac wieczorami, zamiast pogadać ze starszą, poczytać czy wyjśc do przyjaciółki. Uzależnieniem było by to wtedy, gdybym zerwała kontakt z rzeczywistością i realnymi ludźmi - to już było.... Teraz nie jest tak Po prostu jestem tam, gdzie czuję się dobrze - może Ty też tak masz?

Jak każda! Co jakiś czas inna, tylko, że ja nie wiem, która jestem ta autentyczna.

Dzięki

Babcię ucałuję - ma zajrzeć na mandarynkową białą herbatkę po południu
Rany - chyba ją do Zakopca zabiorę..... jakieś wzięcie ma

Anstawia
Każdy z nas jest tylko sobą - nie da się powielić człowieka. Dlatego w wielu osobach możemy zauważać po części siebie. Być może też masz w sobie coś z "dostosowywacza" - jak ja u siebie zauważyłam, co potwierdza tylko fakt, że sama siebie nie znam i siebie nie odkryłam jeszcze. Stąd u mnie dostosowywanie się i stąd kojarzenie samej siebie z innymi postaciami - Ty zauważyłaś to na filmie, ja na przykładzie książki opisującej różne przypadki KKZB. Ale tam na początku było cudne zdanie, że nie ma dwóch identycznych przypadków, a w wielu można znaleźć pierwiastek z siebie

I ja np. dlatego doszłam do wniosku, że za jakiś czas do książki wrócę Żeby na spokojnie poznać tę "złą" siebie, reagującą w chory sposób. A to mi może da przyczynki do wyleczenia złych zachowań

Kolejna kwestia - jak pisze Zofia - w tej chwili też cały czas się zmieniasz. I za 3 miesiące masz pełne prawo powiedzieć coś, ując coś odmiennie niż dotychczas Masz prawo i pewnie sama czujesz już i po tym, co sama przeszłaś, że tak będzie

Tak - też się czasem "przerażam", jak coś czytam - że znowu odkryłam w sobie coś niepokojącego. Ale już nie przerażam tak strasznie a raczej zauważam, co mogłabym w sobie zmienić, żeby nie przestać się uśmiechać. Przeczytałam "czerwone lampki" i mnie momentami pozmrażało, ale przeczytałam jeszcze raz i jeszcze Przynajmniej wiem jeszcze więcej, co we mnie jest niezbyt właściwe

Jak narkomanka na głodzie, po przeczytaniu fragmentu książki, pojechałam do niego pod pracę, by usłyszeć: "nie przejmuj się, każdy tak ma" i by zostać pogłaskaną po głowie, przytuloną...
Tak mi tego brakuje...

Gdybym to ja wiedziała wczoraj co będzie dzisiaj...
Jak biorę te książki do ręki to widzę tylko zdania, że nie muszę się rozstawać, że mam zająć się sobą i, że problemy biorą się z dzieciństwa.
I ja już nie wiem co jeszcze mam robić,bo mam wrażenie, że ciągle szukam czegoś dla siebie, a i tak czuję się do d...

I dlatego Mr.Julian z 30 letnia praktyka walil mi prosto z mostu, bo wiedzial, ze "madre gadanie" nie przyniesiosloby u mnie na samym poczatku skutku
Mi pomoglo Juz pisalam wczesniej, ze na mojej terapii nie bylo "przerabiania dziecinstwa" i zwalania winy na rodzicow itp.
On mi powiedzial, ze ja mam zyc teraz !!!!!!!!!!!
I zajmowac sie problemami dnia dzisiejszego !!!
Gdzies czytalam, dokladnie nie pamietam gdzie ale tak to brzmialo:
Jak siedzimy w bagnie to nic nam nie da zastanawianie sie dlaczego do tego bagna wpadlysmy, musimy znalesc sposob jak z tego bagna wylezc !!!!!

Nie zwalam winy na rodzicow ani na innych !!! Moja terapia byla inna niz Twoja co nie znaczy, ze na Ciebie by podzialala. Pisze o Sobie.
Ja ruszylam z miejsca, odcielam sie od toksyny i jestem z mojej terapii zadowolona.
Nie jestem terapeuta i nie wiem co dla Ciebie jest dobre ?
Ok piszesz, ze przerabianie dziecinstwa to wylazenie z bagna ale juz wiesz, co bylo nie tak z Twoim dziecinstwem i Twoimi rodzicami. Wiecej, juz wiesz co jest nie tak z Twoim bylym mezem. I co?
Przerobilas juz dziecinstwo i malzenstwo moze czas zaczac zyc dniem terazniejszym?

Po prostu tak pomiedzy szybko i powoli

Wróciłam cała uśmiechnięta
Jak miło być obdarowanym jak miło mieć fantastyczną i kochaną siostrę. Kocham ją bardzo, wiem, że ona mnie też.
Nie wszystko przymierzone, rady nie dałam. Za to mamę zmusiłam do przymierzenia wszystkiego, nawet nielubiane błyszczyki polubiła przy okazji . Od butów po futerka mama jest ubrana (i błyszczyki) -  jak nówka ! .
O moich synkach siostra też nie zapomniała i koszulki z nadrukami im podesłała i po zegarku pumy.
Zawsze frajdą są od niej paczki.
Mama ucieszona z paczki, wizyty córki i wnuka   3 w jednym  
Ja ucieszona z paczki i uśmiechniętej 76 letniej mamy, przyglądającej się sobie z zachwytem w nowym ciuszku w lustrze - aż ciepło robi się na serduszku
Ja swoją Walentynkę już mam , a jutro wręczę od siebie mamie i synkowi czekoladowe serduszko. Drugi synek i koleżanki dostaną po sms-ie, a Wy po wirtualnym buziaku

Masz rację, sie porobiło !!! ...prawie jak smok albo potwór z Loch Ness Ma dwie głowy, 16 osobowości, strzelający kręgosłup i Zabką zwać się każe.....i tylko...i tylko od czasu do czasu jest happy i to full Nie, nie, to tylko żarty, w formie żartobliwej to piszę - wybaczcie Wyobraźnia zadziałała i zaszalała

IDŹ ANSTAWIO DO REALNYCH LUDZI !!!  Poprzytulaj się do woli i na zapas. Zaszalej dziewczyno ! Nie dogonisz straconego czasu ! Baw się, tańcz, śmiej, podskakuj. Te smutki, wspominki zostaw sobie na starość. KORZYSTAJ Z ŻYCIA DZIEWCZYNO !!!  ONO PRZEMIJA !!!

Podoba mi się to powiedzenie, "bujać to my, ale nie nas". Kiedyś inaczej je odbierałam...teraz baaaardzo mi się to podoba

CZy Was też tak wkurza ten fioletowy biegający BIK, czy to tylko ja jestem na niego uczulona ?

Chyba muszę zmienić formę taneczną, bo Zumba mi ewidentnie nie pomaga. Albo ustalić nowy grafik, żeby pomiędzy zumbą, fitness, siłownią i yogą, dyskotekę wrzucić.
No zaczęłam już szukać tych realnych ludzi. Póki co, znalazłam takich co to herbatkę lubią pić

A fioletowy banerek wkurzający jest.

Happyfull, ja od roku piszę tutaj, że rozwód niczego nie zmienia, albo niewiele. Jednego czego oczekuję od rozwodu to bycia niezależną finansowo i nie narażoną na odpowiedzialność za czyjeś długi.
Możesz mnie wspierać, olewać, wyśmiewać, pisać, że jestem głupia itp itd.
Nie wiem co mi "pomoże", kiedy i jak szybko.
Pisz co uważasz.

Nie rozumiem do tej pory Twoich reakcji
Wspierac, olewac, wysmiewac, pisac, ze jestes glupia ? To Twoje odczucia?

A jak Ty się z tym wszystkim dziewczyno wyrabiasz ? Nie za dużo tego ? i miałabyś jeszcze czas i siły na disco ?

Zofia I tak nam dopomoz swiety Walenty

No i o to mi mniej więcej chodziło, że Happyfull może swojemu karaluchowi podziękować, bo sobie poszedł.
Ale nie ważne.
Atak był.

Doranoc!

Anstawia, a ja przeczytałam, że NIE MUSZĘ się rozstawać, ale jest to prawdopodobne po tym, co sobie po długich przemyśleniach uświadomię....
O tym, że nie "wrócę", to ja się zorientowałam po drugim spotkaniu na terapii, choć w ogóle tematu małżeństwa obcnego jeszcze nie poruszaliśmy. I było to podświadome. Dopiero powoli dzień za dniem domyślam się, skąd to ze mnie wylazło i co jest tego powodem. I dalej tego tematu na terapii nie poruszamy Ale jak ruszymy tak całkiem szczerze
Pamiętam co wrzasnęłam teraputce na którymś spotkaniu -  coś w stylu, że zadaje mi takie pytania po których to odpowiedziach ja się w danym momencie czuję rewelacyjna - bo ja taka biedna jestem. Ale ja nie jestem biedna, ja świństw w życiu narobiłam co niemiara - wszystkim!!! Obecnemu m, starszej córce, rodzinie, sobie! JA  TO  CZUJĘ!!!! Ale muszę zidentyfikować skąd się to bierze, jak się zaczyna i czym kończy! Bo jako KKZB - krzywdę przede wszystkim robie SOBIE! I dzieciom swoim, które będą to przekleństwo kontynuować, bo nic innego przeze mnie znały nie będą!!!!

Nie wiem co będzie jutro, ale mogę spróbować coś wykreować przeze mnie dzisiaj O tym napisała jakiś czas temu Happy
Prawda Happy?

Ja już się rozstałam. Bo gdybym zdrowo myślała, nigdy bym się nie musiała rozstawać. Albo rozstałabym się szybciej, niż się zaczęłam "spotykać". Znalazłam sobie po prostu "jelenia". Rogów mu nie doprawiłam. Ale ja nie jestem sarenką ni łanią. Zrobiłam z siebie cierpiętnicę na własne życzenie. Taka prawda. Mam 40 lat i czas w końcu zmądrzeć.

I moje ulubione "i tyla tego"

A może w końcu spróbować poszukać siebie?
I swoich win i karaluchów?
A nie szukać winy w innych

GDYBYŚMY WŁASNYCH WIN NIE MIAŁY, KARALUCHY BY SIĘ NAM NIE PATOCZYŁY NA DRODZE - SAME JE ŚCIĄGAMY

Znalazlam

Moje ulubione zdanie
A powoli każde teraz obraca się w jeszcze sympatyczniejsze jutrzejsze teraz 

Wazne bardzo wazne !!! Przeciez Twoj karaluch tez sobie poszedl. Pisalas, ze on nie chce wrocic?
Z jego strony "powrot" Ci nie grozi. Droga wolna do zakonczenia toksycznej relacji?

Zabka-k
Chciałam tylko podkreślić, że przerabianie dzieciństwa nie polega na zrzucaniu winy na kogolwiek. Terapia jest moją terapią, to nie jest terapia ani rodziców, ani męża, ani kogokolwiek.
Przecież to nie ja napisałam, że nie należy paprać się w błotku i przepracowywać przeszłości. Nigdy nie napisałam,że moja terapia jest najlepsza, a czyjaś bezowocna.

To co Ty teraz piszesz, ja pisałam w maju ubiegłego roku.

1.-  Rozwód zmienia wiele. Największe zmiany zachodzą chyba w naszej podświadomości Ten papierek = nasz decyzja = nie chcę cię , nie chcę chociażby tym papierkiem być z tobą "związana"= odzyskuję wolność (jak wyjście z za krat ). Plusów jest więcej między innymi miano "panna z odzysku" Eks wraz z tym dokumentem staje się już dla mnie obcy X, dosłownie X. Pytana o niego mogę śmiało i z dumą mówić, ten pan jest mi obcy X (ach miłe to uczucie). Ja mam sprawiedliwy wyrok (żeby nie było) i rozwód mam z jego winy. To dla mnie wiele znaczyło i znaczy. I nie o to chodzi, ze mogę ogłoszenie w gazecie dać i wszystkie słupy ogłoszeniowe poobklejać.....to dało mi wiarę w siebie, w moje zdrowe zmysły nadwątlone przez eksa. To dla mnie było jak diagnoza : jego zachowanie odstępowało od normy i trzeba go odseparować od pani i odszkodowanie ma płacić jako zadośćuczynienie. I odseparowano i pierwszą rocznicę wesela mam 1 marca  
2.-  Można wyśmiewać, olewać, pisać , że głupia jesteś....jeśli to na Ciebie działa damy radę . Najdotkliwsza jest jednak prawda i przyparcie kogoś pytaniami do muru. Jak wtedy się bronić zachowując zwoje poglądy ?X? A najlepszą obroną na atak jest atak. Tylko nikt Ciebie nie atakuje . HAppyfull znana jako "prosto z mostu" "wali" co myśli, a myśli ZDROWO I ROZSĄDNIE. Co mogę jej jedynie zarzucić ? Zapomniała ( ja też), że nie lubisz, wręcz masz alergię na wykrzykniki.   
3.-  Nikt nie wie co Ci pomoże, kiedy, jak szybko. Każdy ma swoje tempo i możliwości i chęci.To Ty jesteś poszukiwaczem skarbu, my jedynie oświetlić Ci możemy drogę czy przestrzec, że ta droga to ślepy zaułek
To Ty musisz dotykać, smakować, węszyć, zaglądać, podglądać... po prostu szukać co Ci pasuje i pomaga. Nie czekaj aż ktoś wpadnie z tabletką na dłoni i słowami, Anstawio mam złoty środek, specjalnie dla Ciebie. CUDÓW NIE MA XXXX Jeśli sama nie znajdziesz, "przepadłaś".
4.-Zdanie o pisaniu lub nie, odbieram jako manifestację "róbcie i mówcie co chcecie a ja swoje wiem".
5. - A co do rozwodu....hmmmm jesteś rozwódką ? Ja rozumiem, że jesteś rozwódką ...i nie krzyczysz, jestem wolna, szczęśliwa ......zdajesz się być sfrustrowaną rozwódką
6- Na uczucia nie mamy wpływu, na decyzje tak. Zgadzam się z Tobą, ale nasze uczucia są "płynne".
Kocha się raz, potem drugi i trzeci i znów.
Jakiś czas Ela jest przyjaciółką od serca, potem Zosia a i do Uli znowu zbliżam się jak kiedyś.
Lubię wszystkie słodkości, ale w pewnej chwili czekolada gorzka przestaje mi smakować, przestaje być tą moją ulubioną.
Decyzje :
Daję sobie przyzwolenie na wielokrotne zakochanie, bo kochać można wiele razy./ Bzdura XXX Kocha się tylko raz i Y jest moją pierwszą i ostatnią miłością i szybciej trupem padnę niż przestanę go kochać.
Mogę przyjaźnić się ze wszystkimi./ Ela, Zosia, Ula były przyjaciółkami. Może czas poszukać innej.
Gorzką uwielbiałam, teraz mleczną. Gorzka idzie w odstawkę. / Gorzką lubiłam, więc muszę od nowa polubić
Poza tym miłość kkzb to nie jest prawdziwe, "normalne" uczucie miłości. To jest "chora" miłość do kogoś za każdą cenę . To jest nałóg XXX
http://cafeteria.pl/partnerstwo/gdy-kochamy-za-bardzo/
i mam nadzieję, że moderatorka nie usunie tego linka. Artykuł jest naprawdę godny uwagi.

Anstawia - czy Ty przypadkiem nie za bardzo czujesz się pokrzywdzona? Albo inaczej - nie za bardzo lubisz się czuć pokrzywdzona? Przez wykrzykniki, dyskusję, cokolwiek? Myślę, że się domyślam o co chodzi z atakiem.... Ale ja nie będę tego rozkładać na czynniki pierwsze - każdy powinien zastanowić się sam

Cieszę się, że pisałaś coś kiedyś Ja wtedy nawet nie wiedziałam, co się wokół mnie dzieje. Mniej więcej wiem teraz. Mam nadzieję, że nigdy nie zapomnę

Nie czuję się pokrzywdzona, biedna, sfrustrowana... Ale pewnie jak jeszcze ktoś mi napisze,że jaka to ja jestem biedna i nieszczęśliwa,to jeszcze się mogę nakręcić.
Ehhh... Ja już nie wiem co pisać. Byłam trochę zła.
Gdy ktoś inny się złości, to oznacza to,że został zaatakowany.
Gdy ja się złoszczę, to oznacza to, że ktoś mi powiedział prawdę.

A g.... prawda! hehe

Miłego dnia wszystkim!

Ja też tak jeszcze reaguję Ale nie zawsze, już rzadziej
Chyba, że sobie mówię, że rzadziej....
A wiesz co mnie najbardziej zdenerwuje? Jak sama sobie uświadomię, że okłamuję nawet siebie i przede wszystkim siebie!
Czasem myślę o sobie, że umiem tak świetnie manipulować ludźmi, że manipuluję nawet sobą.
Nikogo nie jestem też w stanie tak ładnie usprawiedliwić i wybielić, jak siebie. W tym jestem PERFEKCYJNA!

Aprobaty szukasz, czy to źle?
Ja się nie znam.

Witajcie, czytam od zeszłego roku ten wątek, teraz jestem na stronie 394. Czytam, bo jest mi bardzo bliskie to co piszecie. Mam 39 lat, od ponad 6 lat jestem po rozwodzie, mam dwoje dzieci.
Chciałam jedynie czytać, by dowiedzieć się więcej, bo wiele problemów, stanów, emocji tu poruszanych ja też czuję, więc potem czytam rady, słowa otuchy, które i mnie pomagają.
Dziś osiągnęłam kolejne swoje dno. Agresja.Czuję bezsilność, niemoc, ogromny strach, niepewność, martwię się. Dziś moje dzieci poszły do szkoły smutne. Zdaje sobie sprawę, że to już nie przelewki, że to nie tylko stres, że to może być depresja, której tak się boję, a może to jednak chwilowe przygnębienie?
Nakreślę od początku. Dom rodzinny to nie radząca sobie matka piątki dzieci, ja jestem trzecia, kochająca najbardziej zawsze najmłodsze dziecko. Całym jej światem był mąż, mój ojciec, tyran, despota, nieosiągalny  emocjonalnie, nieobecny. Matka manipulantka. Rodzina to emocjonalna pustka, wstyd było pokazać radość, łzy i strach. Wstydliwe były wszelkie emocje potrzebne człowiekowi do normalnego funkcjonowania. Ja w tym wszystkim od zawsze bojąca się ojca, potem pogardzająca nim i w tej chwili nie wiedząca jak go traktować. Wiecznie samotna, bez przerwy odrzucana od matki, ojca nie uwzględniam bo był ,,nieobecny''. Wyrosłam na zakomleksione dziewczę, strasznie samotna, bojąca się życia czyli wyzwań i ,,czegoś lepszego'', z bardzo, bardzo niskim poczuciem wartości. Potrafiłam ,,zakochać się'' na długo tylko dlatego, że jakiś chłopak dłużej na mnie popatrzył. Gdy usłyszałam, że komuś się podobam..o matko ja? Natychmiast snułam wizje i ,,zakochałam się''. Wiem jak to brzmi, jednak ja na prawdę ,,kochałam'' i cierpiałam. Moja pierwsza miłość rozpadła się przez mój strach, agresję, kochanie za bardzo. Zatracałam się, nie istniało nic i nikt, żyłam tylko nim i spotkaniami z nim, nie potrafiłam o niczym innym myśleć, a dzieliła nas odległość 450 km. Po rozstaniu cierpiałam strasznie, nie będę tu tego opisywać. Potem wyszłam za mąż za człowieka, który okazał mi ,,ciepło'' i zrozumienie, za kogoś kogo byłam warta wg siebie. Teraz wiem, że wybrałam możliwie najgorzej jak mogłam. Były jest i był alkoholikiem i jest agresywny co dotarło do mnie dopiero PO rozwodzie, jest patologią potrafi spać na ławce brudny. Nie chcę dalej go opisywać. Nasze małżeństwo to oczywiście z mojej strony same negatywy, zatraciłam się zupełnie, nie miałam koleżanek, szybko pieluchy i całymi dniami sama z dzieckiem, potem dwójką czekająca na niego często w oknie i bojąca się że może nie wróci. Moja złość na niego, manipulacja i wszelkie typowe zachowania dla kkzb
Po rozwodzie przez dwa- trzy lata zupełnie o sobie zapomniałam.  Szukałam miłości. dzień w dzień jej szukałam najczęściej przez łóżko, bo wtedy myślałam, że po czymś takim..Dla rodziców stałam sie dziwką, wtedy przez trzy mies u nich mieszkałam z dziećmi. Czekałam cały dzień by wyjść i móc szukać i nie cierpieć a wieczorem wychodziłam i nie docierało do mnie, ze moje dzieci moga cierpieć, przecież były pod opieka , przeciez i tak szły już spać. Wynajęłam małe mieszkanie i do tej pory w nim mieszkamy. po licznych perypetiach znalazłam się  dziś w tym miejscu. Przez dwa lata na terapii. która pomogła mi zrozumieć moje konwulsywne wchodzenie w związki, szukanie miłości, roli dzieciństwa itd. Od dwóch ponad z nikim się nie spotykam, z determinacja szukam w tej chwili pracy wcześniej się bałam i nie mam przyjaciół, odcięłam się od znajomych, bo ci których poznałam po rozwodzie okazali się nie być dobrym towarzystwem, poza tym mam jakąś fobie społeczną.
Dziś rano nakrzyczałam na dzieci, szarpnęłam lekko córka i synem. Gdy wyszli pierwszy raz zaczęłam ,,walić'' jaśkiem w łóżko, potem długo wyłam, bo przecież wiem, że dzieje się coś niedobrego. Wiem, że ,,przenoszę'', boję się, martwię, brakuje mi wsparcia, brakuje mi bliskiej osoby, do facetów pałam złością choć chciałabym mieć przyjaciela nie kochanka. doszło do tego, że rozmawiając w sprawie pracy z niedoszłym szefem miałam ochotę na niego naskoczyć. Facet próbujący ze mną flirtować, naraża się na moja agresję słowną, bo wiem że to z ,,tych''.
Dziś jest mityng dla osób ddd a ja boje się pójść, bo będzie tam więcej osób i niż dwie, więcej to dla mnie za dużo by się odezwać czy pokazać.
Niedługo wróci ze szkoły córka będę ja przepraszać i lekko wytłumaczę, syna nie będę przepraszać , niedawno to zrobiłam i co? Jest tez drugie dno, ja zawsze chcę przepraszać i tłumaczyć, stawiam się w pozycji wiecznie winnej z wiecznym poczuciem winy.
Co może mnie uratować? praca - czekam na tel, roznoszę cv, pytam, mieszkanie - na socjalne z urzędu czekam ponad 6 lat, z jedna przyjaciółka - ktoś mi bliski, wyjście z domu, no i wsparcie.
Pisałam, pisze afirmacje. Prosiłam kogoś kompetentnego o afir, dla siebie, a otrzymałam odpowiedź, że  tego wszystkiego mi brakuje, czyli  podstaw, bo w głębi duszy uważam że nie zasługuję, racja. Analogicznie wróciłam do punktu wyjścia- uczucia, zachowanie, sytuacja materialna i bytowa z okresu dzieciństwa, dorastania.
Uff. Dziękuję za przeczytanie .

Liv - witaj!
Słuchaj, przecież możesz wrócić na terapię. Rozumiem co piszesz o tym poranku. Może jesteś na etapie, gdzie skumulowały się różne myśli, sytuacje i problemy i powinnaś poprosić kogoś o pomoc?
Ty wiesz w czym problem, wiesz jak reagujesz i że powtarzasz błędy, jesteś tego świadoma mocno. Jeśli jednak sobie nie możesz poradzić nawet przy tak dużej świadomości - poproś o pomoc. Ja nie wiem co zrobić.
Zawsze kiedy sobie z czymś nie radzę - staram się tylko uspokoić myśli i zweryfikować co mnie tak z równowagi wyprowadza. Tak naprawdę. I coś z tym robić. Rozwiązywac powolutku każdy swój problemik, który nie pozwala mi żyć spokojnie.
Wiesz, jakoś tak domyślam się, że tu rada na zasadzie - spacer, tlen i przemyśl, napij się herbaty - nie wiele pomoże...
Tu trzeba dać sobie ostry rygor i znaleźć zarówno przyczynę, jak i sposób na niewpadanie w ten schemat. Jeśli chodzi o mnie - ja nie wiem, co innego zasugerować, niż profesjonalistę.
Może idź na to spotkanie ale wcześniej i powiedz na boku terapeucie co się dzieje? Możesz tak podejść przed? Albo zadzwoń i poproś o kryzysową poradę?