No dobrze 
A ja dziś po spotkaniu z terapeutką, długa przerwę miałyśmy, bo chora była.
Jeden plus, wielki plus, że podczas przerwy w spotkaniach nie zasiadłam z założonymi rękami, że chciałam i coś robiłam
Drugi plus, że naprawdę czuć, że chcę i się staram - bo się staram i to słychać.
Jeden minus, że choć zdaję sobie sprawę z tego trójkąta Karpmanna i staram się "czuwać", to można odnieść wrażenie, że się jednak ciągle zapętlam, tylko już zauważam po jakimś czasie, że zaczynam gdzieś biec. Jak ja to mówię - daję sobie po łapkach i staram się stabilizować Ten czas się skraca, na szczęście I wcale nie jest mi przykro, że się znowu gdzieś rozpędziłam, albo zaczęłam spadać, tylko cieszę się, że mogę zapobiec własnej przesadzie
Drugi minus - przyznaję szczerze, w dalszym ciągu nic nie czuję w danym momencie, tylko impulsy dochodzą do mnie po czasie. Nie umiem zareagować od razu. Ale szybciej reaguję
W moim przypadku, ewidentnie to mogę mówić o sobie - absolutnie jeszcze nie przyszedł czas na terapię grupową. Ja jeszcze nie potrafię, albo inaczej - nie powinnam. Na razię chcę się skoncentrować na sobie i na tym co jest, co z czego wynika. Nad zapanowaniem nad tą swoją euforią i innymi różnymi 
Mam sama spróbować się określić, ile czasu opieka bezpośrednia mi była by potrzebna. Ja myślę o spotkaniach co miesiąc. W pierwszej chwili pomyślałam - rok... Ale co to jest 12 spotkań.... Myślę, że na realnie i biorąc pod uwagę, że w międzyczasie moga wystąpić jakieś sytuacje, które wytrącą mnie z równowagi - to minimum półtora. Jak się poskładam, to wtedy możemy mówić o terapii grupowej A ciekawa jestem, co wymyślę do kolejnego spotkania Umówiłyśmy się na 14 lutego - fajne walentynki
Więcz NIKOMU - nie doradzałabym terapii grupowej zamiast indywidualnych spotkań z terapeutą... Bo tam ludzie potrzebują wsparcia, podtrzymania w ZDROWYCH działaniach lub zdrowej oceny działań nieracjonalnych, zdarzających się jednak... A trudno, by w krótkim okresie coś na ten temat wiedzieć... By wypuszczać się w taki gąszcz czyichś myśli i działań, które mogą spowodować, że niczego się tak naprawdę nie dowiemy... o sobie. Wiem, ja wiem i od terapeutki, że ja już spory kawałek robótki odwaliłam Bo choć domyślam się, co mi nie pasuje i co czym trąci i staram się iśc w tym kierunku, by to rozpoznać Że dość szybko to zrobiłam. Ale że coś dotąd zrobiłam szybko, nie oznacza, że mam prawo dalej tak gnać, bo znowu coś przeoczę Albo wrócę do starych zachowań.
Terapia grupowa, to powrót do współpracy z ludźmi... Czy ktoś, kto nie umie być sobą i być ze sobą - powinien od razu uciec na terapię grupową? Nie wiem, nie wydaje mi się, że ja powinnam i że dla mnie coś by z tego dobrego wyszło... Ja nie.
I jeszcze coś wymyśliłam Nie chcę poznawać nowych ludzi. Bo ja nie znam siebie i na razie mam problem w tym jak lepiej siebie poznać i zaakceptować bez ciągłego fundowania sobie ekstremalnych stanów. Jaka ja taka zwykła jestem. Chcę poznać swoich dotychczasowych znajomych I zrozumieć, kogo ja lubię, kogo nie lubię i za co A zanim ja poznam siebie i poznam na nowo swoich znajomych, to minieeeeee, oj minie
No - co nie oznacza, że ta pomocowa grupa tutaj nie jest dla mnie inspiracją motywującą Ale Wy to już starzy znajomi To Was muszę zacząć poznawać od nowa
