Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

Zdobyłam numer do psychoterapeuty i zaraz do niej zadzwonię, to będzie mój kolejny krok.

Czy myslicie ze ten caly proces pokochania samej siebie musi skonczyc sie rozstaniem? Wiem ze to glupie ptanie... ale chyba do tego nie doroslam jeszcze...

Madziulek,
Przecież sama mówisz, że nie jest złym facetem. Ja trzy miesiące temu dowiedziałam się o zdradzie swojego partnera i miesiąc temu się z nim już rozstałam. On tłumacząc się ze swoich idiotycznych zachowań przyznał, że było to wynikiem niespełnienia i egoizmu.  A ja na to odpowiadam - gdybyś tylko dla swojego niespełnienia i egoizmu znalazł jakikolwiek inny wentyl niż zdrada, to może byłoby jeszcze co ratować.
A więc wedle moich miar, w waszym przypadku jeszcze jest co ratować.
Moja śp. polonistka zawsze powatrzała - żyjcie tak, żebyście mogli sobie nawet po niepowodzeniach powiedzieć "Przynajmniej spróbowałem/-łam".
Spróbuj. Jeśli malutkimi kroczkami uda Ci się najpierw poszukać siebie, a on to doceni, to jesteście w domu. Jeśłi natomiast nie spodobasz mu się taka, jaka jesteś/chciałabyś być, to po co być z kimś ... kto Cię zwyczajnie nie lubi, a co do pieroo o miłości gadać.
Opiekunka do dziecka, sprzątaczka i intendentka? Tak widzisz swoją życiową rolę? A czułość, opiekuńczość, uśmiech na Twój widok, drobne oznaki uważności i szacunku dla Ciebie? Nie chcesz tego? Nie spróbujesz?

Bardzo mądrze powiedziane.
Mi brakuje tylko pogodzenia się z tymi wnioskami.

Jóź dawno zdałem sobie sprawę ze robienie w kuło tego samego, przynosi te same rezultaty, chce mieć inne rezultaty, muszę zacząć postępować inaczej.

Właśnie czy On tak naprawdę pozwoli się uratować. Może tak, może nie. Na tym etapie sądzi, że całkowicie uzależnił Cię od siebie. Wyrwij się z tego marazmu, walcz o siebie, o swoją córeczkę. Jaki będzie miała wzorzec? Lepiej aby widziała mamę zadowoloną i szczęśliwą i pewną siebie, czy też sprowadzoną do roli "Kopciuszka" (przepraszam, ale takie skojarzenie mi się nasunęło - zresztą długo o sobie tak myślałam) sfrustrowaną, znerwicowaną i uległą przy boku ciągle gderającego ojca. A zastanawiałaś się jak może, oczywiście nie musi zacząć traktować córkę jak podrośnie...?

Madziulek - ustal za i przeciw walczenia o siebie, a potem może i związek, może Pan i Władca przejrzy na oczy - może tak a może nie.
Zawsze warto, jesteś wspaniała tylko straciłaś swoje poczucie własnej wartości, o które teraz powinnaś walczyć.
POWODZENIA

Kochane jestescie... i kurcze... skad w was tyle mądrosci
Powiem wam tak... Pan i Wladca po 2 dniach milczenia... i mojego "niewlazenia mu w 4 litery" - czyt. nie uleganiu i nie przyznaniu mu racji... przemowil... zaproponowal mi obiad... nie wiem co myslec... moze to zmylka... moze glodem go wzielam...
2 dni nawet na niego nie spojrzalam... ciezko mi bylo, ale... to byl moj pierwszy raz, kiedy zaparlam sie i postanowilam nie ulegac... Nadal sie łudze, ze jeszcze beda z niego ludzie...
Mimo wszystko ja mam postanowienie... i w poniedzialek grzecznie udaje sie do psychologa... poukladac to wszystko...  no i pozazdroscilam wam wiedzy i madrosci i tez taka chce byc
Asertywna do innych jestem i to bardzo, a w stosunku do niego... musze sie nauczyc...

He, he, he.... Jak my wszystkie
To nas właśnie długo "zwodziło"

No wiesz, prawda jest taka, że takie mądre to my w gębie jesteśmy. Tak naprawdę, jak się przyjrzeć, to każda z nas przeżywa na tej drodze w realu sporo upadków i powstań, upadków i powstań.
Jak przebrniesz cały ten wątek, zobaczysz, ile tych upadków i ile tych powstań, ale liczy się, że czujesz - nie jestem sama.

Madziulek, nie chciałabyś całej tej "mądrości", gdybyś wiedziała jakie " czesne" trzeba za nią zapłacić. Ja osobiście 23 lata robienia z siebie kompletnej debilki - czytaj: usiłowania zadowolenia męża w każdym aspekcie życia. No, może tylko 20, bo dobre trzy już z tego wychodziłam i sercem, i rozumem. Gdyby serce nie wyszło, rozum nie miałby za czym podążać, a sam na taką wycieczkę nie chciał się odważyć. To bardzo niemądre powstrzymywać rozum przed samodzielnością.
Może uda Ci się zmienić Twojego męża, może on zrozumie. Ale z doświadczenia swojego i dziewczyn z forum czarno to widzę.
Większość z nas ma, jak widzisz, "tego samego męża". To taki typ, który, nawet jak się przyczai i poudaje człowieka, to i tak wróci do swojego świata. A wtedy, nadzieja, którą Ci da zostanie zamordowana, razem z kolejnym kawałkiem Ciebie.
Kiedy ja, odrywając się od chorego układu, zaczęłam robić to, co uważałam za właściwe ( nie patrząc na jego aktualne w danym temacie zapatrywania), on zwiał. Nie był w stanie tego znieść. Nie rozumiał, nie akceptował, uważał wręcz za atak na swoją osobę. No, ale mój jeszczemąż jest naprawdę " wyjątkowy".

Tarantella chyba założę Twój fan klub

Niekochana, ja też weekend dzielnie w ławce

Problem w tym ze moj rozum w tym temacie po prostu nie dziala...:(
On sie po prostu wylacza..Jakby go z gniazdka wyciagli..

Dziewczyny,
Może mogłybyście polecić jakiś film z kategorii pod roboczym tytułem "Dojrzałe kino kobiece"?
Ja ostatnio oglądałam "To skomplikowane" - lekkie ale odrywające od ponurej rzeczywistości, no i ta Meryl Streep ...
Marzy mi sie coś o dojrzałych, przeformatowanych, niejednoznacznych kobietach, takich jak my.
Żeby było mądrze i żeby dobudowało w mózgu jakąś cegiełkę a nie jakieś Harlequiny.
Oglądałałyście coś takiego.

nie jestem co prawda dziewczyną
W hollywoodzkich produkcjach tego nie znajdziesz.
Ostatnio oglądałem w necie film "Pamięć Wody" rosyjski film dokumentalny pokazujący jak woda zachowuje się pod wpływem np emocji, modlitwy, muzyki.
Naukowe spojrzenie na niby zwykłą wodę. I jaki ma to wpływ na nas, na zwierzęta i rośliny.
Gorąco polecam.
Tarantella wyskocz na chwile z tego co się dzieje wokół ciebie

Nie wysiadłam, bo mialam dziecko na rekach... a w biegu wysiąść tez sie nie da...
Akurat ta sytuacja... to moze taki przyklad troche naciagniety... ale jest mnostwo innych...
KOlejny... bardzo prosze...
2,5 roku temu - wakacje... planujemy... Mama zaproponowala, zebysmy wszystcy polecieli do Turcji... oczywiście tylko propozycja... po rozmowie z M. doszlismy do wnioslu, ze on raczej urlopu nie bedzie mial, a jak ja mam potrzebe pozwiedzania to mam sobie jechac... no i pojechalam.... raczej polecialam... na 2 tygodnie... 7 objazdu, 7 lezenia... i po 2 dniach sie zaczelo... sprawdzanie, telefony, on robil notatki chyba co ja robie i po no kolejnych dwoch dniach mnie odpytywal... Robil mi pranie mozgu przez telefon. Poniej, jak juz popadalam w paranoje to nie odbieral ode mnie telefonow... Wrocilam po tygodniu... Nie moglam wypoczywac, bo niby jak... nie bylam w stanie... powrot kosztowal mnie bilet + strata kasy za tydzien, ktory mialam jeszcze tam byc...
po powrocie awantura... ze pojechalam... wiadomo po co, bo bez meza... bo jak tak moglam... nie bral pod uwage wogole NASZYCH ustalen sprzed wyjazdu... JAkby mu sie mozg zresetowal i dane zaginely...
Po awanturze ja doszlam do wniosku, ze skoro ja nie moge nigdzie sama jechac, to on tez nie... bo skoro ja wyjechalam "wiadomo po co" to on tez nie pojedzie...
No i trafilo sie za jakis czas, ze chcial pomoc znajomym... nie mieli jak wrocic do anglii wiec zaproponowal, ze ich zawiezie - ja w ciazy w szpitalu... po rozmowie z nimi wszystkimi (M + znajomi) ustalilismy, ze lepiej bedzie jak M zostanie, bo ja jestem w takim stanie, ze bede potrzebowac pomocy. Niby ustalone, a po 2 dniach okazalo sie, ze jestem swinia, ze niekolezenska, bo on nie mogl wyjechac... przeciez mam mame, brata, tesciowa, ktorzy mi pomoga... A maz... ojciec dziecka, ktore nosilam... to gdzie? a na wyjezdzie... i nie zrozumie baran jeden, ze gdyby jechal do pracy, to nie mialabym nic przeciwko, ale przejechac sie zeby sie przejechac... mogl ich zawiezc na lotnisko do katowic... tez bym zrozumiala...
Kolejna historie chcecie...
Eh.... to chyba jeste chore...

Wiecie co... wy wiersze... to ja wam tez cos pokaże...
tu dam wam link do youtube...

http://www.youtube.com/watch?v=IVBn9O0HsiE

a teraz tekst... zakochałam sie w tej piosence...

Upadam, wciąż upadam
I długo lecę w dół
Podnoszę, się podnoszę
Tak wiele muszę mieć sił
Barwy dnia - ja w nich tonę
Myśli wirują po głowie
Chcę się swobodnie unosić
Zrzucam tę betonowe buty

I wiem, że mogę
wiem, że mogę
choć mam pod skórą coś jakby strach
lecz mimo tego wiem , ze mogę
zanurzyć się w bezmiarze dnia

Rozpadasz się rozpadasz
jak kamień toczysz się
na nowo zbierasz w sobie
jak wiele w tobie jest sił
światło niech w tobie plonie
i myśli wirują po głowie
chcesz się swobodnie unosić
i zrzucasz te betonowe buty

I wiem, że mogę
wiem, że mogę
choć mam pod skórą coś jakby strach
lecz mimo tego wiem , ze mogę
zanurzyć się w bezmiarze dnia

MIŁEGO SŁUCHANIA

Madziulek,
Świetna piosenka, a chłopaki ... jak malowanie

Kriss, widziałam, rzeczywiście pozytywne.
Ja jutro pójdę po "Chloe". Podobno też dobra rzecz dla kobiet dojrzałych. No i lubię Julian Moore.
Ja osobiście polecam na każdą okazję i wszystkim mój odstresowywacz z innej półki - komediowej.
"To właśnie miłość" (Love Actually). Znam już na pamięć ale ciągle mnie potrafi podnieść na nogi.

"Do czego służyli mężczyżni? Hmm, do rozrywek dziennych... i nocnych"  (no tośmy się rozerwały)

"Nie ma mężczyzn? A dlaczego tu nie ma okien? A dlaczego tu nie ma klamek?" 

"Teza o tym, że mężczyźni są brakującym ogniwem w ewolucji pomiędzy nami, a małpami da się udowodnić."

"Skontaktowanie się z osobnikiem waszej płci jest awykonalne."

"Miano nas obudzić bez względu na sytuację polityczną. Co mnie obchodzi jakaś wasza wojna?"

Morfeusz, bez obrazy

Tezy numer 3 i 4 nigdy się nie zdezaktualizują, niestety. Chociaż nad trójką jeszcze się zastanawiam, czy aby na pewno?
Niestety, chwila bolesna i: "Nasi tu byli". W komedii gorzka (jak dla mnie) prawda.

"Weź pigułkę" kobieto i do przodu!

A mnie sie podobal "The breake up" bo to o takim kochaniu za bardzo, i o tym, ze trzeba zostawic drania i pojechac na koniec swiata...
"Mnie nie chodzi o to, zebys ty zmywal naczynia tylko o to bys chcial zmywac naczynia"
" pralam, zmywalam, dbalam o ciebie bo myslalam, ze to cenisz a ty nawet nie ceniales za wysoko tego, ze masz mnie"

takie cytaty z pamieci... moze cos przekrecilam
http://www.youtube.com/watch?v=15hw8D9w4s8

"The Angel's Stone " Wiem, ze jest film (ja czytalam ksiazke) ale nie znam polskiego tytulu ksiazki i filmu

"When a man loves a woman"
http://www.youtube.com/watch?v=JZOuM2IIfLs

i koniecznie, koniecznie obejrzyjcie "Chocolat" http://www.youtube.com/watch?v=RpG6BzkMC6Q

http://www.youtube.com/watch?v=_G2ULvpwvkk&feature=related

Tarantella, umiem się śmiać sam z siebie i nie biorę stereotypów do siebie,
I bardzo dobrze zdaje sobie sprawę jak działa przeniesienie.   

madziulek80
czy można zmienić upartego faceta?
oczywiście.
Tylko pytanie czy ty też nie jesteś uparta?
Opór rodzi opór, dopóki jedno z was tego nie zrozumie dalej będziecie się upierać i toczyć wojny.

pierwszy sposób - przyznaj mu racje podczas jakiegoś sporu. zobaczysz co się stanie.
Zatrzyma się i zastanowi. może ja jednak nie mam racji?

Drugie - wyrzuć ze słownika wyrazy "ale", "musisz"' "powinieneś",
zamień je odpowiednio na 'i", "możesz", "mógłbyś"
dodatkowo dołóż do słownika słowa proszę i dziękuje  (zobacz film "pamięć wody")

Trzecia
Ty jako ta lepsza w związku ta która chce zmiany zrób coś takiego
Zapytaj się jaką mała rzecz w sobie możesz zmienić żeby być lepszą partnerką.
O cokolwiek cie poprosi zrób to i trwaj w tym.
Głowę daje ze za jakiś czas zapyta cie o to samo.

Wiem ze to co zaraz przeczytasz jest trudne do zaakceptowania i wiem jak takie postępowanie zmienia ludzi.
Problem nie jest w nim tylko w tobie.
Chcesz go zmienić zacznij od siebie.
Zmieniaj się powoli, maleńkimi kroczkami, zmieniaj się na taką jaką chcesz być.
Traktuj innych tak, jak sama chciała byś być traktowana.

To co dajesz od siebie, wraca do ciebie. Co chcesz żeby do ciebie wróciło?

Mógłbym jeszcze sporo wymieniać przykładów i sposobów.
takich które w jakiś sposób na mnie podziałały.
Ale i tak wszystko sprowadza się do jednego.
"Jedyny bezpośredni wpływ mam tylko na siebie."

No wiec jestem uparta, ale jestem przy tym miekka... upieram sie, ale po gora dwoch dniach ulegam i dla "naszego dobra" poddaje sie i nawet jak wewnetrznie sie na cos nie zgadzam... ulegam...

"Ale" to chyba moje ulubione słowo... Moze powinnam nad tym popracować.

Ja cały czas w tym trwam... cały czas sie podporządkowuje... cały czas robie cos o co on mnie prosi i chyba nawet robie jak mnie nie prosi... Tylko że mam wrażenie, że on tego niedocenia...

Wiesz co... ja bym chciala chyba odwrotnie... zeby on mnie zaczal wkoncu tak traktowac jak ja traktuje jego...
A zmienic sie zniemie... bo nie chce zyc i nie miec wlasnego zdania... bo juz dluzej tak nie moge... jak tylko sie sprzeciwie, to jestm be i fe... bo nie jest po jego mysli...
do tej pory ulegalam dla swietego spokoju...

Tak Morfeuszu, masz całkowitą rację z tą wiarą i niewiarą w siebie. Rzeczywiście złe rzeczy trafiają natychmiast a w dobrych doszukujemy się podstępu.

Chociaż to zależy chyba też od sytuacji lub osoby, która się wypowiada na nasz temat, czy jej ufamy, lubimy.

Staram się nie doszukiwać jakiś podtekstów, ale to nie zawsze jest możliwe. Ważne w odbiorze jest też  nasze nastawienie, nasz nastrój itp.

Betinka,
To niesamowite! Przechodzimy dokładnie te same fazy (równolegle). Mój psychofag stosuje bardzo podstępną grę manipulacyjną - odpychanie, przyciąganie, ale nie zorientował się, że tym razem to ja świadomie uczestniczę już w tym procesie i sama już umiem wpływać na jego zachowania. Recepta jest prosta - majwięcej milczenia i obojętności a ich panika i wybicie z dotychczasowego schematu - gwarantowane i bezcenne. Mnie jest łatwiej, bo mieszkamy już oddzielnie więc wystarczy na niego nie reagować ani samej sie nie podkładać z sms-ami i mailami.
Milczenie i obojętność (a w rezultacie nasza satysfakcja) zasypują i spłycają dół. Strasznie trudna robota ale budująca.
Z drugiej strony - im więcej naszej inicjatywy, łez, natarczywości, co tu dużo gadać, okazywania słabości i zdawania sie na ich zachowania - tym większy dół.
Ja już nie mogę sie doczekać swojego "rozwodu" konkubenckiego - kończymy formalności zw. ze wspólnymi majętnościami i to czekanie jest najgorsze.
Jak już odetnę wszystkie sznurki, to ostateczne "oczyszczenie" się z tego koszmaru ciągłego wykorzystywania mnie, wpędzania w poczucie winy, manipulacji, zdrad i kłamstw będzie łatwiejsze.

madziulek
a kto powieszał, że bycie lepszą żoną oznacza być podporządkowaną i spełniającą zachcianki?
zapytaj go o to zobaczysz co powie?

Co do tego żeby zaczął cie traktować inaczej. Niestety nie ma żadnej zaczarowanej różki która by go zamieniła w księcia. Masz niewielki wpływ na niego. i 100% na siebie.
Zmieniaj se tak żeby podobać się sobie.

Betinka
Masz silę, nie wiesz jak wielką.
A on robi to o ja kiedyś,jak by żona odeszła kto by mnie oprał, ugotował, posprzątał. Odeszła by i co? Wiec próbowałem udowodnić że beze mnie nic nie jest wstanie zrobić. Ja pan a ona niech pilnuje domu i dzieci.
Nie daj się.

Zazdrości, z poleconych przez Ciebie już wcześniej obejrzałam "Sztukę zrywania" (The break up), "Kiedy mężczyzna kocha kobietę" i "Czekoladę".
"Kamiennego Anioła" wypożyczę jutro.
Dziś oglądałam "Chloe" - beznadzieja, aczkolwiek Julian Moore jak zwykle jest klasą sama dla siebie ... zwłaszcza jako kobieta dojrzała.

Byłam dziś w księgarni - upolowałam ostatnią sztukę "Sposobu na kłamcę" (dzięki Niekochana), nabyłam NA STAŁE MIEJSCE W BIBLIOTECZCE Robin Norwood "Kobiety, które kochają za bardzo" no i taki śmieciowy poradnik dla zdradzonych/porzuconych/wyzwolonych z różnymi technikami uwalniającymi od myślenia o psychofagach.
Póki co tylko kontakt z książką i filmem mnie leczy, uspokaja.
Zastanawiałam się po cóż ja w zasadzie kupiłam ten "Sposób na kłamcę" skoro kłamca został kopnięty w dupę i do tej pory leci. Ale zaraz przyszła myś - poczytam, bo a nuż jakiś kolejny kiedyś przyleci i będzie chciał na mnie pasożytować jak ten, to się go łatwiej zidentyfikuje.

Betinka
na początku dla moich chłopaków, później stwierdziłem ze to w sumie wygodne. I wiem co mam a zmiana jest niewiadomą no i bałem się zostać sam.
w końcu atmosfera w domy też była ciężka i stwierdziłem ze to tylko moja wina i jeśli chce normalnie żyć to trzeba coś z tym zrobić.
Zacząłem się zmieniać i żona też w końcu znów ją pokochałem.
a wcześniej no cóż kochałem tylko siebie.

Zazdrość
nie będę próbował ćwiczyć tego mięśnia nie przepadam za sportami
Ale patrząc na taką sytuacje z boku mogła by wyglądać ciekawie, szczególnie mina faceta płaczącego na kolanach, który nie ma pojęcia co się z tobą dzieje.

Popieram cie z tym nie piciem przed jazdą. I jak słyszę takie generalizacje, że wszyscy tak robią to mnie ściska. Ja nie, aż się boje pomyśleć kto jedzie z naprzeciwka i w jakim stanie.

Kochana
Masz racje. Moja praca z uczuciami zaczęła się niedawno, trudno mi nadgoni lata zaniedbań.
Trudno mi zrozumieć wasze uczucia bo po prostu nie jestem kobietą. Co nie znaczą że lekceważę te uczucia.
Co do żony, trapi nie było, nigdy o tym nie wspominała a sam jej nie wyśle to musi być jej decyzja.
Moja przemiana wniosła sporo zamieszania, niepewności, oraz obaw ze teraz jest wspaniale, przygląda mi się uważnie czy nie jestem jak nadmuchana bańka mydlana, że za chwile pęknę i będzie jak przedtem. I wcale si jej nie dziwię. Nadal jest nie ufna, są chwile ze wątpi w moją przemianę.
Dwa dni temu zapytałem ja co mogę zmienić w sobie żeby być lepszym mężem. Poprzednio był ciąg życzeń, teraz potrzebuje czasu na zastanowienie,
Napisze wam co mi odpowiedziła.

Z Aztekami fakt nie trafiłem.
a raczej zaplątałem się bo nie napisałem wszystkiego co mi w duszy grało
watek jest o kochaniu za bardzo, a ja wyskoczyłem z miłością
a to wielka różnica.
napisze o tym jak to widzę w poniedziałek, jeśli chcecie.
A teraz lecę do domu naprawiać dalej to co popsułem, a raczej być tam gdzie powinienem.

Kochana dziękuje za to co napisałaś o mnie.

Morfeuszu Drogi,
Będę złośliwa, choć, podobnie jak NIekochana, żywię do Ciebie sympatię
Myślę, że prędziutko byś zrozumiał wszystkie te uczucia, gdyby Twoja żona zrobiłaby Ci to samo. Bo, wiesz, syty z głodnym nie mają sobie nic do powiedzenia.

Mam kooleżankę Zuzę. Jej związek jakiś czas temu chylił się ku upadkowi i zastanawiała się nad zdradą, którą sama sobie tłumaczyła jako chęć sprawdzenia, czy z innym mężczyzną będzie jej tak samo, czy może jednak lepiej niż z aktualnym. Zaniepokojona jej stanem popełniłąm coś pod roboczym tytułem "Zapach cynamonu". Myślę Morfeusz, że znajdziesz tu coś dla siebie.

Trochę to długie, ale może moderatorzy mnie nie pogonią, a Wy wszyscy nie uśniecie

Zapach cynamonu
Mam alergię na Cinnamomum verum. Nigdy nie znosiłam zapachu cynamonu. Pod żadną postacią. Posypka na szarlotce, grzaniec, pierniczki, świece zapachowe, potpouri. Zawsze wyczuwam tę substancję w najmniejszych nawet ilościach, natychmiast zaczyna mnie boleć głowa a po dłuższej chwili dostaję mdłości.
Pytałaś, więc odpowiadam - zdrada ma zapach cynamonu. Jest słodka, egzotyczna, ciężka, zmysłowa i ma sens tylko jako dodatek, szczypta ? nie więcej, bo zdominuje potrawę. Ze zdradą jednak często bywa właśnie tak, że nikt nie wie, ILE TO SZCZYPTA. Każdy wie, ile to kilogram, ale szczypta to dla niezawodowca abstrakcja.
To, czego w zdradzie najbardziej nie lubię to przejmujące, wszechobecne i falujące uczucie strachu. Niektórych właśnie to kręci, a mnie ? chyba upadla. Nie jest to ten sam zwierzęcy strach, który czujesz uciekając w ciemnej ulicy przed napastnikiem. To jest ten strach, którzy sobie ludzie fundują za własne pieniądze i na własne życzenie na przykład wchodząc na ostrą kolejkę górską albo skacząc ze spadochronem. Strach dla fun?u. Strach przeplatany z uderzeniami ciekawości i pożądania do tej nowej, obcej, cudzej, innej osoby daje mieszankę trudną do zniesienia ? a jednak wciągającą.

Na początku są wątpliwości, opory, jak sznurki ciągnące cię w dwa przeciwne kierunki. Potem coś pęka. Tak naprawdę trzeba niewiele. Od momentu odebrania (a może nadania) pierwszego sygnału w zasadzie wiesz, że tak naprawdę nie będziesz z tym walczyć, ani się opierać, tylko musisz w sobie wymościć właściwe podłoże psychologiczne ? usprawiedliwienia, wykręty dla własnego biednego sumienia, które z początku jeszcze się agonalnie rzuca przyduszane poduszką. Zaczynasz gromadzić potrzebne argumenty ? każda domowa sprzeczka, każda krzywa mina ?tego tu?, każda jego prawdziwa i wymyślona przewina, zaniedbanie ? wszystko się nada, żeby tylko dać sobie prawo do wpuszczenia przez tę szczelinę myśli ? nie mogę w tym dłużej tkwić, mam prawo do zmian ... a przynajmniej do chwili zapomnienia.
Potem sprawy toczą się jeszcze przez chwilę z dopuszczalną prędkością ok. 50 km/h, ale ?kop? jest już tylko kwestią czasu. Jeszcze jedziesz na półsprzęgle, albo udajesz, że hamujesz silnikiem, ale tak naprawdę oczami wyobraźni już widzisz siebie mknącą Bugatti Veyronem 400 na godzinę. Na tym etapie już nic cię nie powstrzyma. Dalej wszyscy kochankowie świata i dziejów mają historie tyleż wyjątkowe, co ? identyczne. Różnice są tylko techniczne.

Sto lat temu zdrada była łatwiejsza ? wystarczyło nierozpoznanym dotrzeć do miejsca schadzki a listy od kochanka/kochanki schować zawinięte w dużą męską chusteczkę za dębową szafą albo spalić w kozie i tyle ? żadnych śladów, żadnych obaw, żadnych lęków nocnych. A jeśli nawet i kto coś widział ? to przecie to tylko złe ludzkie języki nagadują.
Kochankowie XXI wieku mają się gorzej. Teraz zdrada jest ogromnym przedsięwzięciem logistycznym. Do ogarnięcia jest komórka, skrzynki pocztowe, komputer, szybkostrzelne, niezważające na tajemnicę aparaty cyfrowe, zakładowe kamery w hotelach, fotoradary robiące niewygodne zdjęcia. Trzeba zapanować nad ogromną ilością składowych ? wyciszenie telefonu po przyjściu do domu, czyszczenie elementów wysłanych, odebranych, połączeń przychodzących i wychodzących, kasowanie raportów dodatkowych, zmiana haseł, dezynfekcja folderu ?Moje obrazy?, ciągłe oddawanie samochodu do myjni, żeby go oczyścić z niepożądanych włosów i zapachów. Z początku jednak bilans jest dodatni. Przeglądasz się w jego zachwyconych oczach, znów stajesz się piękna i robisz wszystko, żeby dalej pięknieć, ? żeby zachwytu było więcej, więcej , więcej!  On cię słucha i słyszy. Ona zapamiętał, jaką ostatnio czytałaś książkę, on zawsze znajdzie czas i inwencję twórczą, żeby do ciebie napisać coś, co spowoduje, że ciepło rozlewa się po twojej miednicy. To on powiedział ?nie jesteś idealna, ale idealnie ci z tym do twarzy?. I on też w twoich oczach staje się coraz bardziej intrygujący, właściwy, taki pasujący. Nagle okazuje się (czego wcześniej nie dostrzegałaś), że w jego sylwetce, głosie, wypowiedziach jest jakiś fantastyczny męski rys, którego (zdołasz to sobie wmówić) zawsze ci brakowało w innych mężczyznach. Więc póki co jesteś na plusie. Wszystkie niedogodności techniczne zretuszowane są tymi wszystkimi odkryciami.

[Wtręt pozornie nie na temat]
Kiedy byłam małą dziewczynką, podczas wakacji na działce z nudów podczas podlewania trawnika w suche dni często bawiłam się wężem ogrodowym. Swoją chudą plaskatą stopą w za dużych plastikowych różowych sandałkach kupionych na wycieczce z rodzicami w Jugosławii nadeptywałam na wąż aż powstawało zgrubienie ze zbierającej się pod ciśnieniem wody; wtedy podnosiłam stopę i nagromadzona woda wystrzeliwała z końcówki węża z ogromną siłą. Z jakichś niejasnych względów to zjawisko fascynowało mnie niemal naukowo. Potrafiłam tak stać dłuższą chwilę przy podlewaniu tego nieszczęsnego wysychającego trawnika i cyklicznie naciskając tą stopą w sandałku na wąż balansować pomiędzy ryzykiem rozerwania węża a próbą uzyskania jak najdalszego wyrzutu skumulowanej w bąblu wody. No i kiedyś oczywiście ten wąż wybuchł. Awantura była kosmiczna, bo taki wąż w tamtych czasach to był deficyt na skalę całego kraju.
[Koniec wtrętu]
Cały urok zakamuflowanego romansu polega na tej samej cykliczności. Przez jakiś czas ty i ?ten tam? kumulujecie w sobie ?bąbel? pisząc najeżone tłumioną erotyką maile, smsy, niezauważalnie dotykając swoich ciał w większych i pozornie niczego nieświadomych skupiskach ludzkich. Potem przychodzi ten moment ? wchodzicie rozedrgani do hotelowego pokoju (albo jego chwilowo wolnego domu), tyleż niecierpliwie co czule zrywacie z siebie ubrania, potem seks pod prysznicem----dwugodzinna rozmowa o tęsknocie-----seks na stole kuchennym---- dwugodzinna rozmowa o nieznośności tego stanu----seks na łóżku----czterogodzinny sen---- seks pożegnalny. Za każdym razem konfiguracja jest może trochę inna, ale sens emocji w zdradzie jest ten sam ? bąbel wybucha pod wielkim ciśnieniem. Oszołomienia wywołanego tą erupcją rzecz jasna nie jesteś w stanie nawet zestawić z tym prawdziwym codziennym życiem. Ta erupcja odurza i uzależnia. Zaczyna to nawet przypominać UCZUCIE. Tyle tylko, że wygenerowane w sztucznych warunkach nie ma nic wspólnego z prawdziwym uczuciem, tak samo jak podlewanie trawnika z wykorzystaniem ?wystrzałów wodnych? nie ma nic wspólnego z podlewaniem ? a raczej dewastuje trawnik wyrywając pod ciśnieniem całe kępy trawy.

Jednak brniesz w to dalej. Z czasem ta zabawa zaczyna pochłaniać tak ogromną ilość czasu, myśli i zaangażowania, że w pewnym momencie staje się częścią osobowości, staje się rytuałem jak wieczorny prysznic, jak poranna kawa w biurze, jak wieczorny drink. Zaraz po przebudzeniu trzeba po kryjomu sprawdzić smsy, potem w pracy ? mailiki_romansiki ? odebrać, odpisać, potem znów smsy, w drodze do domu ? wyczyścić telefon, w drodze z randki ? przegląd swetra i siedzeń w samochodzie, wieczorem znów odebrać i napisać czułego maila i tak bez końca ?. To wciąga, to staje się częścią ciebie.

Nie zastanawiasz się, co zrobisz z tym drugim/albo z tym pierwszym/ życiem i nawykami z nim związanymi, kiedy/jeśli TO się skończy. Z dnia na dzień w to wchodzisz głębiej i głębiej, to się zwyczajnie bezrefleksyjnie dzieje. Wydaje ci się, że nad tym wszystkim panujesz, ale przychodzi taki moment, że tego wszystkiego staje się za dużo ? korespondencji (sprawdzasz po kilka razy, czy wysłałaś do właściwej osoby), legend opowiadanych ?temu tam?, kłamstw wymyślanych dla ?tego tu?. Kiedy na domowym komputerze ukradkiem pisujesz maile do ?tego tam? ręce drżą, oddech jest szybki, każdy domowy odgłos wywołuje panikę - uszy zyskują nową funkcjonalność - radarów nastawionych na każdy ruch ?tego tu?, żeby odpowiednio szybko, ale bez demaskującego popłochu zareagować, jeśli wejdzie znienacka do gabinetu. ?Ten tu? z wolna staje się wrogiem z samego tylko powodu, że (choć na twoje własne życzenie) prowadzisz z nim regularną walkę podziemną i twój stres przy tym wygenerowany staje się JEGO WINĄ. Musisz się ciągle pilnować ? 24 godziny na dobę jesteś w stanie gotowości bojowej.

Po jakimś czasie myśli się komplikują, bo twój umysł chce pójść po jakiejś prostej i wymusza na tobie podjęcie procesu decyzyjnego. Zaczynasz się zastanawiać nad rzeczami, których na samym początku w ogóle nie brałaś pod uwagę. A może jednak z ?tym tam? byłoby już na zawsze tak ekscytująco, jak jest w tych krótkich chwilach, kiedy jesteście sami i tak romantycznie, jak w tych długich chwilach, kiedy ze sobą nie jesteście? I już za chwilę nakładają się na to myśli, że być może ?ten tam? nie jest lepszy od ?tego tu? a jedynie INNY. A jeśli tak, to po co cała ta zabawa; żeby za kilka lat przekonać się, że ?ten tam? stał się ?tym tu? tyle tylko, że w trochę innym stylu ? a może znacznie gorszym stylu? Chociaż odganiasz od siebie tę myśl, to sen zaczyna być coraz krótszy. Skraca go tyle elementów ? strach, wyrzuty sumienia i obrzydzenia do siebie, wątpliwości.

Jest też coś, czego nie planuje żaden kochanek/kochanka świata. Najobrzydliwsze są te momenty, kiedy zaraz po pożegnalnym pocałunku z ?tym tam? biegniesz przesiąknięta czułością i wyrzutami sumienia do ?tego tu?. W tych momentach myślisz o nim z taką tkliwością, oddaniem i wzruszeniem, że jesteś niemal gotowa skończyć z tamtym światem. Nie mija jednak dzień, dwa, jak dokładnie te same uczucia włączają się na myśl o ?tym tam?. Zaczyna się horror rozdwojenia jaźni, życia, światów. Powoli zakrada się element destrukcyjny - im więcej życia wkładasz w ten równoległy związek, tym bardziej masz wątpliwości, kim ty sama jesteś NAPRAWDĘ. W końcu przemęczona i zdezorientowana znajdujesz się w martwym punkcie, w którym zaczynasz czekać, aż ktoś lub coś rozwiąże tę sytuację za ciebie. Z jednej strony boisz się tego a z drugiej już czekasz na to. Wyobrażasz sobie, że ?ten tu? wpada do podwarszawskiego domu ?tego tam?, i zastaje was in flagranti podczas waszych igraszek w wannie, albo nakrywa was podczas romantycznej kolacyjki w jakiejś małej knajpce. Tyle tylko, że kiedyś bałaś się zdemaskowania a teraz masz już na nie nadzieję. Niech cokolwiek się wreszcie rozwiąże, w dowolnym kierunku, ale niech TO się skończy.

W międzyczasie być może zdarzyło się już coś jeszcze, czego nie przewidziałaś. Nie jesteś szkolona przez stazi ani mossad. Im bardziej wydaje ci się, że opanowałaś logistykę podwójnego życia, na tym większej ilości płaszczyzn niezauważalnie wpadasz. To nie są wielkie rzeczy, ale ?ten tu? zaczyna je dostrzegać ? drobne nieścisłości chronologiczne, mowa ciała, kiedy kłamiesz, subtelne zmiany nawyków, przyspawana do ciebie na stałe komórka, to jak niecierpliwie i z jakimś dziwnym podnieceniem zbierasz się na niektóre szkolenia, to jak się z nim kochasz, wyraz twojej twarzy z wieczora, to chroniczne zniecierpliwienie przeplatane zamyśleniem lub wręcz rozmarzeniem, jakaś ogólna zmiana fizyczności i ? zapachu twojej skóry. A na końcu pojawia się decydująca wskazówka ? już ją kiedyś TAKĄ widziałem, czułem TEN zapach jej skóry ? na początku naszej miłości. W tym momencie w jego głowie włącza się wielka miażdżąca jasność ? już wie wszystko, chociaż nadal nie wie nic. Od tego punktu już bardzo blisko do tego, żeby podjął decyzję o zakupie własnego węża ogrodowego. Ty nie zauważasz tego zachodzącego w nim procesu. Nie jesteś już nastawiona na odbiór pochodzących od niego sygnałów? zamknęłaś się na nie. Jesteś rozkojarzona, podzielona na dwa światy, twój RAM i receptory nie mają już wolnych zasobów na obróbkę niuansów. Możesz panować nad logistyką, ale nie nad takimi subtelnymi sprawami, bo stałaś się ? sensualnie toporna mimo nagromadzenia uczuć a może raczej przez ich agresywny natłok.

Czasem, nie każdemu jest to dane, ale czasem przychodzi takie zbawienne COŚ. Na skutek powolnego procesu przytomnienia (chemia) albo wybuchu jakiejś dramatycznej okoliczności, dostrzegasz, że ?ten tam? był tylko elementem wzbudzającym, że na jego miejscu mógł być każdy i nie chodziło konkretnie o niego tylko o ten ożywczy pakiet emocji. Nagle ku swemu przerażeniu WIDZISZ, że ta fascynacja jest jak sztuczny miód ? niby ta sama konsystencja i lepka słodycz, ale zero wartości ? oszukaństwo mimo nawet najszczerszej twojej wiary (a może nawet tej samej wiary ?tego tam?) w autentyczność tego wszystkiego.
Może się zdarzyć, że ta refleksja przyszła za późno, bo ?ten tu? nie zechciał na ciebie czekać i jedzie już swoim Bugatti i zbliża się do 400 km/h z jakąś swoją ?tą tam? na fotelu pasażera. W tym pędzie nie usłyszy jak do niego krzyczysz, że wolisz miód gryczany ? i pomidorówkę, byle z nim. Nie usłyszy, jak mu nucisz piosenkę Kiljańskiego i Kyah ?wokół wzburzone morze, tylko twoja dłoń -stały ląd / dziś oprócz ciebie, wiem, nie mam nic?. W tym układzie twoja niewierność ma szansę stać się chusteczką Friedy z Balu u Szatana Bułhakowa. Co dzień rano do końca wszechświata będziesz się budzić i widzieć tę chusteczkę na swojej nocnej szafce. Będziesz ją próbować spalić, pokroić, zakopać, ale następnego poranka znów będzie tam leżeć i wypalać ci duszę.
Jest też inny wariant. Istnieje przecież taka możliwość, że ?ten tu? jednak cię usłyszy i zrobi z narażeniem życia wielki drift w twoim kierunku wyrzucając po drodze pasażerkę w biegu. I, wiesz, nagle z obrzydzeniem do siebie zdajesz sobie sprawę, że nadal nie możesz sobie ufać. Nadchodzi chwila, w której ? znów zaczynasz odczuwać pokusę ? jeden mailik, jeden mały esemesik. Tak ci tego brakuje. Organicznie, na poziomie komórkowym odczuwasz niedobór tamtych rytuałów. Tak długo zachowywałaś się jak tłuścioch, który pochłania wielokrotnie więcej jedzenia, niż potrzebuje jego organizm. Dwa życia na jedną osobę to dużo. Rozciągnęłaś sobie emocjonalny żołądek, nie dbając o to, że kiedyś, żeby wrócić do prawidłowej wagi będziesz zmuszona ten żołądek obkurczyć, że kiedyś, jeśli zdecydujesz się na jedno z tych żyć (obojętnie które) będziesz na głodzie i detoksie razem wziętych. Ale kto to wie, czy będziesz chciała się odchudzić, czy jednak pozostać emocjonalnym tłuściochem.

[Przypowieść ? Wieża z widokiem na raj]
Jest taka legenda o mężczyźnie i kobiecie. Kiedy się ze sobą związali dostali od Boga dom w postaci bardzo wysokiej wieży i po pęku kluczy. Ze szczytu wieży rozciągał się widok na raj i po wejściu tam mieli osiągnąć stan wyjątkowej szczęśliwości. Wieża była piękna, miała wiele komnat, w których mogli mieszkać i rozkoszować się życiem w drodze na samą górę, gdzie i widok i komnaty były najpiękniejsze. Warunek był tylko jeden ? na szczyt mieli dotrzeć razem. Zadanie było o tyle trudne, że co kilka pięter były drzwi, które trzeba było otworzyć, żeby kontynuować wspinaczkę. Każde z tych drzwi natomiast miało dwa zamki ? do jednego klucz miał ON, do drugiego ? ONA. Skutkiem tego, jeśli któreś z nich nie miało ochoty iść dalej, bo było za leniwe, rozmyśliło się albo zamarzyło o kimś innym, wówczas to drugie, nawet jeśli bardzo chciało dojść na szczyt, to w pojedynkę ?całowało klamkę? na kolejnym poziomie. Mogło się tam rozlokować i czekać albo zejść o poziom niżej i próbować na tyle porozumieć się z drugą stroną, żeby zechciała z nią wyruszyć w dalszą podróż. Był też trzeci wariant ? zejść na sam dół i poszukać nowego partnera do wspólnego pokonania tych schodów i wejścia na szczyt. Ryzyko jest ogromne - jeśli wybierze się niewłaściwego partnera albo nie umie się porozumieć z tym właściwym, to można chodzić po tych schodach ciągle i ciągle od pierwszego do piątego a może i dziesiątego piętra, ale nigdy nie dotrze się do penthousa z widokiem na raj. Na samą górę docierają tylko dualne monolity.

Tarantella,
Dobry Duszku przy tym, co napisałaś nie można zasnąć. To krzepi, daje siłę, skłania do przemyśleń. Cudowne.
Wiele w Tobie mądrości i siły.