Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

Praca, praca, w domu jestem wieczorem.bczasem nie mam siły ruszyć palcem.

Oczywiście, że boli.
Kilka dni temu widziałam się z 90 letnią kobietą. Wspominała męża, który odszedł od niej wieki temu (jej najmłodszy syn miał wtedy15 lat), jego kochankę. Powiedziała też, to boli, mimo upływu lat to nadal boli.
Tak chyba właśnie jest, że jak zaznamy mocnego bólu (krzywdy), nie możemy wybaczyć a w rezultacie zapomnieć.
Nie pierwszy raz spotykam się z opowieściami wiekowej pani o zdradzie męża  i jej bólu. Pamiętają więc nie wybaczyły.
Wybaczyłam sobie, nie jemu. Czy kiedyś mu wybaczę? ....... ???

Wiesz Anstawio zmiany nie mają nic do bólu. Zmieniam swoje życie, odnajduję radość. Cieszy mnie słońce, przebywanie z ludźmi, wyjazdy, rozmowy z dziećmi. Właściwie to sam fakt, że mam je mnie cieszy , ale nie będę ukrywać, że nadal boli. Jednak jest we mnie ból i pamięć różnego rodzaju zdrad, słów, min, czynów. Cieszę się , że nie jestem z nim, nie tęsknię, ale nie mogę uchronić się przed wspomnieniami. One mimo wszystko wracają i to przy różnych okazjach. NAwet dzisiaj rozmawiając z kuzynką usłyszałam od niej, że mąż jej mówi, "nie strzelamy do tej samej bramki"  i wróciło w oka mgnieniu, " ty nie jesteś moim przyjacielem!!! CZuję, że jesteś moim wrogiem!!!". Tysiące razy to słyszałam i zawsze było to krzywdzące mnie i zawsze bolało. Mimo powrotów do przeszłości nie są one traumą, bolą, ale dają żyć
Zmieniać więc się da z bólem, powracającymi niemiłymi wspomnieniami I nikt nie obiecywał, że będzie łatwo

Napisałam, że warto zmieniać, pomimo strachu i bólu.
Warto pamiętać, ale po co rozpamiętywać... 100 lat?
Chociaż, może inaczej się myśli, jak się ma dzieci?
Mój teść powiedział kiedyś, że iść z inną kobietą do łóżka, to nie zdrada. Zdrada, to zostawić żonę z dziećmi i odejść do innej... Oburzyło mnie to,bo dla mnie i jedno i drugie to zdrada.

Prosto z mostu trafia tylko do tych, które już widzą, "że coś nie halo" z ich związkiem i nimi. NA innych to nie działa. Sprawdziłam

Zakończyłam z nim życie 11 marca 11 r. a filmy kręciłam jeszcze czas jakiś. Mówię poważnie ! Jeszcze jakiś czas bywało, że wyć mi się chciało za złudą jaką sobie stworzyłam. Chciał wrócić, nie przyjęłam go, ale wyć mi się chciało!  i nawet koleżankę prosiłam, by napisała mi, że głupia jestem, głupia jak but. Napisała. Ulżyło mi. Potrzebowałam takiego "kopa"  
TAk dzisiaj obserwując swoje dawne życie z boku, nie miałabym żadnych złudzeń, że wiać trzeba, bo facet nie jest do życia, ale.......ale jak skarżą mi się koleżanki na mężów i swój los a ja DELIKATNIE sugeruję lub prosto z mostu im mówię (jedna zrobiła mi awanturę więc teraz już tylko sugeruję ), że ich narzekanie ich życia nie zmieni, nie słyszą co mówię, nie rozumieją, a może nie chcą. Nie widzą, że ich małżeństwa to porażka..... one domagają się cudów.....wiem, że trzeba sięgnąć swojego dna, żeby "obudzić' się i spojrzeć REALNIE. JA już to wiem.

To, że ze związkiem i z partnerem jest coś "nie halo", ja wiedziałam od dawna. To, że ze mną jest coś nie tak, zrozumiałam dopiero niedawno.
Mało jest kobiet, które decydują się odejść od partnera. W realu nie znam takiej kobiety. Szkoda Dlatego tu wciąż jestem
Ostatnio, koleżanka narzekała, że jej facet pije. Ale ona go nie zostawi, ze względu na jego duże zarobki. Ponarzekała na niego, rodziców, siebie. Za tydz mi napisała, że mają skierowanie do szpitala na in vitro, bo nie mogą mieć dzieci. Szok! I zaczęła mi pisać, żebym nie skreślała M ze swojego życia. To dobry chłopak tylko ma trudny charakter
Taaa, koleżanki. Co druga to mądrzejsza

A jak on straci prace to o aborcji Ci zapewne napisze
Ochhhhh te baby

Ale ja pisalam o bolu jaki wystepuje po poznaniu prawdy o sobie !!!! Jaka ja jestem !!!! To nie on tylko zly !!!
Ja karaluch, ktory tez sie nie chcial zmieniac !!! Bo on mial sie zmienic !!!
JA !!!!!!!!! Prawda o mnie BOLALA MNIE !!!!
A ja nie wiem czy ja mu wybaczylam czy nie. Nie wazne to dla mnie w tym momencie. Ja juz pisalam, ze ja mam uczucie wstydu, ze z nim bylam !!! Wstydze sie, ze bylam glupia, slepa taka robaczywa w glowie !!!!
I taka klamczucha wobec siebie!!! Oszukalam sama siebie !!! To moj wstyd !!! Juz prawda  nie boli ale wstyd zostal !!!

Misiu drogi Czasem trzeba się ocknąć Nawet by wypadało zleźć z tego wyrka

Do siebie
Przeciez jestem w stanie pracować tylko w kręgu własnego wpływu. A wpływ to ja mam jedynie na siebie
Ja się obudziłam do siebie - a bycie sobą, to naprawdę szczęście A poznawanie siebie????
Jaka satysfakcja? Łoj

Ja tam sobie zdaję sprawę, że jeszcze troszkę popaprana jestem - karaluchowata poniekąd Ale przynajmniej staram się na to zwracać uwagę i trzymać młoteczek do walenia po głowie cały czas w dłoni

Ale ja już jestem dawno za zakrętem

NIGDY  NIE WOLNO ZAPOMNIEĆ.
Bo wtedy powtarza się te same błedy w innej otoczce

Twoja pamięć niech będzie Twoją siłą

Prosto z mostu szokuje i prowokuje nas takich "wkr..." do myslenia !!!!
Na innych "nieuswiadomionych" to nic nie dziala !!! Ani prosto z mostu ani z pod mostu
Tylko skok z mostu moze im pomoc

Taaak...
Mnie samej jest sobie trudniej wybaczyć - niestety.
Jemu wybaczę Bo po prostu jest inny. Jak rozumiem słowo inny - to moja sprawa
Ale ja tak inna jak on nie jestem Dlatego mnie będzie ciężej wybaczyć sobie po moich przeżyciach a przede wszystkim po tym, co myślę, myślałam i wiedziałam
Taka naga prawda
A on? Ano cóż
Nie jest mną a to nie jest moja sprawa. Ważne, że ja staję się na powrót sobą
Nie biorę odpowiedzialności za kogokolwiek poza moimi dziećmi - aż nie pójdą "na swoje".
Za resztę nie jestem w stanie wziąć odpowiedzialności

Jestem w stanie pracować tylko w kręgu własnego wpływu

Wybaczanie sobie- hmmm...nieodkryty przeze mnie temat. Ja wciąż nie mam do siebie żalu o nic.
???

Czyli masz zal do innych XXX

Ja tam nie zamierzam ich do mostu prowadzić, na poręczy sadzać ani z niej znosić
Mam to czasami, ale staram się nie reagować
Każdy ma swój sposób na życie, świata nie naprawię, siebie jestem w stanie
Można coś wtrącić, ale zaraz za tym wtrąceniem lepiej się usunąć i dać czas na wystąpienie czystej żywej reakcji.
Jak wystąpi - rewelacja. Jak nie - nie moja sprawa, nie mój ból, nie moje życie. Czasem umiem nawet nie słuchać

Anstawia, ja sobie zafundowałam powtórkę z rozrywki w zdecydowanie bardziej dosadnym wydaniu. Po pierwszym małżeństwie - zostałam na służbowym mieszkaniu po tacie i bez dzieci. Tylko dwa lata, łatwo poszło się rozwieść. Jak teraz - to juz się orientujesz, co sobie narobiłam - pomimo długiego okresu dochodzenia do siebie. Dlatego tak się trzymam powiedzenia - pamiętam i nie zapomnę.
W moim wydaniu za kolejnym razem - no nie wiem do czego by doszło....
Siebie mam utrzymać w ryzach! Jak sobie poradzę ze sobą, dam radę z naszym życiem we cztery - ja i dzieciaki
Ale najważniejsze - to ja i moja nieumiejętność ogarnięcia się.

Lepiej już Ty kochana nie odkrywaj tego zagadnienia, co?

Kolorowych snow dziewczyny Niech wam sie motylki przysnia

Kochana Happy, sobie to ja wybaczyłam.
Zmieniał się w związku on, zmieniałam ja. Kiedyś byłam przebojową, odważną, wesołą dziewczyną. Nie muszę Ci chyba pisać, jaka stawałam się, kiedy moje życie z roku na rok waliło się, sypało w gruzy. Kłamstwa wychodzące na jaw, zdrady, agresja a ja coraz słabsza, smutniejsza, przerażona, bezradna, aż zmieniłam się we wrak człowieka nie widzącego sensu życia.
Zmienił się i on, z uroczego charyzmatycznego dżentelmena, w chama bez skrupułów.
Owszem bolała mnie prawda o sobie, ale prawda o nim mnie powaliła !!!!!! Wszystkie niejasności z naszego życia w jedną sekundę stały się jasne i miałam pewność, że życie dzieliłam z zaburzoną osobą, chorą, która chciała mojej śmierci a los dzieci miała gdzieś. Nie zrozumiesz tego, to trzeba przeżyć, by zrozumieć. Dzisiaj wiem, że jest jaki jest i wiem do czego dąży i wiem, że żadne słowo mówione przez niego nie jest prawdą i wiem, że bez skrupułów jest facet. Wiem, że dzieci nigdy nie będą mogły na niego liczyć, ba ! on jest zagrożeniem dla nich. One mają tego świadomość i to są i ich wnioski. Jaka bym nie była, głupia. ślepa, głucha to i tak nie ważne, bo ja mam z tym człowiekiem dzieci i zafundowałam im ojca jakiego zafundowałam. Winna jestem im obronę przed nim.....i robię co w mojej mocy. Dzieciaki mi wybaczyły (czuję to :) ), wybaczyłam i ja sobie.
  Piszesz o wstydzie. Ja mam dzieci, którym zafundowałam "zwichrowanego" ojca i musiałam  wyjawiać im wiele prawd i przeprosić..... i masz rację, wstydzę się, ale tylko przed swoimi dziećmi , bo one dawno widziały, że jest coś z nim nie tak. One, ja nie. Znajomi również nie widzieli jego "zwichrowania". Wierzyli mu, dawali naciągać na wspólne "biznesy". Kiedy już znałam prawdę nie czułam wstydu, raczej przerażenie i chciałam jednych z tych znajomych właśnie "rozpracowywanych" przez niego, ostrzec. Uwierzyli i dziękowali i nie było im wstyd, że dali mu wiarę i dali się wciągnąć w "biznes życia". Byli uświadomieni i ostrożni i mimo wszystko za ten biznes płacić będą chyba do końca życia. Mają się wstydzić ? Nie kochana !!! Padli ofiarą potwora w masce zdrowego człowieka. Nie kochana, nie wstydzę się i ja !!! Nie przedstawił mi się, nie powiedział kto zacz, udawał,rozumiesz grał normalnego człowieka. Ja mam się wstydzić ? On powinien ! Krzywdził bez skrupułów....to on powinien się wstydzić.
Kłamczuchą byłam wobec siebie, ale najgorsze, że byłam nią wobec dzieci. Kłamałam im świadomie. Chciałam uchronić. Po rozstaniu wiele musiałam ujawnić i wiele rozmów z nimi przeprowadzić.....

Po Twoim poście wiem, ze nie wybaczyłaś sobie........ HAppy dlaczego okradziony np. mój syn ma się wstydzić. CZy wstydzić się ma kobieta z premedytacją i w wymyślny sposób zwabiona i zgwałcona ? Czy osoba, która zaufała, bo miała podstawy żeby ufać, została nabita w butelkę ma się wstydzić ? Wstydzić się ma ofiara czy sprawca ?
Nie wstydzę się, miałam podstawy, by ufać. Zadziałał poprzez manipulację, w tym jest artystą. Jestem ofiarą i nie wstydzę się tego.
Sekty - czy wiesz, że ich przywódcy to psychopaci, którzy wykorzystują manipulację. Nigdy nie przyszło mi do głowy by myśleć o członkach sekt jako o ludziach naiwnych, śmiesznych. Raczej dostrzegam "geniusz" w ich guru.
Wiem, że zmanipulować dają się miliony ludzi....... a może to pieprzeni psychopaci są normalni. Może to my z uczuciami jesteśmy wadliwi. Może trzeba być szują, draniem, zbokiem, zwyrodnialcem. Oni nie mają uczuć i nie wstydzą się.......

Nie biczuj się Happy! Wybacz sobie! Jesteś ofiarą a nie głupią prostą babą naiwniaczką ;) :)
Ofiara nie jest śmieszna. Jest psychicznie poharatana, rozbita i latami podnosi się, leczy.
Jesteś ofiarą Happy, wybacz sobie !

Zofio zgadzam się w 100% z Twoimi zdaniami na temat wstydu.
Miałyśmy w głowie cechy "ofiary" i padło na nas. Ale teraz się z tego wygrzebałyście, ja powoli się wygrzebuję i to jest najważniejsze.
Też kłamałam, oszukiwałam innych, że M nie pali trawy. Wtedy wydawało mi się, że tak jest ok. Teraz bez problemu mogę mówić, że on pali, ale co z tego? Jakie to już ma znaczenie? Innym nic nie muszę tłumaczyć ani wmawiać.
Miłego dnia!

Trochę tych kobitek spotykam na codzień. Problem w tym, że według mnie, większość żyje w toksycznych związkach. Narazie trudno mi dostrzec zdrową relację.

Ja czasu nie mam i siły, kołowrotek.
Nie bardzo rozumiem o co Ci chodzi.

Czasem poznanie kogoś daje nam siłę i odwagę.
Z zewnątrz może być to różnie odbierane, jako zdrada itp. Ja to przeżyłam i wiem.

Dziewczyny chcą pisać prosto z mostu hehehe

Hm... ciężka praca wzbogaca. Praca jest dobra, nie ma czasu na myślenie
Trzymaj się :*

A mnie nie ma no - źródło nieodkryte?

Fajnie tak pobyć razem

Nie doszukuję się tych cech u ludzi, ale jestem ostrożniejsza i wiem czego trzeba się wystrzegać.

Masz prawo się obawiać - to już wiesz. Co do zaufania.... Wiesz - nie wiem. Jakoś tak staram sie sobie wytłumaczyć, że na zaufanie pracuje się latami i że takowych wniosków, czy komuś ufam wolałabym nie wyciągać jeszcze. Bo jeszcze nie wiem, co jest prawdą a co może być fałszem, przykrywką, kłamstwem.
Nie wiem czy oni mają intencje
Ja myślę, że ludzie mają jakieś swoje pomysły, zamierzenia, plany i po prostu składają nam propozycje.
My je rozważamy i staramy się dokonać rozsądnego dla siebie wyboru.
Oni nie robią nic dla nas.... Jeśli ktoś coś robi dla nas, to my same
Więc chyba nie chodzi o intencje - oni dla swojego dobra złożyli Ci propozycję. Ale nie doszukuj się w nich chęci pomagania Tobie za wszelką cenę. Oni chcą być może wykorzystać szansę zatrudnienia kogoś wartościowego - z korzyścią dla swojej działalności.
Jeśli będziesz uznawać czyjeś propozycje tylko za chęć pomocy Tobie, to to chyba dalej będzie szukanie pomocy w kimś. Już co prawda nie w mężczyźnie, który okazuje się toksykiem, tylko po prostu w kimś. Ja miałam tak, że z ramion w ramiona uciekałam. Teraz "ramiona" jm chce mi na siłę zastąpić "przyszywana" babcia maluchów. Ja nie chcę, nie absolutnie.
Ja muszę nauczyć się żyć sama, odpowiedzialnie i konsekwentnie. Dawać radę z codziennością. Nie wieszać się na kimś.
Nie oczekiwać że ktoś przeżyje życie za mnie. Że ktokolwiek na tym świecie jest zobowiązany do pomocy mi albo wymyślił sobie drogę życiową w pomaganiu mi, bo każdy ma swoje życie i swoje cele
Słyszeć propozycje, umieć je rozważać i wybierać rozsądnie.

Musisz się zastanowić, czy złożona propozycja jest dla Ciebie rozsądna i czy chcesz zaufać swojemu wyborowi

Masz rację żabko-k.
Nie chcę się wieszać, nie oczekuję niczego, bo nawet nie wiem czego mam się spodziewać. Tylko jak słyszę słowa: "We can help you!" to dla mnie Zosi-samosi to trochę brzmi przerażająco Oni mi nie proponują pracy, zarobków ani nie składają obietnic. Oni chcą pomóc mi zacząć. Tak myślę. A to tylko ode mnie zależy jak ja tym pokieruję.
Tylko ja cały czas myślę co robić by nie czuć się wykorzystaną. To trochę bardziej skomplikowane chyba. Bo ja czuję, że jest ok, ale później zastanawiam się, czy było mi ok, czy dałam się wciągnąć w czyjeś gierki. Czy znowu się dałam nabrać? Bo przecież nie może być mi tak zwyczajnie "dobrze", zawsze musi być to doszukiwanie się dziury w całym.
Ja wiem dziewczyny,że moje rozważania są płytkie i być może zbyt analizuję, ale ja na prawdę nie mam doświadczenia z ludźmi. Albo raczej złe doświadczenia. Pięć lat temu, przed przyjazdem do NL, usłyszałam od ciotki M,że ona nam pomoże jak tu przyjedziemy. Znajdą nam pracę, zaoferowali mieszkanie. A po dwóch miesiącach kazali nam się wynosić. Nie dosłownie, ale ciotka powiedziała,żebyśmy się już wyprowadzili,bo ona chce sobie odpocząć. Po latach dowiedziałam się, od jej męża, że ona oczekuje od innych wiecznej wdzięczności. A ja zapomniałam na początku zapytać, czego ona oczekuje... Może teraz powinnam zapytać joginów, prosto z mostu czego oczekują??
I bądź tu mądra!

Uzupełniłam wcześniejsze

Nie wiem, nie odpowiem Ci Sluuu, jak będzie u Ciebie.
Bo to tylko od Ciebie zależy.
Jego problem zdefiniowałaś już trochę. Tylko czy on powinien pomóc sobie sam, czy Ty powinnaś mu pomagać?
Ja myślę, że jedno co teraz można zrobić - to uważać . Bardzo.
I starać się nie podejrzewać nowych znajomości o miłość życia Bo potem się realia do tej wytypowanej nowej miłości dostosowuje na siłę. To po prostu nowa znajomość, relacja, co do której kompletnie nie wiesz, jak się rozwinie Ale niech rozwija się sama i niech wszystko będzie widoczne. Nie dopowiadaj sobie intencji, tylko odbieraj czyny, jakimi są, powinno być OK

Czyzby? Zamilklas ostatnio co mnie bardzo zastanawia Czyzby stal sie cud i Twoj gitarzysta zmienil sie?

Czy ja wiem....
Przecież Ty to wiesz Tylko nie zapominaj o tym co wiesz
Już sam fakt, że się sama obawiasz chyba znaczy, że bierzesz wiele pod uwagę