Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

Ja się spodziewałam raczej,że ty siebie nazwiesz jakoś tak "z jajem",bo masz według mnie dystans do siebie i do świata. I tak mnie zaskoczyło,że ty tak poważnie o sobie! No ale wyjaśniłaś,to teraz dawaj, jak ty siebie nazwiesz?

Buuu nie zrozumiałaś aluzji?
Chyba muszę zacząć pisać prosto z mostu...

to już było.
Coś,co sama wymyślisz

Eee... Nuda Wszystko już było! To tak jak z tymi zdaniami w Twojej książce. Więcej będzie w niej zdań innych chyba,niż Twoich
Myśl, myśl.

Oj, no przestań.
Przecież Ci już napisałam,że Ty jesteś najmądrzejsza i reszta to potwierdziła,choć nie musiała.

Czesc panienki:
Happyfull
Uwazam ze masz dryg do pisania .
Ja mam na odwrot ,mam boskie mysli ,ktorych nie potrafie doslownie przezucic na papaier.......

W całości się wydaje

Tajemnica lekarska to jest. Musiałby być ubezwłasnowolniony i pod Twoją pieczą żebyś mogła wiedzieć.

Witam wszystkich

Taaa..., nasza Happyfull ma dryg....
A ja podobnie jak Ty, niektorych myśli, to nie tylko na papier nie potrafię przeżucić, ale nawet czasem wypowiedzieć . Za szybko i za dużo chyba myślę....

Pozdrawiam Was ciepło i zyczę wszystkim miłego i pogodnego dnia

Rewolucja "się dzieje"

Ładnie Tak optymistycznie, czyli "w moim stylu"

A ja sobie przypomniałam, że to od Moni było

Anstawia
Jest, bo ja mam wrażenie, że ona jest zdecydowanie "trochę" dalej np. ode mnie Więc jeśli ze sobą problemów ma zdecydowanie mniej, bo przepracowała już wiele, to i stąd mało o sobie pisze (bo jej się nie drze w łepetynce), bo już nie odczuwa takiej potrzeby. Natomiast ma potrzebę wspierania i pomagania nam, bo pewnie i ona na czyimś wsparciu kiedyś skorzystała i to jakaś forma odwdzięczenia się za to, że kiedyś ktoś pokazał paluszkiem, w którą stronę iść

A poza tym, to nie warto zapominać

Jesteś w drodze pewnie?
Pewnie warto być na drodze do siebie, to może jutro będziesz jeszcze bliżej siebie?
Idziemy - kroczek za kroczkiem, nawet kiedy śpimy
Schemat? Nieeeeee, chyba nie - o ile żyjąc potrafimy spostrzec, że daliśmy się wciągnąć sami sobie w ten schemat. Bo dla mnie schematem jest syndrom DDA i KKZB. Ale o tym nie wiedziałam wcześniej. Wiem teraz, więc wygrzebuję się ze schematu, w który wpakowałam się nie rozumiejąc.
Że ktoś z tyłu, a ktoś z przodu? Ale mnie nie obchodzą już "ktosie", mnie obchodzę Ja Ja nie będę patrzeć, czy jest ktoś i gdzie on jest, bo znowu wpadnę w schemat. To chyba dlatego trudno pokonać problemy, bo się zwraca uwagę na innych, nie na siebie.....? Na siebie patrzmy, sobą się zajmujmy, swoje problemy rozwiązujmy Czyjeś problemy ktoś albo sam rozwiąże, albo ich nie rozwiąże i to nie jest mój problem, co on z tym zrobi, o ile w ogóle widzi problem. Nie jestem egoistką, ale jestem w stanie zbudowac tylko swój świat, nie czyjś.
Tyle to trwa? Bo niczego, co przyszło łatwo i prosto, się nie ceni tak bardzo, jak tego co zdobyło się samemu i choć z jedną kroplą potu. Im dłuższy czas trwania w schemacie, tym więcej kropelek potu? Bo pewne zachowania stały się tak naturalne, że nawet za rok mogę ich sobie nie uświadomić i ich nie wyczuwać w sobie. Mogę - nie muszę Mogę starać się zrobić wszystko, by poznać wszystkie dotychczasowe swoje schematyczne zachowania, które skutecznie ściągały mnie w dół i pozwalały na życie tylko czyimś życiem i światem - a nie posiadanie własnego życia i świata.

Więc niech "to tyle" trwa Bo to przyjemne pozbywać się swoich złych nawyków i mądrzeć Dawać sobie szanse każdego dnia
Poznawać siebie, ludzi i świat

Ale ja nie pisałam, że Happy jest "dalej" w jakimś dziwnym domniemaniu Bo się uśmiechnęłaś, że nas potrafi rozgryźć. A to rozgryzanie pewnie wynika z tego, że siebie już lepiej poznała pod względem tych mechanizmów rządzących postrzeganiem świata przez osobę z takim syndromem Przecież kilka miesięcy temu ja w ogóle nie wiedziałam, że funkcjonuje taki skrót jak DDA Teraz też jestem dalej I to jest schemat, ale miły schemat, że ucząc się idziemy do przodu, jeśli z nauki coś wyciągamy Ten schemat to akurat mi bardzo odpowiada

Nie ma takiego wyznacznika czasu, który by Ci miał prawo dać do zrozumienia, że Ty ze swoim zrozumieniem jesteś dalej niż inni lub do nich nie dostajesz. Jesteśmy każdy indywidualnością i nikt do nikogo nie może się przyrównywać ani dostosowywać. Każdy z nas rozumuje w swój własny sposób, indywidualny i zarezerwowany dla siebie. Nie ma skali, nie ma miernika. Jestem ja i moje potrzeby, moje zamiary, moje tempo, moje przemyślenia, moja droga. Z nikim się nie będę przyrównywać w tym kotekście bo to prowadzi równią pochyłą do oceniania się i oczywiście najczęściej albo na minus albo na plus - czyli znowu trójkąt Karpmanna. A tu nie ma że ktoś jest lepszy czy gorszy (o to Ci chodziło????), tylko że ktoś ma coraz więcej siebie bo chce siebie mieć

A ja to znowu zrozumiałam ów "tył" i "przód" w kontekście czyjegoś wieszania się na mnie oraz mojej wiecznej chęci do bycia potrzebną i niezastąpioną A pewnie dlatego tak to zrozumiałam, bo ja też się boję, żeby nie zapomnieć, nie zagalopować się itd - żeby znowu nie zgotowac sobie zamieszania Choć nie podejrzewam, że nie potknę się Wiem, że "świata" mogę nie zdobyć za pierwszym podejściem, bo nie wszystko o sobie wiem i nie wszystko mogę zauważyć, kiedy się zaczynam pogrążać. Ale myślę, już kiedyś to pisałam, że się pewnie zorientuję, kiedy tak sobie zacznę "wtapiać"

He he - Twój uśmiech Cię przeraża? Czy samodzielność?

Witajcie moje drogie Panie!

  Mało się teraz odzywam, bo życie postawiło mnie przed faktami, z którymi jakoś muszę się uporać. A jest tego niemało! Będzie ciężko i czasem jestem dość zdołowana, ale staram się nie poddawać. Usiłuję też nadrobić czas i znów być na bieżącą na forum- aktualnie usiłuję nadrobić zaległości z czytaniem. Nie wiem, do której z Was powinnam się zwrócić z prośbą o przesłanie mi kilku pozycji z fachowej literatury na temat naszego problemu. Jestem mocno pogubione i chciałabym poczytać coś z tych książek, o których rozmawiałyście. Zaczynanie nowego życia nie jest łatwe, jak doskonale same wiecie. A z moim charakterkiem jeszcze trudniejsze! Jeżeli mogłabym otrzymać jakąś pomoc w tym względzie, byłabym bardzo wdzięczna!  Pozdrawiam wszystkie Forumowiczki!

'Ile ?kosztuje? moja godność i kilka lat ukradzionego mi życia, wspomnień, marzeń i ufność?'

To zdanie mną wstrząsnęło. Bo ja wciąż się zastanawiam czy naprawdę nie zachowywałam się jak rozpieszczone dziecko, wymagając wielu rzeczy od mojego jeszcze-męża? Bo przecież nie pił, nie bił, nie zdradzał, nie rozliczał z każdego grosza. A to, że kontynuował swoje życie sprzed ślubu, nie biorąc pod uwagę moich planów i marzeń? Przecież on to robił dla nas: realizował swój życiowy cel (wpojony przez rodziców czyli powiększanie gospodarstwa) dla naszej wspólnej przyszłości. Na 'życie' przyszedłby czas w stosownym momencie. Kiedyś zaczęlibyśmy korzystać z życia, kiedyś zaczęlibyśmy realizować marzenia (nawet moje), kiedyś zaczęlibyśmy żyć zupełnie inaczej... Tylko kiedy? Czy to egoizm, że chciałam czegoś dla siebie? Czy on naprawdę nie potrafił mnie kochać tak jak chciałam, czy to ja wymagałam nieodpowiednich rzeczy? Sama już nie wiem i chyba nigdy się nie dowiem. Wiem tylko, że takie życie mi nie odpowiadało i chcę innego. A może jestem jak dziecko, które ciągle czegoś chce i nie rozumie, że tak nie można, bo dorosłe życie wygląda inaczej? Nie oczekuję od Was odpowiedzi, ale może ktoś pomoże mi postawić właściwe pytania...

Anstawia
Ale przecież popracowałaś sporo, żeby w tym kącie nie siedzieć już nigdy Znaczy się pracujemy - są efekty. Każdego dnia kolejne
Wiesz, poczułaś coś nowego, coś czego wcześniej nie czułaś, nie znałaś. Może to nie przerażenie, tylko.... ciekawość, co to jest? Może to właśnie to jest fajne uczucie, które fajnie by było poczuć częściej? Bo może "ja" lubię siebie odważną?
Lubisz Ale musisz nabrać zaufania do swojej odwagi. A jak się rodzi zaufanie?

Nowa Nadzieja
Na kosztach znam się mało Zależy w czym byśmy wyceniali
Mnie tak z pół mnie samej kosztowało, albo 3/4 albo i więcej? Ale coś "mnie" napewno zostało, no to podlewam, podkarmiam i rosnę

Cofnij się może do ostatnich postów Happyfull Karaluchy to nie tylko "oni", "karaluchy" to czasem i my Ja mam swoje karalusze zachowania.... Nie, nie jestem idealna i uważam że ideałów nie ma. Swoje karaluchy tropię, acz nie zamierzam być wzorem do naśladowania dla wszystkich
Czy ja jestem rozpieszczona, rozwydrzona i egoistka, ze nie chciałam żyć tak jak żyłam - bez uczuć, tylko z wiecznie i wiecznie sporządzaną listą zakupów? Przecież nikt też mnie nie bił, nie krzyczał na mnie, nie zdradzał. Ale jednocześnie nawet mnie nie zauważał, że istnieję. W ogóle nie zauważał, że każdy człowiek ma jakiekolwiek inne potrzeby, niż oddychanie, jedzenie, picie, spanie. I oglądanie TV
Czujesz się winna, że masz swoje potrzeby? Czy że nie zauważyłaś, że macie zdecydowanie różne? Czy że nie chciałaś zrozumieć, że nie sprawi Ci satysfakcji realizowanie tylko czyichś i wieczne czekanie na realizację swoich? Czy że nie chciałaś zrozumieć, że tylko jedno z Was poświęca swoje potrzeby w imię czyichś i że nie jest to "równy układ sił"?

Czemu czujesz się winna? Bo warto pogrzebać w sobie, żeby od tego zacząć i doprecyzować, za co czujesz się winna. W tej chwili za co czujesz się winna  
Jeśli będę pamiętać, zapytam o to jeszcze raz za rok....

Że można Ciebie niby pokochać jedynie za wygląd i seksowne koronki?
Że za nic innego nie można Cię kochać?
Że miłość to tylko podniecenie i namiętność?

Lubisz sałatki?

A Ty chcesz być przeklęta?

Jakbym o sobie czytała! oprócz tej zdrady wszystko się zgadza! To znaczy że jest życie po porażce i mozna być szczęśliwym- wiem o tym, muszę tylko uwierzyć!

Anstawio, bardzo Ci dziękuję za ciepłe słowa. Wiem, że długa droga przede mną, ale nie zamierzam z niej zawrócić. Już zbyt wiele razy to robiłam i tylko marnowałam w ten sposób czas. Już zaczynam pozbywać się poczucia winy z powodu nieuszczęśliwienia mojego j-m. A skoro z tym mi się udaje, to pewnie z czasem pozbędę się poczucia winy związanego z innymi sprawami, za które nie jestem odpowiedzialna albo na które nie mam wpływu.
   Dziękuję raz jeszcze! Świadomość, że ktoś mnie rozumie, a nawet sam doświadczył podobnych uczuć sprawia, że czuję się mniej samotna. Muszę tu częściej zaglądać, bo czytanie Was jest jedną z dróg do poprawy swojego życia. Jeśli będę lekceważyć swój problem i traktować go w myśl zasady 'jak o czymś nie myślisz, to przestaje istnieć', zmarnuję swoją szansę. A wreszcie mogę zacząć żyć na nowo; tak jak zawsze chciałam i dam sobie radę, przecież całkiem dobrze zaczęłam!

Witam was dwa lata temu mój o 17 lat starszy partner i zarazem  ojciec mojego 6 letniego synka zmarł a ja od tamtej pory byłam sama . Do czasu aż poznałam wspaniałego męszczyznę którego spotykałam po drodze do pracy pół roku temu zaczeliśmy  pisać do siebie smsy , były one raczej typu co słychać  puzniej troche ciszy i za parę dni znowu kilka smsów na koniec roku dostał wymówienie i przestałam go widywać  w tedy dodjoł decyzję o wyjeżdża za granice obecnie czeka na kontrakt  . Pewnego dnia podczas takiego odpisywania umówiliśmy się na następny dzień myslałam ze on nie przyjedzie bo okazało się ze nie bardzo może . Jednak chyba mu zależało bo udało mu się tą sprawę przełożyć na następny dzień  rano ucieszyłam się to naprawdę fajny ułożony i tylko rok starszy facet w którym podkochiwałam się jak szalona . Przyjechał spędziliśmy cudowną noc , był bardzo czuły kochany o 7 rano pojechał nie zadzwonił nie napisał a gdy ja w smsie zapytałam czy jest tak bardzo zaję ty czy nie chce odpisać napisał tak ,, nie chce sory ale tak będzie lepiej,, tylko ciekawa jestem dla kogo oczy za nim wypłakałam zastanawiając się co takiego zrobiłam że uciekł bez słowa wyjaśnienia pużniej dostałam jeszcze jednego smsa   o treści ,, przepraszam cie nie chciałem by tak wyszło ja też tego żałuję  juz i tak ciebie zraniłem.

Witaj Beosa!
   Jestem tu w miarę nowa, jak widzisz. Muszę Ci powiedzieć, że jestem pod wrażeniem Twoich postów. Jeteś niezwykle inteligentną, poukładaną i myślącą bardzo rozsądnie kobietą. I widzę, że jesteś o wiele dalej ode mnie na drodze do poznania siebie i zwalczenia w sobie typowych cech KKZB. Szacunek!
   Pisałaś o psychiatrze o nazwisku Majewski i chciałam natychmiast zapytać: ma na nazwisko Majewski czy von Majewski? Znajoma trochę się obawia tego 'vona', bo to nowy lekarz w jej przychodni.

SUPER , cieszę się, że jesteś spokojna, zakochana... szczęśliwa. Lubię czytać takie posty, takie które wywołują uśmiech. Cieszę się razem z Tobą...

Droga Beoso, bardzo się cieszę, że pokonałaś swojego wewnętrznego 'tchórza' i napisałaś, co Ci chodzi po głowie. Bo może myślisz, że ja taka idealna byłam, pokrzywdzona sierotka? Boże broń! Jakbyś usłyszała, jak wyglądały nasze kłótnie... Uszy więdną! Ja walczyłam o zmianę nastawienia mojego męża w różny sposób: prośbą, tłumaczeniem, groźbą, płaczem, awanturą i jak się tylko da. Z całą szczerością przyznaję, że niejednokrotnie uciekałam się też do manipulacji, kiedy zawodziły inne środki. Na pewno robiłam to coraz rzadziej kiedy zrozumiałam, które z moich zachowań są manipulacją, ale jednak. Też krytykowałam jego rodzinę i to jakimi słowami! Wstyd się przyznać. Moja agresja osiągnęła niebywały poziom. I nie czuję się usprawiedliwiona faktem, że robiłam to z bezsilności i nie miałam już siły i pomysłu na bycie inną.
    Ja świadomie szukałam rozwiązania naszych problemów, a Twój mąż zapewne nie, więc nawet nie zdawał sobie sprawy, że jego zachowanie też może popychać Cię do konkretnych działań, jak sama piszesz, wolał być prowadzony za rączkę. Więc co do zarzutów, że mogłaś manipulować, poczytaj, co piszą inne nasze Kobietki na temat karaluszych zachowań u nas samych. Nie jesteśmy ideałami, mamy swoje wady. Ale kiedy zdamy sobie z nich sprawę, możemy zacząć je zwalczać. Ty i ja już wiemy, że uciekałyśmy się do manipulacji, więc będziemy się starać unikać tego w przyszłości. I o to tutaj chodzi! Uczymy się od siebie nawzajem i staramy się uczyć na czyichś błędach, a nasze porażki stają się nauczką dla innych. Ważne, że chcemy być coraz lepsze dla siebie i innych. Nie zamierzam zmieniać o Tobie zdania, bo widzę że dobrze Cię oceniłam: myślisz logicznie, wyciągasz wnioski i jesteś zdecydowana zmienić w sobie to, co utrudnia Ci życie albo czyni Cię taką, jaką nie chcesz być. Podziwiam to i szanuję odwagę i szczerość wobec siebie i innych.
   
   Ja też zaczęłam od końca, więc wrócę do początku Twojej wypowiedzi. Wiem, że było mi łatwiej niż wielu naszym Kobietkom z tego forum: ja nie mam dzieci, więc musiałam się zatroszczyć tylko o siebie. Tak szczerze to muszę przyznać, że gdybym była matką, to pewnie nie odeszłabym od męża, bo zbrakłoby mi odwagi i nie wierzyłabym, że potrafię zapewnić dziecku dostatnie życie. A może się mylę? Na pewno za to nie wyjechałabym za granicę, bo mój jeszcze-mąż nie pozwoliłby mi zabrać dziecka, co do tego nie mam wątpliwości. Dlatego jest mi łatwiej- mogłam zostawić go daleko, odciąć się od tego, co mnie niszczyło. Dzięki pomocy brata dostałam szansę, jakiej wiele kobiet nigdy nie miało. Czasem nawet współczuję mojemu jeszcze-mężowi, że został w domu, w którym mieszkaliśmy razem, otoczony duchami przeszłości; dla mnie tak sytuacja byłaby niewyobrażalnie ciężka i żal mi go, że musi się z tym mierzyć. Ale cóż, na własne życzenie.

   Nie przepraszaj, że się rozpisałaś, ja uwielbiam czytać długie posty   Jak widzisz ja też nie potrafię krótko i zwięźle. Pisz tyle, ile potrzebujesz, myślę że wszystkie Kobietki powtórzą Ci to samo. Dziel się przemyśleniami, bo to pomaga. Będzie Ci łatwiej rozeznać się w swoich uczuciach, a nam łatwiej podrzucić Ci coś do przemyślenia. Naprawdę, kiedy patrzy się na jakąś sytuację z boku, wszystko widać wyraźnie, a kiedy jest się uczestnikiem, często jest się ślepym na najbardziej oczywiste sprawy. Taka oczywista prawda, a wciąż odkrywam ją na nowo. Bardzo się cieszę, że moje wynurzenia mogą komuś pomóc. Pozdrawiam i trzymam kciuki!

Moje Drogie Panie!
Melduję wykonanie zadania!
Wizyta u psychiatry się odbyła. Dostałam "chemię",ale pani doktor zaznaczyła,że to lekki lek,nie uzależniający i nie usypiający - muszę się wyciszyć... Jeszcze nie odebrałam z apteki a nie pamiętam nazwy.
I kto mówił,że nie pokieruje? Pokierowała - piętro niżej na terapię dla współuzależnionych
Zapisałam się na 4.II Najpierw spotkanie indywidualne a potem grupa.Bardzo młoda ta terapeutka
Zapomniałam zapytać jak to jest z tymi lekami i terapią (w ogóle o dużo rzeczy nie zapytałam
Przez ostatnie dni świrowałam ze zdwojoną siłą bo miałam PMS a teraz czuję się znacznie lepiej  -żebyście widziały ile roboty wczoraj w domu odwaliłam a dzisiaj ile miałam energii i mam nadal A jutro urywam się trochę z pracy i jadę do siostrzenicy na 2 urodzinki i chyba przenocuję potem u Mamy a w niedzielę polecę kupić doniczki,a na 18tą do pracy....I weekend bez psychofaga zaliczony

A do listy "rzeczy" do zrobienia dopisałam jeszcze - wycieczkę do Kazimierza Dolnego -jakoś zawsze chciałam zobaczyć to miejsce,ale dlaczego właśnie to???-i wypad nad morze od dawna mi się marzy (chociaż na jeden dzień,może być pociągiem .
Na razie się wstrzymam z tymi proszkami -do 4 tego niedaleko....

Acha -musiałam powiedzieć pani psychiatrze jaki był mój pierwotny powód wizyty u niej (no czy karaluch jest chory bo alkohol czy schizofrenia).Chory NA PEWNO  jest,ale na podstawie jednego wywiadu nie da się określić czy to jest to czy to.Powinien się leczyć!!! Ale skoro on nie widzi problemu - MY NIC NA TO NIE PORADZIMY ! On musi sam chcieć! Ja mam czyste sumienie -próbowałam mu pomóc......
Więc apeluję do wszystkich Kobiet mających dylemat-żyć czy zgnić? Zajmujemy się Sobą i pozwalamy karaluchowi być karaluchem Zobaczymy kto lepiej na tym wyjdzie
Zaczyna mi się to NOWE ŻYCIE podobać

Dziękuję, wszystko dobrze

Każdy Zawsze myślisz, że jesteś i że myślisz logicznie
26 byłam i byłam pewna, że myślę logicznie
Kiedy zwątpiłam w swoje rozumowanie.....to był dla mnie szok !
Rozumiesz ?! 26 lat żyłam w jakimś urojonym świecie i to nieważne co mi mówił, jakie i w jaki sposób "sprzedawał" mi kłamstwa. Ja je "kupowałam"!! W dobrej wierze kupowałam, w naiwności swojej kupowałam i swojej głupocie.
Od nowa rozumować zaczęłam. Tysiące pytań pojawiło się, na które MUSIAŁAM znaleźć odpowiedź. Musiałam sama przed sobą rozliczyć się ze swojego myślenia.
I dalej myślałam, ale jaśniej, inaczej pojmując każdy dzień mojego dawnego życia. 
Teraz moje myślenie jest inne, bardziej wyostrzone, wrażliwe na słowa, zachowania. Teraz nie ma, "bo", "ale". Teraz rzeczywistość odbieram bez skrupułów jaka jest. Teraz moje myślenie i wnioski są bez skrupułów. Teraz wszystko jest białe lub czarne. O szarości zapomniałam, wykreśliłam ją ze swojej głowy, myśli, słownika.

Zawsze jesteśmy, zawsze! Jak byśmy głupio nie myślały, to zawsze jesteśmy przekonane o racji swojego rozumowania Dochodzenie do innych wniosków to ciężka praca i często słowa innych.

Anstawio, nie wierzę, że nie wiesz gdzie jesteś.
Jesteś daleko od "startu" . Już wiesz, że ruszyłaś i powrotu nie ma i ''meta'' coraz bliżej Kiedy do niej dojdziesz ? ważne, że już jesteś w drodze . Ogromną pracę wykonałaś nad sobą X

Nikt nie jest pewny jutra, a jeśli tak mówi, to jest w błędzie.
Wiele zdarzeń zmienia nasze spokojne i zdawałoby się pewne jutro.

Wiesz Anstawio ja już wiem, że najgorzej tym "co z boku". Rozmawiam czasami z takimi i żal mi ich i śmieć mi się z nich chce. Takie dwa odczucia w jednym.....i życzyłabym aby i one ruszyły w drogę, w którą my ruszyłyśmy już jakiś czas temu i nieważne czy z przodu będą czy z tyłu. Ważne, żeby poczuły się wolne, z szansą na szczęście i bywały uśmiechnięte (jak my ).

Witaj
Od przesyłania lektur obowiązkowych jest Happyfull. To do niej musisz się zwrócić z tą prośbą

Czyli od lektur jestem To pisac na mojego maila dziewczyny. Ksiazek mam co nie miara i nie tylko psychologicznych