Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

No BRAWO . Widzę właśnie ogromne poruszenie..... Super, odważna z Ciebie kobita, widzisz.

A na szampana to byłysmy umówione na czwartek chyba właśnie

Anstawio, Twoje ostatnie wpisy czyta się jak bajkę: wszystko nagle zaczęło się układać jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. Wspaniale, moje gratulacje. Aż człowiek zaczyna wierzyć, że musi się udać i nie ma rzeczy niemożliwych. Myślę że oprócz pomocy 'czarodziejek' zadziałała Twoja nowa, magiczna umiejętność: podejmowanie decyzji w zgodzie z sobą i bez poczucia winy w stosunku do innych. Uwierzyłaś w siebie i w to, że masz prawo do własnych decyzji i oto skutek. Życzę Ci wytrwania na drodze do poznania siebie i ułożenia sobie jak najlepszych stosunków z własnym wnętrzem, swoimi zaletami i wadami. Jeszcze raz bardzo Ci gratuluję i życzę dalszych sukcesów.

   Pati31, Twoja historia napawa optymizmem, bo jak widać może istnieć życie po chorym związku. I to szczęśliwe, wspaniałe życie. Niezależnie od tego, jak się będzie układał Twój związek (choć mam nadzieję, że jak najlepiej), Ty dasz sobie radę, bo wiele się już nauczyłaś i tak naprawdę stałaś się kimś innym niż osoba, która pojawiła się na tym forum i przybrała nick 'Pati31'. To też daje nam poczucie, że jeszcze wiele przed nami i jeśli tylko zechcemy, mamy szansę na sukces w życiu i miłości. Pozdrawiam Cię serdecznie i życzę szczęścia z Trenerem.

oj bylam sie kompac )
Tak Nowa Nadziejo - dluga droge przeszlam , Pozwiliam sobie zaryzykowac ,dalam sobie prawo do zycia i przezywania go ,, ale bardzo duzo dala mi filozofia i Buddyzm.
Dzisiaj dziekuje swojemu perwszemu facetowi czyli mojem bylemu mezowi, to dzieki jego bledom wzroslam.
Zycie pisze rozne scenariusze , wazne by sie go nie bac.
Pozdraiwam i Milej Nocki dziewczynki

Czytam Was i uśmiech nie schodzi mi z twarzy .

Usmiechniętej nocki....

Witam Was,jestem tu nowa.Wczoraj trafiłam na tą stronę ,a wszak również mam już 50-siątkę.Poczytałam trochę i nabrałam siły ,aby obejrzeć swoje życie pod mikroskopem i zasięgnąć rady bardziej doświadczonych z Was.Mam 30-sto letni staż małżeński,dwoje dorosłych dzieci ,które już z nami nie mieszkają,wyniosły się za granicę ,z dala od naszego życia.Siedzę 30 lat w tak zwanym chorym związku i jak dotąd miałam nadzieję na
poprawę i lepsze jutro.W obecnej chwili nie pracuję ,ale jest to tylko krótki przystanek ,przed następną pracą.Mam w końcu czas ,aby się zastanowić nad następnym etapem w swoim życiu.Rozumiem kobiety zastraszane ,poniżane ,słuchające ,że nie są nic warte,bo sama tak mam.
Co zrobić ,aby stać się silną i raz na zawsze zmienić swoje życie.Ja robię to ze setny raz i wciąż w tym tkwię.Głupota jakaś.Córka mówi o
uzależnieniu od kata,jak się wyraża ,ma rację bo czytam o tym i rozpaczam nad losem innych ,tłumacząc ,że mam lepiej .Przecież bije coraz rzadziej, mniej przeklina .Tragedia.Często myślę o zabraniu jednej torby i odejściu od niego i wciąż to odwlekam ,chociaż wiem ,że moje życie nigdy się nie zmieni.Mój mąż jest niereformowalny ,zresztą teść do śmierci wyżywał się na teściowej.To czego oczekiwać od męża.Dziewczyny co robić?
Jak się do tego zabrać i raz w końcu doprowadzić sprawę do końca.gdzie się przed nim ukryć ,aby mnie nie znalazł i nie przekonał ,abym do niego wróciła i dała następną szansę.Jestem tak zestresowana ,że na każdy podniesiony głos boli mnie brzuch i robi mi się słabo,a nie jestem tępą
babą.Całe życie prowadziłam swoją działalność ,znam się na handlu od sprzątaczki do dyrektora.Jak wielce jestem uzależniona ,to wiem tylko ja.
pomóżcie ,poradżcie coś.Też chciałabym napisać ,że można żyć nowym życiem ,gdzie nie ma strachu ,a tylko spokój i szczęście,gdzie ludzie się wspierają i uśmiechają.Bardzo Wam dziękuję za wysłuchanie mnie .Nie chcę martwić swoich dzieci ,bo im też jest ciężko.

Dziękuję Anstawio za taką szybką odpowiedż.Nie ,nie mam dokąd się udać i w tym jest problem. Mój mąż postarał się abym nie miała zbyt wielu znajomych,a po drugie nie chciałabym nikomu siedzieć na głowie.Jak pisałam wcześniej narazie nie pracuję ,więc tym bardziej jestem od niego
zależna.Pracując we własnej firmie całe życie ,musiałam się temu całkowicie poświęcić ,a teraz nie pracując nie mam pieniędzy.I znowu koło się zamyka.Jestem na etapie początku .Najgorsze jest to ,że nie wiem sama co ze sobą zrobić.Wszystkim jest ciężko i nie chcę być dla nikogo ciężarem.Na pewno zaczynam realnie myśleć o rozstaniu,szukam pracy .Małymi kroczkami do przodu.

Witajcie
jana123, fajnie, że napisałaś. Przede wszystkim, zmień myślenie - inni mają gorzej... no i co z tego? Co znaczy gorzej? -to, że mniej bije, mniej wyzywa? Mnie nikt nie bije, nie wyzywa (już...), i co mam mysleć, że inni mają gorzej? Załamywać się? Myśleć o "innych"? NIE, trzeba myśleć o sobie.... Jeśli mam źle, to co mogę zrobić, aby MI było lepiej. Czas coś zmienić.... Poczytaj trochę forum.... oprócz książek, o których pisała anstawia, są jeszcze blogi.
I tak jak piszesz - małymi kroczkami do przodu...

anstawia - spałaś Ty wogóle tej nocy....

Też wywalam, jak mnie za bardzo nosi wewnątrz. CHyba lepiej jednak nie trzymać totalnie wsystkiego w sobie, bo to powoduje depresje. Emocje muszą znajdować gdzieś ujście, robienie z siebie "głazu" jest chyba niezdrowe i dla psychiki i dla ciała...
Wiesz co.... Nie wiem, zastanawiam sie, jak to z tym jest. Jest potrzebny "trener", który kierunkuje rozliczanie się z samym sobą. Jest potrzebne "grono", które wyraża swoje zdanie, co myśli o tym, co my myślimy. Żebyśmy poza samym faktem, że mówimy o przeszłości jeszcze ruszyli własnym myśleniem i zaczęli wyciągać z tego wnioski. I przede wszystkim jesteśmy sami sobie potrzebni do rozliczenia się, wyciągnięcia wniosków i pójścia dalej. Sami ni zawsze jesteśmy w stanie wymyśleć coś rozsądnego, mamy "wachnięcia" i "tąpnięcia" (każdy je miewa). Potrzebny jest ktoś mimo wszystko, kto zwróci uwagę, że nie mamy się cofać. Chyba to niezbędne dla osób, które są na etapie dochodzenia do siebie.
Nie wiem - tak mi się myśli Bo ja na takim etapie jestem Bo sama nie dałabym rady, to wiem
Też mam czasem siebie dość i uciekłabym Myślę, że i nie tylko ja. Ale nie mogę uciec w zapomnienie, niepamiętanie, wciskanie sobie, że jest beauty i rewelka - bo nie jest. ALe sama mówiłaś, że czasem warto odpocząć I warto Odpoczynek to nie ucieczka. To czas na zebranie sił do dalszego życia Im mocniej się pracuje, tym bardziej potrzeba oddechu i relaksu Ale chyba i praca i odpoczynek powinny być równie "intensywne" A nie koniecznie długie

Badboy upsssss....

Wiem, że jestem zabobonna.... , ale jak się tak miło tydzień zaczął, od poniedziałku, to podobno cały taki będzie......
czego sobie i Wam życzę

Ciężko wyjść z patologicznej sytuacji samemu. W każdym większym mieście w Polsce są ośrodki pomocy kryzysowej. Są tam specjaliści, którzy współpracują z policją.
Myślę i wiem z własnego doświadczenia, że aby wyjść z takiej sytuacji trzeba pokonać strach przed oprawcą. Ludzie, którzy w taki sposób krzywdzą wcale nie są tak silni jak to na wszelkie sposoby chcą udowodnić. Są bardzo słabi. Stać ich tylko na to aby podnieść rękę, bo nie potrafią rozmawiać , przekazać w inny sposób swoich komunikatów. Podnoszą rękę kiedy jak mówią nie chcemy ich słuchać. Albo zwyczajnie sprawia im satysfakcję poniżanie kogoś. Zdaję sobie sprawę, że trudno w to uwierzyć.
Wiem, że czasem nie chcemy wciągać w swoje sprawy bliskich, ale czasem to dodaje nam odwagi. Czasem te bliskie osoby mogą nam pomóc.
Najtrudniej być konsekwentnym w swoim działaniu podczas odcięcia się od takiej osoby. Trzeba chcieć, a strach przekuć w złość. Za nic nie pokazywać swego strachu, nawet kiedy w początkowej fazie jeszcze się boimy. Wtedy kiedy wymkniesz się spod kontroli swojemu oprawcy zobaczysz jak zmieni si? jego zachowanie. Pamiętaj, że to Ty decydujesz jak będziesz traktowana i czy pozwolisz żeby znów uderzył. Możesz to zmienić. Tylko się nie bój.
Ja na podniesienie ręki pozwoliłam tylko raz i od razu to zgłosiłam. Wiadomo, że się nie przyznał i robił ze mnie kretynkę przed wszystkimi. Ale to normalna kolej rzeczy. To mnie nie zniech?ciło.

Witajcie
Happyfull jestem późnym strzelcem z roku 60. Mam 52 lata i dobrze mi z tym .
Gratuluję Ci wiedzy i drogi jaką przeszłaś (chociaż niewiele o niej piszesz).
Jesteś mądrą kobietą !

Anstawio dzięki i gratuluję Ci decyzji, którą podjęłaś w zgodzie ze sobą i samodzielnie . Możesz być z siebie dumna Masz też namacalny dowód ile frajdy i innych dobrych emocji niesie decydowanie samej o sobie i tak trzymaj

Pati miłość uskrzydla - to widać ! Super, że jesteś szczęśliwa i pielęgnuj to szczęście i pamiętaj, TY JESTEŚ NAJWAŻNIEJSZA ....a mąż .....obudził się ?!.......wiesz, jednak drań draniem pozostanie, a znane powiedzenie mówi, że prawdziwego mężczyznę poznaje się po tym jak kończy, a nie jak zaczyna.

Silly.....myślę, że odzyskasz szacunek w oczach eksa. Wie, że nie gadasz po próżnicy, wie że nad nim jest prawo i on również musi go przestrzegać. Pokazałaś mu gdzie jego miejsce i super !
Twój przykład to dowód na to, że cudów nie ma i samo się nic nie dzieje   ...... i tak to właśnie w życiu jest : potrzeba/świadomość, decyzja, działanie, efekty.
Co do obecnego partnera, to znowu chcesz go zmienić ,  milczka przerobić chcesz na gadułę.
Powiadasz, w ciąży jest ....to może doczekasz się w końcu szczęśliwego rozwiązania .
hm... Po raz kolejny powtórzę, jesteś fajną, miłą i wesołą kobietką. Bardzo ucieszyły mnie Twoje słowa, cyt." Zawsze chciałam, żeby nadeszła chwila, żebym mogła sobie tutaj z Wami posiedzieć " i dały nadzieję, że ta chwila właśnie nadeszła .

Jana a gdybys tak spakowala torbe i pojechala do dzieci? Nie na zawsze ale odetchnac? Pogadalabys szczerze z nimi. Teraz Ty potrzebujesz wsparcia i z tego co pisalas corka bedzie zadowolona, ze mama w koncu podjela dezyzje byc szczesliwa. Swiat twozymy sobie sami
Sama zobacz
http://vimeo.com/27246366

PIĘKNIE NAPISANE !!!
Podpisuję się pod tym postem !!!
       

Wiesz, tak sobie teraz pomyślałam o sobie,że ja nie mam oszczędności,nie płacę rachunków w terminie, nie stać mnie na wakacje, ćwiczyłam jogę i w łóżku nie byłam wygibaśna nie wychodzę z domu...
Jestem niezrównoważona

To może mu trza napisać żeby się nie przeleciał na darmo czasem

A ja juz kilka razy pisalam: Jak sie nie uwolnisz od toksyny bedziesz zawsze podtruta . Wszystko przyjdzie w swoim czasie
Moze zagraj w lotto za 1 ?? Ja wygralam 10 ? czyli 9 ? do przodu
Zarty na bok, co do oszczednosci to nic nie moge poradzic, bo z pustego to i Salomon nie naleje. Jak pusto w kieszeni to i rachunki na czas nie zaplacone, znam .
Wakacje nie musza byc drogie i latem
Co do jogi to nie jest tak jak z twoja terapia? Po kilku miesiacach oczekujesz "zupelnego uzdrowienia"?
Pamietasz jeszcze, zeby byc expertem w jakiejs sprawie potrzeba 5.000 godzin? Nic na skroty.
Jezeli nie wychodzisz z domu to wyjdz, np. do kina, do biblioteki - to sa miejsca, gdzie uczylam sie chodzic sama A potem zaczelam chodzic sama do teatru i na kawe
A to na zachete
http://vimeo.com/27244727

Nie zostaniesz wrzucona do najglebszej wody swiata . Sama do niej wskoczysz jak stwierdzisz, ze umiesz juz utrzymac sie na wodzie . A poza tym zawsze mozesz wskoczyc w kamizelce ratunkowej

Narazie skupię się na tym co jest dziś,tu i teraz. Nie ma co martwić się o przyszłość
Teraz jest dobrze

Jutro jest nieodgadnione.
Rzekłabym nawet, że nie wiemy co będzie dziś.

Wczoraj była ostra akcja. Sąsiadka (ta chora) zaatakowała mojego syna. Policja kazała wzywać pogotowie, a pogotowie policję.
Po kolejnym telefonie na policję, przyjęto moje zgłoszenie. Przyjechała policja i pogotowie. Chciałam rozmawiać z "władzą". Stałam na ulicy, zmarzłam. Ogrzewałam się w domu, w tym czasie wozy odjechały. Zadzwoniłam ponownie na policję i dowiedziałam się, że lekarz nie widział podstaw do zajęcia się tą kobietą, policja też. Pojechałam do dyrektora pogotowia i tam dowiedziałam się, że powinnam być przy interwencji. Skargę na policję składałam na komendzie miejskiej. Tam dowiedziałam się, że nie powinnam być przy interwencji, bo nie mnie sprawa dotyczy . Kazano mi jechać na komisariat, a tam brak policjantów . Są na urlopach i na akcjach. Upomnieliśmy się więc o rozmowę z komendantem. Był rzeczowy. Umówił dzielnicowego. Właśnie jestem po rozmowie z nim. Namawiał mnie na zgłoszenie się do prokuratury. Znając życie prokuratura umorzy śledztwo. Koło zamknie się jak już 2 razy się zamykało. Smutne, że mamy przepisy i brak chętnych do ich egzekwowania. Moja sąsiadka to chora osoba. Ma urojenia. Zakłóca spokój w dzień i w nocy stukaniem ( w metal), wrzaskami. Pomawia (ostatnio o produkcje narkotyków i dilerkę), straszy, grozi (łby roztrzaskam, pourywam). Prokuratura czeka na dowody - na głowę na tacy . Dziękować Bogu takich nie mogę im dostarczyć.
Mam nagrywać jej zachowanie - to polecenie dzielnicowego. Jeśli ma to coś dać, nagrywać będę ! (mam już w tym doświadczenie no nie ?!  )
Zazdroszczę tym mieszkającym w innych krajach (zachodnich), że prawo tam jest egzekwowane, a ludzie pokrzywdzeni dostają pomoc od takich instytucji jak policja, prokuratura.

Moje doświadczenia także wskazują, że do działania i egzekwowania przepisów ludzi brak. A sprawę to najprościej jest umorzyć.
A tu jeszcze nagrywaj sąsiadkę.

Witaj . Swoje życie najlepiej oglądać z boku . Wtedy widać wszystko a nie wybrane próbki.
Oczywiście, że bez analizy się nie obejdzie, wniosków również.
Jak na początku swej drogi, to wiesz już bardzo dużo, bo wiesz, że Twój związek JEST CHORY ( ja żyłam wiele lat bez tej świadomości). To dobrze, że masz czas. Będzie Ci on teraz bardzo potrzebny na przemyślenia i do podejmowania decyzji.
Mówisz, że rozpaczasz nad losem innych ? Masz więc w sobie duuużo empatii . Ja zauważam taką zależność - im więcej mamy powodów do cierpienia, tym bardziej innym współczujemy.....i sprawy z tego sobie nie zdajemy .
Twoja córka jest świetnym obserwatorem. Jesteś osobą uzależnioną/współuzależnioną. Dlaczego tak się dzieje, że ofiarę z katem łączy więź ? Jeszcze tego nie wiem .
Piszesz, moje życie nigdy się nie zmieni. Ono zmienia się z każdą awanturą, uderzeniem, złym słowem, wydarzeniem i wiekiem ! Przecież jesteś coraz bardziej wyciszona, uległa, rozczarowana, zniesmaczona. Przecież jesteś inna niż 30 la temu, 20, czy 10. Nie kochasz siebie ? Wiemy ! Wszystkie u uczymy sie miłości do siebie. Uczymy się też siebie szanować i nie pozwalać na brak szacunku innych wobec nas. Mam nadzieję, że kontynuować będziesz marsz na  nowej drodze życia. Życzę Ci powodzenia

Mnie też w postach innych osób
Nie, synowi nic się nie stało, poza poczuciem zlekceważenia przez organy ścigania. Poza tym ma namacalny dowód, że można bezkarnie wiele. DZiwi się. Pyta np., po co prokurator skoro 90% spraw umarza ( o tym mówił komendant komisariatu) a sprawy wybiera z wyliczanki ( nie zagłębia się w problem). Pyta, po co policja, jeśli nie reaguje na agresję i sprawca nie ponosi żadnych konsekwencji. Pyta, gdzie jest prawo i sprawiedliwość. Na te pytania nie umiem mu odpowiedzieć

U nas chyba we wszelakich tego typu sprawach jedyne co można zrobić, to wnieść sprawę z powództwa cywilnego. Organa się nie angażują, aż nie dojdzie do tragedii.

Ja z doswiadczenia powiem Wam, ze w DE jest bardzo duzo przekretow, np. skandal z Deutsche Bank, skandal z Christian Wulff (byly Bundespresident) czy teraz skandal z lotniskiem w Berlinie.
Niemcy po prostu jak cos kreca to w tajemnicy i jak juz robia przekrety to na wielka skale.
Poza tym skaldale z zaglodzonymi dziecmi gdzie pracownicy socjalnii podczas wizyt "nic alarmujacego" nie widzieli.

Ale twoja kolezanka miala dowody - sms. Zobaczymy jak sprawy sie uloza jak Zofia przyniesie "nagranie"?
Nie mialam na szczescie do czynienia z policja ani w PL  i DE .

To prawda, ale i tak byłam zdziwiona, ze to wystarczyło....

I obyś nie miała nadal...

rozbawiłaś mnie z tą ciążą nie, nie chcę go zmienić. Mieliśmy "cichą niedzielę" po prostu. A on humorzasty jest, i gaduła trochę też, szczególnie jak ma dobry humor.... .

A wiesz, że do mnie zaczyna docierać, to co napisałaś "cudów nie ma", nie zastanawiałam się nigdy nad tym. Nic samo się nie dzieje..... właśnie, ja czasem, baaa..., nawet często czekałam, aż coś się wydarzy, chciałam zawsze płynąć z prądem...., miałam potrzebę, ale brak było czasem działania i efektów oczywiście, albo efekty były odwrotne.... Właśnie, działanie, to jest chyba klucz.... I tak jak piszesz, już chyba szacunku mój eks nabiera, bo napisał dwa smsy w ciągu dwóch dni...., ale takie, że z podziwu wyjść nie mogę.... Po tylu latach mnie przeprasza nawet. Szok. . Ale jakoś mnie to nie rusza... juz nie.

Czy pochwalimy czy nie....,. Wiesz, ja uważam, że jeśli lepiej Ci z tym, jeśli uważasz, że dzięki temu jesteś spokojniejsza, to może i dobrze.... Wiesz, ja nauczyłam się jednego... czekam, choć czasem coś mnie bierze, jak widzę, że pisze..., ale on sam mi mówi..., czasem od razu, czasem później. Ale nie sprawdzam. Więc myślę, że skoro Tobie z tym lepiej to dobrze

Nie zapominam I widzę właśnie i to mnie cieszy.... Zawsze miałam "miętkie" serce, i twardą d...., do kopania. Ale dzięki Wam, zmieniam to

HAppyfull !!!!! Już wiem dlaczego przeżywam (a jednak) spotkania z eksem !!!!!
Był.  Wkurzył mnie. Wiele mam przemyśleń