Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

No to trutka w niego ale o masce ochronnej dla Siebie nie zapomnij !!!!
Nie bedzie karaluch plul nam w twarz i dzieci nam karaluszyl

Przytulam Cię mocno
Co Cię dopadło? Jakie strachy i smutki?

Kto nie Ciebie krzyczy w Twej głowie? Kto i z jakiego powodu? I skąd to kiepskie myślenie o sobie?

Anstawio, w mym poście "nie" znalazło się przypadkiem, zamiast niego miało być "na".

Z tego co czytam wynika, że sporo słów, które pojawiają się tutaj w wątku, bierzesz do siebie. Uważasz, że sporo postów skierowanych jest pod Twoim adresem, że dziewczyny nie piszą wprost o Tobie i do Ciebie, ale posługują się aluzjami. Myśląc w ten sposób nie pójdziesz do przodu. Proponuję, byś mając takie podejrzenia, zapytała się konkretnych osób (podając nick), czy faktycznie jesteś adresatką ich uwag.

Pamiętasz wczorajsze me posty skierowane do Ciebie? Po przeczytaniu ich, miałam wrażenie, że napisałaś również o mnie. I zamiast snuć niezbyt mądre wyobrażenia, zamiast nakręcać się, zamiast zacząć kiepsko o sobie myśleć, napisałam post, by wyjaśnić niedomówienia. Zapytałam, odpowiedziałaś, moje wątpliwości znikły.
Proponuję, zrób tak samo. Sprawdź, czy Twoja interpretacja postów jest identyczna z intencjami ich autorek.

Żałujesz, że napisałaś o swym zwątpieniu. Przyznam, iż nie zauważyłam ani jednego postu, w którym któraś z dziewczyn zareagowała na te wieści negatywnie.

Nie wiem czy się odważę zapytać. Ale domyślam się, że jest to skuteczniejsza metoda niż "nakręcanie się".
Chiałam zacząć świadomie przeżywać swoje uczucia,bo do tej pory człam się jak w klatce i ta "nowa ja" jak każda nowość, przeraziła mnie.

Rozumiem Cię bardzo dobrze.

Pamiętam swój strach przed wolnością. Panika. Mogę wszystko. Wszystko? To znaczy co mogę, co mam robić? Pamiętam to.

Mogę powiedzieć jedno: to minie.

Chcesz żyć idealnie?
Czeka Cię jedna wielka frustracja. Chęć bycia idealnym to cecha osób uzależnionych/zależnych od innych. Osoby te myślą, że będą lubiane, podziwiane, szanowane, kochane, gdy staną się ideałami. Tymczasem prawda jest inna. Nikt nie lubi ideałów. Nikt nie chce się z takimi osobami przyjaźnić. Jeśli ktoś decyduje się na "bycie idealnym", wybiera samotność. Wspina się na szczyt, tyle tylko, że nie zauważa, że to lodowa góra, a na szczycie nikogo, poza nim, nie ma.

Moim zdaniem, można żyć kierując się wyłącznie rozumem, "zamrażając" swoje uczucia. Można też dbać o swe uczucia. I jeden sposób, i drugi, ma wady i zalety. Każdy z nas, w którymś momencie, podejmuje decyzję o sposobie swego bycia i życia. Ja nie odcinam się od swych uczuć, moim zdaniem życie bez uczuć jest smutne. Często przypominam sobie zdanie z jednej z książek Pemy Cziedryn:

Nie pozwalam.

Anstawio jak na zawolanie z blogu Terapia przez pisanie
Bajka dla przetrąconych

Była sobie raz dziewczynka. Pechowo urodziła się ludziom, którzy nie bardzo wiedzieli co z nią zrobić. Ba, ludziom, którzy w ogóle niewiele wiedzieli. Nie umieli kochać, nie mieli żyć.
Ponieważ jednak dziewczynka urodziła bardzo malutka, to oni byli całym jej światem. Dawali jej jedzenie i informacje o świecie. I o niej.
Dziewczyna prędko dowiedziała się, jakiego pecha mieli ci, którym się urodziła. Bo ona się do niczego nie nadawała, od urodzenia się nie nadawała. Źle chodziła, źle jadła, źle spała. Była głupia, brzydka, zła.
Ludzie, którym się urodziła mówili, że z tych powodów nic się jej nie należy, wolno traktować ją źle, a ona powinna być im wdzięczna za opiekę. Im gorzej ją traktowali, tym bardziej powinna być wdzięczna. Robili to z miłości, miłości mimo jej paskudztwa.
Czas mijał, dziewczynka rosła i coraz mocniej przeszkadzało jej to, że czuła zupełnie coś innego niż widziała.
Ludzie, którym się urodziła wiedzieli jednak, że każdy człowiek, choćby nie wiadomo jak bardzo tłamszony i sterowany, zawsze będzie sobą. Takim, jaki się urodził. I żadna siła na świecie nie jest w stanie tego zmienić.  Nawet jeśli zwali się na to stertę kamieni, nawet jeśli będą susze i mrozy ? zawsze pod kamieniami urośnie nowe życie. Poskręcane, to prawda, i bez koloru, ale żywe. I wystarczy jeden słoneczny dzień, żeby to biedne stłamszone życie wystrzeliło w górę.
Dlatego ci ludzie nauczyli dziewczynkę nie tylko tego, że jest wyjątkowo paskudna, ale także tego, że jeśli zacznie domagać się dla siebie rzeczy, które jej się od urodzenia należały ? czyli miłości, opieki i szacunku, to będzie to tylko dowód na to, jak bardzo jest paskudna i egoistyczna. Dzięki temu sprytnemu posunięciu zapewnili sobie status quo; jeżeli dziewczynka zacznie się buntować, zaraz sama siebie ukarze i będzie spokój.
No i lata płynęły, a dziewczynka była pewna, że robi się coraz paskudniejsza bo ciągle nie mogła się oduczyć żyć pod stertą kamieni. Z tego powodu czuła się coraz bardziej winna, coraz bardziej egoistyczna. Perpetuum mobile działało.
W końcu dziewczynka poznała innych ludzi, ale najchętniej przebywała z takimi, którzy najlepiej ją rozumieli. Takimi, którzy mówili jej ? Ach, ty jesteś taka paskudna i egoistyczna, ale ja pomogę ci zasłużyć na miłość, opiekę i szacunek. Dziewczyna wykopywała sobie nową stertę kamieni i pozwala się pod nimi zakopać. Sama je na sobie układała.
Lata upływały, a kiedy dziewczynka czuła, że dzieje się cos dziwnego, wymieniała kopę kamieni na inną. Trzy razy obiecywano jej, że jeśli się bardziej postara to na pewno zasłuży na coś. Na co? Dowie się, jak zasłuży.
Jednak nad dziewczynką ciągle wisiała klątwa. Klątwa Życia. I w końcu życie zwyciężyło. Rozsadziło kamienie tak, że wystrzeliły w górę i nikt już nigdy ich nie widział.
Ludzie, którym się dziewczynka urodziła i ci z którymi dziewczynka żyła zbiegli się, żeby jej przypomnieć, że jest zbyt paskudna i niewdzięczna żeby żyć.
Ale było już za późno. Tego dnia słońce świeciło do rana i dziewczynka zaczęła rosnąć i rosnąc i nikt nie mógł tego zatrzymać. Biedna dziewczyna wyrosła w końcu tak, że przerosła mury i zobaczyła prawdziwy świat.
Świat był straszny. Ludzie chodzili po nim swobodnie, bez ciężkich kamieni na plecach. Bez kajdanków i strażników. Straszne było to, że każdy, nawet dziewczynka, mógł pójść dokąd chciał.
Dla dziewczynki straszne było nie to, że nie wiedziała dokąd chce iść, ale to, że było to takie egoistyczne. Jednak ludzie w nowym świecie nie wyglądali na nieszczęśliwych i paskudnych. Nie robili zresztą nic szczególnego. Ktoś jechał rowerem i gwizdał, ktoś jadł lody i gapił się na wystawę księgarni. Ktoś się głośno śmiał.
Dziewczynka uświadomiła sobie ze zdumieniem, że minęły właśnie 33 lata jej życia a ona się ani razu nie śmiała tak beztrosko i radośnie. Bez powodu, tylko dlatego, że słońce świeci.
Ludzie, którym się urodziła krzyczeli do niej, że jest paskudna, że ma wracać i przeprosić za to, że urosła. Krzyczeli tak bardzo, że zaczęła maleć i maleć ? no i wróciła. Przepraszała i błagała o nową stertę kamieni. Tylko wtedy czuła, że nie jest tak bardzo paskudna. Było jej łatwiej, zasługiwała na te kamienie. Minęły kolejne lata.
Ale niestety ta straszna Klątwa Życia snuła się wokół dziewczynki, docierała pod kamienie i kazała marzyć o jeździe na rowerze, beztroskim śmiechu i lodach ściekających na rękę przewracającą kartki książki czytanej w parku.
Znowu życie zwyciężyło, znowu dziewczyna urosła i trafiła do innego świata i znowu głosy z dołu krzyczały do niej o jej egoizmie.
Ale tym razem Klątwa Życia zaprowadziła ją do sklepu z lustrami.
Milion odbić, milion paskudztw. Jednak nikt nie uciekł, nikt nie zemdlał z obrzydzenia. Sprzedawczyni w sklepie wyjaśniła, że lustra nie odbijają rzeczywistości tylko nasze przekonanie o niej. I żeby ją przekonać zrobiła kilka naprawdę okropnych min ? a w lustrze cały czas się uśmiechała. Lubiła siebie.
Namówiła dziewczynkę, żeby wyobraziła sobie jaka jest miła, ciepła, kochana i kochająca ? tak na próbę. I dziewczynka pierwszy raz w życiu zobaczyła siebie prawdziwą - taką jaka się tym ludziom urodziła.
Sprzedawczyni podarowała jej malutkie lusterko, żeby dziewczynka nauczyła się widzieć siebie prawdziwą, taką jaka jest naprawdę. Ilekroć słyszała krzyki ludzi, którzy kiedyś przywalali ją kamieniami, wyjmowała lusterko i patrzyła na siebie z miłością tak długo aż paskudztwo z jej twarzy znikało i pojawiał się ciepły uśmiech.
Już nie wróciła do kamieni. Czasami jeszcze słyszy krzyki, ale ludzie od kamieni chyba się znudzili, a może lusterko działa nie tylko na bazyliszki? A może ludzie od kamieni to bazyliszki? Kogo to teraz obchodzi?
Dziewczynka dorosła. Czy spotkała księcia z bajki? A Klątwa jego wie. Najważniejsze, że ma pracę, dom, spokój i rower, którym jeździ do lodziarni na rogu. Uśmiecha się bez przerwy.

Ale skąd wiesz co jest perfekcyjne a co nie?
A nie można tak dla sidbie, tak po swojemu?

Trzeba dla siebie i po swojemu, ale jakoś mi to nie wychodzi:(
A perfekcyjne jest wszystko i wszyscy, tylko ja taki nieudacznik jestem:(

To urywek mojego postu z wczoraj

"Na podstawie:
-smsa o treści "smutno mi" itp.
-słów: "wiem dlaczego mi smutno,przemyślałem to sobie,ale nic nie obiecuję"
-obrączki na palcu
-książki o walce z nałogiem
-słów: "Nie wiem co robić,bo mnie wyrzuciłaś z domu..."
    Stworzyłam sobie nadzieję i zawahałam nad rozwodem.
    Słowa i przedmioty.
    Zero decyzji, zero działań z jego strony."

Do tego doszło poczucie winy,że się zawahałam. Strach,że odkryłam swoje zawahanie przed innymi.

Idealnie się wpasowałaś z tą bajką :*

Ta bajka mnie też bliska kurcze.

No chyba wszystkim tutaj ta bajka bliska . Hm...napisz wiecej, gdzie sie podziewalas?

Robiłam to i Owo optymistyczna duszyczko witam Ciebie
Troszkę zawsze jest do zrobienia.wiesz jak jest.

No tak. Ja zawsze nic, chyba, że si? uzbiera to wtedy rzucam piorunami i pluję żółcią. Żeby to było w czadie przeszłym.
Dziecko, szkoła, chora matka. No i życie poza.

A co to za głupota jest?
Ja nadrabiam teraz
A... jeśli uważasz, że warto dać szansę sobie i jemu, jeśli tego chcesz to daj. Mimo wszystko. Tak uważam. To nie znaczy, że stracisz wszystko co do tej pory osiągnęłaś. To jest Twoje prawo.

Nie jestem to powiedziałam, ale teraz mam chwilkę Ty zawsze nas motywujesz, niechże ktoś raczy się odwdzięczyć
Jeszcze nie lubię czekoladek, ale polubię
Też mi sił brakuje, ale jak wiem, że brakuje, to mnie to motywuje Młodsze do mamci lgną, a starsza jątrzy, bo tylko mnie się może wywściekać i podświadomie rozumie, że się ze mną dogada? Bo tatunio się uczy po mamci Bo dzieci też się uczą! Bo nie na darmo kiedyś napisałam, że dom to JA? Ja w siebie coraz bardziej wierzę Bo wiem, że wystarczy zdrowo chcieć A ja chcę, jak mało kto - pomimo iż zdaję sobie sprawę, jak będzie ciężko. Ale wiem, że będzie - to sobie już samą siebie pod to przygotowuję

Nie było czasu na adwokata, może dziś Co się odwlecze, nie jest stracone

Nie jestem, tylko przez "chwilę" byłam Nie będę, bo pamiętam

A pewnie

!!!! Mocno

Anstawia, jeśłi coś Cię drażni - to w kimś, nie we wszystkich I tylko w danym "środowisku", nie zawsze Ty się domyślisz

I ja chętna jestem do spokojnego pogłaskania Cię i przytulenia
Przytulam wirtualnie, ale mocno. Odpocznij maleńka. Może kolejny dzień przyniesie nam lepszy nastrój.
Może od rana słonko świecić będzie....może i bez słonka uśmiechać się do świata będziemy.
Miłych snów Anstawio życzę, śpij spokojnie.

I sen nie przyszedł?

Co ja tam mogę napisać.
Prę jak pocisk w sprawie rozwodowej, ex straszy, bo co mu pozostało prócz gadania. Na dziecku tylko odbijają się konsekwencje jego zachowania.
Matkę mam chorą. Dwubiegunowa zmiana nastrojów. Nieporadna jest. Była w szpitalu, już wyszła. Uspokoiła się. Nie ma jednak po co wracać do pracy jak jej powiedziano. Nie jestem pewna czy jest w ogóle w stanie pracować i ogarnąć rzeczy, które robiła. A zmiana branży w takim stanie nierealna.

Co u mnie?
Jestem spokojna. Poukładałam sobie swoje emocje i uczucia. Nie złoszczę się, nie wkurzam, nie jestem sfrustrowana.  Nie zbiera mi się jak wcześniej. Być może nauczyłam się rozładowywać poszczególne napięcia.Spokojnie sobie daję radę. Z uśmiechem na twarzy. Wychodzę na miasto. Nie narzucam sobie zbyt wielu rzeczy na raz jeśli chodzi o wszystkie aspekty życia. Robię to co niezbędne a potem jeśli nie mam siły to odpoczywam. Nie szaleję ponad miarę i swoje możliwości w danej chwili. Uświadomiłam sobie jak wiele od siebie chciałam, jak wiele stwarzałam sobie musów.I to nie znaczy, że sobie odpuszczam. Nie. To znaczy, że działam po kolei.
Nie myślę o rzeczach nieprzyjemnych jeśli nie muszę. Staram się myśleć o tym co dobre, o pozytywach.
Lepiej mi. Dobrze mi jakoś. Lubię siebie.
No i nikt ani nic nie może popsuć mi nastroju.

Witam wszystkie kobiety bardzo bym chciała do was dołączyć tez jestem kobieta kochająca za bardzo , po terapii psychologicznej przeszłam ból zdrady w swoim związku , pisałam o tym dokładnie rok temu , dostałam tu wiele zrozumienia (na tym forum) wszystkim serdecznie dziękuje bardzo mi pomogłyście , przetrwałam i wybaczyłam ale nie zapominam ,na razie jest wszystko na dobrej drodze w naszym związku , uczymy sie siebie od nowa , a ja stałam sie mocniejsza i wartość swoja odzyskuje powoli ale zawsze i to wszystko dzięki wam moje drogie i mojej pani psycholog pozdrawiam basiula42 , będę szczęśliwa jak odezwie sie do mnie,, dalekiktos"i pozostałe uczestniczki które mnie wspierały chętnie tez poznam nowe osoby zawsze w grupie raźniej

Przyszedł. Tylko  przerwy robi

Największe pretensje mam do siebie,że tylko szukałam pretekstu żeby się ukarać.
Teraz karzę się pretensjami.
Chyba muszę opuścić na chwilę ten wątek,żeby przestać analizować...

Od nas słyszałaś inne rzeczy
A ja myślę Anstawio, że łudzisz się, że małżonek kocha Cię. Myślę, że kochasz go lub jesteś uzależniona od miłości do niego.
CZy można dać się zmanipulować do poczucia, że kocham ? wydaje mi się , że nie.
Można kochać lub tylko oszukiwać siebie i uzależnienie od miłości traktować jak miłość.
Wydaje mi się , że dałaś się zmanipulować , że on kocha . Obrączka na jego palcu to nie dowód Twojej miłości, a jego do Ciebie. Książka o walce z nałogiem to dowód, że chce zmian swoich byś go przyjęła, bo zawalczyć chce z nałogiem nie dla siebie, tylko dla Ciebie. Sms-a o treści "smutno mi" nie potraktowałaś dosłownie. Dodałaś, dopowiedziałaś sobie, że smutno, bo stęskniony, bo samotny bez ciebie. Dosłowna treść tego sms-a  wyraża tylko smutek i smutno mu może być z baaaaardzo wielu powodów. Może brak mu kasy na trawkę, a może na chleb. Może w firmie ma kłopoty. Może kumpel go zawiódł, panienka zostawiła albo zbyt nachalna jest, a może zdrowie mu szwankuje. "Smutno mi" nie znaczy wcale, "Anstawio kocham Cię i bez Ciebie mi źle i smutno". CZytaj ze zrozumieniem Anstawio i uspokój swoją wyobraźnię.
Przemyślał, wyciągnął wnioski, ALE NIC NIE MOŻE CI OBIECAĆ, NIE WIE CO ROBIĆ, BO WYRZUCIŁAŚ GO Z DOMU ....to chyba manipulacja z jego strony. Słowa, które można w różny sposób interpretować, ale i słowa dające nadzieję, bo pełno w nich niedomówień.  Dał Ci nadzieję, że ukarałaś go i on to odczuł i zmienia się i jest na rozdrożu ("nie wiem co robić").

Ten tok rozumowania jest dobry . Stworzyłaś sobie NADZIEJĘ. CZy ważne jest że on Cię kocha ? NIE.
WAżne jest co Ty czujesz. Jeśli nie kochałaś jakiegoś tam zakochanego w tobie po uszy chłopaczka w przeszłości, to czy obchodziło Cię co on czuje, mówi, robi. Czy ruszało Cię noszenie Twojego zdjęcia na sercu ?
Kochasz czy jesteś uzależniona od miłości do niego, tego ja nie wiem. Wiem, ze nikogo nie będę przymuszać do rozwodu. Wiem, ze nie jestem zwolenniczką rozwodów. Wiem, że każde rozstanie kogoś kaleczy (chyba, że oboje małżonkowie już się nie kochają i dzieci nie mają ).
Czy musisz nieść te papiery do sądu? Nie, jeśli tego nie chcesz. Czy możesz wyznać mu swoją miłość, tęsknotę ? Możesz. Możesz kazać mu wrócić, możesz o to błagać. Anstawio to są Twoje uczucia i Twoje decyzje i Twoje życie.
Tylko proszę Cię nie mów, że ktoś zmanipulował Ciebie do kochania go wbrew Tobie.

Brzmi obiecująco

Kochane pomogłybyście mi? Mam problem, jestem kochająca za bardzo, od zawsze. Miałam byłego, 5 lat, zdradzał, w końcu po mękach sie rozstaliśmy, ja błagalam prosiłam, ale i tak sie skończyło. Poznałam obecnego i teraz robię kalke z dawnego związku - nie ufam mu troche, bo nie ufałam byłemu, choć obecny jst inny. Do tego stopnia czasami świruję, że jak on jest bardzo miłły (a zawsze jest uroczy i kochany) przed imprezą na którą idzie sam to ja wpadam w myśli że pewnie idzie do jakiejś dziewczyny i mnie zdradza, a mily jest bo chce zabic wyrzuty sumienia. To samo miewam czasami jak cos mi kupuje.
No i juz nie wiem czemu tak jest. Analizowalam swoje zycie i doszlam do wniosku ze od zawsze czulam sie jakas brzydka, nieatrakcyjna, bo jako dziecko taka bylam, nie podobalam sie. Zastanawiając sie głębiej przyominam sobie że jednak 2 - 3 chlopcom sie podobalam w tej np podstawowce, gimnazjum ale co z tego, zaraz o tym zapomniam i skupiam sie że się nie podobalam. Teraz sie zmienilam, jestem atrakcyjniejsza, czuje ze sie podobam, ale ta brzydka dziewczynka tkwi we mnie. Czuje się czasami niegodna milosci, czuje, ze musze zasluzyc na milosc, ze ona nie moze mi byc dana za nic. Ze jak moj chlopak mi okazuje milosc, jest za mily, to pewnie cos kombinuje. Nie umiem sie wyluzowac, drazni mnie jak pisze na tel (wiem ze z chlopakami ale i tak jakby wyczekuje na szpilack ze dostanie smsa od jakiejs kolezanki-prawnie nigdy a jak juz to w sprawie uczelni). Mam zakodowane ze on pewnie pisze na facebooku z dziewczynami, wszystko przeczy temu, bo nawet jak przy mnie jest to zagląda na czata i nigdy nie ma nic od kolezanek. Ale moj ex tak robil, wiec ja w glowie mam ze robi tak kazdy. Powoli mnie to meczy, bo w dodatku trzymam to w sobie i nie wypuszczam na zewnątrz, nawet ze strachu ze on uznalby mnie za idiotke. Bo on przeciez nic nie robi,a  to moj strach... Nie wiem jak sobie z tym radzic, jak wyluzowac. Pozwalam mu chodzic samemu, ale robi to nie az tak często, raczej jak juz to do kolegi, a nie do klubu. Ale potem jakby zatracam sie w przeczuciach... jak nie odpisuje np 5 minut. Ale staram sie nie pisac mu smsow jak jest u kolegi, ogolnie staram sie go nie zasypywac smsami.
Poradzcie cos, proszę.

Poczytam Staram się jak moge trzymac chora częsc na smyczy ale czasami się z niej zrywa.

Wstałam !!!
Parter ogarnięty.
Obiadek gotuje się , kompocik też i wszystko w rytm piosenek lat 50/60
Zostało mi ogarnięcie synów czyli pogonienie ich do roboty
DZisiaj ciężko idzie mi motywacja ich do pracy.
Poczuli luz przez kilka dni i mają nadzieję, że mama i dziś odpuści. Nie odpuści

Rozmawiałam z siostrą. Mówię, że kilka dni miałam "ciężkich".
Usłyszałam, tylko idiota jest zawsze zadowolony....... zgodziłam się z nią

Miłego weekendu życzę

http://www.youtube.com/watch?v=kE0pwJ5PMDg

hm... ten artykuł jest bardzo ciekawy. Jest to nic innego jak  "zmiana myślenia". Coś nad czym pracuję u psychologa.
Napisałam, że muszę opuścić to forum. Nie zamierzam stąd odejść na zawsze. Czasami po prostu chcę pobyć sama ze swoimi myślami.
W południe poszłam na dłuuugi szybki spacer. U mnie mróz ale też słońce pięknie świeciło. Wiele myśli kłębiło się w mojej głowie. A to,że faceci są do bani. Dzwonią i odzywają się do mnie sami idioci, mam też na myśli męża. I już w myślach zaczęłam zwalać winę na nich. Tylko, że to jest właśnie tak, jak napisane jest w tym artykule co zacytowała hm... To ja przyciągam tych idiotów, swoim myśleniem i zachowaniem. Wydawało mi się, że coś tam sobie już miałam poukładane w głowie, ale tak naprawdę to jeszcze przede mną daleka droga.
Napiszę sobie tutaj kilka pozytywnych przekonań na swój temat i parę motywujących mnie zdań

-Mam prawo dbać o siebie!
-Chcę o sobie dobrze myśleć!
-Podejmuję słuszne decyzje!
-Umiem myśleć samodzielnie!
-Nie jestem bezradna!
-Zasługuję na zdrowo myślącego faceta!!!!!!!!!

I kilka ważnych kwestii:
-Chcę wziąć rozwód!
-Chcę  się psychicznie odciąć od mojego męża i każdego psychofaga,którego znam!
-Chcę spotkać "nudziarza", z którym spędzę miło resztę mojego życia!