Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

Jedna z cech DDA.
Trudno mi to tutaj opisać. Na terapii jest tak,że wiadomo o co chodzi. Rozumiemy się nawzajem i to jest super.
Tutaj na forum jest inaczej. Czuję presję. Ale to też jest w porządku, tylko, że męczy mnie strasznie.
Ja zawsze musiałam robić to co rodzice chcieli, inaczej była afera. Dlatego gdy z kimś rozmawiam, zawsze mam wrażenie, że muszę zrobić tak jak ta druga osoba mówi, bo inaczej będzie afera, będę przez tą osobę odrzucona. Najgorzej jest, gdy ta osobama dla mnie znaczenie, szanuję jej zdanie, jest dla mnie autorytetem.  Robię wbrew sobie a potem to oczywiście odchorowywuję.
Przekonanie,że nie mam racji, że moje zdanie i tak się nie liczy itp jest bardzo silne w mojej głowie. Dlatego odrzucam ludzi i wybieram samotną drogę. Bo nie wiem jak iść swoją drogą wśród ludzi.
Jest to mój cel terapii. Pokonać ten lęk, strach, obawy. Ale wiem, że rzucając się na głęboką wodę tego nie osiągnę. Potrzeba czasu. "Wyjście do ludzi" nie pomaga. Pomaga mi za to mówienie, że się boję, że czuję strach, czuję lęk i iść z lękiem przed siebie.
Na ostatniej terapii powiedziałam,że tak się fatalnie i nie komfortowo czuję na spotkaniach, że nie zrezygnuję dopóki nie poczuję się wyluzowana. Moje słowa zostały bardzo docenione przez moją psycholog i niektóre dziewczyny, które chciały zrezygnować, powiedziały, że też chcą kontynuować terapię.
Terapia jest ogromnie stresująca i myślę, że wystarczy mi,że tam chodzę i pokonuję moje lęki wśród innych osób.
Oczywiście pracuję z ludźmi, wychodzę do sklepu, rozmawiam z sąsiadami. Ale zawsze czuję dystans, stres, wypada mi coś z rąk na przykład, czerwienię się i ogólnie jest ... śmiesznie
Ja uwielbiam siebie "prawdziwą", ale boję się być prawdziwa, bo nigdy nie miałam prawa być sobą. Dopasowywuję się.

CACHMIR
Poniedziałek 7 maja 2012 rok Gazeta Wyborcza str 16 artykuł "ROZWÓD Z WOJNĄ W TLE"

W PUNKCIE  O DOWODACH NIEWIERNOŚCI : (...) Prywatny detektyw nie może podsłuchiwać rozmów śledzonego a małżonek tak. Wystarczy, że podaruje podejrzewanemu o zdradę partnerowi telefon z zainstalowanym spyphonem. Dzięki temu urządzeniu dostanie wykaz wszystkich połączeń wychodzących, jak i przychodzących. (...) Choć detektywom nie wolno zakładać podsłuchów ani montować kamer, to mogą namówić zleceniodawcę, by pod pozorem ochrony przed złodziejami sam zamontował takie urządzenie w domu.
W PUNKCIE O GROŹBACH KARALNYCH : (...) Nachodził byłą, żonę,obrażał ją i zastraszał . W końcu kobieta postanowiła się bronić. Kupiła urządzenie rejestrujące i nagrywała kłótnie z byłym partnerem. Skierowała sprawę do sądu. Jan wypierał się, ale ekspertyza fonoskopijna wykazała, że kłamie.

I nie lubię, gdy ludzie krzyczą. A jakoś tak się zdarza, że często ludzie krzyczą gdy powiem lub zrobię coś inaczej. Krzyczeli rodzice, mąż, teściowa, ciotka męża, happyfull stawia wykrzykniki...

cACHMIRKO DLA MNIE OCZYWISTE JEST, ŻE JEŚLI POZWANY NIE PRZYZNAJE SIĘ, IŻ TE SŁOWA ON WYPOWIADAŁ , TO GŁOS PODDAWANY JEST EKSPERTYZIE. DODAĆ JEDNAK CHCĘ, ŻE NIE KAŻDY ZAPRZECZAĆ BĘDZIE W SĄDZIE I UDAWAĆ, ŻE JEGO GŁOS NIE JEST JEGO GŁOSEM, A JEŚLI JUŻ ,TO OSOBA, KTÓRA SPRAWĘ W SĄDZIE PRZEGRYWA, PONOSI JEJ WSZYSTKIE KOSZTY. W REZULTACIE TO POZWANY ZAPŁACI ZA WSZYSTKO. JAKIE SĄ KOSZTA TAKIEGO BADANIA NIE WIEM I NIE WIEM CZY SĄ W OGÓLE, ALE Z TEGO ARTYKUŁU WYRAŹNIE WYNIKA, ŻE TAKIE BADANIA ROBI SIĘ W CHWILI ZAPRZECZANIA POZWANEGO     

Chyba częsciowo tak. Ale u mnie reakcja zależy od drugiej strony kierującej się do mnie. Podoba mi się i odpowiada mi bariera jaką daje forum. Jaką daje FB i inne takie. To jest OK. Ale nie za blisko, nie za często, nie za mocno, nie wchodźcie mi w głąb!!!! Nie chcę się otworzyć, bo ktoś to wykorzysta i mnie zrani - znasz to, wiesz co to Albo ja popłynę obsesyjnie. Też wiesz o co mi chodzi.

I jeszcze nie chcę, maksymalnie nie chcę "przebywać" wśród pesymistów, przez sam fakt długiego przebywania z nimi daję się ściągać w dół. Bo ja się dostosowywuję (taki charakter). Nie chcę, bo nie jestem pesymistką a jeszcze nie umiem sobie poradzić z "niedostosowywaniem się". Taki mój "jeszcze obecny m" jest... Jak mogłam i mi się chciało, bo kochałam obsesyjnie, to ciągnęłam w górę, a on skwapliwie za mną szedł. Ale nie dał nic od siebie, niczego nie zrobił sam - nigdy, nawet dla siebie. Jak zaczęłam odpuszczać, bo już nie miałam siły, to się okazało, że polecieliśmy z impetem w dół, bo ja już nawet siły dla siebie samej nie miałam.  Teraz to widzę. I już się tym nie przejmuję, nie moja sprawa. Każdy ma swoje własne wewnętrzne życie, jego mi się nie chce analizować, bo na siebie już mi przecież i tak czasu nie starcza

Ja nie wiem, ile czasu będę się uczyć otwartości, spontaniczności - ja nie wiem czy się nauczę Ale wiem, że wiem i że czasem się już staram popchnąć samą siebie do przodu. Więc nie dam się ściągać w dół

Anstawia, powiedzmy że rozumiem
Ja zazdroszczę "pozytywnie" - wiesz, że to tak fajnie chcieć korzystać z życia i tylu rzeczy próbować Taki motorek dla mnie do przodu:
Ja też słyszę - silna, lepsza, jesteś sobą w końcu. Fajnie, miło, taką mnie znali wcześniej. Ale ja też wiem, że jestem jeszcze dokładnie w tym samym miejscu, tyle że o niebo bardziej świadoma - a szczególnie tego, jak łatwo się zachwycić i popędzić Hurra optymizm Jak nie zauroczenie w facecie, to fakt, ze sobie tak szybko radzę. Przecież ja taka rewelacyjna jestem, tylko on taki wredny był, że mnie zdołował Jakbym taka rewelacyjna była, to by rady nie dał, nie?
Na razie chyba poczytam sobie o DDA i KKZB. I wystarczy, że nie będę siedzieć z założonymi rękami, że skoro jestem towarzyska i uwielbiam rozmawiać z ludźmi - to, że "nadrobię" i że nie "ucieknę". Przy okazji też rózne fajne rzeczy zauważam, przeżywam, poznaję Wszystkiego nie da rady naraz Pasje później, najpierw niechże ja sobie wszystko uświadomię i w większości zrozumiem I właśnie - tak, na wszystko potrzeba czasu

Najpierw to ja bym chciała pokochać siebie A żeby pokochać - muszę siebie poznać
Potem może fajnie by było poznawać innych - długo, dokładnie, takimi, jakimi są naprawdę. Mieć dużo znajomych - najróżniejszych.
A potem? Się okaże, jakie sobie życie zaczynam "gotować"

Kurczę - dziewczyny - tak mi świta od paru dni....
A teraz przeczytałam to powyższe i - ding-dong!
Przecież ja nigdy żadnego swojego faceta nie poznałam, nie musiałam, bo od razu byłam zakochana po uszy
Mało ważne, czy jakiegokolwiek faceta poznałam w realu, czy przez telefon, czy przez jakiś czat...
Ale mi się chce śmiać, jakie to proste...

Widzisz, każdy z nas ma czasem "gorszy dzień"...., mój obecny facet tez nigdy nie przeprasza, nie przyznaje do winy, uważa, że wszystko co robi i jak robi jest OK. Ale rozmawiamy, nie wtedy gdy widzę, ze jest jakiś nadęty, zły, sfrustrowany - tak, po czymś takim zawsze wybucha...., ale spokojnie próbuje z nim rozmawiać, już nie zwracam uwagi na jego "zmienne" nastroje, po prostu czekam - najczęściej wiem co go denerwuje, przytłacza... staram się z nim o tym rozmawiać, zanim zrobi się z tego awantura. I wiem też, że i ja czasem mam słabsze dni..., pracujemy nad tym. Ja cały czas pilnuję się żeby mnie nie sprowokował, spokój, spokój i jeszcze raz wewnętrzny spokój. Mi to pomaga.... pomaga mi forum, blogi i książki. A takie "sinusoidy" jak u Ciebie były i mam nadzieję, że nie wrócą...

Właśnie - żeby on był zadowolony . A Ty? Byłaś zadowolona? Pewnie nie, albo przynajmniej tak Ci się zdawało , Z czasem właśnie uświadamiamy sobie to, ja niedawno tez myślałam, że we mnie tkwi przyczyna... po części i tak, bo żyłam NIM "żeby był zadowolony". To tu znalazłam cenne wskazówki, za które bardzo Wam dziewczyny dziękuję. Jeśli piszesz "ja się nie zmienię" - to on pewnie powie Ci to samo....

A jak bylas soba to on nie byl zadowolony .
U mnie bylo tak: Robie cos dla niego to dlaczego nic dla siebie nie robie. Robie cos dla siebie- przeciez to glupie, nie ma nasz nic lepszego do roboty, np. nauczenie sie chinskiego w 2 tygadnie (niektore jego pomysly byly nierealne).
Jak nie zrobisz bedzie zle. Albo kompromis ale Zabka juz podala kilka dni wczesniej definicje kompromisu .
Bo gdyby on byl inny to...ale jest jaki jest. Ma sie zmienic czy nam "taki on" odpowiada?

No i nie dal rady . Podtrul ale nie otrul . Zyjesz i dlugo jeszcze bedziesz zyla .

Jeżeli zależy mi na drugiej osobie i ta osoba mnie odrzuci, to po prostu będzie mi przykro.
Widzisz,piszesz,że każdy ma swoje zdanie. Każdy,czyli ja też. Ja nie chcę usłyszeć,że mam rację. Ja wypowiadam swoje zdanie. Tylko, że Twoim zdaniem ja walczę. A druga strona wypowiada swoje zdanie? Nie stosuję agresji. Wypowiadam swoje zdanie.
Kocham siebie popełniającą błędy, świadomą swoich lęków, wrażliwą, ale też umiejącą wybrnąć z każdej trudnej sytuacji. Kocham swoje cechy DDA, bo dzięki nim mogę być sobą.
Tak,właśnie tak! Prawdziwa ja,to ta pełna kompleksów dziewczyna. Kto nie ma kompleksów? Mam kompleksy. Ale co z tego?! Chcę żyć z nimi.

Ja w żaden sposób nie chcę i nie namawiam Cię byś zaczęła kochać męża Drań! Zwłaszcza jeśli chodzi o dzieci.

Też mówiłam o moim mężu pozytywnie. Kłamałam. Później doszła agresja,bo nikt mi nie wierzył,że jest inaczej. Teraz to już nie ma znaczenia,bo tylko ja czuję jaki on jest w stosunku do mnie i tylko mnie to dotyczy.
Pozwalam na wiele ludziom,nie dlatego,że lekceważę ich wady. Dlatego,że mam problem sama ze sobą. Nie szanowałam siebie,nie kochałam, nie dbałam o siebie. Nienawidziłam ludzi,bo uważałam,że to oni mi robią problemy. Robili,bo im na to pozwalałam.

Zofio a moze czas oddać sprawę do komornika?
                  Nie wiem gdzie mieszkasz czy w Stanach czy w Polsce,ale mam koleżanki
                  które jedna tam a druga u nas oddały z ciągnięcie alimentów do komornika
                  Obie otrzymują pieniążki z państwa i w nosie z exem

Ja jestem na początku tych rozmów, ale myślę, że warto spróbować poważnie porozmawiać. Masz rację, że najważniejszy jest spokój. Dopiero od niedawna potrafię zachować spokój, to dlatego, że nabrałam do tego wszystkiego dystansu. Co ma być to będzie, ale musimy szczerze rozmawiać.

Od pewnego już czasu staram się być sobą i niestety jest między nami gorzej. Kolejny mój krok to poważna rozmowa o naszych problemach.

Przepraszam za to zamieszanie, ale swój nick wymyśliłam zanim zajrzałam na to forum.

Nie miałam zamiaru Ci nic udowadniać.
Poczułam,że przekroczyłaś moją granicę w momencie gdy wypisałaś mi z wykrzyknikami błędy,które mam sobie wybaczyć.

Ty tez przekroczylas moje granice. Chcialabym juz zakoczyc ta dyskusje.

To ja mam wpływ na to co czujesz????

********************************************************************************

Fragment książki Melody Beattie "Współuzależnienie"

"Co zrobić, gdy przyjaciele i ludzie, którym ufamy, radzą nam, że powinniśmy postąpić w określony sposób, a nasze serce podpowiada nam, że nie tędy droga? Odpowiedzieć uporem, nie słuchając rad?
Czasem odpowiedzi na dręczące nas pytania oraz pomoc otrzymujemy od innych ludzi, korzystając z ich rad. Większość z nas dobrze zna powiedzenie:"Jeśli wszyscy mówią, że coś chodzi i kwacze jak kaczka, to pewnie jest kaczka". Z drugiej strony, często nie stać nas na więcej niż słuchanie rad innych. Jednak skąd mogą wiedzieć, co jest dla nas dobre? Tylko Bóg wie, co kryje się w naszym sercu. Być zdrowym, oznacza słuchać głosu swojego serca i zaufać mu, a nie dawać się kontrolować życzliwym przyjaciołom. Być może znajdujemy się na etapie, przez który oni jeszcze nie przechodzili. Mogą nie mieć  jasnego oglądu sytuacji. To nasze życie i do nas należy decyzja.
Przyjdzie nam żyć z dokonanymi wyborami. Pewna kobieta, której wszyscy dookoła radzili, że powinna zakończyć swój związek, odpowiedziała: "Nie mogłabym sobie wybaczyć, gdybym go teraz zostawiła". Jej sytuacja nie wyglądała różowo, ale nie była wykorzystywana. Nie narzekała i nie odgrywała roli ofiary. Dokonała świadomego wyboru, robiąc to, co dało jej komfort psychiczny. Na tym właśnie polega zdrowe podejście do życia!
Oto podstawowa zasada, do której powinniśmy się odwoływać za każdym razem, gdy przyjaciele radzą nam postąpić wbrew sobie:
Nie wywracaj swojego życia do góry nogami i nie postępuj wbrew sobie, jeśli miałoby to na celu troskę o cokolwiek innego niż twoja Siła Wyższa. "

Nie dam rady się rozwieść. Nie teraz, jeszcze nie...

Chciałam się przed Wami otworzyć. Teraz ryczę jak bóbr, bo dostałam ogromny cios na początek.

Pojawiło się coś, czego się nie spodziewałam. Zwątpiłam w słuszność podjęcia decyzji o rozwodzie. Gdy pomyślałam sobie, że nie chcę wziąć rozwodu, poczułam ulgę. Gdy pomyślałam sobie, że potrzebuję jeszcze czasu, poczułam ulgę...

Nie wiem sama co mam myśleć. Nie wiem dlaczego mi dobrze, ale gdy do Was piszę to łzy leją mi się po policzkach... Oszukuję siebie i Was,że chcę to zakończyć, a tak na prawdę nie jestem w stanie...

Nie mam siły tego wszystkiego załatwiać sama.

Dzięki.

Mam poczucie,że Was wszystkie tutaj na forum zawiodłam.

Anstawio,
przeczytałam Twoje dzisiejsze posty. Pamiętam też Twe pierwsze posty w tym wątku, pamiętam Ciebie z tego czasu. Zdawałoby się, że te dzisiejsze posty i te z kwietnia ubiegłego roku napisały dwie różne osoby, sporo pracy włożyłaś, by być w takim momencie życia, w jakim jesteś obecnie. Proszę, nie zapomnij o tym.

Czy mnie zawiodłaś? Nie, niby dlaczego miałoby to się stać? Nie jestem srogim i nieprzyjaznym człowiekiem. To, że zwątpiłaś w słuszność swej decyzji nie dziwi mnie ani nie oburza. Wiem, że czasem brak sił, że dopada rezygnacja.

O jedno tylko Cię proszę, nie staraj się nikomu przypodobać swymi decyzjami.

Droga Anstawio,
cóż to za pomysł, że mogłaś kogokolwiek zawieść na tym forum? Jesteśmy tu bo łączą nas te same problemy i możemy liczyć na życzliwe słowa wsparcia.  Nikt nikomu nie stawia zadań do wykonania, więc nie mam mowy żebyś kogokolwiek zawiodła. Zapewne znajdziesz na forum jeszcze wielu oddanych kibiców.

Anstawio,
kiedyś pewna mądra osoba powiedziała mi, że tylko silne osoby przyznają się do swych słabości.
To, co teraz przeżywasz: strach, zwątpienie, ..., to normalne uczucia. To, co się w Tobie zmieniło, to Twoja świadomość. Przestałaś te swoje uczucia ukrywać przede wszystkim przed sobą samą.
I wiesz na czym polega odwaga? Nie na tym, by nie przeżywać strachu, ale na tym, by różne rzeczy robić MIMO niego.

Kiedyś, w tym wątku, napisałam taką ściągę, teraz zrobię to ponownie. Może skorzystasz z niej (i nie tylko Ty):
bezradność, bezsilność, ciekawość, czułość, duma, frustracja, gniew, irytacja, lęk, litość, miłość, nienawiść, niepewność, niepokój, nieszczęście, nieufność, niezadowolenie, nuda, obawa, obojętność, obrzydzenie, oburzenie, osamotnienie, panika, podekscytowanie, pogarda, pokora, przestrach, przygnębienie, radość, rezygnacja, rozanielenie, rozbawienie, rozczarowanie, rozdrażnienie, rozgoryczenie, rozpacz, smutek, strach, szczęście, tęsknota, troska, trwoga, uciecha, ufność, ukojenie, ulga, wdzięczność, współczucie, wstyd, wściekłość, zachwyt, zadowolenie, zakłopotanie, zaskoczenie, zawiść, zazdrość, zażenowanie, zdenerwowanie, zdziwienie, złość, zmartwienie, zmieszanie, zniechęcenie, zniecierpliwienie, żal.

Anstawio zawiodłaś nas ?! My nie rozpatrujemy nikogo w tych kategoriach. My nie jesteśmy tu jako komisja, jako jury. Każda z nas jest tu dla siebie, z uwagi na siebie. Jeśli na cokolwiek liczymy, to na zmianę siebie, nie kogoś , na zrozumienie siebie dzięki innym .  Jeśli mówimy Anstawio brawo ! to z uwagi na pokazanie Ci, że zauważamy i doceniamy zmiany, naszym zdaniem na lepsze, a zmiany są kiedy jesteś pewna siebie i radosna, kiedy piszesz, że już wiesz, że Twoje widzenie świata przyprawia Cię o uśmiech i wiesz jak układać swoje życie, w którym będziesz szczęśliwa. Oczywiście to nie muszą być szczere słowa. Nikt nie będzie Cię sprawdzał, kontrolował. Jeśli Twoim zdaniem nawaliłaś, bo jednak nie chcesz rozwodu to tylko dowiedziałaś się , że myśli i słowa o rozwodzie były błędne, że jednak szczęście daje Ci myśl, że związek wasz będzie trwał. Zostaniesz z mężem czy odejdziesz od niego, to tylko i wyłącznie Twoja sprawa. Jeśli będziesz żyła u boku męża dłuuugie lata, to jest to tez Twoja sprawa. KAżda przyklaśnie Ci, kiedy napiszesz lubię z nim być. Lubię i to bez względu czy mnie bije czy nie, czy mnie kocha czy nie, czy jest dobry czy nie. Anstawio wszystkie decyzje, które podejmiesz będą Twoimi decyzjami i jeśli będziesz po ich podjęciu szczęśliwa, to będzie miodzio
Opowiem Ci o sobie. Wahałam się całe lata. Kochałam, nienawidziłam, ale zawsze miałam nadzieję, ale i jakieś poczucie obowiązku bycia z nim (mąż, ojciec dzieci).  Nawet za jego długi czułam sie współodpowiedzialna mimo, że nie miałam pojęcia, że je zaciąga. JA jako żona czułam, że muszę być fer w stosunku do niego. On nie był fer a ja przez swoje postępowanie chciałam dać mu przykład i fer ZAWSZE byłam. Miewałam dni złe i bardzo złe. Mówiłam, że nie radzę sobie z emocjami. Zapewniał, że nie mam powodów. Powody i dowody na to pojawiały sie od czasu do czasu. Po alkoholu stawał się chamski a ja coraz cichsza, pokorniejsza, takie nic/ zero. Mimo wszystko trwałam  i jak odrobinę było lepiej, był miły,  dał buziaka, przytulił, w mojej głowie pęczniała myśl,  a jednak kocha a jak kocha to będzie już dobrze...nie było, wieczorem kilka głębszych i mówił, nienawidzę Cię jak psa ! Rano znowu przytulił, dał buziaka na pożegnanie, spotkał z kochanką, z którą romansu nie umiał przede mną ukryć. I przyszedł dzień gdy już nic mnie nie cieszyło. O nie ! cieszyła mnie myśl o niemyśleniu i nieczuciu, myśl o śmierci. 
Gdyby mi w tamtym czasie 100 osób mówiło, kobieto nie warto, nie wiedziałabym o czym mówią. Gdyby powstrzymali .....chyba nikt nie był w stanie mnie powstrzymać (bo nie zrobiła tego nawet myśl o rozpaczy dzieci).
Kiedy chciał wrócić już go nie chciałam i namowa 100 osób nic by nie dała. Nie chciałam go i nikt by mnie nie namówił, nie przymusił do bycia z nim. Oczywiście tęskniłam, ale nie za tym z realu a za tym jakiego stworzyłam w swojej wyobraźni - czyli za złudą, ale miałam już tego świadomość.
Nie da się zmienić swego myślenia bo ktoś powie, zmień się, twoje myślenie jest złe. To tak nie działa. Każdy musi sam dojść w swoich przemyśleniach do pewnych wniosków. Zauważ, że u psychologa nie dostajesz po pięciominutowej wizycie gotowej recepty na życie. On może tylko naprowadzić Cię na pewne przemyślenia i wnioski.
Sama długie lata usprawiedliwiałam męża postępowanie. Nikt nie był w stanie przekonać mnie, że to drań. Usprawiedliwiałam jego i siebie, i nagle wystarczyła jedna wypowiedz kogoś na Forum bym zobaczyła wszystko w innym wymiarze. Historia innej osoby unosiła jakby zasłonę i wszystko widziałam w innym świetle. Pod wpływem słów innych, miałam swoje wnioski, przemyślenia.
Co do rad. Ile ludzi tyle opinii. Mówią i dobrze. Ja mam swój punkt widzenia i mogę go zmienić ale nie muszę. Jeśli jakaś rada dotrze do mnie, poruszy mną, da przemyślenia to może zmienię zdanie, a może zmienię i będę dziwiła się, że czemu ja wcześniej o tym nie pomyślałam co mówi Jola czy Kasia i na tym to Anstawio polega. Nie musimy nikogo słuchać, nie jesteśmy w stanie słuchać wszystkich. Jesteśmy w stanie jednak przepuszczać wszystkie rady przez sito i wyławiać te, które nas poruszają. Bywa, że żadna rada nas nie porusza i nie musi!
Zabcia napisała niedawno, że najpierw spontanicznie napisała jakieś zdanie a potem kiedy je przeczytała usłyszała w głowie "ding, dong" i pojawiła się nowa myśl i tak właśnie jest. Te "ding dong" to nasze przemyślenia, wnioski, inne spojrzenie na  sprawę. I nic nie da gadanie, doradzanie innych gdy w naszej głowie nie będzie tego "ding dong". Kiedy pojawia się te "ding dong "?  no właśnie nie wiadomo. Czasami są to nasze własne słowa (jak u zabki) czasami słowa innych i niekoniecznie kierowane do nas.

Wiesz, częściowo mnie taka reakcja drugiej strony podpada pod histerię, że ktoś "wychodzi" z dotychczasowego znanego już sposobu zachowania, zmienia się i otoczenie w jakiś sposób a druga strona sobie z tym nie radzi, bo to nie jej decyzja i czyny. Że wolała dotychczasowy "układ" bo go znała i nie wymagało to żadnego reagowania. A teraz nagle trzeba "coś" zrobić - zareagować? Odnieść się? Nie daj Bóg - przemyśleć, zastanowić się? Może nie jestem idealny?

Żabcia - ja troszkę, jeśli mogłabym - chciałabym przestrzec przed użyciem sformułowania "się nie zmienię". Bo to troszkę działa negatywnie. Troszkę to tak, że jednak się zmieniamy - wszyscy i zawsze, ale kazde tylk w takim stopniu i w takim aspekcie, w jakim jest to dla nas dobre. Może spróbować to jakoś ująć inaczej? Że dotąd nie byłaś pewna jaka jesteś i to powodowało dla Ciebie trudności. Ale myślałaś, zastanawiałaś się i zrozumiałaś, że pewne rzeczy są dla Ciebie tak charakterystyczne i trwałe, że nie możesz z nimi walczyć na siłę? Że one i tak takie były dawniej i taką Cię poznał. Coś, co w Tobie było zanim zachciał w Tobie zmian przecież go na początku ujęło, zauroczyło, spodobało się. Czy on zmienił upodobania? Czy wcześniej nie zastanawiał się, co mu się w Tobie podoba? Że ciężko jest na siłę zmieniać siebie, jeśli tylko jemu pewne Twoje cechy i zachowania, styl życia przeszkadzają teraz, skoro na samym początku nie przeszkadzały. Że Ty siebie kochasz i akceptujesz taką, jaka jesteś, w pełni siebie rozumiesz i nie możesz w imię uczucia i związku walczyć ze sobą. Bo to już nie będziesz Ty.

Nie wiem - może to bardziej go zainspiruje? Zmotywuje do dialogu? Bo na mnie takie stwierdzenie "taki jestem i się nie zmienię" podziałało kiedyś prawie jak na byka Ja odpowiedziałam, że ja także I co? I efekt jest taki, że to ja siebie zmieniam, a raczej szukam siebie, uczę się żyć zdrowo a mojego związku już nie ma. Ale to ja zaczynam się szeroko uśmiechać i cieszyć. Może zmądrzałam na przekór komuś, ale w rezultacie z korzyścią dla siebie. A przecież tak naprawdę - nie o to mi chodziło

Anstawia
Ty nie żyjesz tylko po to by sprawiać innym przyjemność.
Żyjesz dla siebie.
Jeśli ktokolwiek pokładał w Tobie jakiekolwiek nadzieje - to zapytam - czemu nie w sobie, tylko w kimś? Bo kimś jest si,ę łatwiej zajmować, niż sobą?
Nie, nie zawiodłaś

Może Ty zbyt wiele naraz od siebie wymagasz? Może - jak większość z nas w ogóle - inspirujesz się w nie do końca przemyślany sposób innymi osobami? Ja też potraię się kimś zainspirować Każdy dochodzi do siebie w swój własny sposób.
Ja gdzieś kiedyś pisałam - że napewno popełnię jeszcze nie jeden błąd. Tylko teraz w końcu wiem, że nawet jeśli go popełnię, to być może będzie on wynikał z tego, że przestałam pamiętać. Miejmy nadzieję - na chwilę Nie wiem jak to ze mną dalej będzie Nie wiem, czy dam radę zawsze starać się o zdrowe podejście do siebie Po prostu nie wiem Jednego chcę - pamiętać I chyba drugiego - starać się? I chyba trzeciego - nie załamywać jednym czy drugim błędem, bo ja się uczę! I czwartego - przestać myśleć i podciągać swoje życie pod kogoś, tylko myśleć o sobie i moich potrzebach
Jeśli jakoś tam zawiodę - o siebie

DZiwne mamy przepisy prawne. Zawsze są różnego rodzaju furtki. Ten sędzia wykorzystał zapewne jedną z nich. NAjgorsze jednak jest to , że dowody INTERPRETUJE Sędzia i ma prawo je interpretować na swój, nawet dziwny sposób i nie ponosi za to żadnej odpowiedzialności. A oto przykład z życia wzięty, z mojego życia . Mój ojciec pożyczył koledze 60 tyś. Przed śmiercią ich nie odebrał. Pożyczkę zabezpieczył wekslem. Spadek odziedziczył mój syn. Odziedziczył więc i weksel i prawo do tych 60 tyś. Dłużnik powiedział, że część z tych pieniędzy już zwrócił a część (40 tyś) dwa dni po ojca pogrzebie, przekazał bratanicy zmarłego jako darowiznę. Na zwykłej kartce papieru napisał, że darowuje w imieniu (już zmarłego) a moja siostra cioteczna podpisała, ze darowiznę otrzymała. Pozwaliśmy go do sądu i sprawę przegraliśmy . Przepisy prawa mówią, że darowizna zachodzi między darczyńcą a darbiorcą - więc zmarły nie mógł żadnej darowizny dokonać. Przepisy mówią, że darowizna nie zachodzi przez osoby trzecie - czyli nikt nie mógł dokonać darowizny w imieniu mojego ojca. Co sędzina powiedziała (napisała w uzasadnieniu) o istnieniu weksla ? Otóż doszła do wniosku, że mój ojciec ZAPOMNIAŁ go zniszczyć.W uzasadnieniu też doszła do wniosku, iż nie była to pożyczka tylko depozyt nieprawidłowy i napisała tak, mimo iż sam pozwany powiedział, POŻYCZYŁEM. Mając weksel w ręku, przegraliśmy sprawę. Sąd apelacyjny jak i Rzecznik praw obywatelskich, stwierdzili, że sędzia ma prawo interpretować dowody jak chce a interpretacja sędziego była taka, że weksel uznaje się za spłacony.
Znalazłam kilka dni temu w ojca dokumentach, umowę pożyczki zawartą między ojcem a jego kolegą. Więc mam dowód, że sąd błędne wyciągnął wnioski, źle zinterpretował dowody i mam prawo od nowa ruszyć z procesem. Może mam szanse na sprawiedliwość w sądzie ?????

To prawda...., dziwne i to w każdej dziedzinie.... nasze ustawy, kodeksy są tak sformułowane, że każdy sposób interpretacji jest dobry w jakimś sensie. I dużo zależy od tego jak w danym sądzie, urzędzie będzie to zinterpretowane, jak dany sędzia czy urzędnik to odczyta. Wiecie, co, ja się ostatnio zastanawiałam, czy nie przemeldować się....., bo obawiam się sprawy w sądzie....Wiem, że w moim sądzie była korupcja, zakłamanie, nie mam tam znajomych. A wiem też, że jak ma się kogoś w sądzie - to sprawa wygrana. Szok jakiś.....
To co piszesz zofio jak dla mnie - powinna byc Wasza wygrana, ale wiem jak to jest...., moja babcia do dziś choruje przez nasz sąd..... Cóż, nie miem co myśleć o tym, cholernie się teraz boję sprawy...

Właśnie problem w tym,że ja nie wiem. Wydawało mi się, że wiem czego chcę. I naszła mnie chwila zwątpienia. I to mnie przestraszyło.
I nie pisałam do Ciebie akurat Wielokropku, ale to chyba nie ma znaczenia. I nie wiem kiedy poprzednim razem próbowałam Ci coś wcisnąć,że napisałaś, że robię to kolejny raz

Anstawio,
często, gęsto, odpowiadałam i odpowiadam na Twe posty, jeśli więc użyłaś stwierdzeń typu "Wy wiecie, co jest dla mnie dobre", "słyszę, że nie wolno mi o nim tak myśleć", czyli personalnie do nikogo, a jednak do wszystkich, to wolę sprostować, wyjaśnić, bo nie lubię niedomówień. Dzięki temu pojawiła się Twoja odpowiedź i wyjaśnienie, że nie mnie miałaś na myśli. Dla mnie takie sprostowanie ma duże znaczenie.
Moje twierdzenie, że kolejny raz to robisz? Nie dalej, jak we wczorajszych postach.

A co do Twego zwątpienia. Już wczoraj napisałam, że jest to rzecz typowa. Nie wiesz, co robić, to nie wiesz. Poczekasz, pomyślisz i po jakimś czasie, wiedzieć będziesz, tego jestem pewna.