Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

Happyfull, ja nie czuję się winna z tego powodu. Nie przesadzaj!
Nie mam zamiaru katować siebie z tych powodów,które wypisałaś z wykrzyknikami. Żyję świadoma błędów,ale mam prawo je popełniać i wyciągać wnioski.
Happyfull, Twój sposób myślenia mnie ... przeraża,zasmuca, sama nie wiem...

Tylko proszę nie pisz,że mam sobie coś wybaczać. Nie sugeruj mi jak mam się czuć.

Tylko od Ciebie zalezy jak sie bedziesz czula!

Dziekuje Ci bardzo Tobie tez zycze powodzenia

Witaj i ciesze sie ze jestes na fajnym poziomie ,wybaczac oznacza wybaczyc i odejsc tak latwiej .
Pamietasz jak ci pisalam o poprostu przezywaniu zycia ,jako doswiadczenia ............,teraz to fajnie ujelas.

Pozdraiwam Cie .

Niestety nie da sie calkowicie dziewczyny odciac od przykrych przezyc ,takie jest zycie ,nie chodzi by bez konca drapac rany na bylych mezach czy rodzicach - a tak naprawde jest to brak checi wziecia odpowiedzialnosci za swoje zycie i bledy .

Bledy porazki , sa nieodzownym budulcem charakteru i zycia sa nieodzowna czescia zycia i przezywania go .
Jesli ktos uwaza ze nikt go nie zrani ,nie oszuka ,i zawsze bedzie cacy ten sam siebie oszukuje ,i skazuje na cieprienie.
Dltaego jedyne na co mamy wplyw to na siebie ,a inni niech sobie zyja ida wlasna droga skoro jest dla nich ,dobra.Poprostu nie musimy im towarzyszyc.
Nie wolno bac sie zycia!!!

Niemam czasu ,ostatnio ,ale tez jestem juz po innej stronie wiec niemam zabardzo co pisac .........
Pozdraiwam dziewczyny ,ktore byly przy mnie od poczatku mojej drogi.......

Pati Witaj !
              Jak to nie masz co pisać? Mark też już dawno po innej stronie i jego rady są bezcenne
              Twoje też będą mocnym przykładem dla wszystkich

              Ps. a jak tam anglik i zimowe motylki Pati?

Cachmir bledy sa "dla ludzi. Nikt tutaj nie probuje byc bardziej papieski jak sam papiez. Ja jestem szczera. Nie kazdemu musi sie to podobac. Nikt tez nie musi mi przyznac racji. Pisze z wlasnego doswiadczenia. Znam te fazy: wybaczanie, rozczarowanie, oszukiwanie samej siebie, znowu wybaczanie, znowu rozczarowanie itd.
To sa moje doswiadczenia ale z tego co wiem to syndrom KKZB jest u kazdego podobny.
Anstawia zrobila ogromne postepy i pisalam tutaj o tym nie raz. 2 tygodnie temu pisala o swoim mezu, ze jest psychopata, mini hitlerem, ze sie go boi. A dzisiaj, ze "maz" i on jej pomogl i o wybaczaniu.
To jak dla mnie zwrot w innym kierunku. A skad ta zlosc u niej? Czyzbym trafila w sedno?
Ja nikomu nie sugeruje co ma czuc!!!

Nigdzie nie napisałam,że chodzi mi Ciebie, czyżbym trafiła w sedno?

O to powinnaś zapytać bezpośrednio Anastavię ja nie siedzę w jej głowie i nie wiem

Zofio  Niestety w Niemczech też i bardzo ciężko go zdać.
                Nazywany jest podwórkowo idioten test ze względu właśnie na psychologów i psychiatrów.
                Za nim pewnie je odzyskam minie 25 miesięcy.
                Prawo jazdy wyślą mi do Polski bo tylko w Niemczech obowiązuje mnie kara.
                Liczę trochę na mój rozwód i zmianę nazwisk
                W Niemczech nie ma systemu psl i może mi to przejdzie

Może kiedyś napiszesz coś o sobie,to zrozumiesz.

Rozumiem dlatego tu jestem. KKZB to nic fajnego. Nie wiem czy kiedykolwiek bede "normalna".
Staram sie i staram sie siebie nie oszukiwac (nie zawsze mi sie tu udaje).
Ja nie chce tutaj nikogo zranic ani mowic co jest dobre a co zle. Duzo pisze z mojego doswiadczenia moze inni maja inne i tez chetnie wyslucham. Jestem otwarta na krytyke co nie znaczy, ze splywa to po mnie jak po kaczce. Zastanawiam sie i staram sie wyciagnac wnioski.
Mowie prawde (bynajmniej mi sie tak wydaj) a nie zawsze potrafie "ladnie" bez emocji. Taki juz moj urok.
Jestem tu bo tak jak kazda z Was potrzebuje pomocy w ocenie sytuacji. Najwieksze problemy stwarzamy przeciez sobie sami w swojej glowie (moje zdanie i doswiadczenie). Bardzo dlugo zylam "w swojej glowie". no bo przeciez nikt mnie nie rozumie.

Zofio bo zakaz mam tylko w Niemczech a w Polsce mogę jeżdzić i wszędzie indziej też.
                 Zmienię nazwisko, przemelduje się do drugiego mieszkania i zmienie z tego tytułu prawo jazdy
                 Niemcy nie mają systemu psl i chyba będę mogła jeździć dalej
                 jeżeli mi się uda to mam nauczkę i nigdy więcej

Mam podobny problem do Twojego

1. Moi rodzice nie umieją niemieckiego, no może tata trochę,ale problem mam z mamą. Boi się,że na moich
            wyjazdach skończy sie tak,że w ogóle nie wrócę do kraju.
2. mam też cyrk z Piotrem o podział majątku,ale co tam co ma być to będzie
3.jestem szczęśliwa i tak jak piszesz zmęczona,ale wierzę,że będzie dobrze

Trzymam za nas kciuki buziole Pati

Mowie to co czuje. A to co wytluscilas to przeciez sama strwierdzilam.
Zbyt dlugo mowilam to co inni chcieli slyszec.

Ja sie na nikim nie odgryzam pisze z wlasnego doswiadczenia.

Jezeli kogos zranilam to bardzo mi przykro z tego powodu. Nie bylo to moim zamiarem.

Nie wydawalo mi sie, ze sie wywyzszam, bo nie mam czym. Oczywiscie, ze potrzebuje pomocy i nigdy tego nie ukrywalam.

Masz racje, ze wszystko mozna ubrac w inne slowa.

Czasami nienawiść nie jest najlepszym doradcą. Zreszta, sama mi radziłaś, żebym nie pisała na forum o moich planach co do rozwodu... Być może stąd ta złośc? Bo Cię posłuchałam, zmieniłam front w pisaniu, a ty na mnie naskoczyłaś i,że Ci się to nie podoba.
Ufam już tylko sobie...

Dzięki. Z Wami nie zginę
Ale swój rozumek mam i chyba najwyższy czas zacząć na nim polegać

Szczerze? Zdecydowanie więcej mi daje Wasza wymiana opinii podczas wzburzenia, niż zwykłe "gadanie"
Nie, że odnajduję się w skrajnych emocjach, ale wtedy wiele więcej piszecie - z czego ja mogę coś wynieść, coś przemyśleć... "Nowa" - masz dużo racji

Happy - zaczęłam... Ojojoj.... I znowu uderzenie młotem, że jestem w tym samym momencie, w którym byłam 3 m-ce temu... No nic... Pamiętam Myślenie nie boli, to nic, że chciało by się odreagować i zapomnieć Akurat nie zapomnę Uderza mnie to, że niby oficjalnie wiem, czego czynić nie powinnam, acz daję sobie usprawiedliwienie w tej czy innej postaci Odwrażliwiłam się jedynie na "jm", tu jasno określam... Nie, nie mszczę się, wolałabym wybaczyć. Na razie nie przetrawiłam, choć bacznie obserwuję, jak fakty różnią się od wykreowanej rzeczywistości... Czasem marzy mi się urlop na 3 m-ce, by to wszytsko przetrawić właśnie. Przemyśleć, przeczytać, przeżyć ponownie i zrozumieć. Czasu mi brakuje... - tak to czuję... Ale bez gonienia, spokój, spokój, spokój i zrozumienie.... Ciekawe, w którym momencie "popłynę"? Bo, że popełnię błąd, to wysoce prawdopodobne.... Co do Twojej reakcji - troszkę dziewczyny mają racji Jeśli popełniamy błędy w tej chwili, to już nie z nieświadomości - po sobie widzę Chcemy się utwierdzić w przekonaniu, że jednak warto "wrócić". I chcemy spróbować, bo może już nie będzie do czego "wracać"? Ja też chcę wierzyć, że jestem silna Ludzkie I jeśli czegoś będziemy chcieć - nikt nas nie zatrzyma "nas nie dogoniat" . Ale jeśli nawet  do cholewci miałby to być błąd w rezultacie - to przyznaj sama, on będzie najbardziej świadomie popełnionym błędem, niż kiedykolwiek wcześniej to mogło się wydawać Szybciej się podniesiemy i szybciej wyciągniemy z niego wnioski Jak napisałam czas wcześniej - doradzić nie umiem, umiem pytać

Cachmir
Pytanie mam wybitnie praktyczne Powiedz mi, po kolejnym rozwodzie wraca się do poprzedniego nazwiska, czy do nazwiska panieńskiego?????? Ja myślałam zawsze, że do poprzedniego.... Sprawdzałaś? Polskie przepisy????

Anstawia
Hurtem się nie da wybaczyć - każde wybaczenie wymaga przeanalizowania innej relacji, innej krzywdy, innej jej podstawy. Mamy czas Jeśli już o to chodzi, czy ja sobie wybaczyłam... To przyjdzie na końcu, kiedy zrozumiem do końca i do cna Nie wiem, jak Ty?

Pierwsze "wybaczenie" mam za sobą, wiem skąd mi się to wszystko wzięło. Na zrozumienie i tego i wybaczenie też przyjdzie czas. Stąd ja chcę ten czas tylko po to by zrozumieć   A tu do końca lata najbardziej "wymagający" okres w pracy i świadomość, że sporo spraw będzie w zyciu prywatnym. A miałam "uspokoić" myślenie Się nie da

Po rozwodzie masz trzy miesiące czasu do powrotu nazwiska,
możesz do ostatniego albo do panieńskiego.
Zgłaszasz to w urzędzie miasta i zmieniasz dokumenty.
Po upływie tego czasu pozostajesz przy nabytym nazwisku męża.

Żabciu - ja się dopiero uczę, ja naprawdę nie wiem z autopsji, co to jest "zdrowa miłość". Ale tak na wyczucie - to szacunek dla inności, bo nie ma dwóch takich samych osób w całym wszechświecie.... Nie wiem, może napisz do "Fullhappy", żeby wyslała Ci ksiązki - tak na początek. Przeczytać dwa razy, przemyśleć, pomyśleć, jak to jest u Was...

Ja chcę kochać, za to że ktoś jest jaki jest.
Chcę być kochana za to jaka jestem (tylko problem w tym, ze nie jestem świadoma jaka jestem. Ja się niestety dopasowywuję).

Jak są motylki w brzuchu, "wytrzymam" wszystko i nikogo nie chcę zmieniać, pasuje mi to co jest. Jak motylki "uciekają", bo idzie "zima", wymyślać zaczynam, żeby "coś było". Bo nie chcę zrozumieć, że poza motylkami nic nie było. Że czas podjąć decyzję.

Tak na szybko - on chciałby być kochany za to jaki jest zawsze. Ale po swoim przypadku, czy zawsze był taki jak teraz? Bo u mnie nie.... Nie usprawiedliwiam siebie, sami OBOJE się w to wciągnęliśmy. Zauroczeni swoimi wyobrażeniami. Ktoś zmądrzał. Ktoś inny chce coś z tego "wynieść"

Nikt nigdy nie zastrzegł, że tylko kobiety kochają za bardzo.....

Moja droga zabko, Ty się dopasowujesz? A jak się to ma do tego co pisałaś o kompromisie?

Pytasz, czy on zawsze był taki. Odpowiadam Ci, że tak, a z czasem jest coraz gorzej.
Przyznam szczerze, chcę iść na łatwiznę. Pogadać z Wami na temat tego szczególnego przypadku. Książki to strata czasu. Mój mąż jest człowiekiem strasznie upartym. Mało kogo jest w stanie posłuchać, a już bynajmniej nie mnie. To ja sama dla siebie chciałabym zrozumieć dlaczego człowiek tak postępuje jak On.

Nie pogodziłam się z mężem. Pogodziłam się ze sobą.
Dwa tygodnie w samotności, w byciu sam na sam ze sobą i swoimi myślami sprawiły,że poczułam się znowu dobrze w swojej skórze. Odpuściłam nienawiść na koszt wybaczenia,pogodzenia się. Przez dwa tyg bez analizowania i pisania na forum,bez terapii,poczułam się wolna,nie kontrolowana. Zrozumiałam,że oszukuję siebie na terapii. Staram się być wesoła i pełna energii,podczas gdy jestem smutna i zmęczona. Nie jestem sobą. Po każdej terapii wracam do domu z bólem głowy. Przez dwa tyg, jak byłam zmęczona, to byłam zmęczona, jak wesoła,to wesoła itp. Nie płakałam. Więcej się śmiałam. Przeczytałam książkę Współuzależnienie,która jest dla wszystkich. Książka mnie wzruszyła, może nawet dała wiarę w istnienie Boga.
Nie chcę być rozliczana na forum z tego czy wezmę rozwód 5go lutego,czy 5go wrześniak czy powiem "mąż",czy powiem "psychopata".

Rok 2012 był jednym wielkim bólem głowy. Chcę, żeby rok 2013 był moim rokiem przeżywania emocji. Chcę czuć radość,rozczarowanie,strach,ból,nadzieję,miłość,gniew,smutek,żal.Chcę przeżywać swoje emocje takie jakie są i iść dalej.

Cześć Żabciu
Tak, wiem, że się dopasowywuję - między innymi. Bo wyczyniam i wiele innych rzeczy
Kompromis jak dla mnie -to działanie świadome. Dopasowywanie jest w jakiś sposób automatyczne - zaczynam zachowywać się tak, jak to komuś odpowiada, podciągam siebie pod czyjeś wyobrażenia. Oczywiście ja kogoś pod swoje także A to ma związek z tym, że ja nie wiem, jaka jestem. Potrzeba miłości i poczucia bezpieczeństwa jest najsilniejsza z wszystkiego, co mogłabym czuć. I kończy się tym, że potrafię przeglądać się jedynie w czyichś oczach, nie w lustrze. To taka trochę przenośnia.

Jak zaczyna dochodzić do tego rozum, to mi się marzy współpraca
Wiesz, dopasowywanie mam wrażenie że u mnie dotyczy bardziej wizerunku i sposobu zachowywania się, "bycia". A kompromis - podejmowania decyzji co do różnych konkretnych już spraw.

Wiesz co jest charakterystyczne dla KKZB? Z czytanych książek, artykułów zakreślają wszelkie akapity które idealnie pasują do partnera i tego, co w sobie powinien naprawić Jeśli tak się robi, to się akurat jeszcze danej książki nie zrozumie, lepiej może wrócić do niej za jakiś czas Przecież Ty wcale nie musisz, a chyba nawet nie powinnaś skupiać się na nim? Raczej na sobie Ale może jeszcze nie teraz, za chwilkę

Hej żabka-k
Z tym dopasowywaniem to ja mam baaardzo podobnie. U mnie to raczej strach przed byciem sobą. Bo gdy już chcę być sobą, zawsze pojawi się ktoś,komu to nie będzie odpowiadało. I ja się tego boję. Konfrontacji. Wyniesione z domu. Moje zdanie, opinia nigdy się nie liczyły. Dlatego teraz, gdy chcę coś zrobić "po swojemu" czuję strach,lęk i kosztuje mnie to wiele nerwów. Ale na przykład zostałam na święta w domu. Przed świętami nerwówka,bo co powiedzą inni. I te dwa tyg wolnego,to był najlepszy urlop chyba w całym moim życiu!
Dwa razy usłyszałam,że jestem fałszywa. Te osoby miały poniekąd rację. Najpierw się dopasowywałam,a potem chciałam robić po swojemu i miałam pretensje do wszystkich, tylko nie do siebie.

Nigdy nie zakreślałam w książce cech partnera. Ale kupiłam książkę o ADHD, by go zrozumieć. Kupiłam mężowi ławeczkę do ćwiczeń,by rzucił jaranie i zajął się sportem. Więc coś w tym jest

Teraz wolę czytać o sobie.

Każdy jest indywidualnym i szczególnym przypadkiem, nie wyłączając z tego nas samych
Chcesz zrozumieć dlaczego ON tak a nie inaczej postępuje. Rozumiem to, ale ważniejsze jest, dlaczego TY postępujesz tak jak postępujesz . Byłaś z nim mimo, że od początku wiedziałaś, że nie pasujecie do siebie. Godziłaś się na mówienie, że jesteś zerem i zerem jest Twoja rodzina. To stwierdzenie nawet dopingowało Cię do działania.
Z Twojego opisu waszego małżeństwa wynika, że Twój mąż nie jest szczęśliwy w tym związku. Wynikać to może z niedopasowania lub zwyczajnie z rysów jego charakteru (narzekanie, niezadowolenie). Już wiesz, że razem nie jest wam fajnie. Wiesz, że oboje nie zmienicie się. CZego więc oczekujesz ?
Cy myślisz, że jak weszłabyś w rolę idealnej żony, jego ideału, szczęśliwa byś była ?
We wcześniejszej wypowiedzi powoływałaś się na wypowiedź znajomego. Znajomy narzekał na żonę, ale bał się, że po rozwodzie z inną mu lepiej nie będzie......wiesz...wydaje mi się, ze on wiedział, że źle mu będzie także samemu ze sobą.....a my już wiemy, że jeśli człowiek znajdzie w sobie miłość do siebie, dopiero wtedy może budować szczęśliwe związki . Tak, Twój znajomy nie był w stanie budować jakiegokolwiek szczęśliwego związku i nie partnerka była tego przyczyną, tylko on .
Ja też musiałam najpierw "rozpracować" męża i po nitce doszłam do kłębka. Tym kłębkiem okazałam się ja. On jest jaki jest, ale co ze mną ? Dlaczego zgadzałam się na życie jakiego nie akceptowałam (bo nie akceptowałam). Życie w nieudanym związku dla dzieci to tylko wymówka. Tkwimy w tych związkach dla siebie. Pozwoliłam "odciąć sobie nogi"(pozwoliłam się uzależnić finansowo), więc jak miałam stanąć na nogi. Przecież ich nie miałam. Teraz wiem, że wystarczą mi protezy. Na nich też da się chodzić.

Witam
U mnie za oknem wiosna
Od razu inny nastrój jak słonko na niebie...tak jakoś optymistycznie się zrobiło

Dzień Dobry Babeczki

Wszystkim Wam udanego i spokojnego dnia życzę !

Zabka moze sie myle ale wydaje mi sie, ze zaczelas juz od poczatku i szukasz siebie. Nie od razu Rzym zbudowano. Nic na sile. Tak samo z pasja. Znajdziesz jak nie bedziesz na sile szukac. Na razie moze sprobuj tego co do tej pory nie znasz, moze sie spodoba. Ja zaczelam probowac i pasji na razie jeszcze nie znalzlam ale np. umiem jedzic na snowbordzie (zlamanie tez zaliczone), bylam na kursie wloskiego w Rzymie (co prawda duzo sie nie nauczylam ale bawilam sie wysmienicie), chodze na yoge (co prawda nieregularnie), uwielbiam podrozowac (obecne 2 lata raczej tylko okolice i wyjazdy rowerem, z braku kasy), uwielbiam teatr, muzea, wystawy, kino, koncerty (szczegolnie na swiezym powietrzu), biblioteki (w Nowym Yorku bylam w tej "slynnej" z sex and the city), marze o wlasnym B&B (brak kasy chociaz 100 milionow pomyslow jak powinien wygladac), nawet zaczelam troche gotowac i robic ciasta (nie lubilam sie babrac wgarach wiecej niz 20 min),
sadze kwiatki na balkonie i maze o ogrodku (wczesniej smialam sie z moich rodzicow, ze sie babrza w ziemi),
spaceruje sama i uwielbiam siedziec sama w kawiarnii i czytac gazety i jeszcze troche ale na razie nie pamietam.
Ale to wszytko to jest tez zwiazane z moim nastrojem. Moze to nie takie zle nie miec pasji a wiedziec co sie lubi aby poprawic sobie nastroj?

Wiesz, tak, zgadza się, od początku zaczęłam szukać, nawet wiem, co nie powinno stać się moją pasją w celu zabicia pustki Będę próbować - bo z wszystkiego, to ja naprawdę lubię wiedzieć, dlaczego czegoś nie lubię i czemu coś mi się nie podoba

A mi jest latwiej do tej pory powiedziec co nie lubie. Lista jest dluzsza od tej co lubie.

Odebrałam Twojego maila jako zagrożenie, nie jako "pomoc".
Standardowa reakcja. Byle tylko odrzucić od siebie ludzi, byle nie pozwolić im się zbliżyć.
Osobiste maile mnie przerazają, bo może ktoś zechce się do mnie zblizyć?
Mogła to poczuć niejedna osoba, która do mnie napisała maila. Jednej dziewczynie odpisałam,że nie chcę się z nią spotkać.
Napisaam wcześniej, że rozumiem, że chcesz mi w ten sposób pomóc. Strach, paniczny strach, mnie poniósł...
Czy ktoś to rozumie?