Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

Pati
Powodzenia i "złotego środka"

Luźny związek to taki układ bez oczekiwań. Nikt nikogo nie chce zmieniać, nic się nie wymaga, nie oczekuje. Jest to bardziej przyjaźń. Ot, dwoje poharatanych ludzi próbuje zrozumieć płeć przeciwną . Nikt nie stara się być lepszy niż jest. Możemy śmiało mówić sobie co nas w płci przeciwnej rani, nie podoba się i tłumaczymy dlaczego inni tak się zachowują. Tak jak pisałam, jest to taka dwuosobowa grupa wsparcia. Nie ma w tym układzie uwodzenia, czarowania. Seks w takim układzie jest też układem.

Zdecydowanie nie lubię nudnych facetów
Zdecydowanie kręcą mnie Ci charyzmatyczni.
Wiem jednak, że najpierw ich charyzma kręci, a potem powala
Czy brakuje mi tej charyzmy ? i tak i nie !
Oczywiście nikt nie jest tak czarujący jak oni, nikt tak nie rani jak oni.
Świadoma jestem konsekwencji bycia z taką osobą, więc wiać zawczasu od niej będę. I uwaga ! wśród kobit również są karaluchy !

Tak kochana, te jazdy to było to. Ja nigdy z mężem się nie nudziłam. Zawsze dostarczał i rozrywki, i wrażeń. Z biegiem lat rozrywka była dla niego zarezerwowana a dla mnie wrażenia i to te mocne . Spać i żyć mi nie dawały
Czy inny może "oberwać" za karalucha ? Początkowo miałam awersję do mężczyzn....to nawet nie była awersja, raczej świadomość, że jest wśród nich wielu charakteropatów. Początkowo próbowałam doszukiwać się w mężczyznach tych cech.....szybko i bezpowrotnie mi to przeszło   Tak było, ale to przeszłość
  Nie, zdecydowanie nie mam zamiaru nikogo karać. Nie potrzebna mi zemsta. Potrzebna mi i to bardzo, sprawiedliwość. Eks za wszystko co nabroił powinien sam płacić. Powinien też zgodnie z literą prawa wywiązywać się z zobowiązania wobec mnie i dzieci. Niczego więcej od niego nie chcę.
Wiem też, że kolejnych napotkanych na swej drodze charakteropatów nie rozpoznam. Nie mają oni niestety wyrytych na czole napisów. Wiem, że to ludzie kameleony i są tacy, jak my chcemy żeby byli. Wiem też, że nazywać będę wszystko po imieniu, nie będzie żadnych usprawiedliwiań czy taryfy ulgowej. Wiem też, że lepiej uciec za wcześnie, jak za późno  . Będę czujna i rozsądna a przynajmniej taka chciałabym być Wiem też, że muszę świat traktować mniej poważnie , tak lekko z przymrużeniem oka

Kochana nikt nie żąda i nie domaga się od Ciebie wsparcia - spokojnie . To Ty go potrzebujesz i wiem jak to jest na początku, bo sama wczołgiwałam się na to forum i zwyczajnie nie UMIAŁAM wspierać innych. Sama potrzebowałam pomocy i dziękuję Bogu, że ją dostałam.
Chcesz wiedzieć dlaczego Ci to zrobił ....bo zupa była za słona Jak myślisz dlaczego dorośli ludzie podnoszą rękę na dzieci, współmałżonków, matki, ojców, kolegów ?
Mój eks tak jak i Twój, przechodził po różnych ekscesach do porządku dziennego lub nie pamiętał....a my na to pozwalamy. Oni wiedzą, że mają nasze przyzwolenie, wiedzą, że boimy się.....
Wieczorkiem poproszę dzieci o "przerobienie" instrukcji dyktafonu.
Trzymaj się kochana

Po pierwsze - Skorpionico, na wszystko przyjdzie czas. Nauczmy się nie mieć żalu, że potrzebujemy wsparcia i rady, nauczmy się nie czuć winne, że oddychamy Spokojnie

Po drugie - akurat się ne dziwię, bo jak tu się potem w sądzie przyznać, iż zdaje sobie sprawę z własnych czynów. Przecież "zbrodnie w afekcie" dostają niższą miarkę kary.... Przecież to znou jeżdżenie Ci po głowie - to nie on, to akurat alkohol zrobił. Wiesz, za jakis czas słona zupa by to zrobiła. Ale Ty to już wiesz

Głupie, głupie tłumaczenia. Zawsze jest "coś", a nie my "sami zrobiliśmy, bo chcieliśmy"... Nawet nie można tego nazwać dziecinadą i niedojrzałością...

Tak.....my.....my nie mamy problemu  z wzięciem winy za swoje postępowanie. My potrafimy wziąć nawet winę za postępowanie partnera :(.
Pełno jest jednak ludzi, którzy zawczasu krzyczą, "to nie moja wina".
Nawet dzieci, które pobiły się nie warto pytać, który zaczął (którego wina), bo każdy będzie mówił, "to nie ja, to on".
Znacie to przecież z własnego podwórka.
Nieważne kto zaczął, ważne, że ktoś jest pokrzywdzony !!!
Nieważne, za co podniósł rękę mąż skorpionicy, ważne, że ona jest UPOKORZONA I OBOLAŁA.
Każde tłumaczenie będzie głupie, bo nie można UPOKARZAĆ.
Są dwie możliwości :
-jej mąż ma problemy ze sobą - rajcuje go poniżanie żony
-jej mąż ma problemy ze sobą i nie umie zachować się odpowiedzialnie i w cywilizowany sposób. Nie umie też rozmawiać.
Tak czy inaczej w każdym przypadku ona pozwoliła mu na takie zachowania i to jest właśnie ten jej grzech :(

Dołanczam sie,
Po ponad 10 latach zwiazku,usiluje stanac na nogi...
Ciezko...
Jesli ktos mialby ochoe porozmawiac to moj numer gg 45049875

No właśnie - tego się muszę trzymać, że to ja mam nie dopuścić do czyjegoś usprawiedliwiania się - tak się stało, jakoś tak wyszło, to nie moja wina.
Czuć, rozumieć, widzieć, słyszeć, rozumieć co faktycznie dzieje się wokół. Reagować niezwłocznie, nie brać na wstrzymanie.
Nie pozwalać i nie zgadzać się.

Każdego dnia człowiek doświadcza tak wielu sytuacji, po których widzi, że tego czy tamtego jeszcze nie umie. Ale choć sobie uświadamiai zaczyna z tym się mierzyć i uczyć normalnego, uczciwgo postępowania wobec siebie

Rany, znowu mi dzisiaj ktoś powiedział, że jak fajnie, że "wróciłam do siebie", że znowu zaczynam być taka wesoła i uśmiechnięta, że żartuję, miewam plany (choć niezbyt odległe w czasie ), nie wzruszam ramionami i znowu zaczyna się innym chcieć przebywać w moim towarzystwie Już nie ciągnę wszystkich w dół (dorównując "eksiowi" w ponurym spojrzeniu na życie i niechciejstwie)

Jakoś się lżej zaczyna oddychać
Własnym oddechem, nie czyimś przetrawionym, bezużytecznym już po wydechu powietrzem

Ale spoko - bez euforii, bez wpadania w samozachwyt, sinusoida mi jest niepotrzebna. Stabilnie krok za kroczkiem do przodu

Witam...
Hm, wydaje mi się że pasuje do Was jak ulał. Czytam, i widzę siebie, choć ostatnio bardzo się pogubilam. Dlatego jak nigdy w życiu potrzebuje w miarę obiektywnej analizy.
Zaczęłam czytać od pierwszej strony forum, tam natknelam się na tekst o wymyślonym świecie - to cała ja!!! Do tego dodam, że wciąż tkwie w przyszłości, że jak coś tam się jeszcze wydarzy to będzie już cudownie... Tyle że to już setne wydarzenie a cudów wciąż brak:( Czasami wydaje mi się że ze mną jest coś nie tak, że mam tak dużo a marudze. Strasznie się pogubilam. Jeśli ktoś z Was może mi pomóc będę wdzięczna.
Teraz w miarę obiektywnie i rzeczowo postaram się opisać moje małżeństwo...
W tym roku będziemy obchodzić 14 rocznicę ślubu, razem jesteśmy prawie 18lat (choć słowo razem ostatnio mi nie pasuje). Przed ślubem było cudownie - długie rozmowy, wspólne pasje, pamięć o wszystkich świętach, szacunek, miłość. Po ślubie... Pobralismy się bo spodziewaliśmy się dziecka. To nie była typowa wpadka, bo się nie zabezpieczalismy. Dużo rozmawialiśmy o ślubie, dzieciach, itp. Ja chciałam być żoną idealną, chyba jak każdy. Więc kiedy mąż chciał iść do kolegi mówiłam nie ma sprawy. Do czasu kiedy urodziła się nasza córeczka było bardzo dobrze, czasami ja wychodzilam sama, czasami mąż, ale zawsze wiedzieliśmy gdzie, i o której będziemy w domu, no i zdarzało się to sporadycznie. Na chrzest przyjechała rodzina mojego męża, której dawni nie widział, i to był pierwszy raz, kiedy poczolam się samotna... Po odwiedzanych rodziny, ponieważ było mu mało postanowił ich odprowadzić i został z nimi do pozna w miejscu gdzie nocowali. Strasznie było mi przykro, nie powiedziałam nic - mój błąd. Poza tym mąż na codzień opiekował się wspólnie ze mną córką, nawet w nocy wstawał jak nie pracował. Drugi rozłam poczolam parę lat później, wzięliśmy psa (zawsze uwielbialam psy) tak mi się wtedy wydawało że wzięliśmy. Przy którymś spacerze w parku pies nie słuchał przywolan, poszedł za jakimś dziewczynami, a mój mąż rozkazujacym tonem nakazał mi go natychmiast złapać bo to mój pies. W pierwszej chwili myślałam że sobie żartuje, bo ma takie specyficzne poczucie humoru, nawet zaczęłam się śmiać,  wtedy on powtórzył rozkaz... Poczolam się jakby ktoś mnie w twarz uderzył. Zabrałam psa i poszłam oobrażona do domu, finału nie pamiętam. Później zaczęła się moja chorobliwa zazdrość. Mąż lubi sobie oglądać filmy i zdjęcia porno, a ja głupia przegladalam historię w komputerze i się zadreczalam. Oczywiście była rozmowa po jakimś czasie, mąż się tłumaczył że jest uzależniony, i w sumie to przecież tylko zdjęcia i filmy. A mnie bolało jak realna zdrada!!! Chcąc coś z tym zrobić, bo przecież tak się nie da żyć postanowiłam przestać go kochać. Codziennie rano jak mantre powtarzalam sobie : nie kocham go, nie kocham... I tak w kółko. Po jakimś czasie sukces!!! Nie obchodziło mnie co robił, nie szukałam w historii, zajelam się sobą. Niestety on to wyczol i zaczęło mu bardziej zależeć, a ja znowu wpadłam w sidła było tak dobrze, że pomyślałam o drugim dziecku. Plan był taki że nic na siłę, będzie to będzie. I w końcu się udało. Ciąża była bardzo skomplikowana, musiałam długo leżeć, miałam ciążę blizniacza, niestety jeden mój synek zmarł zanim się urodził, drugiego udało się uratowć. Mąż bardzo mi pomagał, zaczął gotować, sprzątać, a nawet prać. Nie planowaliśmy już dzieci, ale po niecałych dwóch latach okazało się że znowu jestem w ciąży. Wydawało się że będzie nadal pięknie, mąż się ucieszył na nowinę. Po urodzeniu trzeciego dziecka postanowiliśmy sprzedać mieszkanie i kupić dom. Udało nam się zamienić, nasze piękne mieszkanie na dom do remontu. Oczywiście większy kredyt i więcej pracy. Myślałam że będziemy się dobrze bawić remontując i urządzając dom. Tymczasem mąż chyba miał jakąś depresję... Przeprowadziliśmy się jak mały miał miesiąc. Ja z chłopcami spałam w sypialni, mąż na dole w salonie. Bo światło i płacz dzieci mu przeszkadza a musi rano wstać do pracy. Na początku spał z nami w weekend, później coraz rzadziej, aż w końcu wcale. Teraz sporadycznie. W tym czasie żyje na huśtawce nastrojów mojego męża, które nie są zależne ode mnie. Raz jest czuły, siedzimy jak dawniej, oglądamy coś, przytula mnie, a za chwilę przychodzi zły i wg mnie szuka zaczepki. Irytuje go krzyk dzieci, a ponieważ  starszy synek jest dzieckiem z problemami, często krzyczy więc mój mąż najczęściej wychodzi w takich sytuacjach, a ja muszę sobie z dwójką małych dzieci radzić sama. Brakuje mi jego wsparcia. Ostatnio zmienił pracę, teraz przyjeżdża do domu tylko w weekend. Powiedział mi żebym się nie martwiła, bo przecież już od dawna jestem sama. Dodam, że matka mojegomęża jest.alkocholiczka, u nich w domu zawsze musiał panować porządek, i mój mąż strasznie marudzi jak coś jest nie posprzatane, a przy dzieciach o taki stan rzeczy nie trudno. Ostatnio znowu było lepiej, a dziś wieczorem znowu usiadł ze zwieszona głową. Kiedyś siedział tak po ciemku. Usiadłam koło niego i go przytulilam, na pytanie co się dzieje powiedział że nic, nie drazylam,.siedzialam i przytulalam, aż w końcu włączył telewizor i zaczął oglądać... Nie wiem jak z nim rozmawiać, co powiedzieć żeby słuchał. Ostatnio powiedział że jestem cyniczna i złośliwa - to prawda, ale tylko wtedy kiedy muszę.się bronić. Czasami są takie dni, że gdyby powiedział mi że odchodzi to mogłabym mu się pakować, ale częściej jest tak, że na samą myśl wyć mi się chce.

Jeśli ktoś przebrnal przez moje wywody i coś z tego wnioskuje mądrego to ja tu będę czekać.

Ps. Uwielbiam doradzać innym... Sama sobie nie potrafię pomóc. Czyli statystyczny polak jestem...

Witam, jestem tu, bo szukam pomocy...
Od kilku miesięcy "trzeźwieję", od kilku dni intensywnie pracuję nad sobą, efektem jest moja wizyta tutaj...Godziny spędzone przed komuterem i szukanie odpowiedzi na pytanie - czy ja jestem normalna?
Poniżej tekst o mnie, który najpierw napisałam na innym forum, az doprowadził mnie tutaj....

Żyję w nieformalnym związku , lekko ponad trzy lata, oboje jesteśmy po tzw przejściach, oboje z kimś się rozstaliśmy, by być ze sobą. Mieszkamy razem, razem pracujemy, jesteśmy ze sobą prawie non stop. Codzienne życie niesie wiele dowodów na to, że jestem kochana, uwielbiamy spędzać ze sobą czas, nie nudzimy się sobą i nie męczymy.
Tylko okazało się, że on tak naprawdę nie rozstał się ze swoja poprzednia partnerką , a ja dowiedziałam się o tym w - dla mnie dramatycznych okolicznościach, znajdując bilet na ich wspólne wakacje, w czerwcu - już ubiegłego roku. Dramat, sceny, obietnice , hasło - ratujmy ten związek....
Przetrwałam, ale okazało się, że i tak pojechali razem. Tłumaczył mi, że to tylko sex, że on potrzebuje czasami odmiany, innej po prostu, dlatego ją zabrał ze sobą. Dodam, że to były wakacje, na które nie chciałam jechać, z różnych względów, nazwijmy - tematycznych, więc to nie tak, że tak nam razem cudnie, ale wakacje osobno.
Przetrwałam ponownie, ale z maxymalnie wyostrzoną czujnością.
Zdarza się często, że wyjeżdżam na dwa - trzy dni.Zadręczam się wtedy wątpliwościami - czy spotyka się z nią, czy nie...
Niestety, trzy tygodnie temu okazało się, ze gdy mnie nie było, spędził u niej noc...po prostu gdy wróciłam, zauważyłam kilka szczegółów świadczących o jego nieobecności w domu, w końcu potwierdził, znowu tłumacząc, że to tylko sex.
Podkreślam, miedzy nami jest naprawdę super i nie rozumiem tego, że on robi takie skoki do swojej byłej...
Czy to możliwe, że tamta kobieta wybrała świadomie rolę kochanki - ukrytej, utajnionej, tylko po to, by bzyknął ją w jemu dogodnym terminie?
Poza tymi wakacjami nie było żadnych innych wyjazdów, od tamtej pory ze zwiększoną częstotliwością wyjeżdżamy gdziekolwiek razem, jakby chciał mi to wynagrodzić.Zapewnia mnie, że ja jestem najważniejsza, że tamto to tylko sex, że on ma z tym problem i chodzi tu tylko o odmianę - inną. Nie stroni od sexu ze mną, chociaż polega to na codziennym "przeleceniu" mnie, natomiast tzw "kochanie się" odbywa się - raz na tydzień, dziesięć dni?
Boli mnie zdrada, kłamstwo, oszustwo, ale mam wątpliwości - czy wyprał mi móżg, czy tez może faktycznie - nie chce mu się w pewnym momencie zapanowac nad tzw chucią, a ona jest i czeka?
Czy tez może jestem totalnie głupia, i skoro ja jestem tzw domowa, udomowiona całkowicie, on może trwać w jakims związku z nią?
Ja wiem, że najlepiej, jak jest czarne i białe, ale czy możliwe są szarości i jak sobie z tym radzić?
Wiem, że naprawdę mu na mnie zależy, ale czy - interesownie, czy bezinteresownie?
Wiem, że gdy odejdę, skomplikuję mu lekko zycie, choćby ze względu na wspólna pracę, ale tylko lekko, bo na wszystko są rozwiązania.
Sama juz po napisaniu tego nie wiem, czego chcę - kubła zimnej wody czy pocieszenia?

Droga Jaratam,

zgadzam się z Żabką-k, że ta sytuacja jest zła. Powiem więcej: dla mnie jest po prostu chora, bo ja nigdy i za nic nie zgodziłabym się na podobny układ. Nie wyglądasz na zadowoloną z tej relacji i to jest odpowiedź na Twoje wątpliwości. Jeśli nie jesteś szczęśliwa, czujesz się skrzywdzona zachowaniem swojego mężczyzny, powiedz mu to i zobacz jak na to zareaguje. I zadaj mu pytanie: czy Ty też możesz znaleźć sobie partnera 'tylko do seksu', bo jego kochasz, ale też chciałabyś spróbować takiej odmiany. Sprawdź co o tym myśli i wyciągnij wnioski dla siebie.

  To tylko moje rady i sugestie, co z nimi zrobisz, to już Twoja decyzja. Nikt Ci nie da prostych odpowiedzi, bo sami musimy poznać i zrozumieć siebie i znaleźć nasz własny sposób na życie. Życzę Ci powodzenia w Twoich poszukiwaniach i chętnie poczytam, co odkryłaś. Pozdrawiam serdecznie!

myślę, że bardziej poszukujesz zrozumienia siebie.

hasło ratujmy ten związek? Napisz więc jak on go ratował/ratuje.
Napisz jak wygląda też Twoje ratowanie tego związku.

tylko seks ? a zatajanie faktu wyjazdu, a wmawianie Ci ( bo przecież wmawiałby Ci wyjazd do rodziny, do kumpla czy gdziekolwiek, poza delegacją ) bzdur i kłamstw. Wchodzi więc w grę wiele oszustw i pewna możesz być skłonności do kłamstw swojego partnera....i robi Ci już takie numery po 3 latach....to co dalej będzie....i nie chcę snuć przed Tobą smutnych wizji.
Potrzebuje odmiany...szkoda, że nie potrzebuje jej w odniesieniu do Ciebie, bo Twój nowy partner byłby tym innym a to też odmiana. Sorki, ale Ty masz podanych na tacy wiele symptomów,a Ty ich nie widzisz lub udajesz, że nie widzisz (tzn. oszukujesz siebie) i jeszcze usprawiedliwiasz go. Usprawiedliwiasz, bo Ty nie chciałaś jechać (z różnych względów) więc uważasz, że miał prawo zastąpić Cię inną. Nie kochana, nie mógł jechać z inną i nic go nie usprawiedliwia. To nie jest normalne, że facet organizuje sobie inną. To jest działanie z premedytacją.

nie kochana, właśnie nie przetrwałaś! Właśnie zaczął się Twój największy koszmar a dowodem na to są Twoje słowa :
"Zdarza się często, że wyjeżdżam na dwa - trzy dni. Zadręczam się wtedy wątpliwościami " i tych "czy" jest wiele ( czy widział się, czy dzwonił, czy myśli, czy kocha, czy tęskni, czy... i wszystkie "czy" są w odniesieniu do niej). Przeżyłam to na własnej skórze i wiem, że to nie jest przetrwanie i czujność. To jest babranie się w bagnie.

nie zauważyłaś tylko, że z niego jest kłamca i luzak i ten co chce tylko seksu od innej i lubi odmiany, ale chwileczkę ! on o zamiłowaniach do odmian mówił Ci ! nie słyszałaś tego, czy nie zapamiętałaś ? Mogłaś się więc liczyć z jego zdradą...tylko co dla twojego partnera znaczy zdrada. Co on Ci mówi o zdradzie. Jak on dzieli seks/zdrada, seks/seks. CZy Twój seks z innym postrzegałby jak zdradę czy jak seks. Co dla niego znaczy seks ? Czy on ten seks jakoś dzieli, np na uprawianie seksu i seks/głupie ruchy a może seks/ekstaza.

   
Między wami nie jest super ! Przecież nie jesteś szczęśliwa, prawda ? Przecież nie możesz powiedzieć, że Twój partner jest fer, że daje Ci poczucie bezpieczeństwa. Przecież nie możesz mu ufać i nie ufasz .
On robi skoki i mówi Ci, że potrzebuje odmiany. Myślę, że we wcześniejszym układzie to Ty byłaś tą odmianą i kochanką. Nie było tak ? Wtedy godziłaś się na jego skoki na boki ( z Tobą) a teraz nie chcesz się na to godzić. Wiedziałaś, że on nie jest uczciwym człowiekiem......

dlaczego zakładasz, że termin ich bzykania jest tylko dla niego dogodnym terminem ? Nie znasz ich układu.
Dlaczego zakładasz, ze tamta kobieta świadomie gra rolę kochanki. Nie masz pojęcia co wie o nim i jego układzie z Tobą ta kobieta. Może zdarzyć się i tak, ze ona wie, że już za chwilę, za małą chwileczkę będą razem - nie znasz ich układu.
Zapomniałaś też o swoim partnerze w tym trójkącie. Wydaje mi się, że on jest bardziej nie fer jak ona, bo on jest w związku, z Tobą w związku i jak piszesz, związku szczęśliwym.  Ta kobieta nie zdradza nikogo. Być może robi Ci rewanż, być może kocha go i jest gotowa na wiele, tak jak i Ty.

Zdradę i kłamstwa i mówienie o seksie z inną chce wynagrodzić wyjazdami ?
Zapewnia Cię, że jesteś najważniejsza a musi mieć inną, która jest dla odmiany i z tą inną to tylko seks ?????
Chyba jestem starej daty.....jak dla mnie to masakra !
Poza tym nie masz dowodów na brak innych ich spotkań. Nie, jego słowa nie są żadnym dowodem. Przecież nie raz Cię oszukał i wiesz, że wiary mu dać nie możesz. 

Byłam w związku 26 lat, ale nie rozumiem powyższego stwierdzenia. Mnie się zawsze wydawało, że nasze zbliżenie było kochaniem się. Nie będę ukrywała, że moje życie intymne nie było udane, ale mimo wszystko nie rozumiem powyższego stwierdzenia.

jednak doszukałaś się kłamstw, oszustw i nie "tylko seksu" lecz zdrad. On może trwać w innym związku, bo on Ci nawet mówi, że potrzebuje zmian partnerki a Ty go na tym innym związku przyłapujesz. TAk, wydaje mi się, że on nie chce a może nie umie zapanować nad swoją chucią a ona jest i czycha.
Na swoje wątpliwości odpowiedzieć musisz sobie sama. Ja mogę zrobić dla Ciebie to co robię tzn. napisać to co myślę i czuję.

Jesteś kobietą, która nie umie dzielić się swoim partnerem. Nie umie, nie chce i chyba to jest normalne.
CZy zależy mu na Tobie ? Myślę, że zależy mu na was obu (przecież ten układ długo już trwa za waszym przyzwoleniem) i nie wiem dlaczego on to ciągnie. Nie wiem dlaczego nie rezygnuje z Ciebie i zrezygnować nie chce z innej. Może obie was kocha, może jest mu tak wygodnie a może jest po prostu chory.
CZego chcesz ? Tego, czego chce wiele zdradzanych i lekceważonych kobiet - CUDU.

Mam DOKŁADNIE tak samo! Myslałam, że jestem jedyna! Ciągle myślę, że jeszcze to kupię, jeszcze to zrobię i już będzie tak jak chcę. A nawet nie zauważam jak te rzeczy robię, bo wciąż mi coś nowego dochodzi.

Do tego jestem ostro stuknięta- w moich związkach (każdy trwa tak ze trzy lata) funduję sobie nawzajem ze swoimi partnerami olbrzymie jazdy emocjonalne. Robię awantury, potem przepraszam, potem myslę że po tej awanturze oni mnie już nie kochają tak jak przedtem i pewnie mnie zostawią, więc robię następną jazdę żeby sprawdzić czy ze mną będą czy też nie i tak w kółko.

Wybieram zawsze partnerów z "problemem"- z depresją, bezrobotnych, nieszczęśliwych i chcę im pomóc, uzdrowić ich i mam nadzieję że potem to już będzie fajnie. A nigdy nie jest jest coraz gorzej.

Jak spotykam faceta, który jest tzw. normalny, dobry, nie wymagający pracy z mojej strony, to nudzę się jak flaki z olejem, nie umiem wymyslić co by tu razem robić żeby poczuć tą adrenalinę, to coś dla tego warto żyć. Jest po prostu normalnie, normalnie czyli bezbarwnie i bez emocji- ani dobrych ani złych.

Nadal kocham mojego męża, który jest niezaradny życiowo i od trzech lat bezrobotny. Nie jesteśmy razem od początku września i pewnie już razem nie będziemy. Najpierw go wyrzuciłam, a potem on nie chciał już wrócić. Ja się czułam wykorzystywana w tym związku, on się czuł przeze mnie zgnojony. Teraz mam ogromne wyrzuty sumienia, że tak go traktowałam.

Jak czytam co tu piszę, to mi ogromnie wstyd za samą siebie.

Witam!
Witam serdecznie o nowe osóbki i osóbki robiące kroczki

Miłego i poniedziałku i każdego kolejnego dnia

Żabciu, jeśli już to wiesz, co powyżej, to naprawdę wiele

A kwestia zachwyceń, docenień? Jeśli wiesz, żewiele przed Tobą, to skąd wiesz, że nie ma ludzi, którzy zachwycali by się Tobą bardziej? Żal za związkiem jest czymś naturalnym, tylko że ten związek nie dał Ci możliwości bycia sobą, z tego co piszesz. A tylko wtedy tak naprawdę czujemy się docenieni, kiedy jesteśmy sobą zawsze, w kazdym aspekcie - a nie tylko dlatego, że dziś akurat ładnie wyglądamy Wiesz, czego Ci brakuje. Jeśli tego nie miałaś, to naprawdę czułaś się doceniona?

Masz rację zabka-k zupełnie nie czułam się doceniona, bo poza moim wyglądem, to chyba nic co było moje Mu nie odpowiadało. On chciał mojego dobra, żebym była w życiu szczęśliwa, ale nigdy nie pochwalił za coś co mi się udało, tylko, że stać mnie na więcej. A ja może nie chcę więcej. Strasznie mi brakuje słów przepraszam, dziękuję i proszę. 
Każdy związek musi się dotrzeć. Obydwie strony muszą iść na kompromis, aby jedna i druga strona była szczęśliwa. Jeżeli nie będzie równowagi zawsze jedna ze stron będzie cierpiała. Mój mąż mówił, że nie może zrezygnować z tego czy tamtego, bo nie może zejść do tak niskiego poziomu.

GRATULUJĘ !!!
I JA JESTEM Z CIEBIE DUMNA !!!

SORKI ! zapomniałam o Twoim dyktafonie
Świetnie, że pokonałaś go (dyktafon) i użyłaś.
Super, że masz tak cenny dowód.
Mądra i rozsądna z Ciebie kobietka .
Gratuluję Ci również wspólnych rozmów z dziećmi.
Świetnie, że pozwoliliście zabrać głos dzieciom. Super, że one otworzyły się.
W tym momencie tez jestem Ci winna napisanie, JESTEŚ MĄDRĄ KOBIETĄ !
Kodeks rodzinny ? Świetny pomysł ! On musi też dotyczyć Twojego męża, więc i jego czegoś nauczysz
Zastanawia mnie tylko jego wyznanie o braku z Tobą więzi emocjonalnej i późniejsze obiecanki poprawy. Nie kocha, a będzie dla Ciebie zmieniał się ?

Witajcie wszystkie nowe kobietki
Sluchajcie co wam powiem . Jezeli nie chcecie uczestniczyc w dyskusji na forum to chociaz czytajcie nas! Zacznijcie od poczatku (moj stary nick magnolia73 i do tej pory nie moge sie na niego zalogowac ).
Jezeli wierzycie w cuda to powiem wam, ze stal sie dla was w koncu CUD. Jestescie tutaj!!!!!!
Teraz tylko od was zalezy co z tym Cudem zrobicie. Pamietajcie tutaj nie jestescie same. Podamy reke nie wazne jak "glupio" sie zachowacie.
Czytajcie i piszcie!!! Wyjdzie w koncu do "ludzi".
Duzo sily i a przede wszystkim madrosci Wam zycze
************************************************************
Sluze ksiazkami jak potrzebne to piszcie na maila

Brawo Skorpionico! Wreszcie przełamałaś swoje opory i nagrałaś wypowiedzi męża. Świetnie! Kodeks rodzinny 'uchwalony' wspólnie z dziećmi też jest bardzo dobrym pomysłem. Ale jak skłoniłaś męża, żeby wziął w tym udział?! Jestem pod ogromnym wrażeniem zmian, jakie w Tobie zachodzą na naszych oczach! Stajesz się silną, pewną swoich racji kobietą. Tak trzymaj!

  Słuszna jest uwaga Zofii: po co Twój mąż chce się zmienić, jeśli nie czuje z Tobą więzi emocjonalnej? Chyba tylko obiecuje, żeby nie stracić kontroli nad Tobą i nie zostać pozbawiony służki i osoby, na którym będzie mógł wyładowywać swój zły humor. Ale Ty nie dałaś się już na to nabrać. Wspaniale! Spójrz na swoje kolejne wpisy na forum i zobacz, jak ogromne postępy zrobiłaś w niesamowicie krótkim czasie. Kobieto, jesteś wielka i daj sobie wmówić, że ktos może Tobą pomiatać. Naprawdę jestem pełna podziwu dla Ciebie, Skorpionico! Trzymam kciuki za Twoje dalsze sukcesy!

Nieważne jak długie są rozmowy. Chyba im dłuższe tym lepiej .
Przecież wiadomo, że małżonek tej jednej rozmowy przy dyktafonie nie będzie traktował jak spowiedzi i w 5 minut nie przyzna sie do wszystkich swoich grzechów
Moje rozmowy bywały baaaardzo długie inne króciuteńkie. Zawsze to zależało od niego . Zawsze zachowywałam się naturalnie. Nie przymuszałam do wyznań, agresji, poniżeń . Aby taka rozmowa była dowodem w sądzie, musi być przelana na papier. Musi być spisana słowo po słowie a jeśli jest coś nieczytelne to trzeba to zaznaczyć słowem nieczytelne. Sąd nie musi czytać całej waszej rozmowy a nawet mu się nie chce tego robić. Trzeba więc podkreślić najważniejsze zdania.  Na kartkach podkreślasz((podkreślaczem lub mazakiem) tylko zdania (lub słowa) świadczące o przemocy psychicznej, zdradzie, czy niefajnym  jego zachowaniu ( mój eks mówił np. diabeł jestem, szatanem jestem i te słowa podkreśliła moja adwokatka ). Z jednej jego długiej wypowiedzi podkreślasz np. jedno zdanie czy dwa. Ważne tez są Twoje wypowiedzi, w których mówisz jak Cie traktował, jak sie wtedy czułaś. Do sądu są Ci potrzebne 3 egzemplarze każdego dowodu. Jeden jest dla sądu, drugi dla pozwanego, trzeci dla Ciebie. Z dyktafonu musisz przegrać wszystko na płytki i również 2 egzemplarze każdego nagrania dostarczyć do sądu. Dyktafon musisz mieć przy sobie na rozprawie, by ewentualnie udostępnić go sądowi do ekspertyzy ( na wniosek męża mogą sprawdzać czy nie doszło do przeróbek nagrań). Dobrze by było, gdybyś miała nagrania o jego zarobkach. W dzisiejszych czasach dużo ludzi pracuje na czarno i ciężko w sądzie kobietom udowodnić prawdziwe zarobki męża i otrzymać alimenty adekwatne do zarobków.

Droga Żabciu5,

skąd ja znam faceta, który krytykuje na każdym kroku 'ukochaną' osobę, jej rodzinę i znajomych? No kurczę, skąd ja to znam??? Aaa, wiem! Taki jest mój jeszcze-mąż. A tłumaczenie: 'bo myslałem, że zmotywuję Cię do dziłania, żebyś coś ze sobą zrobiła'. A fakt, że dziesiątki razy powtarzałam, że negatywna motywacja (oczywiście wyjaśniłam mu to pojęcie, dopilnowałam, żeby je zrozumiał) na mnie nie działa, tylko pogarsza mój nastrój, niczego nie zmieniło. On wciąz powtarzał, że 'myślał, że tak będzie dla mnie najlepiej' albo że 'starał mi się tylko pomóc'. I tak na każdym kroku: zawsze najlepiej wiedział, co jest dla mnie dobre i jak powinnam postępować. Ale ja, do jsnej Anielki, nie jestem jakąś idiotką ani osobą z poważnym upośledzeniem umysłowym (z całym szacunkiem dla takich osób), która nie jest w stanie poradzić sobie w życiu! Całkiem niegłupia jestem, patrząc obiektywnie ;P i nie potrzebuję, żeby ktoś decydował za mnie!

   Moim zdaniem Twój mąż postawił sobie za zadanie prowadzić Ciebie i córkę przez życie nie licząc się kompletnie z Waszym zdaniem i nie bierze pod uwagę Waszego zdania. On wie najlepiej i już! W takim związku nie ma wolności a jak widać Tobie przeszkadza ciągłe traktowanie z góry i wręcz poniżanie. Powinnaś się chyba zastanowić co z tym fantem zrobić. Po tylu latach związku nie liczyłabym na to, że mąż nagle się zmieni. Jeśli nawet córka jest zdania, że powinnaś odejść, to może warto rozważyć też taką opcję? Daj Wam obu prawo do szczęścia, wolności i radości; prawo podejmowania własnych decyzji (nawet tych niekoniecznie mądrych) i prawo do popełniania własnych błędów. Tylko tak można się czegoś nauczyć. Myśl, rozważaj i dziel się z nami swoimi odczuciami, a my spróbujemy Cię wspierać najlepiej, jak tylko będziemy umiały. Życzę powodzenia i pozdrawiam serdecznie!

Uważam, że w małżeństwie trzeba iść na kompromis i to niekiedy duży. Mężczyźni są od nas zupełnie inni. Mają swoje przyzwyczajenia i zainteresowania. Trzeba umieć ich zrozumieć, ale oni również muszą nas zrozumieć. Każdy ma prawo do realizowania swoich życiowych planów, każdy ma prawo, a nawet powinien mieć swoje pasje. Życie we dwoje ma być łatwiejsze niż w pojedynkę, bo inaczej, to nikt by się w pary nie łączył. Musimy się wspierać i pomagać sobie nawzajem, tak żeby zbudować wspólne szczęście, ale i nie zapomnieć o szczęściu drugiej połowy.

Żabciu5

z tego co napisałaś wynika dla mnie, że Ty wcale nie potrzebujesz motywujacych 'kopniaków' od swojego małżonka! Bo skoro pomimo jego ciagłej krytyki osiągałaś coraz większe sukcesy, to znaczy że jesteś dobra w tym co robisz. I należy Ci się uznanie, a nie ciągłe ;kopanie', żebyś zdobyła jeszcze więcej. U mnie chyba też to, że nigdy nie byłam dość dobra dla mojej mamy, że zawsze powinnam osiągać lepsze wyniki, spowodawało po części problem bycia 'kochającą za bardzo'. Ty nie musisz być w czymś coraz lepsza, żeby zadowolic męża, udoskonalasz się i osiągasz sukcesy dla siebie, a on powinien być z Ciebie dumny! Czy umiesz sama odpowiedzieć sobie na proste pytanie: dlaczego nie zależy mi na dalszym pieciu się po drabinie kariery? Może dlatego, że zbyt wiele Cię to kosztuje? Może dlatego, że odbywa się to kosztem czasu poświęconego córce? Może dlatego, że chcesz cieszyć się życiem i tym co osiągnęłaś, a nie wciąż walczyć o więcej? A może dlatego, że gdzieś w Twojej podswiadomości pojawiła się myśl, że tak naprawdę nie robisz tego przede wszystkim dla siebie, ale chcesz zasłużyć na pochwałę i uznanie męża, a tego nigdy się nie doczekasz? A może z zupełnie innego powodu? I co? I Gucio!!! Masz do tego prawo! To Twoja praca, Twoja kariera i Twoje życie! Nie wpadłaś nagle na pomysł, żeby rzucić męża, pracę, zostawić córkę i zostać mniszką w Tybecie! Nikt nie ma prawa krytykować Cię za wprowadzenie zmian w Twoim życiu, jeśli nawet nie zapytał, z czego one wynikają. Bo mąż nie zapytał, dlaczego nie zależy Ci na kolejnych sukcesach w pracy, prawda? Taki sam jest mój jeszcze-teść. Dla niego też zawsze było za mało pieniędzy, za mało majątku, za mało podporządkowania ze strony żony, dzieci i ich rodzin, za mało, za mało, za mało!!! On ma ponad osiemdziesiąt lat i nie zmieni już poglądów. Tego nie da się przeskoczyć żadnym staraniem. Tu trzeba się zstyanowić, czy chce się dalej tak żyć, czy można coś zmienić i czy drugiej stronie też na takich zmianach zależy. Więc się zastanawiaj i dziel się z nami swoimi spostrzezeniami.

    Wiem że nie jestem starą, doświadczoną, mądrą kobietą, ale tez przeszłam trochę trudności w swoim życiu i zrozumiałam, że tylko kiedy zaczniesz się zastanawiać nas sobą, możesz ulepszyć swoje życie.Dlatego nie udzielam rad, tylko podsuwam przykłady własnych obserwacji i przemyśleń z nadzieją, że w jakiś sposób mogą one komuś pomóc.

Żabciu, sprawdziłam sobie definicję kompromisu, bo jak dotąd "działałam bezwiednie"

Kompromis ? metoda rozwiązania konfliktu, oznaczająca wspólne stanowisko, możliwe do przyjęcia dla stron negocjujących.

Wbrew obiegowej opinii kompromis nie jest optymalnym rozwiązaniem konfliktu, ponieważ oznacza konieczność rezygnacji z części interesów każdej ze stron . Taki  idealny sposób radzenia sobie z konfliktem stanowi współpraca.

Kompromis może być także synonimem oportunizmu, jeżeli jest osiągany kosztem wartości lub celów nadrzędnych dla procesu osiągania porozumienia.

A ja zdecydowanie wolę tę z Wikipedii oraz współpracę

Nowa nadziejo,

kopniaki były mi potrzebne, bo moja mama nigdy nie wierzyła we mnie. Nie sądziła, że coś w życiu osiągnę. Dlatego motywacja mojego męża choć tak specyficzna odnosiła skutek. Na wiele Twoich pytań, dlaczego nie chcę piąć się po drabinie kariery brzmi ?tak?. Kiedyś praca była dla mnie bardzo ważna, z prostego powodu. Tam mnie doceniano, słuchano, proszono i tam mogłam spotkać się z ludźmi. W domu tego nie miałam. Wiesz, że dopiero przed chwilą to zrozumiała i to dzięki Tobie. Dzięki.
Teraz zaczynam przewartościowywać swoje życie.
Dobre z tą Mniszką w Tybecie :-)

Witaj Cachmir Co u Ciebie ?
DZięki za życzenia. Ja Ci również życzę wszelkiej pomyślności.

Przeżyłam rozwód bez obecności męża. Moim świadkiem była mama i brat cioteczny (sąd rodzinie mógłby nie dać wiary). Sąd trzy razy wzywał  na rozprawę mojego męża lecz on nie stawił się. Nagrania miałam i to dzięki nim dostałam rozwód z jego winy. Dowód głosowy jest dowodem. W sprawach rozwodowych dowodem jest też nagranie z podsłuchu telefonu komórkowego męża. Ogólnie nie wolno zakładać podsłuchów, ale przy sprawach rozwodowych nie jest to karalne i jest brane pod uwagę jako dowód.
Sąd otrzymał ode mnie 5 lub 6 płytek z nagraniami i spis rozmów na kartkach. Napracowałam sie przy tym sporo, ale warto było . Podkreśliłam zdania, z których jasno wynikała przemoc psychiczna i zdrada (przyznał sie i opowiadał ile razy i gdzie). Na sądzie nagrania te chyba zrobiły wrażenie, bo nie targowano sie ze mną co do wysokości alimentów(nagrałam ile mi płaci i ile zamierza mi płacić). Zasądzeniem kwoty, o którą prosiłam w pozwie, nawet moja koleżanka adwokatka była zaskoczona i mówiła, że nie spotkała się z tym aby Sąd zasądził tak wysokie alimenty bez targowania się (5 tyś). W moim przypadku Sąd nie wnosił nawet o kuratora w związku z nieobecnością męża i myślę, że nagrania miały na to wpływ i dodam, że mężczyzna był sędzią w mojej sprawie.
Cachmir w jaki sposób można udowodnić przemoc psychiczną ? Na nagraniu samej wizji jej nie widać. Przemocowiec nie zawsze zachowuje się agresywnie. Ja miałam tylko jedno nagranie z awantury, którą mi robił i tylko na tym jednym nagraniu było walenie pięścią w stół......ale i były jego łzy....płakał...sk****yn płakał ....i gdyby była sama wizja, wnioskować by można  było, że to ja stosuję przemoc . No nie chce mi się wierzyć, że sama wizja może być dowodem. Na nagraniach z fonią oprócz słów wyraźnie można "dostrzec" emocje. Przecież bardzo ważny jest ton wypowiadanych słów. Jak przy samej wizji udowodnić zdradę ? tzn. jak ją udowodnić z przyznania się męża, z jego słów. Przy samej fonii udowodnisz prawdę ! NAwet przemoc fizyczną będzie na takich nagraniach "widać" (czytaj słychać)
A wiesz, że dopiero gdy przepisywałam (wsłuchiwanie w każde słowo) dostrzegłam, że mój mąż chrząka kiedy mowa jest o niewygodnych dla niego sprawach. Zdarza mu sie też kaszelek przy niektórych tematach. Przez 26 lat o tym nie wiedziałam! Teraz już wiem i wiem kiedy nie jest szczery, kiedy poprzez słowa chce coś ugrać, kiedy coś kombinuje (chrząka).
Widzę, że i Ty zamierzasz użyć mocnych dowodów . Popytaj w sądzie o dopuszczenie nagrań z dyktafonu jako dowodów. Wydaje mi się, że jest możliwe spotkanie z sędzią (oczywiście nie tym co prowadzi Twoją sprawę) i zapytanie jak sprawa wygląda z nagraniami z dyktafonu. Nie sądzę, że jestem jedyną osobą w kraju, której dowody w postaci nagrań zostały przyjęte przez sąd....a gdyby tak było to byłby precedens. . Zgadzam się na powołanie na moją sprawę jako precedens

Sama wizja jest dowodem ? Nie chce mi się w to wierzyć.
Byłam ze swoją sprawą u adwokatki i ta od razu graulowała mi dowodów .
Kolejną adwokatką, która udzielała mi porad, była moja koleżanka. Nie mogła prowadzić mojej sprawy, bo zna pozwanego i świadka. Nie widziała też potrzeby obecności w sądzie adwokata przy takich dowodach . W moim mieście sądy dopuszczają dowody z dyktafonów więc i w innych miastach muszą

Zofio Gratuluje przede wszystkim alimentów!!!!
                   Genialny sędzia
                   No i Twojej wolności
                   Teraz możesz zaczerpnąć powietrza i krzyknąć
                   " ach życie jest piękne, jestem wolna"
                   jeszcze raz gratuluje Malutka

Witaj takajakinni.
Też, jak Twój mąż, jestem DDA. Też mam wpojoną do głowy "pomoc" rodzicom. Wiele przez to przecierpiałam. Mój mąż pomógł mi oderwać się psychicznie od rodziców. Mogłam z nim porozmawiać, a on zawsze mówił mi, że ja nic nie muszę, że ja nie muszę pomagać rodzicom,bo im krzywda się nie dzieje. Tylko, że ja nie chciałam im "pomagać". Jeżeli Twój mąż chce, to nic z tym nie zrobisz. Terapia u psychologa też pokazała mi, że ta "pomoc", której rodzice ode mnie wymagają,jest kompletnie niezasadniona, bezpodstawna. Moi rodzice uważają,że mają mnie po to,bym im służyła,spełniała ich zachcianki itp.
Ciężko jest wytłumaczyć osobie,zwłaszcza DDA,że nie musi "pomagać" rodzicom. Ciężko jest się oderwać od toksycznych osób, zwłaszcza od osób, które powinny dawać nam bezpieczeństwo,a tak na prawdę to my im zapewnialiśmy to zawsze. Żeby przeprogramować mózg potrzeba lat pracy. Czy jest to możliwe? Nie wiem.
Co możesz zrobić? Wspierać,ale nie kłócić się z tego powodu,bo to powoduje,że taka osoba czuje się jeszcze gorzej. Jeżeli mąż nie zdecyduje się na terapię,to ty go nie namawiaj,bo to bez sensu. Może kup książkę o oksycznych rodzicach, współuzależnieniu i połóż gdzieś na widoku. Może porozmawiaj z mężem, jak on się czuje, gdy pomaga matce. Może jest mu z tym dobrze, a tylko Tobie to nieodpowiada? A może Twój mąż uważa,że musi pomagać i tu jest problem, ale tylko on go może rozwiązać.
I jeszcze proponuję,żebyś sama zaczęła czytać (o ile jeszcze tego nie robisz) o współuzależnieniu. I życzę wytrwałości i cierpliwości. Życie z osobą DDA do łatwych nie należy.

FAkt ! nie pomyślałam o kradzieżach, wypadkach, włamaniach. Zgadzam się, w tych przypadkach wizja oddaje wszystko, ale przy przemocy psychicznej takie nagrania nie będą żadnym dowodem a nawet oglądający może wysnuć mylne wnioski. Zapewne prościej dla sądu jest mieć wizję i fonię, ale dla nas zdecydowanie łatwiej jest zdobyć nagranie fonii. Zapewne Twój prawnik ma  rację, ale mnie Sąd nie pytał czyj głos jest na tych nagraniach. Dostarczyłam opis NASZYCH rozmów i sąd zapewne założył, że nie posunęłam się do oszustwa. Za składanie fałszywych dowodów zapewne prawo przewiduje kary.
Wiem, że dyktafon może być sprawdzany pod kątem ciągłości nagrania a mówiąc inaczej czy nie było jakiegoś montażu. Koleżanka od razu mówiła mi, że nagranie jest dobrym dowodem, podała mi namiary na firmę, która przegrała to na płyty. Kazała mi przepisać wszystko i sama podkreślała zdania, które coś wnosiły do sprawy. Przez moment nie miała wątpliwości, że nagrania Sąd przyjmie. JAk już pisałam, mówiła mi, że dowodem w sprawach rozwodowych, jest nagranie z podsłuchu w telefonie komórkowym męża. Zakładanie podsłuchu jest karane, ale nie w przypadku rozwodzącej się pary (udowadnianie zdrad). Cachmirko ja przeżyłam rozwód oparty przede wszystkim na nagraniach (nie miałam innych dowodów poza kartą ze szpitala) a mojego męża NIE BYŁO NA SALI ROZPRAW. Dostałam rozwód z WINY MĘŻA, a jego winy sąd doszukał się w nagraniach.

Ja popalić ?
Nie jestem po prostu hipokrytką

Masz nowego partnera i dobrze.
Jesteś zakochana i dobrze.
Jesteś szczęśliwa i baaaardzo dobrze .
Jechałaś po piwku....mam takie samo zdanie jak TY.
Boję się pijanych kierowców, ale i mnie zdarzyło się raz w życiu prowadzić po kielichu (po kilku kieliszkach).
Raz i mam nadzieję, że nigdy więcej.
Będziesz zaliczać idioten test (:))...w USA (w stanie Nowy York) kierowcy, którzy zostali przyłapani na jeździe po alkoholu, muszą zaliczyć spotkania z psychologiem, wiele spotkań. Tam osobę, która po alkoholu wsiadła za kółko, traktuje się jako uzależnioną od alkoholu.

Aniu co Ty piszesz? Twoj mini hitler Ci pomogl oderwac sie psychicznie od rodzicow. Co sie dzieje? Moze jeszcze kwiaty mu wyslesz poczta!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Nie podoba mi sie "malowanie karalucha na motylka"
Ty sie jeszcze do tej pory nie oderwalas psychicznie od rodzicow i jeszcze daleka droga przed Toba!!!!!
To, ze ktos nam mowi co jest dobre a co zle nie zmienia nic jezeli sami tego nie czujemy i naprawde nie chcemy zmiany w mysleniu i dzialaniu. Dobrze przeciez wiesz jak ciezka jest terapia. Na poczatku jestes w skowronkach a potem "czujesz" skrywany bol.
Aniu ja Ci w dupe wleje jak jeszcze raz napiszesz cos pozytywnego o tym Twoim mini hitlerze!
Chyba czas poczytac znowu o motylkach! Karnawal sie zaczal i z tego co pamietam to w Holandii jest super wesolo

Zofiu kochana a to przypadkiem nie do Ciebie pasuje?????
Bo ja tak z wlasnego doswiadczenia "czuje"
Mi sie do tej pory wydaje, ze jak jest dobrze to cos tu nie gra
Juz czesto slyszalam, ze dziele wlos na czworo . Chyba my sie juz przyzwyczailysmy do zlego, ze mowienie o dobrych rzeczach jakos nie wypada, bo OBY NIE ZAPESZYC. A potem jak sie nie uda to wstyd