Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

Bolesna jest prawda o Twoim związku :(

.........hm..........już masz pierwsze wnioski - gratuluję.
Niestety sama musisz pokonać drogę do poznania siebie, zdiagnozowania (:) ) i podjęcia pracy nad sobą. Nikt tego za Ciebie nie zrobi. To muszą być TWOJE przemyślenia i wnioski.

Zofia - a rozmawialiście po tym wyznaniu? Że z Twojej strony zdanie na temat związku się nie zmieniło i czy przypadkiem dalszy taki układ nie jest możliwy, bo on może sobie zrobić krzywdę? Zaznaczyłaś wcześniej - to fakt. Ale wiesz, emocje mają prawo się zmieniać z upływem czasu, zresztą ja nie wierzę w miłość od pierwszego wejrzenia Więc tym bardziej jego zaangażowanie nie jest czymś dziwnym. Tylko on się "zadeklarował" i być może trzeba coś z tym ....?

No i mamy bardzo przejrzyste zestawienid jak dwie osoby w jednej sytuacji reagują i z czego czerpią.

No i mamy Nowy Rok

A policja i akta? Niebieska karta czy coś, że przemoc jest?

Trzeba przekreślić? Tak sądzisz? A rozmowa? A może On się wstydzi, że za szybko powiedział coś czego nie powinien. A i dla Ciebie to niewygodne...

Szczerze???? Hmmm...., nie wiem. Przed świętami gotowa byłam odejść... Przez ten czas wolny, święta, Nowy Rok - dużo rozmawialismy, czytalismy poradniki, wyjasniliśmy sobie co nas "boli. Z Nowym Rokiem próbujemy..... Ja jednak wyluzowałam. Nie zmieniłam swojego podejścia "do siebie", nie usługuję, dzieci pomagają..... Nie powiem... na razie cześciej się usmiechamy, dlatego mam nadzieję na udany rok. Bo jak sobie tak analizowałam początek poprzedniego.... to właśnie nie należał do udanych....
Życzę Wam wszystkim pogody ducha i trwania w noworocznych postanowieniach....

Magnolio intuicja mnie nie zawiodła
Rozmawiałam dzisiaj z eksem. To ja zadzwoniłam, oczywiście w sprawie alimentów. Pieniędzy nie ma, bo firma od Świąt ma zastój, wszystkie firmy w tej branży  mają przerwę. Za kilka dni będzie coś miał (:D). Zapytałam, a na koncie nie masz pieniędzy. Odpowiedział,  nie. Życzyłam więc mu, aby już zawsze na jego koncie gościły pieniądze.
Powtórzyłam synowi tę rozmowę i dowiedziałam się, że do dzisiaj nie otrzymał on na konto obiecanej przez ojca kwoty (a obiecał 2 lub 3 tygodnie temu). Potwierdza to moje przypuszczenia, że na konto nie wpłacałby i w rezultacie byłaby to zabawa w kotka i myszkę a zaległości by rosły.

Takie właśnie jesteśmy jakaś karta ? obdukcja ?
Przecież kochamy i skrzywdzić go nie możemy i wybaczymy wszystko i jeszcze sobie wmawiamy, że przez nas miał zły dzień. No i wstyd...jak powiedzieć rodzinie, znajomym.....
Najgorsze w tym jest to, że Ty tolerujesz jego zachowania. Nie przeprosił ? i słusznie ! W nos może wsadzić sobie swoje przeprosiny. Po słowie przepraszam, mniej nie boli. Skruchy nie ma ? ano nie ma ! jego zdaniem żona na to ZASŁUŻYŁAi można bezkarnie ją tłuc.
Mój eks też za nic mnie nie przeprosił..........o sorki, przeprosił jeden raz, ale w chwili gdy wydało sie przed znajomymi, że oskarżył mnie o to co miejsca nie miało a dotyczyło naszych znajomych. Pewna jestem, że gdyby nie byliby inni w to zaangażowani nigdy do przeprosin nie doszło by.
Tak kochana, pozwalamy im swoją postawą/przyzwoleniem na lekceważenie i upodlanie nas. Gdyby Twój mąż wiedział, że zrobisz obdukcję, zgłoszenie na policję, do prokuratury i nie wycofasz sprawy po przeprosinach, zapewnieniach, nigdy nie podniósłby na Ciebie ręki. On wie, że przemilczysz to zdarzenie , on wie, że na takie zachowania ma twoje PRZYZWOLENIE !

Jeśli druga strona nie patrzy wzrokiem bazyliszka na samo wspomnienie o poradniku, psychologu i jakiejkolwiek terapii, to ja jestem pod wrażeniem - bo myśli!!!!! A bynajmniej usiłuje Ja za to życzę wytrwałości, bo to jest praca na lata I tu nie ma co sobie odpuszczać

No właśnie analizuję siebie pod kątem kkzb.
Nie chcę z nim rozmawiać o uczuciu.
Nie chcę mu mówić, że nie tak miało być.
Jeśli jednak do rozmowy dojdzie, powiem, że jest cudownie, ale zaangażowana nie jestem.

Dzisiaj odmówiłam mu spotkania.

Silly - ja trzymam kciuki Bo jeśli tylko jedno chce - to to jest toksyczne. Jeśli chcą oboje, to to jest ludzkie i tak być powinno zawsze i wszędzie. Tylko oboje pamiętajcie,  że przed Wami jest nie jedna chwila zwątpnienia - ot tak po prostu (bo na chwilę się zapomnicie) i naprawdę mnóstwo starań każdego dnia Ale jeśli oboje jesteście świadomi tego - to powinniście sobie poradzić

Zofia
Sorki, ale ja mam sklerozę wynikającą z XXI wieku
Z czego Twoje kkzb?
Z czego się teraz bierze lęk przed bliskością?
Ja nie w tym sensie, ze masz z nim być Tylko - no wydaje mi się, że nie ma co uciekać przed tą rozmową, bo swoje sprawy lepiej załatwiać, szczególnie takie, których odsuwanie może nieźle namącić. Tak - to oboje będziecie wiedzieć na czym stoicie.
Ale z drugiej strony - może i Ty chcesz chwilkę się zastanowić?

Wiesz.... Po pierwszym rozpadzie związku, ja najpierw długo się podnosiłam a potem... Jak już dostałam "glejt" rozwodowy, to powiedziałam sobie, że koniec, że mam wszystkich facetów dokładnie gdzieś, że jeśli mi nie jest pisany normalny i uczciwy człowiek i nie mogę nikomu zaufać, to mnie niech oni też nie ufają Oj, się działo.... Z obecnego "kręgu", to bez szczegółów ale dokładnie jak postępowałam onegdaj, wie tylko obecny jeszcze mąż i przyjaciółka... Chyba sama siebie niezbyt lubię z tamtego okresu Ilu fajnych facetów zraniłam? Bo nawet nie raczyłam dać szansy na rozmowę. Wiem, akurat z tymi, których zraniłam bym raczej się nie związała na dłużej, nie moje typy... Ja wtedy chciałam po trupach przed siebie i bez żadnego celu, a ten ich rozkojarzony wzrok wpatrzony we mnie doprowadzał mnie wprost do wściekłości! Więc wynocha, następny proszę....
Yyyyyy, brzydka żabka, brzydka

Skorpionica napisała:

Z każdym dniem tylko bardziej się utwierdzam, że już nie chcę żyć ze swoim ,,mężem" i chciałabym to zakończyć nawet już teraz, ale niestety muszę się jeszcze przemęczyć- zebrać dowody-nagrania itp.)

Bilety mieliśmy wykupione już 2 miesiące temu(byliśmy z sąsiadami). Zawsze jak gdzieś wychodziliśmy, szykowałam się sama-fryzura makijaż(żeby nie tracić kasy)-tym razem zrobiłam inaczej. Pomyślałam,że jeżeli ma to być ostatni sylwek z moim ,,mężem" to zrobię się na bóstwo -fryzjer-super fryzurka, makijaż u profesjonalnej kosmetyczki, nowa kiecka- czułam się wspaniale-jak popatrzyłam w lustro- to zobaczyłam super laseczkę, która mimo 3 ciąż wszystko ma na swoim miejscu,żadnych rozstępów itp.przy wzroście 164 ważę 51 kg-fajna dupcia ze mnie-wcześniej nigdy w ten sposób na siebie nie patrzyłam!

Ale dobra do rzeczy.Pojechaliśmy na imprezę- wszystko było ok.Jednak na miejscu mojemu,,mężusiowi" coś odbiło- zawiesił się- siedział nadąsany jakby miał muchy w nosie-nic się do mnie nie odzywał, ale tym się nie przejmowałam postanowiłam ,że będę się super bawić. Tańczyłam z sąsiadem ,lub ze znajomymi które były ze swoim towarzystwem. Przetańczyłam całą noc,z mężem ani 1 tańca,nawet o północy nie złożyliśmy sobie życzeń- on nie- to dlaczego jam znowu się narzucać...? Wróciliśmy do domu iiiiii się zaczęło, że jestem szmatą ,kur.. zdzirą i dużo innych epitetów-nic się nie odzywałam i to go jeszcze bardziej rozjuszyło zaczął mnie szarpać, zerwał ze mnie sukienkę-(teraz nadaje się tylko do wycierania kurzu) zaczął mnie popychać- szturchać,później złapał mnie za twarz i tak pchnął,że się przewróciłam,padając uderzyłam głową o blat-niezły guz-podniosłam się bez słowa i znowu mnie pchnął, jestem cała poobijana,nogi biodra plecy, łopatki-  zaraz poszukam lekarza , który zrobi mi obdukcję-już wiem ,że w szpitalu tego nie robią, muszę poszukać prywatnie!!!

Właśnie tak przyjemnie zaczął się dla mnie NOWY ROK

   Droga Skorpionico! Jestem tu nowa, ale jak czytam takie historie (albo słyszę), to coś mnie trafia! Z przyjemnością dorwałabym takiego faceta, rozpruła mu brzuch i udusiła go jego własnymi wnętrznościami!!! Przepraszam za taką brutalność, ale tylko tak można podsumować sposób, w jaki Cię traktuje. Nie poddawaj się, walcz o siebie w każdy możliwy sposób; nagrywaj go, okłamuj jeśli trzeba. Takiemu człowiekowi nic nie jesteś winna! On niszczy Cię i dręczy bez skrupułów. Twoim jedynym obowiązkiem jest uwolnić się od niego i żyć szczęśliwie, spokojnie tak jak Ty sama będziesz chciała! Tego Ci życzę na nowy rok: odwagi w walce o siebie i żebyś w końcu uwierzyła, że jesteś wspaniałą kobietą, której należy się szczęście i spokój.

NAdziejo, żaden "normalny" człowiek nie wyciągnął by rąk do dużo słabszego przeciwnika.
Mąż skorpionicy ma problem, ale problem ma też ona. Jej winą i grzechem jest PRZYZWOLENIE. Jeśli kobieta przyzwala to partner(oczywiscie z pewnymi inklinacjami) korzysta. Zauważ, że pobita z guzami i siniakami ma opory włączyć dyktafon. I nie strach przed nim to powoduje. Strach przed własną moralnością. JEJ moralność jest tak silna, że brzydzi się czymś co moralne nie jest. Jednocześnie pobicia nie traktuje jako zachowanie niemoralne....doszukuje się jeszcze w sobie winy by go usprawiedliwić.
skorpionico to co on Ci robi jest nieludzkie i karalne. On przekroczył wiele granic. Musisz bronić się. Bądź odważna i przebiegła. Jeśli będziesz zachowywała się naturalnie nie ma szans na zorientowanie się, że go nagrywasz. Musisz oswoić się z dyktafonem. Połóż go na szafie czy pod meblem i nagrywaj. On nie ma szans tego zauważyć. Morale ....a gdzie jego moralność. Jak może sobie po takiej akcji patrzeć w oczy, jak może patrzeć w oczy waszym dzieciom. Poza tym jaki przykład im daje i czego ich uczy ? Dzieci niestety powielają zachowania rodziców i Twoje dzieci w dorosłym życiu będą albo przemocowcami, albo ofiarami.

Witajcie

Zofia
Wiesz, chdzi mi o to, że skoro w dalszym ciągu nie jesteś - to może warto kolejny raz mu to zaznaczyć, wprost powiedzieć,  że z Twojej strony NIC się nie zmieniło. Jeśli u niego się zmieniło i potrafi się do tego przyznać, to zapewne będzie Ci łatwiej to rozwiązać z pozytywnym efektem dla Was obojga. Ja mam wrażenie, ze unikanie tej rozmowy na dłuższą metę (na razie pewnie musisz ochłonąć) nie będzie dobre dla Was obojga. Ja szczerych rozmów unikałam na ten temat z byłymi "partnerami". Nie chciałam wziąść odpowiedzialności za moją wizję świata na dany moment. Nie umiałam przed nimi przyznać się, że nie zamierzam czuć czegokolwiek innego, niż odrobiny przyjemności. A potem kolego "wypad" do siebie.

Brzydka Żabka, bo Żabka krzywdziła innych. Myślała egoistycznie jedynie o sobie i o danej chwili. Nigdy nie myślała, co będzie za 5 minut. Żabka była by OK, gdyby trafiała, gdyby do takich aktywności wybierała takie same "potworki" co ona. Ale nie tak było. Albo takie potworki zdarzały mi się z rzadka, bo ja jednak typowego negatywnego macho nie potrafię znieść . Chciałam porawić sobie ego raniąc innych, zemścić się na całym świecie za to, że mnie zraniono zdradą. Nie tędy droga. Bo podświadomie jednak szukałam bliskości, czułości, miłości i poczucia bezpieczeństwa. I wtopiłam na maksa, bo rozumowo sprawę z obecnym potraktowałam. Były motylki, a jakże. Były szczere rozmowy - a jakże. Ale intuicja poszła w kąt. Byłam ślepa i głucha. Poszło w kąt myślenie o sobie. W efekcie 40 lat uczyłam się na sobie, że muszę znaleźć złoty środek a swoje życie, a nie lecić albo w jedną, albo w drugą stronę. Półśrodki nic mi nie dają, poza kolejną życiową tragedią. Zrozumiałam co zrobiłam. Nie zamierzam siebie usprawiedliwiać, a jedynie pamiętać, do czego jestem zdolna I pamiętać, co nie daje mi satysfakcji z własnego życia na jakąkolwiek dłuższą metę

Wiem, że po tym, jak się przed tym obecnym otworzyłam, pewnie teraz "powinnam" znowu mieć chęci do działań zgoła odwrotnych. Że to nie dało rezultatu, znaczy się lepiej było żyć chwilą Tylko, że ja jestem świadoma, że znowu zatęsknię. Bo ani Żabka zakopana w ścierkach i garach, ani Żabka szalejąca nie są prawdziwą Żabką. Do końca i tak jeszcze nie wiem jaka jestem Ale się odnajdę

Nowa Nadziejo
Ja w którymś momencie powiedziałam sobie - pas, odpocznij od myślenia na moment. Przed Świętami to było Uciesz się nimi, babo jedna, bo je uwielbiasz. Doszło do mnie, że ja naprawdę pewne rzeczy bardzo lubię... I doszło do mnie, że tylko ja je lubię i ja je kreuję I że jest mi ciężko i ma prawo być Ale najciężej jest z tym, że jednak za bardzo moje myśli jednak idą w stronę analizowania przeszłości bez przekuwania tego na przyszłość. Umęczyłam się strasznie. W końcu złapałam zeszyt i zaczęłam pisać. Wiesz - to było jednak coś innego, niż myślałam A potem przeczytałam to co naskrobałam. Wow! Pojaśniało Pojaśniało bardzo Wiem już, co mi tak mąciło myślenie Ale Ci nie napiszę, he Wiesz dlaczego

Buziaki

Drogie Panie, ze szczególnym uwzględnieniem Skorpionicy!

  Przyznaję, że nie rozumiem, dlaczego dręczone kobiety nie uciekają od oprawców i jeszcze mają skrupuły moralne w walce z nimi. Ale to tak jak z inymi problemami: człowiek jest fascynującą istotą, która pomimo całej swojej wiedzy potrafi dokładnie wszystko spierdzielić, jeśli w jego głowie tkwi jakieś przekonanie, nawet nieuświadomione. Dlatego nie oceniam, a już na pewno nie krytykuję. Wiele z nas też pewnie często nie rozumie samych siebie. Zmierzam jednak do bardzo konkretnej obserwacji, którą postanowiłam się tu z Wami podzielić. Może ktoś o tym wspominał, ale takie rzeczy chyba warto podkreślać. Sama nie mam dzieci, ale moje wyobrażenie zawsze było takie, że przy ojcu-kacie dzieci zawsze zwracają się do matki i w jakiś sposób starają się jej bronić. Gdy ojciec matkę bił, to dorosłe dzieci już zawsze będą mieć do niego uraz, stając po stronie matki. W rodzinie mojego męża ojciec bił żonę, nie szanował nikogo (poza swoją matką), dzieci traktował jak niewolników, które miały przede wszystkim pracować i byc mu w pełni podporządkowane. Znęcanie nad moją teściową zakończył mój mąż (to jej relacja, nie moje wyobrażenie), który zapowiedział, że więcej na coś takiego nie pozwoli.I tu spodziewałabym się dalszego ciągu w stylu: dzieci zaopiekowały się matką, otoczyły miłością i troską. Nic z tego! Moja dziewięcioletnia obserwacja, rozmowy i wielokrotna analiza pokazały coś zupełnie innego! Te dorosłe teraz dzieci, mające swoje dorosłe albo dorastające dzieci, odnoszą sie do matki z dystansem, niechęcią, lekceważeniem lub czasem nawet pogardą! Nie znoszą ojca, ale mają przed nim jakiś respekt, natomiast do matki mają żal, że pozwalała źle traktować siebie i rodzinę! Słyszałam czasem wprost takie zarzuty. W rodzine, w której nie rozmawia się o uczuciach, tylko o pieniądzach i wybranych faktach z życia! Przy kłótniach, które pojawiały się często, wielka niechęć (nie chcę używać mocniejszych słów, nie siedzę w niczyjej głowie) do ojca i żal i pretensje do matki były dominujące!

  Skorpionico, jeśli masz wyrzuty sumienia, że chcesz być podstępna w stosunku do męża, pomyśl, że nie robisz tego dla siebie, ale dla swoich dzieci. Mój mąż ma piątkę rodzeństwa i naprawdę NAPRAWDĘ oni mają problemy ze sobą i w swoich związkach, w których powtarza się przemoc psychiczna lub (i) fizyczna. Nawet nie mają możliwościpoproszenia o pomoc czy wsparcie matki, bo jej nie ufają i mają żal. Nie pozwól, żeby Twój mąż odebrał dzieciom nie tylko ojca (bo nie jest kochanym tatą ten, kto krzywdzi) lecz też matkę! Twoje dzieci zasługują na szczęście, Ty też i masz prawo walczyć o to, bo matka walcząca o dzieci nigdy nie spotka się z potępieniem. Nie słuchaj głosu, który mówi Ci, że jesteś nie w porządku! I spotykaj się z psychologiem tak często, jak możesz i potrzebujesz, bo to bardzo ładuje baterie. Pozdrawiam i trzymam kciuki!

Witajcie dziewczyny.
Napiszę jeszcze raz,bo mój post wcięło z powodu awarii: Wszystkiego dobrego w 2013!!

Święta i Sylwestra spędziłam samotnie. Nie płakałam,nie smuciłam się. Było mi dobrze.
Przeczytałam książkę Współuzależnienie. Bardzo mnie wzruszyła. Dała jednak promyk nadziei na przyszłość.
Moim problemem są ludzie. Czuję się cudownie gdy jestem sama ze sobą.
Zwiedziłam Maastricht,piękne miasto. Kupiłam sobie kilka sukienek. Zaczęłam chodzić w wysokich obcasach.
Niestety,moja pewność siebie znika wśród ludzi. Znika wraz z pojawieniem się jednej osoby, sąsiadki, koleżanki, brata, pani w sklepie...
Zaczęłam też biegać. Bardzo się cieszę z tego powodu. Wcześniej źle podchodziłam do treningu. Chciałam odrazu przebiec godzinę. Teraz wiem,że to nie o to chodzi.
I tak jak z tym bieganiem,tak jak i w moim życiu,chcę nauczyć się cierpliwości. I tak jak w książce Współuzależnienie autorka pisze,że trzeba się poddać i sobie odpuścić,tak też i ja zamierzam zrobić.
Kocham samotność... Ale chcę żyć wśród ludzi i czuć się wśród nich taka wyluzowana jak czuję się sama ze sobą...

Droga Żabko-k,

znikam, ale tylko na chwilę, bo idę do pracy   Nie zamierzam rezygnować z kontaktu z Wami, ponieważ myslę, że możemy sobie wiele dać, podzielić się naszymi przemysleniami i doświadczeniami. Bardzo lubie towarzystwo kobiet, które za dużo myślą    Może nie jestem w stanie udzielić zbyt wielu mądrych rad, ale chętnie udzielę wsparcia i będę motywować. Lubię pomagać i czuć się potrzebna, a tutaj każda z nas rozumie, że obserwacje z boku przynoszą wiele cennych wskazówek dla ulepszania nas i naszego życia. Pozdrawiam i mocno trzymam kciuki za Was wszystkie. Z NAS wszystkie.

Każde spotkanie z P.psycholog dodaje mi skrzydeł-Wasze posty są dla mnie wielkim wsparciem!!
Kolejne spotkanie we wtorek-będziemy przerabiać moje lata miedzy 10-18 rokiem życia.Dzisiaj był okres do 10 roku.Wcześniej robiłam notatki, jak je czytałam doszłam do wielu wniosków- nic mi babeczka nie sugerowała to ja mówiłam i  się sama dziwiłam,że wystarczyło pytanie >np,a dlaczego..? a jak pani uważa skąd to się brało ..? nawet nie wiedziałam, że znam odpowiedzi na wiele pytań dręczących mnie od wielu lat...

Jeśli chodzi o dzieci- to już są pierwsze efekty życia w huśtawce emocjonalnej- chłopcy nie słuchają się mnie, stawiają się, nie wykonują poleceń ,które im wydaję po po prostu mówią NIE i już, tracą do mnie szacunek- no bo jak mają mnie szanować skoro pozwalam mężowi na takie traktowanie a tym samym sama się nie szanuję. Skąd mają brać przykład...? Ciągle przybieram postać ofiary wrrrr Kończę to!
  Dzisiaj z dzieciakami robimy na kartonie system nagradzania- za dobre zachowanie ,za wykonywanie poleceń, ranne ścielenie łóżek itp..Taki system żetonowy- żetony wymienia się na nagrody. Mam nadzieję ,że to poskutkuje, bo w tym momencie jest tak ,że ojciec wcale ich nie chwali, tylko   BRZYDKO SIĘ ZACHOWYWAŁEŚ- NIE ZAGRASZ NA KOMPIE itp- a ja głupia się na to godziłam kary,kary kary a nagroda ,pochwała...?Zmieniam to!!! ( co nie oznacza ,że ja ich nie chwaliłam -tak tylko się tłumaczę- jak zawsze przed moim mężem)

Po spotkaniu nabrałam sił i zaczęła główka pracować. Kocham moje dzieciaczki i jak siebie ,,prostuję" tak ,,wyprostuje" je  i

Mam jeszcze problem z dyktafonem - przy włączaniu nagrywania robi piii- nie wiem jeszcze jak mam to wyłączyć- żeby,, siedział" cicho. Instrukcja tylko do odczytania na kompie- więc znowu ograniczenie czasowe, ale dam radę, nauczę się.

Nie wiem kto jest autorem słów, "dzieci i ryby głosu nie mają ", wiem natomiast, że nie była to fajna osoba, nie umiała rozmawiać z dziećmi - zwyczajnie nie umiała. W dzieciach jest naprawę ogromny potencjał do współpracy, posłuchu. Dzieci mają wiele w sobie radości, dobrych pomysłów. Jeśli jednak nie postawi im się granic one zwyczajnie nie wiedzą, gubią się. Jeśli do tego dojdzie ignorowanie ich, to już jest koniec. Stają się wtedy okropne.
Poświęcając im czas, starając się traktować ich poważnie( i ich potrzeby), zdobywamy w nich sprzymierzeńców.
Jeszcze jedną mam uwagę, szczęśliwa, uśmiechnięta mama jest fajną mamą. Dzieciaki odbierają nastroje dorosłych. One przeżywają smutek na twarzy mamy, martwią się, ale tego nie okazują. Dla nich uśmiechnięta mama to sygnał, jest wszystko ok. , możemy czuć się bezpieczne.

Czesc dziewczyny to ja magnolia73. Nie moglam sie zalogowac przez kilka dni . I dlatego musialam sie jeszcze raz zarejstrowac. Nowy rok nowy Nick .
Teraz jestem "Happyfull"
Napisze pozniej wiecej. Bylam przez cale swieta i sylwestra chora w lozku . Taka byla reakcja mojego ciala na swieta i sylwestra.
Pomimo "wmawiania" sobie, ze "lubie swieta i sylwestra" moje cialo wie lepiej.
Nie lubie, nigdy nie lubilam i nie wiem czy polubie!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
I nie bede sie wiecej oszukiwac!!!!!!

Witajcie kochane kobietki !!
Wszystkiego Dobrego w nowym roku .
Mam sporo zaleglosci ,ale tez sporo sie wydarzylo w moim zyciu .
Jestem zakochana i szczesliwa ,spotkalam nieziemskiego faceta ,czyli iskierka wiary w mezszczyzn zostala zasiana
Pozdrawiam

Ze mną też nikt się nie bawił, potrafiłam siedzieć godzinami w pokoju i bawić się lalkami z nimi rozmawiać pocieszać i przytulać. Nie lubię jak dzieci hałasują- taki zwykły radosny pisk podczas zabawy- ale już wiem dlaczego- wysokie tony kojarzą mi się z awanturami.
W zasadzie od niedawna zaczęłam poświęcać im wiecej czasu na rozmowę, na gry i zabawę. Też wymaga to ode mnie wysiłku bo po prostu nie potrafię się z nimi bawić, szaleć, ale pracuję nad tym.
Dzisiaj uświadomiłam sobie ,że nie chcę odbierać im dzieciństwa odbiorę im za to ponurą mamę, a dam im radość ,szczęście ,normalne dzieciństwo i i mamę z którą można kraść konie.

Skorpionico, brawo - za uświadomienie sobie
Odbieraj
Życzę miłych doznań podczas starań!!!! Nie ma to jak czerwone z wysiłku policzki, po tym jak mnie moja trójeczka w łóżku napada A "gadziny" może małe, ale silne

Dla mnie - moim wzorem jest moja przyjaciółka. Ojej, jak np. maluchy ją lubią - nawet za to, że paznokciami przebiera po stole A starsza za to, że ona potrafi jej fajną bluzę wybrać na ciuchach Bo ja to za "eleganckie" zapędy mam

A co chłopaki lubią robić? Szkoda, że śniegu nie ma, to byś im pozwoliła wytarzać mamcię po same uszy

HappyFullMagnolio
Trzymam kciuki za napisanie

buuuuu
jednak nie czytałaś ze zrozumieniem
....nieważne, ważne, że wiesz na jej przykładzie jak zachowuje się kkzb

Ja tak nie mam. Zdecydowanie tak nie mam. Nie manipuluję, nie muszę być nr. 1, ale ja nie kocham.....z może jak kochać będę to też stanę się ślepa i zaborcza
Dzisiaj kiepsko się czuję. Bierze mnie choróbsko w swoje szpony. Przespałam pół dnia. W snach pojawiał się eks, był jednak tym dobrym i kochającym mężem. Pojawiła się też tęsknota za nim. Na szczęście majaki zniknęły .
Pogoda pod psem, nastrój również (chyba te sny źle na mnie podziałały) .
Mam nadzieję, że jutro będzie lepiej

"ładny" misz-masz Ci się wyśnił po tych dywagacjach.....
Zdrowiej

Jak to pisać nie umiesz?!?!
Nie bądź taka skromna Chyba dobrze wiesz,że my (może tylko ja) to ciekawskie jesteśmy i z chęcią poczytamy...

No wiesz pisac aby pisac to nie sztuka. A tak naprawde to nie wiem o czym pisac? O karaluchach juz nie chce . Czas isc do przodu i sie nie ogladac za siebie. Oczywiscie lawiej powiedziec niz wykonac.