Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

Magnolio masz rację, że karalucha trzeba wytępić. Pewnie zaprzeczysz, ale nie da się tego zrobić raz, na zawsze i porządnie. No chyba,że się go zabije. Dezynsekcję karaluchów robi się kilka razy. Ale tak na prawdę karaluch zniknie, gdy zlikwidujemy zalegający syf (20 lat temu miałam karaluchy w takim bloku jak w Alternatywach 4. Zniknęły gdy zlikwidowali zsyp na śmieci).
Dlatego, dopóki nie posprzątamy sobie w głowach, karaluchy z nami będą. Chyba, że go zamordujemy.

Zdecydowałam się kontynuować moją terapię DDA. Dziś było ostatnie spotkanie. Powiedziałam,że ja się tak czuję źle i niekomfortowo na tych spotkaniach, że dopóki to się nie zmieni, nie zrezygnuję

Wytępić się da,jak najbardziej!! Uporządkowanie syfu trochę trwa.

A, i jeszcze Wam napiszę,że po ostatniej terapii czułam się jak ofiara. Dzisiaj każdy mówił jak mnie odebrał na ostatnim spotkaniu i w skrócie napiszę: perfekcyjny uparciuch potrafiący postawić na swoim

Zgadzam się z Tobą.
Dzisiaj właśnie też usłyszałam,że ja wszystko chcę już, od razu, szybko. A terapia to długoletni proces.
Ale z kolei, za długo mieszkałam z rodzicami, za długo byłam w związku, za długo trzymam się pracy, w której mi źle.
Muszę znaleźć "złoty środek".

A Magnolio,ja czasami wychodzę z domu Często piszę na forum,ale mam w tel internet non stop i subskrypcję tego wątku,więc piszę czasami w pracy, w sklepie, w pociągu itp.
A holenderskie morze znam na wylot. Ale Holandii całej jeszcze nie

Dla wszystkich kobiet dazacych do celu opowiesc o żabach

"Pewnego dnia żaby postanowiły zorganizować wyścig. Aby było to szczególnie trudne, postanowiły aby celem wyscigu byl szczyt dużej wieży.
W dniu wyścigu zgromadziło sie wiele innych żab zeby oglądać wyścig.
Wreszcie - wyścig sie rozpoczął.
żadna  z żab oglądajacych wyścig tak naprawdę nie wierzyła, że nawet jedna z żab uczestniczących w tym wyścigu może rzeczywiście osiągnąć cel.
Doping kibicujacych żab polegał na krzyczeniu, "Och, Ty biedaku! Nigdy nie dobiegniesz do celu!" lub "To niemożliwe!" lub "To sie nigdy nie uda!"
I biegnacym żabom wydawało się, że publiczność ma racje, ponieważ stopniowo z wyścigu zaczeło rezygnować coraz więcej żab.
Tłum nadal krzyczał "Oh, biedaku nigdy Ci sie nie uda!"
I naprawdę szybko poddawały sie prawie wszystkie żaby - prawie wszystkie, z wyjątkiem jednej, która nieposkromiona wspieła się na stromą wieżę i jako jedyna osiągnąła swoj cel.
Publiczność prawie całkowicie oniemiała z wrażenia.  Każdy chciał się dowiedzieć od zwycieskiej żaby jakim sposobem udało jej sie wspiać na wieże?
Jeden z pozostałych uczestników żab podszedł do niej, by zapytać, jak ona to zrobiła, ze wygrała wyścig?
Okazało sie, że ta żaba była głucha!"

Widzisz zofia282 ja nie mogę nie mieć ochoty czy siły, ja MUSZĘ ją mieć zawsze, bo zaraz awantura. Prawda jest taka, że nawet jak się buntuje, to jeśli ja tego nie zrobię, to naprawdę nikt tego nie zrobi...., wiem, że tak ich przyzwyczaiłam, tak nauczyłam, że jest im tak dobrze i wygodnie. A ja ile się muszę nieraz nawalczyć sama ze sobą, żeby ich zmobilizować do pracy, żeby powiedzieć sobie, nie, nie zrobię tego czy tamtego...., niech sami robią.... ale ile się wtedy nawkurzam, nasłucham, ach, szkoda słów....
Czy się staram o jego uczucia? - już się chyba nie staram, walczę z tym, są chwile słabości....., kiedyś, wszystko co robiłam - gotowanie, zakupy... - robiłam z przyjemnością, robiłam, bo wiedziałam, że komuś sprawię tym przyjemność, że ktoś będzie zadowolony, a teraz.... robię bo muszę.

Zaczynam małymi kroczkami zmiany..., wiem, że powinnam - dla siebie i dzieci, bo nie chcę zrobić z nich kalek życiowych.

Bardzo Wam dziekuję za wszystkie te słowa

I dziękuję za polecenie książki , fajna jest

Ja naprawdę  bardzo chciałabym udowodnić draniowi winę w sądzie, ale muszę dobrze się do tego przygotować ,bo wiem ,że nie będzie łatwo!!!
Jeszcze chwilę muszę się przemęczyć, stanąć równo na nogi i do sadu iść już z podniesioną głową, a nie z podkulonym ogonem. Muszę zebrać dowody, po świętach dostanę namiary na dobrego adwokata, umówię się na spotkanie i zacznę działać...

Zofiu jak długo zbierałaś materiały dowodowe?  jak długo trwał rozwód?, ile było rozpraw..?

Magnolia - wiesz, że biorąc pod uwagę trójkę dzieci, formalnie nie do końca karalucha da się wyrzucić. Nawet ze względu na nie, wyrzucić tak by móz spokojnie drania zapomnieć - no raczej nie chcę Zresztą napisałam wyżej do Zofii - nie chcę już razem mieszkać, mam nadzieję, ze po Świętach zjawią się chętni na mieszkanie - bo fajne jest i w niezłej cenie porównując z innymi ofertami. Chcę mieć go z głowy - te 24g/dobę.
Nie lubię mieć karalucha. Staram sie go nie mieć, ale jednak natykamy się na siebie Chcę natykac się rzadziej, dużoooo rzadziej!

Anstawia.... Jak byłam nastolatką, to mi się "ubździło", żeby jechać do delfinarium - jest gdzieś niedaleko Amsterdamu, koło Zandvoortu chyba? Jeszcze pamiętam nazwę tego miasteczka

Kochana możesz nie mieć ochoty i siły. Świat nie zawali się jak obiadu nie będzie czy sprzątnięte.
Moje początki wolności.....chciałam zorganizować święta. Nie byłam w stanie. CZułam się cała obolała. Trudno mi było zorganizować się. W tym czasie chodziłam na terapię i skarżyłam się, że nie dam rady a dzieci mi nie pomogą. Zaskoczony terapeuta zapytał czy moje dzieci (już dorosłe) są niepełnosprawne. Tym razem ja zaskoczona odpowiedziałam, że nie. Usłyszałam, że skoro dzieci nie chcą pomóc a ja nie mam siły to może zrezygnować należy ze Świąt. Zareagowałam, jak zrezygnować ze świąt ?! przecież to tradycja ?!. Terapeuta powiedział, a jeśli zapomni pani na kilka dni o tradycji to co się stanie. Przez chwilę byłam oburzona, po czym zrozumiałam, że NIC SIĘ NIE STANIE. Świat się nie zawali, nadal wszyscy będą cali i zdrowi. To my wmawiamy sobie TRADYCJA, MUSZĘ, POWINNAM.
A może za symuluj chorobę, takie osłabienie i mów głośno, nie mam siły. Nikt Tobie chorej, awantury nie zrobi
Nie ugotujesz obiadu Ty, nie zrobi tego nikt inny, to i tak rodzina przeżyje i zamiast obiadkiem naje się kanapkami (pewnie to wszyscy potrafią robić). Zrobią i źle czującej się mamie, a mama zachwycać się będzie jakie ma fantastyczne, zdolne dzieci, bo tak dobre kanapki, tylko one robią - to działa
Nie upierzesz skarpetek dzieciakom to w podskokach będą prać same jak ostatnia para im zostanie. Pamiętaj dzieciaki celowo byle jak robią, żebyś zwolniła ich z tej roboty na zasadzie, jak tak masz robić, to nie rób wcale. Im właśnie o to chodzi, a jak mimo wszystko pochwalisz, zaskoczysz ich tym bardzo i pokażesz, że nie odpuścisz.
Silli, człowiek w życiu musi tylko jeść, wydalać i oddychać i więcej NIC NIE MUSI. CZy uważasz, że bez ciebie twoja rodzina zginie. CZy uważasz, że twoje synowe będą miały fajnych mężów, współtworzących dom. Tak postępując wychowujesz egoistów, którzy tylko biorą, nie umiejąc dawać. Dom to rodzina i cała rodzina pracuje na ten dom. Jeśli Ty musisz, to inni też, bo mieszkają pod tym samym dachem. Nie rób krzywdy swoim dzieciom, pomyśl o ich przyszłych relacjach z małżonkami, pomyśl o reklamacjach jakie będą Ci składać niezadowolone synowe, pomyśl jak córka nauczona roli "przynieś , wynieś" będzie płakać nad swym losem. Nie rób tego swoim dzieciom !
NAucz się być konsekwentna i twarda, zrób to i dla siebie i dzieci i nie mów mi, że się nie da, bo się da. Przerabiam to na własnej skórze. Kiedyś ja odśnieżałam (!!!) teraz 18 latek z dumą mi melduje - odśnieżone !. Zawsze dzieciakom dziękuję za wykonaną pracę i nachwalić się nie mogę jak pięknie sprzątnęli, okna umyli (chociaż okna całe w smugach) czy za ziemniaki obrane ( na kwadratowo obrane). DZieci, kiedy zauważa się ich wkład pracy, czują się docenione i są szczęśliwe.

Zofio muszę przyznać, imponujesz mi. Chciałabym, żeby moja mama taka była. Gdyby moja mama,po długich latach w chorym związku, zdecydowała się odejść i myślałaby tak jak Ty,to bardzo bym ją za to podziwiała i szanowała.

Wszystkie mamy,bierzcie z Zofii przykład!!

Nitka-w napisz wiecej o sobie. Czytaj nas od poczatku
Jak chcesz ksiazki do napisz mi maila

Ps. Czytalam Twoj pierwszy post na forum. Kochana Twoj facet to karaluch :

Nagrałam z nim kilka rozmów a propos kochanki. Nagrałam jego zaprzeczanie, obrażanie mnie, oskarżanie. Kiedy podjęłam decyzję o odebraniu sobie życia, skasowałam wszystko (jedno nagranie jakimś cudem ocalało). Po powrocie ze szpitala powiedziałam, że nie chcę już z nim być. Zero reakcji.....nic nie powiedział, jedynie mina mu zrzedła. Po kilku minutach zachowywał się jakby nic się nie stało. Przeraziła mnie jego reakcja. Spodziewałam się, że powie ok. masz rację, nie ma sensu dłużej tego ciągnąć. Brałam też pod uwagę jego słowa, ależ kochany misiaczku, nie wyobrażam sobie życia bez ciebie.....a on udał, że nic nie słyszał. Poczułam, że ma jakiś plan i realizuje go, a ja jestem główną bohaterką tego planu. Tak więc postanowiłam sprawdzić co mój mąż planuje mi zrobić ( tak to odczuwałam). Nie pił, był też spokojny. Czułam, że romans trwa a on tylko zabiega o moje wyciszenie. Zachowywał się dziwnie, ale nie umiem powiedzieć na czym polegało to "dziwnie". pił się po miesiącu od mojego wyjścia ze szpitala. Zrobił mi niezłą jazdę. Był zły, agresywny. Nagrywałam. Nagrałam jak mi wypomina utrzymanie, jak rozlicza ze wszystkiego, jak przymusza mnie do tłumaczenia, co dziś w domu zrobiłam, jak oskarża, że "nic nie zrobiłaś bo w kuchni i łazience je**e bakteriami". Byłam naturalna, tłumaczyłam się, uspokajałam go. On walił pięścią w stół, płakał, ubliżał, mówił "trzeba było zrobić to skutecznie" i mówił to w kontekście mojej próby samobójczej.
Nagrywałam wiele rozmów, ale do sądu dałam tylko(albo aż) 6 nagrań. Jedno nagranie było z nocy wrześniowej czyli sześć miesięcy po rozstaniu. Chciał wrócić. Rozczarował się nią ( a raczej chciał powrotu, by mnie dobić ). Wypytywałam o wszystko i nagrywałam. Był pijany, miły, troskliwy, szczery (?) ( mam wątpliwości czy umie być szczery) Opowiedział ile czasu romans trwał, gdzie i ile razy uprawiali seks i teraz wie co stracił, że błam dobrą żoną a on jest świnia i przeprasza mnie za wszystko i prosi o wybaczenie. Wykorzystałam to i pytałam o awantury, które mi robił, o kłamstwa. Pytałam o wiele, o inne kobiety, o moją wierność i oddanie. Potwierdził słowami "miałeś chamie złoty róg", byłaś cudowna żoną, na która nie zasłużyłem.
Do sądu każde nagranie trzeba przelać na kartkę, słowo w słowo. Najważniejsze i istotne zdania, słowa podkreśla się ( sąd wtedy nie marnuje swojego czasu i czyta tylko to co podkreślone). Dostarcza się stenopis + płytkę z nagraniem ( z dyktafonu przegrywał mi chłopak, który nagrywa śluby, wesela) + dyktafon trzeba mieć przy sobie, by w razie czego dać do ekspertyzy (czy nie było fałszowania). Za dużo nagrań nie można pokazać, by sąd nie uznał tego za inwigilację.
Tak jak pisałam, ja dałam sześć płytek i stenopisów. Udowodniłam kochankę, awantury, ubliżanie i w jakiej wysokości płaci mi alimenty i w jakiej wysokości będzie już za chwilę płacił.
Małżonek nie odbierał z domu żadnej korespondencji a więc i powiadomień z sądu.
Pierwsza rozprawa trwała kilka minut. Sąd chciał aby jednak małżonek stawił się w sądzie. Zapytana zostałam czy mąż wie o rozwodzie. Wiedział, od kilku miesięcy mówiłam mu przecież, że chcę się rozwieść . Na kolejnej przesłuchano mnie i świadków. Wyznaczono kolejny termin. Kiedy sędzia zobaczył, że jestem załamana, obiecał, że to będzie już ostatnia sprawa i była, i dostałam to, o co prosiłam w pozwie, a co do alimentów to sam mąż na nagraniach mówił, ile mi płaci teraz a o ile więcej płacić za chwilę już będzie. Załatwiłam karalucha ! Właściwie sam się załatwił ,  ja tylko dostarczyłam jego słowa do sądu. Bałam się, że jak będzie, to będzie chciał wykorzystać moją próbę samobójczą przeciwko mnie.....chociaż nie stwierdzono u mnie żadnej choroby psychicznej i w karcie pisze, "Początkowo o obniżonym nastroju i napędzie, płaczliwa, ujawniająca treści rezygnacyjne, podjętą próbę suicydalną tłumaczyła problemami osobistymi. W oddziale nie ujawniała żadnych objawów psychotycznych ani afektywnych. Pod wpływem leczenia uzyskano poprawę samopoczucia, lepsze rozumienie własnych stanów emocjonalnych i potrzeb " 
Pogoniłam drania w marcu, do sądu złożyłam pozew w sierpniu. Resztę dokumentów dostarczyłam wrzesień/październik. Odbyły się trzy sprawy. Rozwód dostałam w lutym, a uprawomocnił się w marcu .
Nagrywałam go od października 10 r. do dnia dzisiejszego

Magnolio, Anstawio
Dziewczyny kochane, dzięki za miłe, bardzo miłe słowa. Połechtałyście moje ego
Powiem nieskromnie, zmieniłam się i jestem szczęśliwa.
Nadrabiam błędy w wychowaniu.
Kocham dzieci bardzo, ale kocham je jeszcze mocniej, kiedy angażują się w życie domowe, rozmowy.
Mówię im często, "kocham Cię" i przytulam.
Ufają mi. Wiedzą, ze mogą zawsze na mnie liczyć.
Wiedzą, że jeśli odmawiam, to z ważnych powodów i po czasie przyznają mi rację.
Oni także cieszą się spokojem w domu i doceniają moje starania o przyszłość.
Tak, jestem fajną mamą Jestem też fajną koleżanką i kobietą ....ale jeszcze siebie nie kocham

Jasne, że lubię. Libię i szanuję i cenię się za to, że siebie szanuję

Tak, swiat się nie zawali..., ale......., nie tak dawno nie musialam udawać, byłam chora, i co? I zbuntowana powiedziałam, że dziś sami robią kolację. I super, poszli spać bez kolacji..., jak są głodni, owszem - zjedzą sobie po cukierku czy ciastku, nie ma herbaty???. Woda w kranie jest...., idą na łatwiznę...., ja patrzeć na to nie mogę, ale nie było tak zawsze. Nie wiem co się z nimi stało. Ta malutka może dlatego, że dziewczynka, może dlatego, że mała (8) najwięcej pomaga, sprząta, pierze sobie jak jej powiem...., a chłopaki? Najstarszy - o nie ma skarpet? - to ubiorę wczorajsze!!!!!!!!!!!!!! No szok jakiś, jak ostatnio mi tak powiedział. I to nic, że się mu mówi, jak Ty w szkole będziesz musiał buty zdjąć i co wtedy???? Zero myślenia jakiegoś...... czy to przez ten wiek dorastania?????????

Jest dużo racji w tym co piszesz, u mnie chyba brakuje konsekwencji..., bo ja odpuszczam, a oni to wykorzystują. Wiem, że wychowanie to trudna sztuka, że dzieci często sami uczymy wygody, bo wydaje się nam, że zrobimy to szybciej, lepiej, bez bałaganu. A one robią się leniwe, i tylko zabawa oim w łowie, i żeby tylko jak najszybciej ogarnąć co mama mówi i do zabawy...

Dziękuję zofio, jesteś super kobietą, dziekuję za przypomnienie mądrości..... i powiem jeszcze, że dziś im oznajmię, że jak chcą swięta, to sami muszą mieć w nie baaaardzo duży wkład

Sylwetka805, współczuję.
Z czego utrzymujesz teraz swoją rodzinę?

Witaj sylwetka805
Piszesz, że nie masz gdzie pójść - przecież są domy pomocy, domy samotnej matki, rozejrzyj się po okolicy, popytaj w opiece społecznej.

Wyciaganie go z klopotow to byl moj cel zyciowy ale mam dzieci i musze sie nimi zajac bo wiem ze one na tym traca.Chyba musze zglosic sie do jakiejs poradni,obawiam sie ze sama sobie nie pomoge zbyt dlugo i intensywnie w tym tkwie!

Dziwne jest moje zachowanie bo pamietam jak 10 lat temu glosilam wszem i wobec ze nigdy nie pozwole sobie na taki chory zwiazek

Znam to z doświadczenia.
A Twoi rodzice,  rodzina,nie mogą Ci pomóc?

Nie tylko Ty

Masz rację Zofia, SPOKÓJ, potrzebny mi spokój, mój wewnetrzny...., najpierw muszę popracować nad sobą

MAGNOLIO KOCHAM CIĘ ZA TEN POST
Żyjemy światem, który ułożyłyśmy sobie w głowie !! Męczymy się, narzekamy, płaczemy, ale nie otwieramy się na inny świat. Nie dostrzegamy go a jeśli nawet to wydaje się on nam taki inny i niefajny. Same sobie wmówiłyśmy, że damy radę wszystko zmienić. Nie udaje się i zastanawiamy, jak jeszcze się wygiąć aby zmienić dzieci, męża. Gnaty przy tym łamiemy,ale nie otworzymy się na nowe. Dla nas nowe to beee. W tym nowym jesteśmy spokojne, zrelaksowane, obojętne na wiele. W tym nowym nikogo zmieniać nie musimy poza sobą, a my ? a my przecież ok. jesteśmy, uczynne, współczujące, troskliwe, zapobiegliwe, wybaczalskie........czy nie jest tak kobietki ?

Yes, podróże kształcą

Anstawio kocham zaglądać do domów przez okna Wystrój, nastrój ....ja też uwielbiam
W Islandii również w ogromnych oknach nie było firanek i zasłon. Zauroczona byłam ich przyozdabianiem wnętrz  i okien.
W pamięci utkwiło mi jedno okno z  białymi podwieszonymi zasłonami, smukłą białą lampką i białą figurką - cudo !

Kochana "Wyciaganie go z klopotow to byl moj cel zyciowy". Jak juz masz takie bogate doswiadczenie w wyciaganiu kogos z klopotow to co stoi na przeszkodzie wyciagnac sie "sama dla siebie" z klopotow
Przecieciez jest tyle ludzi, ktorzy chca pomoc . Uwiez mi nie jestes sama. Nie wstydz sie mowic i prosic o pomoc !!!! Pomysl sobie tylko, co bys poradzila kobiecie, ktora bylyby w takiej samej sytuacji jak Ty?
Nie wiem skad jestes ale poszukaj moze najpierw w internecie grupy wsparcia dla rodzin alkoholikow  Al-anon, narkomanow. Tam beda takie same osoby jak Ty. Bedzie Ci razniej. Nie boj i nie wtydz sie!!!
Kochana osob z problemami jest wiecej niz myslisz

Dziewczyny,ja mam lipę. On nawet po rozwodzie się nie wymelduje. Jest wulgaryzm!!!
Nie wiem czy sobie poradzę. Dopóki się nie przeprowadzę,po rozwodzie,nie uwolnię się od niego.
Trójkąt Karpmana,tyle mogę teraz powiedzieć.
Jestem załamana.

Dzięki, dzięki , dzięki.
Umiem !!!    Już umiem !

A to cytat z ksiazki "Kobiety, które kochają za bardzo" - Norwood, Robin  - mam jak ktos chce to prosze sie zglaszac
Nasz strach
"Właśnie strach przed zmianą, a nie strach przed cierpieniem. Cierpienie bowiem jest nam w rozmaitych formach i odcieniach bardzo dobrze znane i nie odstąpi nas, jeżeli nie zdecydujemy się na przemianę. Powstrzymuje więc nas strach przed nieznanym.
Najlepszym sposobem, jaki znam na zwalczenie strachu, jest połączenie się z tymi, które
chcą iść tą samą drogą, i ?zwarcie szeregów""

magnolia73 bardzo proszę o książkę,czytałam posty od początku i wiem że nie tylko ja mam taki problem.Fajne jesteście!

Czytaj i wyciągaj wnioski.
Powoli, to samo przyjdzie .
Jeśli naprawdę chcesz zmian, one nadejdą.
Ucz się, czytaj i pisz 

Cóż mogę wam napisać? Gdy napiszę, że rozmawiałam z karaluchem usłyszę: Z karaluchami się nie rozmawia.
Wylałam tonę łez dzisiaj.
Byłam w biurze,z którego wynajmujemy mieszkanie (socjalne). Żeby mieszkanie było tylko na moje nazwisko, po pierwsze musi być rozwód, po drugie mój mąż musi być zameldowany pod innym adresem. Rozumiem. Dzięki temu, nikt nikogo na bruk nie wyrzuci. Prawo.
Ale karaluch mi napisał, że on nie ma się gdzie zameldować. I śmieje się ze mnie,że mogłam pomyśleć zanim go wyrzuciłam. Że traktuję go jak psa, Milę (Mila to nasz pies, który został w PL z moimi rodzicami. Zawsze mi ją wypomina) Napisała,że myślę tylko o sobie, że on nikomu warunków nie stawia, bo nie uważa się za ideała (to a propo mojej "perfekcji" - wypomina mi zawsze) Sprowokował mnie.
Pisałam,że jak w trójkącie Karpmana. Bo chciałam ugody. Ale jego sms są najpierw miłe, a potem obraca wszystko przeciwko mnie. Na końcu napisał,że nie daję mu szansy się zmienić! A on by się zmienił. A w końcu, że podpisze wszystkie papiery rozwodowe.

Problem jest taki,że adwokat kosztuje w zależności od naszych wspólnych dochodów. Czyli drogo. Ale tyle co dwa razy przelot samolotem tam i spowrotem do PL plus koszty rozwodu w PL (o ile byłaby tylko 1 rozprawa).
Druga sprawa, że ja po rozwodzie muszę czekać znowu kilka lat, żeby dostać takie mieszkanie socjalne (tanie i normalne). Teraz o nie się nie mogę starać, bo mam męża. Mąż mi nie daje na opłaty, bo go wyrzuciłam.
Cóz. Życie.

Przyszła mi jeszcze na myśl opcja,że może za te kilka lat, to ja sobie kupię już mieszkanie? ...

Nie tylko Anstawia ma dzień łez:(. Ja się dziś dowiedziałam, że jestem "chora psychicznie" i do tego "pasożyt". Cholera....!!!!!. Dlaczego ja taka głupia jestem, po co się tym ciągle przejmuję...., mam ochotę uciec jak najdalej.....,

A ja Ci powiem tak: Kto sie tak przezywa ten sie sam tak nazywa
No chyba nie uwierzylas? Czytasz ksiazki to wiesz w co masz wierzyc!!!

No bo masz uczucia a mieszkasz z karaluchem i Cie truje Glupia nie jestes, bo szukasz pomocy. Przejmowac sie nie bedziesz jak wywalisz go ze swojego zycia, przeczytasz mnostwo ksiazek, pochodzisz do psychologa i przeplaczesz swoje!!!!
Masz ochote uciec? To uciekaj..."Z toksycznego związku nie da się WYJŚĆ. Z toksycznego związku się UCIEKA. Cała filozofia polega na tym, żeby uciekać DO PRZODU."