Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

Anstawio dzięki za miłe słowa. Ty również jesteś fantastyczną dziewczyną ! Zaimponowałaś mi swoją przemianą. Możesz być przykładem, wzorcem dla wielu ! Jesteś i dla mnie dowodem na to, że można, że da się zmienić nastawienie do świata , ale przede wszystkim do siebie .

Samotne kobity maja problem ze znalezieniem towarzystwa. Samotne nie są mile widziane w towarzystwach par. Ja mam kilka samotnych koleżanek i jedną mężatkę wyzwoloną . To z nią biegam po fajnych imprezach . Mam przyjaciela, chętnego spędzać ze mną każdą wolną chwilę. Lubię też być sama w domu i zawsze mam pełne ręce roboty i jeszcze mam to forum, które pokochałam .
Wiesz Anstawio, wszystko dzieje się w naszej głowie. Zastanawiasz się czy na pewno jest fajnie. Ja zastanawiałam się nad tym gdy byłam żoną, nieszczęśliwą żoną. Dzisiaj wiem, że nieszczęśliwą, ale kiedyś myślałam, że jest ok. i mam powody do radości. Wmawiałam sobie, że tak wygląda wzorowe małżeństwo. Żona w domu z dziećmi a mąż pracujący, więc i mający prawo do odpoczynku i uciech w chwilach wolnych. Kiedy protestowałam przekonywał mnie, że jemu należy się i dawałam się przekonać . Sprawiało to jednak coraz większą moją frustrację. Kiedy doszedł alkohol i awantury nie dowierzałam w to co widzę i słyszę. Stawałam się z dnia na dzień smutniejszym człowiekiem. Zapytana jednak przez kogoś o szczęście, potwierdziłabym i twierdziła, że szczęśliwa jestem, fakt, trochę smutna, ale szczęśliwa. Takie figle płatał mi mój mózg. DZisiaj może nie jest różowo, ale wiem na czym stoję. Podejmuję decyzje( moim zdaniem rozsądne) i ponoszę za nie odpowiedzialność. Nie ma we mnie tego dawnego smutku. Nie czekam już od życia spełnienia niemożliwego, nie czekam na cud. Mam mniejsze wymagania, realne i dobrze mi z tym.
Tak, można stworzyć sobie piękny świat w głowie, ale czy na pewno Twój świat ten bezpieczny, bez rozczarowań jest tylko w Twojej głowie ? Nie oddychasz nim na co dzień ? CZy dalej martwisz się, że we własnym domu ktoś Cię zlekceważy, "skopie" psychicznie. FAjnie jest mieć ciszę i miłą atmosferę w domu jeśli to tylko my tworzymy ten dom, BEZPIECZNY dom.
Do pełni szczęścia człowiekowi jest potrzebna też rozrywka. Nie masz z kim pójść ? idź więc sama.
             
Zawalcz o prawdę na terapii. Zamknij oczy i mów co czujesz. Masz prawo mieć inne uczucia niż wszyscy. Masz prawo mieć inne zdanie niż wszyscy. Masz prawo przedyskutować swój punkt widzenia i wnioski wyciągać. Nikt nie zmusi Cię abyś zmieniała się (wiesz z tego forum, że można nie zmieniać się mimo wszystko). Spróbuj, poeksperymentuj sama na sobie Przecież wiesz co ma wielkie oczy , więc odwagi Anstawio, do boju! Przecież umiesz walczyć o siebie.

............. ???????????????????

Zasady, reguły, standardy, istniały zawsze i istnieć prawdopodobnie będą; bardzo często ułatwiają one życie. Problem zaczyna się dopiero wtedy, gdy to my sami zaczynamy zbyt wielką przykładać do nich wagę, gdy kierując się nimi postępujemy wbrew sobie.
Ale... to my dokonujemy wyboru. To my decydujemy dopasować się, mimo że wszystko się w nas buntuje, wszystko uwiera.
Tak, to właśnie to słowo: dopasować się. Z jednej strony chcemy być oryginalni, z drugiej - nie wyróżniać się.
I jak tu pogodzić dwie sprzeczne postawy? Wystarczy spojrzeć na siebie i zastanowić się, na czym bardziej mi zależy. Na wolności czy na wtopieniu się? Obie decyzje pociągają za sobą korzyści i koszty.

Życzę odwagi do życia "po swojemu".
Warto.

Cóż, nikogo nie można zmusić do miłości... Nie znam powodów zachowania Twojego faceta, ale powyższa zasada jest uniwersalna. Różne mogą być przyczyny odsuwania się, izolowania - brak (wygaśnięcie) uczuć, strach przed bliskością, jakieś skrywane żale, inna kobieta...
Nie wysyłasz złych sygnałów, skoro mówisz o tym co czujesz i czego pragniesz. Możesz jedynie próbować oderwać się od niego emocjonalnie, nie żebrać o uczucia, pokazać że masz swoje życie i bez niego też sobie dajesz świetnie radę.
Ja mojemu powiedziałam, że jeśli chciałby i wolałby związać się ze swoją "koleżaneczką" to droga wolna i zatrzymywać go nie będę. Nic na siłę. To nie było wyrafinowane ani złośliwe z mojej strony, tak właśnie czułam. Osłupienie w jego oczach dopiero uświadomiło mi, że zaczynam się zmieniać i "zdrowieć". Jeśli zechce byśmy byli razem, musi się starać tak samo jak ja. Zaczyna docierać do niego, że rodzina jest ostoją, oazą i bezpiecznym kątem - ale to wcale nie jest taki pewnik i można to bardzo łatwo i w głupi sposób stracić.

Aż się uśmiechnęłam przy tym zdaniu Ja dzisiaj wolę "nudną nudę" niż atrakcje i fajerwerki, których sporo doświadczyłam w życiu. Teraz cenię spokój, stabilizację i do "oryginałów" podchodzę z rezerwą. Bez uprzedzeń, ale z rezerwą

To tak jak ja. 

A jak w takim razie zdobyć czy utrzymać miłość? Fakt, chyba się pogubiłam, spanikowałam, gdy dotarła do mnie ta jego mowa bez słów, chociaż są dni zupelnie inne -gdy jego mowa bez słów pokazuje, że w niewielkim stopniu może, ale jednak coś czuje do mnie. To prawda, ciężko się z tym pogodzić. Na hasło "odejść" - dostaję gęsiej skórki, oczy robią się mokre..., codziennie sobie powtarzam - zmienie się, bo inaczej zwariuję.... i co? NIC. Skąd wziąć siłę?
Przymusić? Wybłagać? NIE. Chyba nie. Czekać? Ale jak długo?
Boję się tego wszystkiego, boję się Świąt...., przecież to taki cudowny, rodzinny i pełen miłości czas....

Zofio, wiem o co Ci chodzi. Natomiast, może ja się źle wyraziłam, chcę być "oryginalna" w zgodzie z sobą. To tak jak Twój dom dla Ciebie. Czułabyś się dobrze w nim, gdyby był urządzony według gustu twojej sąsiadki na przykład? Tak samo ja chcę robić coś zgonie ze sobą, ale może nie w zgodzie z pewnymi zasadami, standardami, regułami. Może po prostu, dla Ciebie to oczywiste. Może zawsze tak robiłaś. Ja niestety nie.
Na przykład ślub. Jeżeli kiedyś go wezmę, to na dzień dzisiejszy chciałabym: ja, mąż, świadkowie, ksiądz, mała kapliczka lub łąka, lub plaża, lub Las Vegas
Praca- własna firma, być sobie własnym szefem...
Dom- wszędzie książki
Itp itd...

Ja po spotkaniu z terapeutką. Lubię to. Na grupę jeszcze przyjdzie czas, na razie indywidualnie.
Podobno troszkę za szybko staram się działać Oki, rozumiem Chyba właśnie w tym problem, że ja zawsze za szybko rozumiałam, działałam a potem potykałam sie i zapadałam w głąb Warto przede wszystkim zrozumieć

Kurczę, wiecie jaki mam problem z dookreśleniem - "jaka jestem"? No, kompletna pustka! Są co prawda pewne rzeczy, które ewidentnie lubię robić, ale jaka ja naprawdę jestem - to kompletnie nie wiem! Wiem, jak mnie postrzegają inni. I robię wszystko, żeby tego zdania nie zmienili, kiedy jest mi źle - "odwracam się plecami". Ale nie wiem jaka jestem i to jest 100% prawda!

A! I zauważyłam, że próbuję już mówić, że czegoś nie lubię i że coś jest dla mnie niekomfortowe i mam prawo się na to nie zgadzać A nie - jak zawsze - mieć grubą skórę i nie czuć, że z czymś jest mi źle Po prostu zwracam uwagę, że są sytuacje, słowa, zdarzenia, które mi nie odpowiadają i kompletnie ich nie akceptuję. I nie chcę, żebyś ktoś mnie w nich stawiał No - przyznaję, szczególnie nie chcę, żeby on mnie w nich stawiał. Ale w pracy też nie chcę, a znajomych "stawiających" staram się na razie unikać, postaram się też mówić wprost Oby nie zapomnieć

Silly Hopes
Ludziom w różnym stopniu i znaczeniu zależy na innych. Ty się czujesz bezsilna, bo zostałaś postawiona w sytuacji, której nie chciałaś? To, że masz wrażenie, że nie jesteś mu obojętna, to zastanawiałaś się dlaczego? Coraz częściej sama zwracam uwagę na czyny - nie słowa, wzrok, gest. Bo ja odbieram te ostatnie z innym nastawieniem Sparzyłam się, ale tylko dlatego, że to mnie tak bardzo na nim zależało. Bardziej niż na sobi samej.... Pewnie mu zależy - jak na człowieku. Człowieku, którego znał tak blisko

A mozesz mi powiedzieć, co rozumiesz pod stwierdzeniem: "codziennie sobie powtarzam - zmienie się, bo inaczej zwariuję.... i co?". Że jak siebie zmienić? W jakim kierunku? Bo ja przyznaję nie zrozumiałam do końca Twoich intencji.
I marzenia głupie nie są

Silly Hopes - a ktoś to ma wyrzuty sumienia, że Tobie robi krzywdę? Przecież człowiek ma swoje potrzeby, a nawet powinien je mieć! Potrzeba jest czymś takim dziwnym (;) ), że jej niezaspokojenie powoduje najróżniejsze problemy - ale tylko problemy tego, który tych potrzeb nie może zaspokoić! Ja też tak t- przyznać się muszę - postępowałam. Nawet wmawiałam sobie, że ja wydziwiam, że przesadzam, że nie jesteśmy dziećmi itp głupiutkie tłumaczenia. Jak nie będę szanować siebie i swoich potrzeb, to nikt mnie nie uszanuje. Ot - po prostu.
Ja ścisnęłam w sobie wszystko co czułam. Przestałam czuć, nie chciałam potrzebować. Na końcu zostałam jak taka pogięta kartka wrzucona do kosza. Świetnie na tym wyszłam, sama sobie przyznaję. Na tym, żeby zmieniać siebie pod kątem nie czucia własnych potrzeb i robienia wręcz wszystkiego, by tych potrzeb nie zaspokoić.
Ale ja te potrzeby MAM!!!! Będę je miała dalej!!!! I dla własnego uśmiechu w oczach - powinnam nastawić się na to, by je realizować! I wcale nie zamierzam ich realizować raz na pół roku, bo ktoś sobie przypomni, że lubi ze mną oglądać film, w sensie - ktoś przypadkiem zrealizuje moją potrzebę bliskości - przede wszystkim realizując swoją! A ja znowu wyląduję w koszu? Nie - e

Do wszystkich dziewczyn tutaj!!!! Idzcie na terapie!!!! Wszystkie, ktore byly nigdy nie zalowaly. Zabka nawet lubi .
A naszym problemem, nie tylko Twoim Zabka jest to, za szybko staramy sie dzialac!!!!!!!

Zabka gratulacje . Fajna babka z Ciebie!!!!

He, Magnolia, to ja nie jedna jestem? Wiesz, że się śmieję

A terapia - no cóż, napewno warto, tylko jak zawsze w życiu - wszystkiego, co robimy - trzeba naprawdę chcieć, bo inaczej d... z tego. I zdawać sobie sprawę z tego, ze terapeuta życia za nas nie ułoży, nie pokaże palcem drogi na mapie. On tylko zada parę pytań, na które sami mamy sobie odpowiedzieć
Przemyślenie, jak i wybór zawsze będzie tylko do nas należał...
A jak się kurnia czasem ciężko odpowiada!!!! Bo trzeba pomyśleć i znaleźć odpowiedź
Wiecie, ja te mydełka chyba robiłam po to żeby mieć czas na myślenie... Bo tak ogólnie, to ja takich rzeczy nie lubię robić, a do drutów czy szydełka to już mnie nikt nie zagoni!!!! A kysz!!!!

Mnie dalej z głowy wyjść nie może, że ja sama nie wiem, jaka jestem

Eh Magnolia, Ty to jesteś fajna babka :*
A co do energii,to muszę chyba Redbulla wypić

Aniu bo my "sie skladamy" z glowy i ciala. Musi byc balans. Robimy pol na pol
Troche mozna pomyslec i troche porobic . Najwazniejsze zeby pomoglo.
Ja tez nie za bardzo utalentowana do kreatywnosci, ale lubie cos zrobic . Wczesniej tez nie lubilam ale teraz lubie
Jaka jestes? Taka jaka jestes . Po co Ci analizowac? Co to zmieni? Jestes w ciaglym stawaniu sie!!!!

Zacytowałaś nie moje słowa
Da się tak?

To ja odpowiem, że się da
Magnolia, to ja byłam Po co analizować? Nie wiem, czy analizować, ale może choć wiedzieć sama, jaka ja jestem? Bo ja nawet nie wiem, czy otwarta, czy skryta. Itd. A potem sie dziwić, że stwarzam wokół siebie aurę idealności. Bo może jakbym wiedziała troszkę coś o sobie, to bym lepiej czuła się ze sobą? Albo, żebym zwracała uwagę, że jak przestaję być sobą, to znaczy że się coś dzieje? Że powinnam zareagować natychmiast, bo zaczynam siebie gubić? Nie wiem, ale postaram się dowiedzieć

A gdybyś tak, choć na trochę, odcięła tę swoją głowę?
Gdybyś wyłączyła tego krytyka i oceniacza?
Gdybyś tak trochę się rozpięła?

Dzięki za dobre słowo.

Teraz rozumiem. Ale mnie chodziło bardziej o pierwszą część zdania: "masz swoje życie". Swoje, czyli taki obszar, do którego on nie jest Ci potrzebny, a nawet może nie mieć prawa wstępu (jeśli tak zechcesz). Może towarzystwo, jakieś hobby lub wyjścia samej... coś dla SIEBIE zrób. To miałam na myśli, a nie sprostanie obowiązkom dnia codziennego.
Ja obecnie właśnie zaczynam stwarzać sobie swój odrębny świat. Jestem dopiero na starcie, nie mam ciekawych pomysłów ale zaczynam od czegokolwiek, wierzę że reszta z czasem przyjdzie i wtedy już będzie mi łatwiej.

Dziękuję

Wiesz co, ale chyba są pewne cechy, co do których możemy powiedzieć, że wiemy, że je mamy? No bo przecież ludzie aż tak zmienni nie są, prawda? Wiesz, ja myślę, że tu akurat wyszło chyba ewidentnie to, że ja w ogóle nie myślę o sobie... O swoim życiu tylko w sensie układania go wspólnie z kimś, albo wspólnie z dziećmi, albo jeszcze w innym układzie, ale wiecznie "w układzie". Pewnie - ja nigdy nie będę wiedziała o sobie wszystkiego, bo na szczęście nie wszystkie sytuacje i zdarzenia były mi pisane i nie wszystkie na szczęście będą. Więc nie poznam z autopsji każdej swojej reakcji. Nie wszystko będę umiała przewidzieć. Ale rany - ja mam 40 lat i nic o sobie nie wiem?

Wiesz Silly Hopes - jeśli się czegoś wstydzisz - to chyba już dobrze Bo pamiętasz co zrobiłaś. A co by było, gdybyś wyrzuciła z pamięci? Chyba lepiej się wstydzić i zrobić z błędu pożytek, niż udawać, że nic się nie stało? Jak sądzisz? Bo ja dotąd "swoje wielbłądziki" wyrzucałam z pamięci

Oj, myślę, że byłoby chyba lepiej . Czasami pewne rzeczy chyba lepiej gdzieś "zgubić".

Witam

zabka-k - oj uwierz mi, że na pewno nie juz tak nie zrobię

A tak trochę zainspirowałyście mnie do tych swiec. Z andrzejek został mi wosk, więc zaraz go wykorzystam . Uwielbiam zapach kawy, tylko czy ja tu u siebie znajdę gdzieś kawę w ziarenkach

SUPER!!!! Cynamon też lubię i mam, bo ostatnio dodaję go do wszystkiego.... , DZIĘKI

Będę trzymać , a z brokatem też fajny pomysł

Zofia Na szczęście na razie wywiało mi z głowy ręczenie za kogoś Skoro ja mam prawo być nieprzewidywalna, to inni też. Ale już się doszukałam czegoś o sobie Na 100% inteligentna. Na 100% ciekawa świata. Te dwie cechy są niezmienne od nastroju - więc napewno taka jestem

To prawda , podpisuję się pod tym obiema rękami

Tak Zofiu to prawda . Ale to przeszlosc i jak to sie mowi; najlepiej uczyc sie na bledach .

Milego, spokojnego weekendu wszystkim zycze

Cos na temat do poczytania.

CZYM SKORUPKA ZA MŁODU NASIĄKNIE. MAŁA SYRENKA.
Blog: Terapia przez pisanie

Mała Syrenka pokazuje jak pięknie można zasługiwać na miłość. Wystarczy się wyzbyć prawdziwego ja, zaniemówić, udawać, że nie czuje się bólu, patrzeć poddańczo błękitnymi oczyskami i być wyjątkowo śliczną ? a sen się ziści.

Przypomnę o co kaman. W pięknym pałacu na dnie oceanu żyje pośród wodnego luksusu najmłodsza z sześciu sióstr, królewskich córek. W bajce rysunkowej nosi imię Arielka.
Dziewczę przecudnej urody, zafascynowane światem ludzi, w swoje piętnaste urodziny wypływa na powierzchnię wód, by podczas szalejącego sztormu uratować szesnastoletniego księcia - przystojniaka. Syrenka zakochuje się z automatu co jest w sumie częste u panienek w jej wieku. Decyduje się zdobyć serce księcia.

Bajeczka zajmuje drugie miejsce na mojej liście gniotów. Następnym razem opiszę jedną z moich ulubionych. Dla równowagi.

A wiesz,ze autorki tego bloga tez tutaj "u nas zaczynaly" ?
I prosze co z tego wyszlo !!! Nigdy nie jest tak zle aby nie moglo byc lepiej

Witajcie!

Jestem w tym temacie nowa, trochę poczytałam postów. Nie wiedziałam, że aż tyle jest kobiet z takim samym problemem. Wydawało mi się ,że tylko ja kocham za bardzo.

Jestem DDA- moje dzieciństwo wspominam okropnie. Ojciec i matka lubili wypić, w domu były ciągle awantury. Gdy miałam 16 lat mój ojciec popełnił samobójstwo (udało mu się za 9 razem). Po śmierci taty, matka całkiem się rozpiła-było piekielnie. Stwierdziłam,że kiedyś jak będę miała własną rodzinę to z pewnością będzie to ,,normalny" dom.

Gdy miałam 21 lat poznałam ,,fajnego" chłopaka przystojnego, inteligentnego, mądrego ,zaradnego, pogodnego. Szybko zaangażowałam się w związek,tylko ,że to on od samego początku o wszystkim decydował. Chodził na salę, na koszykówkę, jeździł na rowerze, chodził na siłownie, na basen, jeździł na narty, spotykał się z kumplami,ja w tym czasie albo pracowałam, albo czekałam na niego. Jak miał chwilę wolną to wpadał do mnie, szliśmy na spacer, do kina. Wtedy tego tak nie widziałam, wydawał mi się cudowny. Nie chciałam być taką dziewczyną, która ciągle marudzi i ogranicza faceta. Myślałam ma pasje, jakieś zainteresowania, niech się rozwija.

Choć tak na prawdę nigdy nie był blisko mnie, to w pewnym momencie jeszcze bardziej się ode mnie odsunął. Myślałam ,że oszaleję, bardzo się bałam ,że go stracę,ale nie uganiałam się za nim, nie dzwoniłam ,nie męczyłam, nie narzucałam się, miałam nadzieję,że przemyśli i wróci. Po miesiącu okazało się ,że jestem w ciąży, byłam pewna ,że będę sama wychowywać dziecko(bałam się,ale nie panikowałam( przecież siostra też samotnie wychowywała dziecko)- wiedziałam,że dam radę. A tu niespodzianka T. stwierdził,że wychowamy je razem.Byłam najszczęśliwsza na świecie wreszcie zaczęło się układać.

Całą ciąże mieszkałam z wiecznie pijaną matką- to był horror-,T. nie uczestniczył w przebiegu ciąży, niewiele się widywaliśmy, ale byłam pełna nadziei na lepsze życie, bo przecież T.remontował dla nas mieszkanie!!! Dla mnie to było usprawiedliwienie,że nie może poświęcać mi czasu.

Urodziłam syna, gdy mały miał miesiąc T.chyba się nade mną zlitował(widział co przechodzę z matką) zamieszkaliśmy razem na stancji z jego bratem, który pomagał w remoncie.Po 3 miesiącach mogliśmy się wprowadzić do swojego mieszkanka. Małe ,ciasne, ale własne, żyliśmy skromnie.Wreszcie tworzyliśmy prawdziwą rodzinę. Chciałam być idealną żoną i matką gotowałam ,prałam,sprzątałam robiłam wszystko ,żeby było idealnie. Nigdy niczego od T. nie wymagałam,nie czepiałam się, godziłam się na wszystko -dlatego wiecznie byłam sama. T. przychodził z pracy, jadł obiad i wybywał( nie zrezygnował z wcześniejszych pasji) w weekendy też nigdy go nie było- ewentualnie niedziela była dla nas, ale i tak byłam szczęśliwa -miałam rodzinę, w której nie ma alkoholu ,awantur, bijatyk.

Po 4 latach urodził się drugi syn wtedy T. stwierdził,że przyszedł czas ,żeby zalegalizować związek, ponieważ korzystniej będzie w rozliczeniach podatkowych. Nie było to dla mnie ważne jak on to sobie tłumaczy, ja się cieszyłam,że dojrzał do małżeństwa- no teraz to już w ogóle będzie super- tak to widziałam.Ślub był skromny i byle jaki- bez mojej rodziny- bo sobie nie życzył, ale za to z jego znajomymi.

  Pewnego dnia mój ukochany pogruchotał sobie nogę na nartach, skończył się sport, nawet się cieszyłam bo wreszcie miałam go więcej w domu. Wtedy zaczął więcej pracować, rozwijał firmę, jeździł w delegacje,doszła jeszcze budowa domu i znowu go nie było. Po roku urodziła nam się jeszcze córeczka. Przeprowadziliśmy się do wymarzonego domu za miastem.Choć byłam odcięta od świata to i tak się cieszyłam. Miałam rodzinę ,wymarzony dom, trójkę zdrowych dzieci, jeździliśmy na wczasy do ciepłych krajów, udany sex, nigdy nie było awantur w zasadzie nigdy z mężem się nie kłóciliśmy tylko,że on znęcał się nade mną psychicznie,płakałam i siedziałam cicho.

  Któregoś dnia przez przypadek odkryłam, że mój najukochańszy mąż ma kochankę. Świat mi się zawalił, nie mogłam zrozumieć jak to jest możliwe..? Przeprowadziłam z nim rozmowę, przyznał się do wszystkiego. Okazało się ,że to nie pierwszy raz-zdradzał mnie od samego początku, było wiele kobiet, opowiedział mi o wszystkim- nie mogłam w to uwierzyć!! Wpadłam w depresję, zaczęłam się leczyć. Nie odeszłam od niego bo dokąd miałabym pójść..?(dziś widzę to inaczej),- kochałam go nadal i nie wyobrażałam sobie życia bez niego.On przysięgał ,że już nigdy tego nie zrobi,że nie chce nas stracić,zaczął o mnie dbać, był innym człowiekiem. Poszliśmy na terapię małżeńską,po kilku spotkaniach zrezygnował, stwierdził,że psycholog nim manipuluje.Po pewnym czasie wszystko wróciło do stanu pierwotnego, zobaczył ,że nie odejdę więc przestał się starać.Nie poradziłam sobie z tym wszystkim sięgnęłam po tabletki, nie chciałam żyć, nie obchodziły mnie dzieci, nie obchodziło mnie co się z nimi stanie, liczył się mój ból,rozpacz...!!! Obudziłam się w szpitalu.

Mineły kolejne 2 lata, moja matka zachorowała na raka trzustki, zaopiekowałam się nią( choć nie utrzymywałam z nią wcześniej kontaktu), zamieszkała u nas,jeździłam z nią po lekarzach,nie było szans na operacje, lekarze dawali jej kilka tygodni życia. Mojemu mężowi nie podobało się,że mieszka z nami,że się nią opiekuje, nie rozumiał dlaczego zaangażowałam się w opiekę nad nią, ciągle gadał ,że to pasożyt i pijawka,że nie będzie jej utrzymywać,zaczął jeszcze bardziej się nade mną pastwić. Po 4 miesiącach kazał mi ją odprawić do domu, tak też zrobiłam, ale nadal ją wspierałam, pomagałam ,mogła liczyć tylko na mnie(robiłam to w ukryciu).Mimo ,że lekarze dawali jej kilka tygodni- to przeżyła 8 miesięcy. Po jej śmierci coś we mnie pękło,znowu wpadłam w depresję,ale zaczęłam inaczej spostrzegać mojego męża i moje życie, przejrzałam na oczy. Dziś wiem ,że mój mąż to tyran i despota,że mnie nie szanuje, a traktuje jak gosposie.

Zaczęłam terapię u psychologa, zaczęłam pracować nad sobą( i tak jak -chyba Żabka- nie wiem jaka jestem- nie potrafię siebie określić) ciągle skupiam się na mężu ,nie na sobie. Miałam dopiero 3 spotkania (próbowałam namówić go jeszcze na terapię, miałam nadzieję ,że coś dotrze do niego- nie zgodził się ,uważa że nie ma problemu,że wszystko jest w porządku).
  Dzisiaj już wiem ,że odejdę od niego, nie mam jeszcze wszystkiego poukładane w głowie,ale jednego jestem pewna -NIE CHCĘ JUŻ ŻYĆ Z TYM CZŁOWIEKIEM.

A może któraś z Was ma książkę  ,,Uzależnienie od partnera. Jak skutecznie się wyzwolić z sideł toksycznej miłości?
Autorzy: Howard M. Halpern, Ph.D.

Witaj Skorpionica, ja tez skorpionica .
Zostan z nami i czytaj jak mozesz od poczatku watek. Tej ksiazki tez nie mam ale inne mam. Napisz mi swoj email to Ci cos podesle.
Trzymaj sie! Nie jestes sama
I jak to pisze Maja na Blogu Moje dwie głowy
"Z toksycznego związku nie da się WYJŚĆ. Z toksycznego związku się UCIEKA. Cała filozofia polega na tym, żeby uciekać DO PRZODU."

Poczytaj sobie te 2 blogi o ktorych juz dzisiaj pisalam. Tam kobiety pisza jak sobie w takich sytuacjach radzic. Duzo potrzebnych informacji znajdziesz