Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

Bardzo śmieszne.
Nie mam z kim zostawić dziecka. Nie mam. Nic nie poradzę.

Wszystko robię sama. Co tu organizować.

Jeśli nie jesteście w stanie zrozumieć że nie mam nikogo kto może pomóc to szkoda.
Nie ma o czym gadać.

No wlasnie nie ma o czym gadac!!!!! Robic trzeba a nie gadac!!!!! Gadac to Ty potrafisz a z robota kiepsko!!!!
Wyzal sie na innych watkach, bo tu jest Grupa Wsparcia a nie Gorzkich Zali!!!
Juz dostalas tyle rad i zrozumienia tutaj a Ty ciagle swoje!!!!!!!!!!!!!!
Hm...obawiam sie, ze za rok dalej bedziesz jeszcze o tym samym biadolic

Ja sobie moge wyobrazic, ze Hm...psychologa potrafila z rownowagi wyprowadzic. Moze lepiej, ze ona nie ma czasu aby pojsc do psychologa, bo szkoda by mi bylo tego psychologa .

I tu Ktosik nie masz racji!!! Praca psychologa nie jest dotarcie "do kazdego" . Moze pomoc ale nie musi. To zalezy od "pacjenta". Dobry psycholog czy trapeuta nie bedzie nikogo na sile "uszczesliwial".
Nie kazda osoba "nadaje" sie na terapie .
Uwazasz Ktosik, ze psycholog dotarlby do Ciebie?
A Ty Ktosik zrozumialas dlaczego ja tak napisalam? Znasz historie Hm...?

A tak wogole Magnolio, to co Ty tu robisz o tej porze???

Jakże się cieszę ze słów, które padły.
Cieszę się, bo są one najlepszym dowodem na podejście wielu osób (nie tylko Ktosika2025) do problemu terapii. Wiele osób twierdzi, że łaskawie skieruje swe kroki do gabinetu psychologa, łaskawie zasiądzie w fotelu i czekać będzie, też łaskawie. Czekać będzie na to, aż psycholog dotrze do tejże osoby, aż napracuje się nad jej problemem, aż problem (w wyniku pracy psychologa) zniknie. Taki sposób pojmowania terapii jest prostym efektem udawania, że nie jest się odpowiedzialnym za swoje życie. Taka osoba siedzi i czeka. Siedzi, czeka i dziwi się, że nic w jej życiu nie zmienia się. A przecież to wszyscy dokoła niej powinni się starać, to wszyscy dokoła powinni pracować, to wszystkim innym powinno zależeć, by zmienić życie tej czekającej osoby.
Taka osoba (takie osoby) idzie do gabinetu psychologa i przeżywa zdziwienie, oburzenie, wściekłość, zarzuca psychologowi brak profesjonalizmu. Bo motywacja psychologa wcale nie jest wielka, bo nie prosi, bo nie zabiega, bo stawia warunki, bo określa zasady kontraktu.

Mała podpowiedź.
By terapia przyniosła efekt, to nam - klientom ma zależeć. Ma nam zależeć na nazwaniu problemu, dotarciu do jego przyczyn, pracy nad sobą. Motywacja psychologa do rozwiązania problemu nie może być większa od motywacji jego klienta. Psycholog ma inne zadanie, bardzo odpowiedzialne, ale inne. Psycholog (pomijam błędy w sztuce) nie będzie działał wbrew klientowi. 

Proponuję, by każdy rozważający ewentualność swej terapii zaczął ją od wzięcia odpowiedzialności za własne życie. To pierwszy krok ku odzyskaniu rozumu i serca.

Cześć Kobietki!

Uśmiecham się mocno

Mam czasem wrażenie, że powinnam iść jako support do psychologa przed pierwszą (w tym okresie) wizytą Hm
Jak już mnie ręce opadają i po prostu mam ochotę się okopać, to się okazuje, że Hm właśnie po 1000 pstryczkach od nas w końcu wzięła się do roboty i zrobiła coś dla siebie I wtedy już mi się odechciewa okopywać i wlewa mi sie nadzieja, że Hm się uda wyjsć z tego dołowatego zakrętu życiowego

Hm
Magnolia ma wiele racji, ale ciężej Ci to znosić niż mnie, bo my dwie się znamy bezpośrednio. Tylko i wyłącznie dlatego się tak okopujesz przy Magnolii. A ona tylko szuka sposobu by do Ciebie dotrzeć w końcu Ja też się jeszcze nie nauczyłam, co na Ciebie najlepiej działa Pewnie wszystko, byle by z pewną dozą zaufania Twojego do kogoś.... Nie wiem - jesteś dość wybuchową mieszanką Według mnie, na pierwszej wizycie ja bym wprost opowiedziała psychologowi od końca - jak Ty reagujesz na to, co Ci mówimy. O wątku, o tym jakie wsparcie tu dostajesz, jak Ty sie zachowujesz i reagujesz i do czego musi dojść zanim Ty rzeczywiście zaczynasz coś robić. Od tego chyba powinnaś zacząć a potem przelecieć całe życie, żeby psycholog wiedział, co jest problemem i co na to miało wpływ.
To skoro masz wolny weekend następny - to czy już się umówiłaś? Jak nie, to zamiast do nas pisać dziś lub jutro - umów się po prostu i wtedy nam napisz

Kobietki Wszystkie
Uuuuuuuuuh! Łatwo to z Niuńką nie będzie, jeśli chodzi o moją starszą córę..... W skrócie: nie ma marzeń; nic nie chce; nie potrafi wymienić nic co by chciała, jakby dostała 10.000 zł do wydania (poza pościelą z Kirsten Stewart z ostatniej części Zmierzchu, która w ogóle nie jest produkowana!!!!!); myślała, że razem ze zmianą mieszkania straci wszystko, co dotąd miała (meble, wyposażenie); jest nastawiona na sprawianie satysfakcji innym (terapeutce postanowiła po wyjściu na następne spotkanie przynieść w gwiazdkowym prezencie żelki, bo ta powiedziała, że bardzo lubi). Nie znosi i nie akceptuje bliźniaczek, bo kiedy zaszłam w ciążę, od tego momentu jej życie uległo diametralnej zmianie: zmiana szkoły, mieszkania, znajomych, brak samochodu a więc i naszych co dwutygodniowych wyjazdów i zwiedzania (uwielbiam i tak kiedyś zawsze było), ograniczenia finansowe, rezygnacja (jej - nie moja) z zajęć tanecznych, w zeszłym roku zmarła babcia, rodzina nas rzadko odwiedza (ja nie mam samochodu - im się nie bardzo chce chyba....), zdechły jej też jej koszatniczki. Teraz nasz rozwód, ja szukam mieszkania.
Chce (to ja wiem, ona nie mówi) dalej chodzić do ZHP (jest chwalona jako najzaradniejsza osoba w ogóle z wszystkich drużyn, pomijając że ona ma 12 lat, a tam jest 20 osób w wieku do 10 do 16 lat....); chce mieszkać blisko Oliwki - swojej o rok starszej przyjaciółki...
Na bank musi chodzić do tej samej szkoły i mieszkanie muszę mieć gdzieś tu blisko. Nic więcej to dziecko nie ma prawa stracić!
Po namyśle stwierdziła, ze chciałaby ze mną pojechać do Wrocławia. I na wakacje do Chorwacji. W domu dodała - tylko ze mną i nie samochodem tylko autokarem, żebyśmy mogły siedzieć i gadać...

Ale dobrze, że poszłyśmy teraz - jak to moje dziecię kochane życie by sobie układało w przyszłości, gdybyśmy nie próbowały tego poskładać? Wiem, ze od niej zależy co będzie, ale to rozsądna panna i mam nadzieję, że uda nam się przemyśleć to nasze życie

A mi to się czasami wydaje, że hm... jest szczęśliwa. Ona nie chce terapii, bo jej jest dobrze tak jak jest. Nie chce zmian, bo jest o.k. Lubi narzekać, bo wtedy wszyscy piszemy do niej, radzimy jej, i Ona wtedy czuje się taka dowartościowana. To jest Jej świat, jest jej tam dobrze.  Wybrała takie a nie inne życie, Jej życie jest inne niż nasze. Przypomina mi moje sprzed kilku lat (brrryyy...). Po co coś zmieniać, skoro jest dobrze?

Nie do każdego można dotrzeć
Np. do psychopaty nie można dotrzeć. Są to ludzie "nieuleczalni", niereformowalni i żeby ten psycholog czy psychiatra z.....ł się i tak nie trafi do takiej jednostki. Zapewne są i inne osobowości, które zmienić się nie mogą, nie potrafią lub zwyczajnie nie chcą. Są ludzie, którzy dobrze czują się ze sobą, sobą zaburzonym

Żyłam z taką osobą.
On nigdy problemu nie widział w sobie.
Winni byli inni, nie on.
On czuł się dobrze ze sobą, nie widział potrzeby zmiany siebie.
Jego życie, działanie to destrukcja.
Budował/buduje żeby zniszczyć. Zniszczy i zauważa zniszczenie, ale obwinia innych....winny jest człowiek, przepis.
Obwinia, absolutnie nie widząc swojego udziału w JAWNEJ destrukcji.
W dodatku jego dar przekonywania zbiera żniwa. Wierzy się mu.
Wierzy i współczuje, wierzy i ufa ....powierzają mu pieniądze, swój los....

***********************************

Wczoraj widziałam sie z eksem. Płacił mi alimenty. Od dłuższego czasu widywaliśmy się na CPN-nie w połowie drogi.... wczoraj podjechał pod dom. Chciałam do niego wyjść. Nie zdążyłam, zadzwonił do furtki. Wszedł do jadalni. Nie zaproponowałam by usiadł. Przeliczyłam pieniądze, wręczyłam pokwitowanie. Nie wyszedł. Zapytał o zdrowie starszego syna. Zawołałam go (zwiał z parteru kiedy wiedział, że ojciec wejdzie do domu) i zamienili ze sobą kilka słów.
Zapytał o drugiego i stała się rzecz dziwna. Młodszy odmówił zejścia na dół.....w sumie nie dziwię się, że nie chce z ojcem rozmawiać.
Były małżonek zachowywał się ......nie umiem tego określić, ale wiedziałam, że nie chce wyjść. Nadal stał. Był spokojny, smutny. Zapytałam o firmę. Odpowiedział, że dobrze się ma i jedzie w delegację na drugi koniec Polski i na rano ma tam być i wyjeżdża za chwilę. Nie zaproponowałam kawy .
Zastanawia mnie ta wizyta. Wiem, że nie kocha swoich dzieci ( nie potrafi kochać ), więc nie z tęsknoty za nimi przyszedł. Udawał tylko zainteresowanego ojca. Już wiem, że to gra. Tylko co ma na celu ta gra? Może drażni go taki stosunek do niego dzieci, może traci grunt pod nogami.....ale ........ po raz pierwszy syn odmówił mu spotkania; zapłacił mi całą kwotę (1/3 zasądzonej kwoty) ....a może źle dzieje się firmie a on tylko teatr urządza. Może chciał sprawdzić, czy ma szansę na powrót - nie, nie do mnie, do domu. Tak czy inaczej już wie, że jest personą non grata.
Dzieci nie chcą z nim rozmawiać - zapracował sobie na takie zachowanie chłopców. Takie zachowanie sam sprowokował. Zawiódł ich nie raz, nie raz okłamał. Oni wiedzą już, że żadne jego słowo nie jest warte wiary. Nie ufają mu i czują się niekochani przez niego.
Mimo wszystko przykro mi. Oczywiście chciałabym aby synowie mieli ojca, ojca w sensie "normalnego ojca", na którego mogą liczyć, którego mogą szanować, któremu na nich zależy. Widzę jak starszy syn "lgnie" do mojego przyjaciela. Chętnie z nim rozmawia, angażuje się w rozmowę. Odbieram to jakby szukał w nim aprobaty, zainteresowania. Odbieram to jakby chciał mieć poczucie, że jest dostrzegany. I jest dostrzegany. Ten obcy człowiek więcej okazuje mu zainteresowania jak własny ojciec....może nie zainteresowania, ale akceptacji.
K**** mać ! Zła jestem na to wszystko. Poradziłam już sobie z uczuciami jako kobiety ale jeszcze nie jako matki. Boli mnie, że dzieciaki mają takiego ojca i taki do niego stosunek. Rozumiem sytuację a mimo wszystko to boli.....   
Nie, nie mam doła, chociaż popłynęły mi łezki....i wiem, zdaję sobie sprawę, że chcę niemożliwego.....

Jest to manipulacja !
Tylko o co mu chodzi ..... nie boję się go, już nie.
Boję się konsekwencji jego działań!
Jako była żona już nie odpowiadam za jego poczynania. Synowie tak.
Oni za wszystko płacić będą dosłownie i w przenośni.
Mnie już nie łatwo zmanipulować (mam taką nadzieję )
Już wiem, że biednym misiem nie jest.
Już wiem, że wszystko ma na własne życzenie.
Dzieciaki też doszły do tych wniosków.

Zofio, o co mu chodzi?? O to, o co chodzi każdemu szantażyście emocjonalnemu. O to, by wzbudzić w Was poczucie winy, byście "podali mu się na tacy".
Wydaje mi się,że syn, który nie wyszedł do ojca, postąpił rewelacyjnie. Z takimi ludźmi trzeba krótko. Byle tylko syn nie miał z tego powodu poczucia winy.
Czy były mąż nie mógłby przelewać Ci kasę na konto?

A więc świetnie dajecie sobie radę!! Masz mądrych synów. Możesz sobie pięć razy dziennie mówić, że jesteś wystarczająco dobrą mamą
Nie bój się przyszłości, nie bój się, że Twój były wykorzyta Twoje dzieci. Twoi synowie sobie na to nie pozwolą!
Ciesz się, że dał Ci kasę i żyj!!
Buziaki

Oj Zofiu, Zofiu po co Ty grasz z nim w jego gierki?
Zaraz zaprotestujesz
Tak kochana grasz z nim w jego gre. Ma Cie w reku .
Powiedz mi jakim sposobem twoj byly wszedl do domu? Ma jeszcze klucze czy otworzylas mu i zaprosilas do srodka? Jezeli ma klucze to ma Cie w reku i zawsze moze do Was przyjsc 1:0 dla karalucha.
Jezeli zaprosilas go do domu to widzi, ze nie jestes konsekwentna 1:0 dla karalucha.
Pytalas sie o firme, czyli okazalas zainteresownie nim 1:0 dla karalucha.
Byl smutny i nie chcial wyjsc, czyli juz wzbudzil twoja uwage lub litosc. Moze pomyslalas, ze on taki biedny? To znowu 1:0 dla karalucha.
Dal Ci pieniadze, ktore Ci sie naleza a Ty potraktowals to jako "wielki gest", no bo moglby nie dac , czyli znowu 1:0 dla karalucha
Moze by sie jeszcze wiecej puntow dla karalucha nazbieralo ale to nie wazne. Wazne jest abys przestala grac w jego gre!!!!!
Zofiu on wygra zawsze!!!! Tak wygra!!!! Ale juz tak to jest . Nie mamy szans na wygrana z karaluchem!!!!!
Dlatego w kazdej ksiazce o karaluchach jest napisane: Zerwij kontakt, wyrzuc go ze swojego zycia!!!!!
W KAZDEJ KSIAZCE ZOFIU !!!!!!
Juz widze Twoj protest . Ale ja musze, bo dzieci, bo pieniadze, bo....
Anstawia pisala aby przelewal Ci pieniadze na konto a Ty, ze zapomi, ze cos tam....
A jak go spotkasz osobiscie to da Ci te pieniadze? Czasami da czasami nie . Nie masz tez na to wplywu. Tak samo bedziesz sie martwila czy da lub nie da pieniedzy do reki . No i mamy teraz odpowiedz dlaczego spac nie mozesz? Martwisz sie za kazdym razem jak masz sie z karaluchem spotkac . Moze nie zdajesz sobie z Tego sprawy ale Twoje cialo jest bardzo madre .
Piszesz tez o Twoich synach, ze sa madrzy. Sa Zofiu i to bardzo . Moze wez przyklad z nich . Oni juz nie sa dziecmi oni juz sa mezczyznami . Wiem, ze moze jest trudno uczyc sie od mlodszych ale konsekwencji  w dzialaniu to mozesz z powodzeniem sie uczyc od nich. Tak na marginesie: Dobrze czasami pogadac o problemach z mezczyznami, bo oni Ci powiedza bez owijania w bawelne, gdzie jest problem Baby to analizuja i analizuja a faceci nie analizuja tylko robia
Zofiu kochana sciskam mocno

Anstawio ja to jak zawsze praktykuje lopatologie I powiem tak:
JAK SIE NIE MA CO SIE LUBI TO SIE LUBI CO SIE MA.
Mi sie kilka lat temu tez wydawalo, ze moje zycie jest calkiem ok . Mialam tak wyprany mozg, ze czarne bylo zielone w rozowe kwadratowe kropki

A ja marze o swietach i sylwestrze w Australi
A najbardzej to bym chciala poleciec na Samoa . I marze o wlasnym B&B w Toskanie
Tak sobie marze
Moja ex przyjaciolka od przedszkola powiedziala mi latem tamtego roku, ze ona marzy o tym aby zamieszkac w P&C (duzy drogi sklep z markowymi ciuchami) i ubierac kazdego dnia nowe ciuchy. Tak sobie o marzeniach rozmawialysmy. Ja mowilam z wypiekami na twarzy o "moim" B&B a ona o ciuchach. I wiecie co nie wiedzialam co o niej myslec? Dopiero jak przyszlam do domu to w spokoju do mnie dotarlo.
Chodzilysmy razem do przedszkola, podstawowki, ogolniaka, szkoly hotelarskiej a potem wyjechalysmy do Niemiec. Do niedawna mieszkalysmy nawet w tym samym domu, na tym samym pietrze. Przypomiala mi sie ona jeszcze w Polsce - niezalezna, sama chodzila do kina, chciala studiowac psychologie, chodzila na koncerty. Po przyjezdzie do Niemiec stwierdzila, ze ona nigdy nie wroci do Polski i wyjdzie za maz dla papierow. Mi szczeka opadla Znalazla sobie 4 lata mlodszego chlopaczka z Tajlandi z niemieckim paszportem. Po 4 miesiacach chlopak ja zaczal zdradzac, bic i straszyc, ze sie rozwiedzie. Przezyla z nim kilka lat aby otrzymac pozwolenie na pobyt (wtedy jeszcze Polska nie byla w EU). To co przeszla to jej.
Potem miala afery z zonatymi facetami aby sie dowartosciowac. Na urlopie poznala swojego obecnego meza Niemca. Jak wyglada ich malzenstwo? On manipuluje, ona manipuluje, wyzywanie, godzenie itd. Na moja wiedze to ten facet to tez karaluch .
Ona uwaza, ze jest wszystko ok. Nie potrafie i nie chce sie z nia spotykac. Ona ze mna tez nie. I troche mi smutno ale tylko troche.  Ja nie chce sie przyjaznic z kims, kto marzy o zamieszkaniu w domu z ciuchami

I tak mi sie jeszcze przypomnialo, ze karaluchy na pytanie: Co jest Twoim marzeniem nie potrafaia udzielic odpowiedzi. Jezeli cos tam powiezdza to dopiero po dlugim zatanowieniu sie.
A co mowia: Byc szczesliwym.
To moj taki maly test na karaluchy. Tylko moj .

Ktosiku2025,
dzięki za wyjaśnienia. Pozostanę jednak przy swoim zdaniu.

Dlatego właśnie, idąc do psychologa, chcesz się zmienić i być inna niż dotychczas, czyli na przykład łatwa i przystępna. Poza tym, praca nad sobą, jest cholernie ciężką praca, zawsze.

I czasami trwa lata...
I czasami uczęszczjąc przez dłuższy czas, masz wrażenie jakbyś płynął przez zamglone jezioro
I czasami stajesz w takim punkcie, gdy nie widzisz już brzegu z którego ruszałaś/łeś, a nadal nie widzisz tego do którego zmierzasz.
I czasami trzeba zdrowego "łupnięcia" by coś poszło do przodu.
Ale za każdy razem warto, bo wreszcie odnajdujesz siebie...

JA zdecydowanie musiałam obuchem w łeb dostać, by w ogóle zauważyć, że z moim życiem jest coś nie tak.
To moje życie to ja i małżonek. Prawda powaliła mnie.
Podnoszę się.
Z miesiąca na miesiąc jest lepiej. Długo to trwa, ale widzę efekty
Kiedy oglądam się za siebie ...masakra.....jak mogłam tego wszystkiego nie widzieć. Wybaczyłam sobie a mimo wszystko jeszcze potrafię zadawać to pytanie.....niewiarygodne.....

... A psycholog to też człowiek i zawód jak każdy inny.
Ludzie boją się terapii, boją się pokonać własne lęki, demony...

Wszystkim aktywnym i czytającym - z okazji Mikołajek życzę, abyście sięgneli gwiazd
I choć jedną złapali w dłonie i nigdy nie upuścili

Mnie korci czerwona bluzeczka z czarną koronką....

Miło mi,że udało mi się Ciebie "zainspirować"
To może pochwalmy się, co zrobiłyśmy/kupiłyśmy dziś sobie, dla siebie? A może co dostałyśmy?
Ja napisałam wyżej, mój prezent dopiero jest w drodze...

Protestować nie będę. Nauczyłam się, ze warto wysłuchać opinii ludzi stojących z boku.
Wszystkie uwagi są dla mnie cenne, zmuszają mnie do przemyśleń, wniosków. Jestem otwarta
To, że gram w jego grze to pewniak. Inaczej powiedziałby mi sp*****j i nigdy nie płacił, a więc i nie spotykał się ze mną. 
Ma mnie w ręku a ja jego . Staram się o to jak mogę (żeby jego w garści mieć ). On w moją grę też gra, zapewniam Cię o tym i o tym nie wie i nie jest tego świadomy.
Klucze oddał 11 marca 11r. - 1:0 dla mnie !
Otworzyłam furtkę i wpuściłam - ok. 1:0 dla niego (to był odruch)
Pytałam o firmę, ale z innych pobudek niż zainteresowanie nim. Firma jest = mam alimenty. Ok. zgadzam się na remis .....chociaż o firmę zawsze pytam i on do tego pytania jest przyzwyczajony i wie, że chodzi mi o kasę z tej firmy czyli inaczej mówiąc, alimenty.
Był smutny, ale dostrzegłam to w "przelocie" i słyszałam to w jego tonie. Nie zwracałam uwagi na niego. Zajęta byłam zmianą obrusu na stole i układaniem serwetek, wazoniku z kwiatami. Moje zachowanie nie było wymuszone. Obrus zaczęłam zmieniać tuż przed jego telefonem, że już jest. Kończyłam więc to co zaczęłam - 1:0 dla mnie !
Nie przeszło mi nawet przez myśl słowo BIEDNY. Żadne myśli mi w tym momencie nie przechodziły. Potraktowałam go jak bankomat. Przeliczyłam pieniądze - wręczyłam pokwitowanie. To chyba dla mnie 1:0 !
Nie chciał wyjść, to nie w tym sensie, że wypraszałam a on uparcie tkwił w domu. To w tym sensie, że kiedy już dostał pokwitowanie to zamiast wyjść, zapytał o zdrowie starszego syna. Czekał na niego, rozmawiał. Zamiast wyjść, zapytał o młodszego. Wyszedł dopiero kiedy dowiedział się, że syn nie chce z nim rozmawiać. Kiedyś jak przychodził (zaraz po rozstaniu) śpieszył się i wychodził tuż po otrzymaniu pokwitowania i nie pytał o dzieci i nie czekał na nie.
Nie dał mi pieniędzy, które mi się należą ! Należy mi się kwota zasądzona a tą, którą mi płaci sam sobie ustalił   Dostaję 1/3 tego co mi się prawnie należy. Pieniądze te odbieram z pięciu powodów :
1 - są mi potrzebne
2- należą mi się
3 - lepsze to niż 0, czyli nic
4- i tak sobie różnicę w odpowiednim momencie odbiorę
5- nie ma tego złego co by na dobre nie wyszło
Tą sytuację postrzegam jako 1:0 dla mnie !
Co by było gdyby nie dał pieniędzy ? Na to odpowiedzieli mi synowie. Spakowani w plecaki, zawitaliby u niego w firmie (lub w domu) ze słowami, no to jesteśmy tato. To jest pomysł synów, ale mają moje przyzwolenie .

Mamy kochana szansę na wygranie gry z karaluchem. Tylko pewne warunki są do spełnienia. Musimy wiedzieć, że mamy przeciwnika. Jak to już wiemy, to musimy też wiedzieć, że tym przeciwnikiem jest karaluch. Jak i to już wiemy, to musimy "prześwietlić" tego karalucha. Musimy znać jego tor myślenia i wiedzieć jak zagrywa i po co i być o jeden krok przed nim. Wiem, że mam w nim wroga. Wiem kim jest. Przeanalizowałam wiele opisów charakteropaty. Przeanalizowałam nasze życie, jego postępowanie i zachowania. Jestem przygotowana do wojny. Na razie wygrałam jedną bitwę (rozwód). Znokautowałam go.
Wyrzuciłam go z domu i życia. Niestety łączyć mnie z nim będą do końca życia finanse. Ma zasądzone alimenty na mnie i będzie je płacił (nie zgadzam na odpuszczenie mu alimentów)

Co do pieniędzy. Jak ma ich dużo to płaci. Jak z kasą cieniej, to muszę wymuszać na nim płacenie. Wymuszam, a nie proszę. Wymuszam poprzez rozmowę przy ludziach. Przy ludziach mówię, że nie płaci - i płaci. Płaci w ratach, ale płaci. Pamiętaj, że inni muszą go postrzegać jako dobrego człowieka - ojca, męża, biznesmena. Pamiętaj, że ten typ przy ludziach nie powie mi, nie mam pieniędzy, tak jak to czyni w rozmowie we dwoje.
  Gdyby miał robić przelewy, "zapominałby" o nich. Ten typ tak ma ! - nie płaci swoich zobowiązań, nie poczuwa się do nich.
Z pieniędzy zrezygnować ani nie chcę, ani nie mogę. W imię czego, dla jakiej idei miałabym z nich rezygnować ? Nie jestem materialistką, ale i altruistką. Zgoda na rzekome wpłaty na konto, byłaby moim  przyzwoleniem na zwykłe okradanie rodziny. Takiego przyzwolenia dać mu nie mogę.
Koszty utrzymania domu są wysokie a jeść też musimy. Starszy syn od wypadku nie pracował. Musiałam go utrzymywać -  ja, nie ojciec. Ojciec nie był nim zupełnie zainteresowany.
Bez tych pieniędzy na razie byłoby baaaardzo ciężko. Oczywiście przeżylibyśmy i bez nich (z pomocą mojej mamy). Z takiego obrotu sprawy jednak nikt, poza eksem, nie byłby zadowolony. 
Sytuacja finansowa zmieni sie z chwilą zmiany zamieszkania. W bloku zdecydowanie będą niższe opłaty (będzie mi lżej). Nie zwolni to jednak eksa z zaniechania płacenia alimentów.

Co do bezsenności - nie wydaje mi się, że karaluch ma na to bezpośredni wpływ. Już o nim nie myślę. Tak, był czas, że obsesyjnie analizowałam jego postępowanie, zachowania. Całe nasze małżeństwo przerobiłam w szczegółach Przywoływałam w pamięci jego słowa, miny, spojrzenia. Tak, przeżywałam spotkania z nim. Ten czas mam już za sobą. Traktuję go jak bankomat.
Obecnie jestem w trakcie załatwienia ważnej życiowej sprawy. Nie wszystko idzie po mojej myśli. Może ta sprawa jest powodem bezsenności... a może wpływ księżyca to jest, jego pełni.

Magnolio masz rację, nie powinnam była wpuszczać go do domu.
Masz rację, faceci nie analizują.
Spytałam syna co myśli o wizycie ojca,
a dokładniej, w jakim celu przyszedł.
Odpowiedział, dla domu, bo przecież nie dla nas.

To się rozpisałam

Eeee, ja myślę o jednej gwiazdce z nieba
Albo inaczej, bardziej prozaicznie
Trzeba mieć cel. Ale dobrze, żeby ten cel nie był jedynym, ostatecznym, żeby zawsze było coś jeszcze poza tym celem, coś więcej, wyżej Dlaczego? Bo ja wcale nie chcę wszystkiego i to nie jest mój cel, by mieć wszystko. Ja chcę coś i do tego zmierzam, wspinam się ku górze. A jak już dotrę do celu, wejdę na ten swój wymarzony szczyt, to super, bo będzie mnóstwo innych szczytów dookoła A ja będę mogła i będę chciała może jeszcze na jakiś wejść? Ale nie, nie ten najwyższy Bo jakbym tam, na ten najwyższy weszła, to już by nic nie było dookoła... Pustka. Więc ja chcę unieść się wysoko i chwycić jedną gwiazdkę dla siebie. Jedną Nigdy wszystkich nie chciałabym mieć Ta jedna to by mi chyba zdecydowanie wystarczyła
I ja tam wcale na tym szczycie nie zamierzam skamienieć, nadmieniam

Oj, kilka Przyziemne i mniej przyziemne Chyba najmilszy sercu, to żeby się uśmiechać każdego dnia, czasem szerzej, czasem śmiać do rozpuku Nad tym pracuję To chyba jest ta moja gwiazdka z nieba właśnie

A przyziemny, to np. rozwiązać problem lokalowy z którym to jestem uzależniona od znalezienia się chętnego na obecne m
A taki odleglejszy mały cel, to pojechać na długi weekend do Wrocławia ze starszą
No bo plany świąteczne to praktycznie są w trakcie realizacji, więc jestem w drodze na ten mały szczyt

Ech, dopisuję - no widzisz. Nie umiem dookreślić jednego celu Ale chyba właśnie ten uśmiech jest dla mnie najważniejszy

Kochana jesteś Zofia

Zabka milo Cie "slyszec" w takim dobrym humorze Tak trzymaj Odwiedzaj nas regularnie

Anstawio moge pisac do Ciebie Aniu?
Wlasnie ide sobie cos kupic. Chcialabym czerwony plaszcz ale finanse nie pozwalaja. Na pewno to bedzie cos czerwonego
Powiem pozniej co kupilam