Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

..... tak Anstawio rozwód jest postrzegany jak porażka, dobrze zauważyłaś
Porażką i to totalną jest trwanie w związku, w którym tak naprawdę nie jesteśmy szczęśliwe.
Jednak trudno przyznać się przed samą sobą, że nasz związek daje nam poczucie osamotnienia i niesie rozczarowania i cierpienie. Często mówimy, inni mają gorzej i jest to dla nas pociechą. Fakt, inni mają gorzej, ale ile osób ma lepiej. Są ludzie samotni i szczęśliwi, i spełnieni...a my jak te cierpiętnice....byłyśmy Anstawio, BYŁYŚMY .
Poznałam jakiś czas temu starszą ode mnie kobietę, rozwódkę. Pisałam już o niej. Zaimponowała mi uśmiechem, radością życia, ciekawością świata. Czy wiesz, że ta kobieta wybrała się z klubem rowerowym do Hiszpanii na rowerze i mówiła o tym wyczynie z wielką skromnością, ale i taką radością, spełnieniem. Jazda na rowerze to jej pasja, właściwie jedna z jej wielu pasji. Pozazdrościłam jej. Wie kobieta czego chce i co jej sprawia radość i co najważniejsze spełnia swoje marzenia. Nie zamknęła się w domu przed światem. Korzysta z życia. Na przeróżne imprezy potrafi przyjść sama....nie ma oporów przyjść sama ! - tym też mi zaimponowała.
Na pewnej imprezie zapytała mnie o męża. Odpowiedziałam, że młodą rozwódką jestem ( półtoraroczną ). Mówiłam to szczerze i ze szczerym uśmiechem. Ona z dumą na mnie popatrzyła i równie szczerze uśmiechnęła się. Wiedziałam, że rozumie moje odczucia. Widuję ją od czasu do czasu na różnych imprezach. Wita mnie szerokim uśmiechem i słowem, witam szczęśliwą rozwódkę.

Chrzanić Anstawio nieudanych mężów i ich mamuśki, wcale od nich nie lepsze
.
Teraz nasz czas

Potwierdzam i jestem świadkiem - odwaliłaś kawał dobrej roboty.
Możesz być z siebie dumna

Anstawio,
żadne nasze kopniaki nic by nie uczyniły, gdybyś TY nie podjęła decyzji o innym funkcjonowaniu.

Póki co, mam ochotę na uściskanie Cię, nie na kopniaki w odwłok.

Tak kochane, macie rację. Jednak bez Waszej mądrości, doświadczenia i zrozumienia, nie wiedziałabym dzisiaj tego co wiem teraz. A to dopiero początek
Ściskam Was mocno!

magnolio73, teraz to ja czerpię "naukę" również z Twoich postów. Czytam o motylkach, "Misia" obejrzałam. Bardzo mi "pasuje" i podoba mi się to co piszesz.
Miłego weekendu!

******

"Ponieważ jesteśmy niewolnikami własnych nawyków, powinniśmy działać pomimo lęku, pomimo wątpliwości, pomimo niepokoju, pomimo niepewności, pomimo niedogodności, pomimo uczucia dyskomfortu, a nawet wtedy, gdy nie jesteśmy w nastroju do działania."
T. Harv Eker

Miłej rdszty niedzieli.

Może... uwaga męża o wizycie u psychologa jest dobrym pomysłem?
Może najwyższa pora na pozbycie się złości? Wówczas jego zachowanie do niczego Cię nie sprowokuje.

Oj Ktosik2025 juz Ci pisalam, ze krecisz. Kogo Ty tu chcesz oszukac? Nas KKZB? Przeciez, my to mistrzynie w oszukiwaniu siebie
Czytalas moze juz caly nasz watek? Dobrze by Ci zrobilo . Ty Ktosik2025 to bys chciala na skroty, bez bolu, bez nerwow itd. Nie idzie tak . Ale o tym sie jeszcze przekonasz. Na razie to postaraj sie byc chociaz fair w stosunku do siebie.

Kochana tak to kazda z nas na pewno tez myslala .
********************************************************
Nie komentowalam twoich postow wczesniej, bo czekalam na ten dzisiejszy "po wizycie" i z gory wiedzialam, jak bedzie .
Nadal jeszcze myslisz, ze jest na kogo czekac? Przeciez szkoda Ciebie dziewczyno dla niego!!!!!!!!!!

To co niby mam zrobic? Nie uciekac, ale nie dac sie sprowokowac. Idzie zwariowac!

Wiem, gdzie popelnilam blad i wiem jak go nie popelnic juz wiecej, bede po prostu robic swoje (a nie oczekiwac, ze on cos zrobi), a on niech sie przewija po domu i tyle.

Na szczescie nastepny jego przyjazd bedzie nie wczesniej niz za 3 tygodni. Bede miala czas na wyciszenie sie, poukladanie mysli itd. No i bedzie to juz prawiue 2,5 miesiaca od rozstania. Predzej czy pozniej ogarne sie tak, ze nie beda jego przyjazdy robic juz na mnie zadnego wrazenia.

Magnolio, bardzo chcialabym przeczytac od poczatku ten watek, ale nie mam na to czasu Mam strasznie duzo nauki, tak duzo, ze tak naprawde to powinnam uczycie sie codziennie conajmniej od 20:00 do 2:00 w nocy (czyli jak juz koncze moja "sluzbe przy dzieciach". Niestety zawsze wejde do Was, troche poczytam (czasami napisze), sprawdze maila, poczytam informacje i okazuje sie, ze zaczynam nauke kolo 23:00. Na dzis mialam w planach zrobic projekt, ale jakos nie moge sie przez tego doopka za to zabrac (myslenie mi nie idzie).

A musze sie uczyc aby miec stypendium naukowe. Strasznie ciezko jest dostac stypendium naukowe u mnie na studiach Wczoraj dostalam info, ze dostalam stype na ten rok, wiec bylam przeszczesliwa. Jest za co prezenty dzieciom kupic- miny dzieci cieszacych sie z wymarzonych prezentow sa bezcenne (ach ten blysk radosci w oczkach!)

Tak wogole to zastanawiam sie po co jest mi facet? Sama sobie wszystko potrafie zrobic (w koncu jestem inz. mechanikem z zawodu). Czasami zajmuje mi to po prostu wiecej czasu, niz komus kto to robi jakies tam rzeczy na codzien, ale zrobie. Jak zepsul mi sie samochod pod budynkiem pracy to zwyczajnie zamowilam sobie zepsuta czesc przez internet, porzyczylam z utrzymania ruchu narzedzia i po pracy ja wymienilam i samochod hulal bez zarzuty. Nawet znajomi z pracy mowili, ze pcham sie z motyka na ksiezyc, a ja jednak sobie poradzilam swietnie i to sama. Dzieci mam- sa swietne! Mam z kim chodzic do kina, na basen, na imprezy. No jedynie ten seks Ale tak poza seksem to po co mi facet?

Same spojrzecie- opisze wam mojego jeszczemeza:
- wogole nie tanczy, a ja uwielbiam
- od niepamietnych czasow nigdzie razem nie wychodzimy (no przede wszystkim przez dzieci, ale jednak)
- nie jest typem przytulanki, nie przytula sie
- nie prawi komplementow
- z wygladu daleko mu do idealu
- nie docenia mnie
- nie pomaga mi w niczym
- ciagle cos zarzuca i poniza
- kazda rzecz, ktora nie wyjdzie mi, jemu, dzieciom, sasiadom, rodzicom (odleglym o 500 km), ludziom 3-go swiata jest MOJA WINA!
- no dobra, fajnie jest w lozku (jedyny pozytyw)

Przy tym wszystkim ja jestem taka:
- nie jestem czepliwa (naprawde, aby sie nie klocic, to niczego sie nie czepiam)
- jestem fajna z wygladu
- jestem ambitna (ciagle daze do doskonalenia, ciagle sie ucze, siedze godzinami z corka nad nauka, udzielam korepetycji innym dzieciom i mlodziezy, jezdze z corka na kurs jazdy konnej i do szkoly muzycznej i pilnuje, aby byla zawsze na wszystko solidnie przygotowana)
- nie boje sie przeciwnosci losu
-  jestem baaardzo lubiana przez ludzi poznajacych mnie (wszyscy meza znajomi sa zgodnego zdania, ze jestem najfajniejsza kobieta z jaka kiedykolwiek byl), ludzie z poprzedniej pracy ciagle do mnie pisza i dzwonia, bo uwazaja ze bylam najlepszym pracownikiem z jakim dane im bylo wspolpracowac, nawet moi kontrahenci pytali sie mnie kiedy odchodze, bo chcieli przyjechac na moje pozegnanie!
- nie jestem idealna, ale jestem naprawde fajna babka

Jak to jest? Po co mi w takim razie facet?

Tak, jestem strasznie wsciekla. W sumie to wciekla na wszystko: na siebie, ze dalam sie sprowokowa, na niego, ze ma mnie gdzies, ze nie chce podjac decyzji, ze jest taki niedojrzaly, ze ciegle buja sie na hustawce, na siebie, ze nie chce sie zmusic do podjecia decyzji i ogolnie na moj caly swiatopoglad, ktory jest teraz tak chaotyczny, ze szkoda gadac, na siebie, ze tak sie staram, ze tak ciezko pracuje juz od tylu lat i ze jednak ciagle jestem tak daleko do tego co sobie wyznaczylam, na siebie, ze mam takie specyficzne wymagania co do facetow. Dlaczego ja nie moge byc bardziej normalna? Przez to, ze mam tak mocno wygorowane wymagania co do faceta, spelniaja je tylko Ci co sa mocno nienormalni Tak jestem strasznie zla- zla, ze wszystko jest nie tak jakbym tego chciala.

Ktosik ja tez jak Anstawia uwazam, ze jestes zbyt surowa dla siebie. Mi sie wydaje, ze Ty nie masz czasu dla siebie . Ty sobie tak "funkcjonujesz" a, ze nie masz czasu to i nie masz czasu aby "pomyslec". Z jednej strony to wygodne, bo moze jakbys na prawde zaczela sie zastanawiac to "bolaloby za bardzo" .
Wiesz mi sie tez kiedys wydawalo, ze jestem silna i sama sobie ze wszystkim poradze. Niestety nie poradzilam. Moim problemem do tej pory jest "udawanie twardej". Dlaczego, bo sobie tak wmowilam, ze musze byc twarda, bo to oznaka sily itp. A tak nie jest . A co jest zlego w tym, ze sie wkurzysz, poplaczesz? A wiesz jak ten placz pomaga? .
Ktosik wpadaj na forum czesciej i pisz o swoich uczuciach - dobrych, zlych wszystko jedno!
Nie pisz o mezu, bo my chcemy wiecej wiedziec o Tobie. Jaki on jest to my wiemy, bo wszystkie karaluchy takie same .

Najgorzej jest kiedy kumulowane uczucia próbują wyjść na światło dzienne.
Ekslozja !!!

Tylko czemu upychasz te emocje po wszystkich zakamarkach, zamiast się ich systematycznie pozbywać? Czemu i przed kim udajesz spokojną, rozumiejącą, radosną, ufną?

Gdy gromadzisz złość, wściekłość (i inne emocje z gatunku tych nieprzyjemnych), zużywasz mnóstwo siły do ich hamowania - stąd bezsilność. Gromadzona złość działa destrukcyjnie, powodując różnego rodzaju choroby psychosomatyczne. Przychodzi też taka chwila, gdy byle drobiazg staje się iskrą zapalną i wybuchasz. Wezuwiusz wówczas to pikuś.

Tymczasem, można inaczej.
Wystarczy zdecydować.

Dzieki Magnolio, to duzo pomaga, ze mam w Was wsparcie, ze mnie rozumiecie (no moze nie do konca, bo wiem, ze nie rozumiecie dlaczego nie podejmuje decyzji o rozwodzie )

Nie mam czasu, to prawda, spojrz ma moja odpowiedz na posta Anstawii. Choc w sumie nie ma w tym nic wyjatkowego, bo przeciez jakas polowa kobiet ma takie zycie jak ja.

Dzisiaj jest juz lepiej. Szybko zbieram sie do kupy. Placz, hm, rzadko mi sie zdarza. Pamietam jak moja siostra na poczatku dosc czesto klocila sie z mezem. Co chwile byla u rodzicow w domu (ja jeszcze bylam panienka) i plakala i rzeczywiscie lepiej sie po tym czula. Ja mam problem z otwieraniem sie przed innymi, rzadko tez placze, zazwyczaj z nerwow, na zasadzie niemocy. Z drugiej strony jest mi strasznie wstyd, kiedy ktos widzi jak placze

Magnolio, to sie kiedys zmieni. Tak, za 4 lata bede miala troche czasu dla siebie.
Poza tym wykorzystuje maksymalnie czas kiedy jestem w szkole, tj nie wracam na noc do domu, za duzo czasu by to zajelo i zbyt kosztowne. Chodze wtedy do kina ze znajomymi (czasami sama, jak mam taka akurat ochote) i na wieczorne imprezy. Nie jest zle
Poza tym jak mam wolny weekend (czyt. nie jestem w szkole na zajeciach) to zabieram dzieci gdzies. Jest fajnie. Maluchy sie ciesza

Ja to a propos Ktosik wpisałam. Taka refleksja.
Kiedy jestem zła idę pokrzyczeć w ustronne miejsce, albo wychodzę do łazienki cxy też gdzieś indziej i liczę do 10.
Jak Wy radzicid sobie z niektórymi emocjami?

Magnolio niby co mam zrobic, aby cos zmienic? Mam dzieci i musze sie nimi zajac. A to ze jedno jest nadpobudliwe a drugie ma spore problemy nie jest moich dzieci wyborem. Takie sa i ja musze sobie z tym poradzic. Nie moge tez zrezygnowac ze szkoly, musze sie edukowac- to jest moja i dzieci szansa. Mam dokladnie zaplanowane krok po kroku wszystko. A ze to tyle czasu zajmuje, to trudno. Zrobilam 4 lata inzyniera w 3, pracowalam przy tym na 1,5 etatu w anglii i dolatywalam na weekendy do Polski na studia. Przy okazji zajmowalam sie dzieckiem i jeszcze pod koniec tego hardcoreu bylam w ciazy. Wychodzilam z siebie, aby dac rade i prawie nie spalam przez rok, teraz nie jest mi juz tak ciezko, ale nie podejme sie znowu przyspieszonej edukacji, bo przestalabym juz wtedy chyba calkiem spac...

To znaczy, napisze tak, nie przeszkadza mi to ze nie mam czasu dla siebie. Tzn zdarza mi sie, ze wychomikuje pol godzinki dla siebie. Radze sobie. Musze tylko w koncu zaakceptowac nowa sytuacje jaka jest w moim zyciu. Wiem, ze pewnie bede musiala doswiadczyc tych wszystkich emocji jakie towarzysza rozpadowi rodziny, odejsciu osoby, ktora sie kocha. Mysle jednak, ze to iz nie mam czasu ubolewac nad tym jest akurat w tym wypadku pozytywne. Kilka lat temu, kiedy nie bylam tak mocno zajeta (nie studiowalam, nie pracowalam, nie bylo mlodszej corci, starsza jeszcze nie chodzila do szkoly, wiec nie poswiecalam jeszcze az tyle czasu dla niej) duzo gorzej przechodzilam meza "fochy". Teraz jest ok. Ja to sobie tak tlumacze. Czlowiek jest istota, ktora "swiecie", tak wiec jak ma tylko jedno zrodlo tej energii (czyt. partner) to jak to zrodlo zostanie odciete czlowiek gasnie. Inaczej jest kiedy czlowiek ma wiele tych zrodel (znajomi, hobby, praca, rodzina, szkola, itd) wtedy jak odchodzi jedno zrodlo, czlowiek lekko przygasa, ale nadal "swieci". Tak jest w moim wypadku. Przygaslam, ale nadal swiece...

Ja to roznie sobie radze. Nie zawsze jestem dumna ze sposobu jaki zastosowalam
Czasami po prostu ide do gory i jak corka za mna biegnie to mowie, aby nie szla za mna bo jestem tak wsciekla, ze jak bedzie chciala cokolwiek ode mnie to jeszcze jej wiazanke puszcze i jej sie nazbiera. Ona niestety czesto nie daje za wygrana i jest upierdliwa, to wtedy opieprzam ja z gory do dolu. No i nieszczegolnie jestem z tego systemu dumna, ale na razie rozum najczesciej przegrywa walke z emocjami.
Czasami jak moje nerwy siegaja zeniutu to rzucam "miesem" na wszsytko co jest dookola mnie. Na szczescie szybko przechodza mi nerwy i w ich miejsce przychodzi skrucha i przepraszam wszystkich...
Zazwyczaj jednak staram sie panowac nad nerwami i po prostu sle osobie, ktora mnie denerwuje upomnienia i w wiekszosci przypadkow kilka upomnien wystarcza.
Jezeli zdenerwuje mnie np rozlana herbata na swierzo wyprasowanym obrusie, to bardziej chce mi sie plakac z nerwow i biegam wtedy jak ze sraczka i nie chce niczyjej pomocy, natomiast wymagam, aby wszyscy intuicyjnie wiedzieli, ze maja odejsc jak najdalej ode mnie (no bo ja z rodziny jasnowidzow jestem... ), bo inaczej bede gryzla

Ogolnie to (choc ja tu nie jestem dobrym przykladem) uwazam ludzi raczej za istoty rozumne, ktore maja rozum po to aby z niego korzystac, a nerwy sa raczej brakiem rozumnego myslenia. Tak wiec jeszcze duzo pracy przede mna, zamin wpisze sie w swoja definicje istoty rozumnej

Dobra ide dalej robic projekt, bo sie znowu rozpisalam ;D

Witam mam na imie Monika mam taki problem otóż zdarzyło się to 10 lat temu gdy moja pseudo teściowa odebrała mi moją córcie wmówiła sędzi że ona sie obawia dalszego życia mojej córci i zrobiła ze mnie idiotke która musi się leczyc w poradni dla psychicznie chorych no fakt nie udało jej sie całkowicie odebrać bo zostałam ograniczona w wychowaniu córki i widuje sie z nią raz w miesiącu godz czasu powiedzie co mam zrobić aby odzyskać ją całkowicie proszę o pomoc

Dasz sobie rade ale z czym? Powiesz swojemu cialu teraz nie spie ale w wakacje sie wyspie. Poczekaj moje cialo do wakacji. Ktosik ty nie dasz rady bo juz sobie nie radzisz . Oszukujesz sie juz od co najmniej kilku lat. Nie zgrywaj twardzielki, bo to nie Twoja sila tylko niedojrzalosc. Pisalam Ci, ze dobrze Ci z tym brakiem czasu, bo nie chcesz myslec. Boisz sie swoich mysli . Bo jakbys zaczela "miec czas" to znalazlabys moze czas na myslenie i na to czego boisz sie najbardziej "zmiany". Powiedz mi ile kierunkow studiow zamierzasz skonczyc?

Gwiazda napisz wiecej, bo ja nie wiem co Ci radzic?

Ksztalce sie w jednym kierunku, tylko ze do osiagniecia postawionego sobie celu nie wystarczy mi mgr. Musze zrobic jeszcze 2 podyplomowki. Jedna w sumie to najlepiej jak od razu po mgr, druga moze poczekac troszke

Życie we dwoje jest łatwiejsze pod warunkiem, że świetnie dogadujemy się z partnerem, rozumiemy się i potrafimy te obowiązki dzielić. Trudniej jest gdy kiepsko układa się w małżeństwie i wiadomo, że liczyć na drugą osobę nie możemy. Tysiące osób pisze na tym forum: czuję się samotna w małżeństwie.......ja do tej grupy też należałam.
Sama świadomość, że mamy męża to za mało....
Też tak kiedyś myślałam - miło mieć świadomość, że jest, zawsze to łatwiej we dwoje...... . Tylko jakie dwoje ?
W moim małżeństwie od dawna nie było dwoje. Moje i dzieci problemy nie interesowały go, więc jakie dwoje ? łączyła nas kuchnia, łóżko i obrączki...obrączkę zdjął, bo cisnąc go zaczęła w 08 r. i wiesz, że ja do końca myślałam, że jesteśmy dobrym małżeństwem. 
Można i w tłumie czuć się samotną......

**********************************

Długo myślałam o Tobie.
Masz trudną sytuację. Nigdy w takiej nie byłam. Z tego co piszesz wynika, że masz problemy ze starszą córką i bardzo dużo poświęcasz jej czasu.
O młodszej córce piszesz, "(istny szatan) robi wszystko abym na chwilę nie mogła usiąść." Ktosik, a może ona zwyczajnie chce zwrócić na siebie Twoją uwagę. Może ona czuje zazdrość o mamę, która tak bardzo jest zajęta starszą siostrą ?
Opowiem Ci historię, którą opowiedziała mi koleżanka lekarka. Otóż pewnego dnia zgłosiła sie do niej mama z córką. MAma biadoliła na swój los i los drugiej córki. Ta druga miała wadę serca i mama wiele mojej koleżance mówiła o zdrowiu starszej, chociaż to z młodszą przyszła na wizytę. W końcu koleżance udało się dowiedzieć, że ta córka, z którą przyszła ta pani, skarży sie na ból gardła. Kazała się dziewczynce rozebrać. Po zdjęciu luźnych ciuszków, ukazała się wychudzona postać dziecka. Matka stwierdziła, że taka "uroda córki". Przy badaniu gardła szpatułką, dziewczynka zwymiotowała. Koleżanka od razu powiązała ten fakt z jej chudością. Nic jednak matce nie powiedziała o podejrzeniu bulimii (była pewna bulimii). Stwierdziła anginę (a może przeziębienie, nie pamiętam) i dała skierowała do psychologa. Spytałam, dlaczego nie powiedziałaś matce o bulimii!? Odpowiedziała, że matka i tak by mi nie uwierzyła.
Nie rozumiałam tego i wówczas koleżanka wytłumaczyła mi, że matka zajmuje się tylko starszą córką a młodsza jest zazdrosna i tak odreagowuje zazdrość  - dziwne prawda ?
Kiedyś namiętnie oglądałam "Super Nianię". Zapraszano ją do dzieci, o których ich rodzice mówili, niegrzeczni, okropni, mówili, że nie mogą sobie z nimi dać rady. Okazywało się, że to nie dzieci miały problem, tylko ich rodzice. Brakowało konsekwencji w ich postępowaniu, stawiania granic. Bywało też tak, że zwykła zazdrość o rodzeństwo, powodowała ich złe zachowanie. Zachowywali się źle, by zwrócić na siebie uwagę rodzica. To nic, że krzyczał, złościł sie, ąle swój czas poświęcał im - dziwne prawda ?
Może Ktosik cała Twoja rodzina "zazdrosna" jest o Twój czas poświęcany starszej córce. Może mąż również ma do Ciebie o to żal. Wydaje mi się, że powinnaś zasięgnąć porady psychologa dziecięcego a są tacy.
Zauważyłam coś jeszcze:
piszesz, karmię młodszą o 8:45, potem je drugie śniadanie ( i to Ty zapewne karmisz małą/masz na to czas, bo starsza jest w szkole) i w międzyczasie dokarmiam na okrągło młodszą córkę, bo ona ciągle jest głodna.
Tak, ona ciągle je, bo tylko przy karmieniu/jedzeniu poświęcasz jej czas. Ona ma wtedy mamę dla siebie. Mała znalazła pomysł na chwilę mamy dla niej. To czas jedzenia.
CZy aby na pewno Twoja starsza córka, która jak sama piszesz, ma problemy z nauką, musi mieć tyle zajęć dodatkowych ?
Poza tym są jeszcze dzieci siostry....i pilnowanie ich lekcji   i jeszcze korki innym dzieciom (domyślam się, że dzieciom). Biedna mała, tyle dzieci zabiera jej mamę....albo mama daje się zabrać. Może więcej czasu dziewczynki mogłyby spędzać razem (?)
Wydaje mi się, że próbujesz wynagrodzić córce starszej, jej ból i cierpienie, ale obawiam się, że odbywa się to kosztem młodszej, a może i całej waszej rodziny. Piszesz też, że próbujesz ją usamodzielnić, ale cały czas poświęcasz jej całą siebie. Ktosiu nie na tym polega usamodzielnianie i ja jako starsza wiekiem i doświadczeniem, każdej mamie powiem, że warto dzieci usamodzielniać bardzo wcześnie i nałożyć na nie obowiązki. Widzę po swoich dorosłych synach jakie błędy wychowawcze zrobiłam i jak trudno to naprawić. Muszę w "chytry, przebiegły" sposób" wprzęgać je w obowiązki domowe.( Już tłumaczę o co chodzi. Gdybym powiedziała np. do młodszego, odkurzasz pater, oczywiście usłyszałabym ok, ale później, teraz nie mam czasu, jak wrócę. Pytam go więc, sprzątasz ubikację, czy parter odkurzasz (kurze też) i słyszę, sprzątam parter. Za minutę już pracuje odkurzacz . Tak boją się sprzątania toalet moje dzieci!  więc żeby nie robić tego, od razu zajmują się tym co WYBRALI sami . W taki sposób sprzątają w podskokach i z uśmiechem na ustach )
Rozumiem, że Twoja córa ma problemy ze zdrowiem, ale musi z tym żyć i sama sobie radzić w życiu, a z tego co napisałaś, wynika że raczej opiekujesz się nią a nie usamodzielniasz.
Wspaniale byłoby gdybyś porozmawiała o problemach waszej rodziny z fachowcem.

Wrzeszcząc i krzycząc...
Nie jest mi to obce. Niektóre sytuacje mnie wnerwiają. I nawet kiedy powiem jak bardzo mnie to wkurza to żadnej ulgi nie daje. Różnie to jest.

Zofia poruszyła ważny aspekt wychowawczy jakim jest dawanie dzieciom wyboru.
Dzieci w trudnych sgtuacjach bardzo pragn? naszej uwagi.
Jeśli rodzice nie są razem to jest to trudna sytuacja. Kryzys, dopóki si? nie unormuje.

Byle psycholg faktycznie się zainteresował i poświęcił czas jak się należy.

Bo czasami to trzeba cos zmienic a nie tylko sie wkurzac, ze cos jest nie tak. Od samego wkurzanie nic sie nie zmieni Moze wkurzasz sie, ze sie wkurzasz ?

Bez przesady. Radzę sobie z emocjami jakoś i staram się radzić sobie jeszcze lepiej.

No radzisz sobie "jakos"
A kiedy odczuwalas emocje: "radosc" ? Tak sobie " jakos" z ta emocja "poradzilas", ze juz zapomialas o niej

Zeby wykrecic numer i zrobic termin nie masz z kim zostawic syna?

Hm... nam nie wmówisz, ze nie masz co z dzieckiem zrobić. Dziecko ma babcię, ojca i ojczyma, i nie ma takiej opcji żeby wszyscy byli zajęci i nie chcieli Ci pomóc. My jesteśmy dorosłe baby hm...  ........... i po przejściach Nas nie tak łatwo w pole wyprowadzić

Mogę mieć sto terminów. Nie mam jak pójść.

Istnieją konsultacje przez skype.