Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

Mam doła i oczywiście widzę wszytko pozbawione sensu...

Pominęłaś jedną najważniejszą osobę.

hm... Czy Ty się może zezłościłaś?
Masz sprawę w sądzie w przyszłym tygodniu?
To ja Cię już nie nakręcam. Szkoda, że nie można wyczuć emocji innych. To ułatwiłoby komunikację.

Witaj
Masz doła? Pisz. Wyrzucaj z siebie. To pomaga. 

Znam Twoja historie. Przeczytalam!!! I ujme to krotko: Wpadlas z deszczu pod rynne!!!!
"Myślę, że gdybym była kochająco za bardzo nie wyrwałabym się z porąbanego małżeństwa w jakim byłam." A jak kochalas w tym malzenstwie. Czytalam Twoje pierwsze posty. Twoj poteflon nr.1 traktowal Cie jak smiecia. Nie wiem czy dobrze zrozumialam ale wyrwalas sie z Twojego malzenstwa do poteflona nr.2. Odeszlas do Niego.
A jak cie ten Twoj pateflon nr. 2 traktuje. Jak smiecia tez.
Sama traktuesz sie zle!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Przeczytalas jedno zdanie "Miłość nie oznacza dla mnie cierpienia." i juz wyciagasz wnioski. Czasami mam takie wrazenie, ze Ty w ogole nie czytasz ze zrozumieniem postow.
Powiem Ci jedno uzalasz sie tylko!!!
Piszesz "Czasem potrzebuję obiektywnego spojrzenia"  to sluchaj co dziewczyny po przejciach Ci pisza. Mnie nie musisz sluchac ale chociaz poczytaj sobie posty Wielokropka.
Boze jak Ty sie bronisz przed poznaniem prawdy o sobie!!!!
"On wiedział wszystko i wie wszystko. Zna mnie." Szlag mnie trafia jak widze "on" w Twoich postach!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
On zna Cie lepiej a TY SIEBIE ZNASZ?
Jestes taka czyscioszka w domu, ciagle sprzatsz i sprzatasz to posprzataj w koncu u SIEBIE!!!!
Czy jestes KKZB czy nie, nie jest najwazniesze w tym momencie. TY MASZ PROBLEM ZE SOBA!!!!!!

magnolia73, może hm... nie ma ochoty, nie chce, nie ma potrzeby itp itd słuchać tego wszystkiego, w sensie korzystać i działać. Hm... działa według swojego systemu, który wybrała i jej pasuje. hm... nigdy nie pisze o sobie i swoich celach, pragnieniach, uczuciach. Nigdy. Tak na prawdę, to ja nie mam pojęcia co Ona czuje, natomiast o jej gitarzyście wiem duuużo.
Odpuść jej. To nic nie da. Chyba wszystkie już próbowałyśmy...
Poza tym hm... napisała kiedyś,że wyprowadziła swojego terapeutę z równowagi. Wyobrażacie sobie taką sytuację,bo ja nie bardzo. No chyba,że to był praktykant.

***

Mam na grupie terapeutycznej dziewczynę, która przez bite dwie godziny mówi może dwa zdania. Wtedy gdy ją poproszą. Te dwa zdania zostają mi w pamięci na długo. Po zajęciach idę z nią około 20min na dworzec. Dziewczyna mówi mi tyle fajnych rzeczy. Opowiada dowcipy, śmieje się, zupełnie inna osoba.
Kocham ludzi, bo są nadzwyczajni!

Uważam,że nie. To nie chodzi o niego. To chodzi o nas (mnie). To ja mam nad sobą pracować, ja mam siebie formować.

To znaczy, ze on nic nie robi? A co on robil na poczatku?
A moze pomagal Ci na poczatku a dla Ciebie nie bylo to "wystarczajaco dobre" Moj ojciec tez w domu nic nie robi. Nie dlatego, ze nie chce. On na poczatku (opowiesci mojej mamy) robil w domu wszystko. Niestety moja mama nie byla z jego pracy zadowolona i zaczela po nim wszystko poprawiac. Jak trzeba to ugotuje ale za sprzatanie sie nie bierze, bo i tak zrobilby to zle
Poza tym kazdy z nas ma inna "tolerancje brudu". Ja lubie czyste podlogi a np. okna myje 2x w roku a moja kolezanka 2xw miesiacu.

Ha, ha, ha...uśmiałam się do łez. Masz rację ha ha ha, idę w pokoju

Może i etap złości przyjdzie z opóźnionym zapłonem
No właśnie...nie rozumiem, jak mogłam krzywdzić swoje dzieci opuszczając je. Bardzo je kochałam, kocham. Chłopcy nie chcą o tym rozmawiać. Wiedzą, że dla mnie ten temat jest nadal traumą. Kilka razy próbowałam...zawsze zalewam się łzami, trzęsą mi się ręce, gulę czuję w gardle. Oni wiedzą, że jeszcze nie przetrawiłam tego tematu i urywają szybko rozmowę. Ta sprawa to mój czuły punkt.
CZy mi wybaczyły ? Nie wiem. Wspierają mnie w poczynaniach. Więcej ze sobą rozmawiamy i szczerze do bólu, ale tego tematu unikają. Przepraszałam chłopców ju,ż wiele razy za całokształt. CZuję ich przychylność. Jednak czy mi wybaczyli, nie wiem. Przyznam się, że nigdy o to nie zapytałam. Boję się zacząć rozmowy od tego pytania....nie rozgrzeszyłam jeszcze z tego siebie. Nie wiem jak zniosłabym ich słowo, NIE.
Kocham dzieci bardzo i walczę o nich. Nie chcę, nie mogę napisać o co chodzi, ale uwierz mi, że dla nich walczę od rozstania. Jestem im to zwyczajnie winna. Oni są świadomi tej walki. Mówię im, że sił mi brakuje. Robimy wtedy "naradę wojenną" i bywa tak, ze to oni mają pomysł jak wyjść z bagna, które zafundował nam eks.
Wiele lat mąż mi okazywał wiele uczucia. Był takim rycerzem na białym koniu. Umie zdobywać kobiety! Wie jakie są nasze oczekiwania i je spełnia. Do ostatniego dnia był buziaczek na pożegnanie i przywitanie. Było zaglądanie w oczy, przymilanie się. Zawsze po wódce zachowywał się dziwnie. Bywał też agresywny, ale radziłam sobie z tym. Nie obrywałam, ale słowa raniły bardzo. Nie wyzywał. Oskarżał, rozliczał. Uprawiał przemoc psychiczną "na poziomie" . Zdarzały się słowa, nienawidzę cię jak psa albo brzydzę się Ciebie. I dziwiłam się. Przecież taki dżentelmen....tłumaczyłam, że to po alkoholu.... Na tzreźwo przemoc psychiczna była jeszcze bardziej wyrafinowana.Wiesz taka w białych rękawiczkach. Wydawało mi się, że siniaki są dowodem i przemocą. Jak wygląda przemoc psychiczna nie miałam pojęcia i zapewne inaczej w tamtym czasie ją definiowałabym( a nie definiowałam, bo nie miałam takiej potrzeby, bo jej nie doświadczałam przecież )
Plakaty "bo zupa była za słona" pokazywały mi przemoc! Mój tylko pogadał, pogadał, więc to przemocą nie było. Owszem, przyszedł moment, że z rozdziawioną buzią słuchałam go  i zastanawiałam się o co mu chodzi Przyszedł też moment, kiedy zaczynałam mu wierzyć, wierzyć w jego słowa i zastanawiać się czy to co ja widzę, jest takie jak widzę. Pomagał mi kuzyn twierdząc, że fakt, mam omamy i zwidy .  Kuzyn był po wpływem eksa. DZisiaj nie chce go znać i o nim słyszeć.
Masz rację OSZUKIWAŁAM SIEBIE.
Ten rozdział też mam przerobiony i zamknięty. DZisiaj śmieję się z tego

Dziękuję Bardzo obecnie potrzebuję wsparcia i konstruktywnych opinii...

Mój M. został wychowany tak, że umie prać, sprzątać, gotować. Co z tego skoro mnie nie szanował. A na brak szacunku  w stosunku do mnie wyraziłam zgodę najpierw nieświadomie a potem to już się porobiło...
Myślę, że konsekwencją i stanowczością można spróbować "wymusić" pomoc. Zwróć mężowi uwagę, żeby Ci pomógł. A gdy nie pomoże to może tego nie rób? Wypierz swoje rzeczy, ugotuj tylko dla siebie... Ale wcześniej porozmawiaj. Poczytaj sobie o asertywności ze zrozumieniem i ... do dzieła

Bo to nie o sprzatanie w zwiazku chodzi!!!!!
Co my tak w kolko o porzadkach domowych? Teraz to trzeba POZAMIATAC ale to u Nas!!!
Zamiatane bylo ale pod dywan
No to ja, jak to przed swietami, "stara polska tradycja" proponuje: powymiatac z pod dywanu, wytrzepac dywan, przetrzec podloge i umyc okna, bo jak brudne to i "swiata nie widac".

Magnolię poniosło i to ostro.

Magnolia jest bardzo złośliwa.

Kim jesteś żeby oceniać Magnolio?

Nic Ci takiego nie napisałam. Przykro mi,że błędnie zinterpretowałaś moje słowa. Nie miałam na celu ani Cię zezłościć, ani negatywnie ocenić.
Bo doszłam do wniosku, że ja o Tobie nie wiem nic. Jesteś skrytą osobą, nie piszesz nic o sobie, o swoich uczuciach, emocjach...

Moim zdaniem celem hm... nie jest zmiana siebie. Nie wiem jaki cel ma hm..., do czego dąży i co chce osiągnąć??
Może forum jest dla niej odskocznią od codzienności?
Czy mamy jej dokładać powodów do narzekania?
Niech sobie dziewczyna narzeka, plotkuje. Jej wybór.
My w tym nie musimy uczestniczyć.
Ciach!

Zofio
Tak i ja zrobilam ,spisalam wszystko na pismie ,niechce zaprzatac sobie glowy wspomnieniami ,nie dobrymi.
Moj prawnik jest moim pelnomocnikiem czyli ja na rozprawy nie jezdze ( co zaoszczedze na samolocie ,to sa kosmiczne sumy ,przelotow z dnia na dzien bbrbrrrryy).
Niewiem czy moj adwokat jest dobry ,ale to cieply i madry pan ,specjalista od rozwodow i podzialow .Smial sie ze juz tylu ludzi rozwiodl.
Gdyby nie podzial majatku ,rozwod juz by byl ,ale teraz sie pomieszalo troszke.
Im dalej ,tym bardziej widze kim byl jm ,zobaczylam wreszcie prawdziwa twarz narcyza .
Teraz wymagam od niego jedynie by byl ojcem .
Uczy sie jak dziecko ze trzeba byc puntkualnym pod szkola itp ,i na treningi trzeba punktualnie jezdzic itd itd.......
Zmienia wlasnie ,branze i tu sie boje ,bo wiem ze  to nowe moze nie wypalic i bede bez alimentow.
Dam rade , pracuje ,ucze sie ,tworze nawet bizuterie heheheh..........
Medytuje , poznaje tajniki Buddyzmu Zen i ciekawi mnie  jak wyzbyc sie logiki.
Wydaje mi sie ze jestem troszke dalej swiadomoscia ,tak daleko w tej kwestii zaszlam,znajmi sie smieja ze powinnam na psychoanalize sie udac ,nie na fitness ,moze w przyszlosci kto wie.
Wszyscy mowia jak moglo Ci sie udac ...............hmmmm odpowiadam ,ja poprostu z calych sil wierze i widze kazda czastka siebie swoje zycie , i z calych sil siebie kocham .

Od kilku dni czytam posty w tym wątku (wciąż jeszcze sporo przede mną, bo 419 stron to nie w kij dmuchał ) i postanowiłam też coś napisać.

Nie wiem, czy mogę nazwać siebie kochającą za bardzo, wolę chyba określenie "uzależniona" lub "uwikłana" - tak czy inaczej dołączam do grupy i mam nadzieję, że uda mi się coś zmienić i w jakiś sposób uzdrowić swoje postępowanie, nastawienie itp.

Nie chcę zaczynać od super długiego posta, więc na początek napiszę o kilku symptomach/zachowaniach, które w połączeniu z lekturą tego tematu, dały mi do myślenia co mojego uzależnienia.

1) Boję się sytuacji, w których mój chłopak spędza dużo czas sam na myśleniu, bo gdzieś w środku mnie tkwi lęk, że zacznie mu się podobać to bycie osobno, że dojdzie do wniosku, że samemu jest mu lepiej, że może wcale mu na mnie nie zależy itp. Wiem, że to bezsensowne myślenie, ale póki co nie potrafię się go wyzbyć.

2) Bardzo często wychodzę z siebie, żeby mu pomóc, uprzedzić jego pytania, życzenia, ułatwić coś. To w sumie jest zachowanie, które on też czasami wywołuje, prosząc mnie wprost, żebym załatwiła to czy tamto albo gdzieś zadzwoniła, o coś zapytała w jego sprawie.

3) Nie umiem cieszyć się wyjściem gdzieś czy robieniem czegoś w pojedynkę - ogarnia mnie wtedy jakiś wewnętrzny strach, brakuje mi obecności mojego chłopaka, spędzanie czasu wspólnie jest dla mnie przyjemniejsze. To w zasadzie martwi mnie najbardziej, bo kiedyś umiałam cieszyć się różnymi rzeczami, a teraz jakby straciłam tę umiejętność.

Z jednej strony podoba mi się bycie razem (póki co mieszkamy osobno, ale spotykamy się często i często rozmawiamy przez internet), dzielenie zainteresowań, pasji itp., z drugiej strony czasami mam wrażenie, że w którymś momencie straciłam swoją tożsamość i dałam się wchłonąć, zagarnąć. Nie jestem już odrębnym bytem, tylko połową czegoś, niepełną istotą. Nie doświadczam w związku przemocy, czasami może trochę manipulacji, ale poza tym jest o tyle dobrze, że zawsze mamy o czym rozmawiać, co robić, tylko chcę jakoś odzyskać swoją tożsamość, chcę nauczyć się być częścią związku, ale jednocześnie odrębną istotą.

To co mnie boli (oprócz manipulacji), to częsta krytyka ze strony chłopaka - krytyka mojego zachowania, moich opinii, tego, co jem, jak jem, jak postępuję w pracy. Przez większość czasu próbuję takie uwagi ignorować, ale czasami nie wytrzymuję i pytam, dlaczego się czepia, a wtedy jest foch, że on nie rozumie, o co mi chodzi, że dlaczego nagle się buntuję.

Witaj. Jutro, jeśli nie zapomnę, wyślę Ci książki na maila.
A może ktoś inny zrobi to szybciej?
Pozdrawian

Znalazlam to na http://www.terapiaprzezpisanie.blogspot.com/. Od jakiegos czasu czytam regularnie polecam

JAK PRAWIDŁOWO PRZYJĄĆ KRYTYKĘ?

Autor: Stenia Dorobek

"Moim zdaniem, żeby odpowiedzieć sobie na to pytanie należy przyjrzeć się samej krytyce i krytykującemu, bowiem krytyka krytyce nierówna. Mało tego, krytyka nie zawsze nią jest ? nader często zdarza się, że jest zwykłym wyżywaniem się lub budowaniem swojego wizerunku na zdeprecjonowaniu stropionego interlokutora.

W dzisiejszym wpisie postaram się wprowadzić nieco systematyki, wyłuszczyć kilka metod obrony przed agresywną protekcjonalnością i na własnym przykładzie opowiem jak ja nauczyłam się przyjmować konstruktywną krytykę.
Żeby w ogóle nadawać sobie prawo do konstruktywnej krytyki kogokolwiek należy szanować osobę krytykowaną. W przeciwnym wypadku jest to zwykła ocena mająca na celu upust własnym frustracjom. Wtedy - gdy mamy do czynienia z szacunkiem ? traktujemy rozmówcę dokładnie tak jak traktujemy siebie, dajemy mu prawo do własnych poglądów i stawiamy je na równi ze swoimi ? choć mogą różnić się diametralnie. Nie musimy się z nimi zgadzać, natomiast dopuszczamy do siebie układ, w którym dane poglądy dla osoby krytykowanej mają identyczną ?wagę emocjonalną? jak nasze poglądy dla nas. Dzięki okazanemu szacunkowi dajemy jasny sygnał, że nasza krytyka ma na celu pomoc poprzez zwrócenie uwagi na dane postępowanie/wypowiedź/poglądy etc.
Jeśli będziemy na wstępie deprecjonować interlokutora również poprzez deprecjonowanie pośrednie; na przykład poprzez podawanie w specyficzny, umniejszający lub obraźliwy sposób przykładów ?niemal identycznych z naturalnym? ? o szacunku nie ma mowy. Jest zwykłe, bezpodstawne wywyższanie się nie mające nic wspólnego z szacunkiem a tym samym z konstruktywną krytyką.

Krytyka deprecjonująca.

Wyjątkowo często spotykam się z uzurpowaniem sobie prawa do deprecjonującej krytyki przez osoby starsze, lepiej sytuowane, religijne, z większych miast, można wymieniać do usrania. Taką krytykę bardzo łatwo rozpoznać; charakteryzuje się wyjątkowo zjadliwym opisem krytykowanego obiektu. Najczęściej coś lub ktoś jest ?za?. Za młody ? a tym samym za głupi (niech ktoś to powie Zuckerbergowi), za ładny ? a tym samym za głupi (niech ktoś to powie pani Stone), za mało jeździł po świecie ? a tym samym za głupi (moja babcia nigdzie nie jeździła, a była najmądrzejszą kobietą na świecie), etc. Takich ludzi nie interesuje Twój dorobek na polu doświadczeń życiowych, bo tak jest im wygodniej udowodnić swoje jedynie słuszne racje. Dzięki temu w bardzo prosty sposób próbują zapełnić sobie własne deficyty. Stary już się nie odmłodzi, brzydki nie stanie się kopią pięknego, niski-wysokiego i na odwrót. Ale poprzez zdeprecjonowanie młodości/urody/pochodzenia/wstaw dowolne, te ?atrybuty?, w sumie dla merytoryki nieistotne, będą decydować o braku prawa do jedynie słusznej racji. I na zasadzie prostych skojarzeń ? w tym przypadku przeciwieństw, już wiadomo kto jest mądry a kto głupi: ten, który stoi po przeciwnej stronie. Krytyka wykorzystująca argumentację punktującą rzeczy aktualnie stałe, ?niezmienialne? jak: wiek, urodę, ilość dzieci, miejsce zamieszkania, pochodzenie społeczne, stan cywilny, etc ? nie wnosi NIC jeżeli chodzi o pomoc ? bo na celu nie ma pomocy a deprecjonowanie. W ten sposób krytykują osoby o wyjątkowo niskim poczuciu własnej wartości, bo robią sobie ?tło? dla własnej osoby. ?Dopieszczają się? poprzez umniejszanie interlokutora. Na przykład wytykając komuś wiejskie pochodzenie ? same pochodząc ?z miasta?, w ogólnym, społecznym "utartym" odbiorze będą uchodzić za te ?bardziej obyte, lepiej wykształcone, z wyższej półki?.
I tak dalej i w tym duchu.

Jak się bronić przed krytyką deprecjonującą?

Zwrócić uwagę na osobiste wycieczki w kierunku rzeczy ?niezmienialnych?. Użyć słów ?nie życzę sobie żebyś w ten sposób się do mnie odnosił. Jeśli nie przestaniesz mnie deprecjonować ? skończę z Tobą rozmowę.? Oczywiście zaraz potem może nastąpić tyrada w stylu:

Jesteś nadwrażliwa.
Nadinterpretujesz.
Jeśli tak kategorycznie reagujesz na moje słowa ? najwyraźniej masz z TYM problem. Zastanów się nad TYM.
Chciałam/łem tylko pomóc. Moje chęci są szczere.
Nie da się z Tobą rozmawiać, nic dziwnego, że masz tyle problemów.
Tak pięknie się różnimy, świat na tym polega. Czerpmy więc.
Dowolna, kolejna igiełka mająca na celu dalsze deprecjonowanie Twojej osoby, a nie pomoc w zwróceniu Ci uwagi na problem (który zazwyczaj i tak okazuje się problemem przeszkadzającym wyłącznie osobie krytykującej).
Co Ci pozostaje? Odwrócić się na pięcie i tym samym zakończyć rozmowę. Jest szansa, że Deprecjonujący Krytykant zrozumie i zaprzestanie swoich praktyk. Jeśli nie ? od Ciebie zależy czy naprawdę musisz z nim/nią utrzymywać kontakty na tyle zażyłe, aby mógł pozwolić sobie na dalsze deprecjonowanie.
Można też odpłacić pięknym za nadobne (moje ulubione) najlepiej publicznie, bo gwarantuje brak powtórzenia incydentu w przyszłości.

Przykład: miałam bardzo nieśmiałego kolegę na studiach. Jąkał się, zacinał, albo dla odmiany mówił bardzo szybko i niewyraźnie, szczególnie w momentach rozmowy z dziewczynami. Był też drugi kolega ? grupowy prześmiewca charakteryzujący się ciętym, nierzadko chamskim dowcipem. Uwziął się na biednego Nieśmiałka. Pewnego razu biedak coś szybko tłumaczył, zacinał się, zaczynał jeszcze raz. Dowcipniś starym zwyczajem skwitował: ?Tego się nie da słuchać, znowu za szybko mówisz!? Nieśmiałek odparł:?Nie. To ty za wolno myślisz!?
Dostał brawa. I tak skończyło się kilkuletnie prześladowanie kolegi.

Krytyka porównawczo-zamienna

Forma najczęściej stosowana przez rodziców, dziadków, współmałżonków.
?Zobacz jaka z Zosi jest mądra dziewczynka, chciałabym mieć taką mądrą córeczkę?, ?ale Kowalscy mają mądre wnuczki, nie to co my?,  ?żebyś ty miała taki tyłeczek jak ona! Byłbym szczęśliwszym mężem.? Słyszysz coś takiego i masz ochotę albo zapaść się pod ziemię albo kupić kałacha z demobilu i wystrzelać ludzi w supermarkecie. Krytyka porównawczo-zamienna ma na celu jedynie wgniecenie rozmówcy w glebę. Przecież Lusia nie zmieni się w Zosię, Kowalscy nie wymienią się wnuczkami, a Ty nie przyprawisz sobie czyjegoś tyłka. Krytyka porównawczo-zamienna ma jedną podstawową cechę: krytykowane obiekty nie mają szansy na zmianę. Powoduje to totalny spadek poczucia własnej wartości - bo poprzez bezkompromisowe porównanie najczęściej najbardziej wrażliwych/słabych punktów przy jednoczesnej niemożliwości zmiany - po prostu przegrałaś z kretesem. Jesteś kompletnym zerem i do nikogo nie masz startu. Ten rodzaj krytyki jest często tłumaczony ?szczerym charakterem? i ?bezkompromisowym stylem bycia?, a tak naprawdę jest jedną z okrutniejszych form komunikacji. Daje krytykującemu poczucie władzy, bo może obserwować jak zmienia się Twój wyraz twarzy, jak kulisz się i malejesz. Widok łez w Twoich oczach jest nagrodą. On ma moc.

Jak się bronić?

Można po prostu zaprotestować (tak jak w przypadku krytyki deprecjonującej), a jeśli nie pomoże - wyjść.
Odpłacić pięknym za nadobne (moje ulubione) najlepiej publicznie, bo gwarantuje brak powtórzenia incydentu w przyszłości (patrz przykład wyżej).

Krytyka toksyczna

Krytyka toksyczna jest jednym z najtrudniejszych do rozpoznania rodzajów krytyki. Polega na ?mówieniu nie wprost?. Krytykujący odnosi się do Ciebie pośrednio, na przykład opisując jakieś zdarzenia prowadzi rozmowę tak, abyś automatycznie zidentyfikowała się z tą postacią opowieści z którą on chce. Jeśli jesteś sekretarką i zupełnie niedawno zwierzyłaś się jak bezpardonowo dostawiał się do Ciebie żonaty szef, taka osoba opowie Ci o innej sekretarce, ale w jej opowieści sekretarka będzie zdzirą uwodzącą wszystkich żonatych mężczyzn jacy wejdą jej w zasięg wzroku.

Jeśli jesteś samotną matką ? usłyszysz o innej samotnej matce (ale nie bierz tego do siebie! Tak tylko mi się przypomniało?), która najpierw puściła męża w skarpetkach zagarniając cały wspólny majątek, następnie oddała dziecko na wychowanie dziadkom a sama rozbija się z kochankiem po Malediwach.

Niby nic. Jednak zarówno wiedza jaką dysponuje krytykant jak i stopień zażyłości z Tobą, pozwalają na to by absolutnie nie identyfikować się z opisanymi przez niego przypadkami. Przecież niejednokrotnie i ze szczegółami opisywałaś swój. A jednak pozostaje niesmak. Bo wyczułaś fałsz i oskarżenie między wierszami. Ja to nazywam koronkowa robota. Jest ona tym bardziej wysublimowana i w białych rękawiczkach, kiedy podczas toksycznego krytykowania wplatane są przez krytykującego truizmy; ?trawa jest zielona, niebo jest niebieskie, pies szczeka, kot miauczy?. Zgadzasz się prawda? Więc ?powinnaś? się zgodzić z informacją następującą po ?miauczącym kocie?. A że z nią się nie zgadzasz? Ale z ?kotem i całą resztą? się zgodziłaś. To kto ma rację?

Jak się bronić?

Uciekać gdzie pieprz rośnie i unikać kontaktów z takim człowiekiem.
Konstruktywna krytyka

Jak wspomniałam na wstępie, charakteryzuje się szacunkiem. Jeśli masz uczucie, że jesteś przez krytykującego szanowana, łatwiej Ci uwierzyć że Ci dobrze życzy.
I wtedy prosta droga do wniosku; skoro Ci dobrze życzy, to znaczy że jego słowa nie są po to abyś poczuła się źle. Są po to, żebyś zwróciła na coś uwagę. Na to, że dzieje się coś niedobrego i Ty jesteś tego zarzewiem. Ta osoba chce Twojego dobra.
Wiadomo, że konstruktywna krytyka też jest ciężka do przełknięcia. Trzeba mieć poczucie własnej wartości na odpowiednim poziomie, bo inaczej nawet przyzwoicie podane uwagi ? wzbudzą protest, bunt i uczucie zranienia do żywego. Potrzebny jest więc dystans do siebie.

Jak przyjąć konstruktywną krytykę? (Wypróbowane przez Autorkę):

Wziąć kilka głębokich oddechów.
Nie odpowiadać od razu, a już na pewno nie przerywać. Pozwolić krytykującemu na wyłuszczenie całości problemu wraz z przyległościami. Pamiętaj ? ta osoba dobrze Ci życzy, też może być zdenerwowana niezręcznością sytuacji i pierwsze słowa nie zawsze oddają clou.
Zastanów się przez moment, czy ta osoba nie ma choć jednego procenta racji. Jeśli ma ? warto to przemyśleć.
Co odpowiedzieć? ?Trochę mnie zaskoczyłeś, muszę to przemyśleć. Dzięki.?
Pamiętaj, że zakładasz dobre intencje krytykującego. Postaraj się, żeby nie dać mu odczuć swojej niechęci. Dlaczego? Bo na drugi raz jak walniesz defa, to gówno Ci powie.
Zaniechaj odegrania się; ?Po kim jak po kim, po nim się tego nie spodziewałam. Zaraz też mu z czymś dopierdolę. Nikt nie jest idealny?. Pamiętaj o szacunku. Ty też masz go mieć w stosunku do Konstruktywnego Krytykującego, nie tylko on w stosunku do Ciebie.
I jeszcze jedno. Umiejętność przyjmowania krytyki to też jedna z umiejętności wchodzących w skład ASERTYWNOŚCI.

Będzie mądra definicja:

Asercja negatywna

Technika wychodzi z asertywnego prawa do popełniania błędów. Dzięki niej jesteśmy w stanie przyjąć krytykę bez obwiniania się, albo agresywnej reakcji względem krytykującego. Chcąc być swobodnymi i niezależnymi rezerwujemy sobie prawo bycia dla siebie najważniejszym sędzią.

Negatywna asercja uczy jak przyjmować swoje błędy i spokojnie o nich dyskutować.

Praktyka

Odrzucić pogląd, że z powodu błędu muszę się czuć jak winowajca.
Nauczyć się właściwego podejścia do błędów - traktować je jako błąd i nic więcej.
Mieć odwagę przyznać się do błędu - przed sobą i innymi.
Przyjąć swój błąd bez obwiniania się.
Pytać krytykującego o szczegóły - w ten sposób unika się manipulacji."

Please, nie bądźcie KKZB (nienawidzę tego określenia,bo ono ma mało wspólnego z problemem) i nie mówcie innym co mają robić i nie oczekujcie od innych,że zrobią tak, jak wy uważacie. "Na przekór innym"? A może zgodnie z sobą... Życie i doświadczenie uczy... Stwierdzenie typu "Patrz,co inni osiągnęli" wywołuje u mnie furię. Nie patrz na innych, patrz na siebie.

Jeśli mogę dołączyć się do tej dysputy dotyczącej prac domowych. Zresztą, kilkaset postów wcześniej już na ten temat dyskutowałyśmy, więc teraz celem przypomnienia.

Zgodnie z powiedzeniem diabeł tkwi w szczególe. Tak jest i w tym przypadku. Tym szczegółem jest słowo "pomaga". Niby niewinne, nic nieznaczące, a jednak oddaje całą specyfikę problemu, czyli nastawienie.
To nastawienie polega na myśleniu, że dom i związane z nim obowiązki/prace są domeną kobiety, że utrzymanie czystości w domu, pranie, gotowanie, etc. to obowiązki kobiety, że mężczyzna może co najwyżej pomóc kobiecie, że (z założenia) mężczyzna nie jest zdolny do wykonania prac domowych samodzielnie, że podczas prac domowych musi istnieć nadzór kobiecego oka. U części kobiet istnieje jeszcze jeden, moim zdaniem, zgubny mechanizm. Ten mechanizm to zdanie "JA wiem lepiej".

A później płacz i zgrzytanie zębów (gdy wszelkie prace wykonuje kobieta sama) i zachwyty, że mężczyzna pomógł.
Hurra! Taki gamoń, taki niedorozwinięty, a jednak dał radę. Tylko... czemu takiego gamonia, osobę mającą "dwie lewe ręce" kobieta zdecydowała się poślubić?
Chyba, że rzeczony mężczyzna w czasach przedślubnych miał dwie sprawne ręce, umiał różne rzeczy wykonywać, a po ślubie... Przypomnijmy sobie, drogie kobiety, WŁASNE zachowania. Wiem jednak (nauka wyniesiona na swych czterech literach), że te własne zapędy można powstrzymać, można oprzytomnieć, można traktować swego męża jak partnera. Można też skutki swej niechlubnej działalności odwrócić. Wymaga to trochę pracy nad sobą, samozaparcia, zaprzestania oszukiwania i pożywnego biadolenia nad ciężkim losem kobiety.

Mą uwagę przykuła też dyskusja (?) o ocenianiu.
Pierwsza myśl: tak, zgadzam się, ocenianie jest wstrętne, niepotrzebne, szkodliwe. Po chwili (jeszcze jestem na poziomie wegetatywnym, obudzę się za kilka godzin) uświadomiłam sobie, że moja pierwsza myśl jest bzdurą. Bo, czyż można żyć wśród ludzi bez oceniania? Czy można komukolwiek pomóc bez oceniania? Czyż można z kimkolwiek dyskutować bez oceniania? Moim zdaniem, już przytomnym, NIE. Ocena jest czyjąś opinią, czyimś szacunkiem, czyimś sądem dotyczącym sytuacji, osoby, poglądów.  Nic w tym złego, bo z kimś dyskutując oceniam poglądy tej osoby pod kątem zgodności z własnym zdaniem - inaczej nasza rozmowa będzie "od czapy", bo do wypowiedzi tejże osoby podczas dyskusji z nią się odnoszę, itd.

I znowu... diabeł tkwi w szczególe.
Tym szczegółem jest znów (!) nasze nastawienie, wynikające z osobistych doświadczeń. Wielu osobom ocena kojarzy się z sytuacją nieprzyjemną, sytuacją zagrożenia (przywołane zostają zwykle wspomnienia sytuacji powrotu mamy/taty z wywiadówki szkolnej i upokorzeń/kar przez nich wymierzanych).
A ocena, jak to ocena. Można z nią się zgodzić, można ją odrzucić. Czyjaś ocena (również mojej osoby) nie jest wyrokiem, nie jest prawdą oczywista, nie jest aksjomatem.

Oczywiście.

I... mamy prawo ze swych praw nie korzystać.

Ale... nie mamy prawa do krzywdzenia innych.

A prawo do popełniania innych, oby nie było traktowane (przez kogokolwiek) jako usprawiedliwienie.

Masz rację, jeśli chodzi o dowody

Nie chcę narzekać. Ale tak to wygląda, że przychodziłam tutaj i wylewałam z siebie żale zamiast kopnąc go dawno temu w 4 litery, bo nie pasujemy do siebie.
Nieraz poddawałam polemice wypowiedzi Wielokropka, nie jest mi z  tym wcale dobrze.
Nie chcę narzekać, chcę zmienić
Dobij mnie moja beznadziejna sytuacja materialna, która jeszcze potrwa, chyba, że uda mi się wcześniej znaleźć lepszą pracę.
Chcę to zmienić.
Potraktowałam to miejsce jako wyjnie. I nie pisałąm o sobie a o nim. MAcie racje. Wyłam o nim, a nie zmieniałam nic, wciaż licząc, że on moje wycie zauważy. A on moje wycie ma głęboko.
Za szybko przeskoczyłam z jednego w związku w drugi, to nie ulega wątpliwośi.

A cóż takiego złego i niestosownego jest w stwierdzeniu "Moim zdaniem zrobiłaś źle"?
Jeśli z takim czyimś stwierdzeniem się nie zgadzam, moja odpowiedź brzmi "Rozumiem, że tak myślisz". I po sprawie.

Do niedawna (choć i teraz też mi się to zdarza) bardzo negatywnie reagowałam na takie oceny. Reagowałam tak, gdy... sama siebie usiłowałam oszukać, przed samą sobą ukryć to, że moje zachowanie, decyzja były nieodpowiednimi. I bardzo głośno wówczas protestowałam, bo taka czyjaś opinia burzyła mi z trudem wypracowany i z trudem udawany spokój duszy. A przecież od takiej oceny, również własnej, tak bardzo chciałam uciec.

Gdy zaś, naprawdę, moja ocena sytuacji, zachowania, jest inna od zasłyszanej, wówczas spokojnie (i spokój ten nie jest udawanym) odpowiadam "Rozumiem." Mogę nawet dyskutować o przyczynach takiej opinii. Ale zawsze wtedy jestem pewna swoich racji. Ich podważenie niczym mi nie grozi.
Dokonałam też jednej rzeczy: stałam się osobą niezależną psychicznie.

Jeśli nie myślę o sobie, że jestem głupia, to spoko, również takie teksty mnie nie ruszają.
Schody zaczynały się wówczas, gdy sama siebie uważałam za głupią osobę.

No wtedy to każde słowa potrafią przybić.

Ja zawsze uważałam, że nie powinnam, że nie moge nawet oceniać kogoś bo nie wiem co przeżył, nie wiem co nim kierowało, rozumiesz o co mi chodzi?

Wielokropku, czy pisząc to zdanie miałaś mnie na myśli i to,że ja moje prawa traktuję jako usprawiedliwienie?

Ok. Chciałam tylko wyjaśnić, bo przez chwilę myślałam,że jest to aluzja do mojej wypowiedzi. Nie lubię być dręczona aluzjami...Myliłam się, mój błąd

O jak ja wiem jak to jest Ja tez mialam nawet niedawno 2 euro na caly tydzien . Sprzedane wszystkie rzeczy, ktore byly cos warte! I jak mi wtedy chleb z maslem smakowal   Dlugow mam tyle, ze boje sie otworzyc czasmi poczte
Najgorsze sa jednak dla mnie  "dlugi moralne". Zawiodlam siebie i wiele ludzi, ktorzy chcieli mi pomoc . Nie wiem czy kiedykolwiek "splace te dlugi"!!!

Co do pralki to w Niemczech duzo ludzi wywala stare pralki, jak kupuje sobie nowa. Jest duzo ogloszen na bezplatnych stronach internetowych, ze ktos chce oddac pralke, lodowke itp. Ja jak sie wyprowadzalam tez dalam ogloszenie ze mam do oddania rzeczy. W ciagu 2 dni pozbylam sie wszystkiego co mi bylo nie potrzebne. Moze poszukaj takich ogloszen w internecie Z przykroscia stwierdzilam, ze ksiazek prawie nikt nie chcial .

Ja tez zyje i nawet lepiej (moje duchowe samopoczucie) niz wczesniej. Nie wiem czy czuje sie silna? Na pewno silniejsza niz wczesniej .

Nie mam nic a czuje, ze mam wiecej niz kiedykolwiek w zyciu