Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

A i to do przeskoczenia

Witam, jestem tu nowa...i tak sobie nieśmiało podczytuje i szukam miejsca an swoje smutki Czekam na rozwód i ogólnie życie mi sie sknociło i knoci i chyba nie bardzo sobie z tym wszystkim radzę. I własnie sobie uzmyslowiłam, ze jestem kobietą kochającą za bardzo...nie potrafię żyć bez miłości, bez mężczyzny, bez uczucia...dlatego odeszłam od męża. A teraz jest mi jeszcze gorzej, bo mimo ze czulam sie samotna w związku...to teraz czuję sie sama i samotna:( A jak pojawił się ktoś nowy i naobiecywał gruszek na wierzbie a nagle nie dzwoni a pisze lakonicznie i nie wiadomo o co chodzi to od razu tracę grunt pod nogami...nie jestem w stanie funkcjonować

No, a ja chciałam być asertywna, to zrobiłam się agresywna wrrryyy...
Praca, ludzie, problemy hehe
Manager się mnie zapytał ile godzin pracuję w drugiej pracy. A ja się zapytałam po co mu ta informacja? A on rzucił ołówek na parapet i urażony,że jak nie chcę mówić to nie muszę i poszedł. Co za rozmowa?! Jak się wkurzyłam, poszłam do niego, opierniczyłam go, że mnie nie szanuje hehe ale niestety się poryczałam Zobaczył to kolega z pracy, zadzwonił do głównej szefowej. W poniedziałek mam rozmowę ja, manager i szefowa. Ale jazda!
A ja tylko chciałam być asertywna buhahaha...

Dzięki.
Mój manager już wczoraj miał zły dzień. Opierniczył mnie z bzdurnego powodu, a potem przyszedł, przeprosił i powiedział,że miał zły dzień.
Niestety ta sytuacja spowodowała,że ja potem miałam zły dzień.
I doszłam do wniosku,że jak będę mieć zły dzień, zanim "wyjdę do ludzi", muszę wyładować swoją złość gdzie indziej. Po co robić komuś innemu przykrość, bez powodu?

Kolega stwierdził, że manager się we mnie zakochał hehehe Jaka szkoda,że facet ma prawie 60 lat i wygląd alkoholika po przejściach hehehe Ale to chyba ten typ, który przyciągam do siebie od lat, tzn chodzi mi o charakter. Te typy lubią psychicznie się znęcać nade mną. Dlatego tym razem nie dam się!

Tak właśnie jest. To karaluch. Tu trzeba krótko od początku, niech sobie nie myśli,że jestem workiem treningowym.
Widziałam się ostatnio z M (już mi się nie chce pisać mąż, jeszczemąż,bo on nie zasługuje na to,by go tak nazywać). Jedno moje pytanie,a on z tą pogardą na twarzy odpowiada, jakbym śmieciem była. Zamiast odpowiedzieć, to od razu odwraca kota do góry du*ą i zaczyna te swoje wykończające mnie gadki,że przecież ja wiem najlepiej, że ja jestem taka siaka... Jest psychofagiem. Im rzadziej go widuję, tym częściej się przekonuję o tym,że on mnie psychicznie dręczył i wykończył. Dlatego teraz, mam uraz do ludzi, co zachowują się wobec mnie w taki sposób. Bo wiem,że można normalnie rozmawiać. Nie potrafię jeszcze powstrzymać płaczu hehe ale potrenuję i się nauczę.
Wy też tak macie, że ulegacie emocjom innych osób. Jak ktoś obok was jest wesoły, to wy też, a jak ktoś jest zły, smutny, to przechodzi to na was?
Jak tego uniknąć?

Lubimy wszystkie kawały wszystkie dobre

Anstawio
Musimy nauczyć się być stanowcze, określać granice.
JA mam takie obserwacje. Poznajemy dziecko np. naszej koleżanki. Ono nas najpierw obserwuje, potem nieśmiało, uroczo zaczepia a potem sprawdza na ile mu pozwolimy. Jeśli nie zaznaczymy granic to mamy to dziecko na "głowie". Podobnie wygląda sprawa wśród dorosłych. Najpierw obserwacja. Potem wiadomo jakie granice stawia ta osoba. Jest uległa ? Nie jest asertywna, to mamy ją. Oczywiście nie każdy chce od razu kimś zarządzać, ale jak może, to czemu nie. Są różne typy z odchyłami i każdego "pomacają" na ile sobie pozwolić mogą, a jak mogą, to hulaj dusza piekła nie ma. I rajcuje ich to hulanie.       

Krzyki to oznaka bezsilności
Tylko spokój nas uratuje i stanowczość.

Twoje krzyki to dla psychfagow tylko woda na mlyn. Lubia ogladac takie sceny z Toba w roli "wariatki, idiotki, histeryczki itp.".
Z moich "madrych ksiazek o karaluchach" dowiedzialam sie jednego: Jezeli masz mozliwosc to nie dyskutuj z karaluchem a jezeli juz musisz dyskutowac do nidgy sam na sam. W obecnosci trzeciej osoby karaluch zachowuje sie inaczej, stara sie przypodobac tej trzeciej i mozna w "miare cos tam od niego wyegzekwowac". Tylko spokoj moze nas uratowac i rozmowa o konkretach. Najlepiej zrobic liste i kazdy punkt odhaczyc i zadnego schodzenia z tematu, zadnej dyskusji, zadnego "pierdzielenia kotka za pomoca mlotka", zadnego zadawnia pytan, zadnego tlumaczenia. Nie powinnismy tez odpowiadac na pytania psychofagow. Znacie zabawe w pomidora? Na kazde pytanie odpowiadamy "pomidor" Oczywiscie nie na glos tylko w myslach

A to do poczytania

ZŁOŚĆ, KTÓRA NIE KRZYWDZI A POMAGA
Autor: Małgorzata Osipczuk

Wielu ludzi wymiennie używa słów: "złość" i "agresja". Tymczasem złość jest UCZUCIEM, tak jak uczuciem jest smutek czy lęk. Agresja natomiast jest ZACHOWANIEM krzywdzącym drugą osobę, albo raniącym ją psychicznie, albo uszkadzającym jej ciało. Można przeżywać złość i nie zachowywać się agresywnie. Np. część ludzi "chowa do środka" swoją złość, przemilcza ją a w sytuacji, która wzbudziła ich złość zachowują się ulegle. Inni, czując złość wyrażają ją w sposób wyważony, nie raniąc drugiej osoby, ale informując, że jakieś jej konkretne zachowanie uruchamia w nich złość. Jest to tzw. asertywny sposób wyrażania siebie, swojego sprzeciwu czy swojej złości.
Asertywnie wyrażać złość to znaczy:
decydować się o niej powiedzieć osobie, której zachowanie wzbudziło we mnie złość
wyrazić to w taki sposób, który nie zrani drugiej osoby, z szacunkiem do niej
intencją jest danie informacji o tym, co czuję i o tym, na co się nie zgadzam, nie jest intencją "wyżycie się", "odreagowanie złości" czy też odwet
cel, do którego dążę to spowodowanie by sytuacja w jakiej jestem i zachowanie drugiej osoby mi nie szkodziły, by nie przekraczano granic mojej osoby, by mieć wpływ na to, co się dzieje i kształtować sytuację zgodnie z moimi potrzebami
Zazwyczaj propozycja asertywnego wyrażania złości przyjmowana jest z niedowierzaniem. Poniekąd bierze się to z głęboko uwewnętrznionych przekonań typu: "złość jest zła". Te słowa w polskim języku mają nawet podobny wydźwięk, kiedy np. w języku angielskim złość = "anger", a zły = "bad" "evil" "wrong". Czy jest choć jedna osoba w naszym kraju, która nigdy w życiu nie usłyszała czegoś w rodzaju: "nie złość się!", "nie powinnaś się złościć", "złość piękności szkodzi", "kobiecie nie wypada się złościć", "grzeczne dzieci się nie złoszczą", "to nieładnie tak się unosić", itp.?

Złość jest tym uczuciem, którego obawiają się z reguły rodzice. Starają się więc pacyfikować swoje dzieci, żeby ułatwić sobie trud wychowywania ich. Z drugiej strony presja ze strony otoczenia społecznego jest ogromna: oczekuje się, że rodzic nie będzie pozwalał dzieciom na wyrażanie sprzeciwu, uzewnętrznianie złości. Inaczej, dostanie etykietę "nieporadnego" i będzie musiał stawić czoła złości innych dorosłych, którzy tak reagują na dziecięcą swobodę w okazywaniu uczuć. "Kneblowanie" okazywania złości przez potomków wydaje się być lepszym rozwiązaniem, wspieranym zresztą przez nawyk przechodzący z pokolenia na pokolenie.

Efektem jest wyuczenie się umiejętności tłumienia złości, chowania jej energii do wewnątrz. Jak każda energia w przyrodzie, tak i energia złości nie znika sama, tylko dlatego, że tego byśmy sobie życzyli.
Jeśli uda nam się chować ją całą w dłuższej perspektywie czasowej - "wyjdzie nam bokiem" - tzn. zaowocuje dolegliwościami psychosomatycznymi. Warto czasem zastanowić się czy uporczywe bóle głowy, zmiany skórne, kłopoty z żołądkiem, itp. nie są efektem nie wyrażanego gniewu. Czyli złości, która "zjada" nas od środka. Podobnie można popatrzeć na depresję: jako na nawyk obracania złości, którą pierwotnie czułem do kogoś na złość skierowaną do samego siebie. Wiele myśli typowo depresyjnych jest przykładem złości skierowanej do siebie: "jestem do niczego", "nic mi się nie udaje", "zachowałem się jak głupek, jak zwykle", itp. Jeśli mam nawyk tłumienia złości: to nie dość, że szkodzę swojemu zdrowiu i samopoczuciu, to jeszcze nie jestem w stanie zmieniać niedobrej dla mnie sytuacji, nie mówię bowiem drugiej osobie, co mi nie pasuje, zgadzam się na złe traktowanie mnie.

Złość stłumiona nierzadko pozostawia za sobą pewien "cień" -irytację, nerwowość, które są widoczne dla obserwatora a nam też zatruwają spokój. "Resztki" złości możemy wypuszczać z siebie pod postacią złośliwości, kąśliwych komentarzy, cynicznej postawy lub też tzw. "biernej agresji" - obrażania się, demonstrowania niezadowolenia, utrudniania działań, spóźniania się, zapominania. Bierna agresja nie służy niczemu dobremu. Niektóre osoby chowając złość, chowają też i pielęgnują urazę, czyli utrwalona pretensję, mieszaninę żalu i gniewu do kogoś. Pielęgnowanie urazy sprawia, że stajemy się zgorzkniali, mściwi, nieszczęśliwi.

Nie wyrażana złość nie pozwala poprawiać sytuacji, odbiera innym ludziom możliwość by dostosowali swoje zachowanie do moich potrzeb.

Jednak pomimo, iż "połykanie złości", lekceważenie jej i uleganie przynosi niedobre skutki wielu ludzi wybiera ten sposób jej traktowania, m.in. dlatego, że boją się jej energii. Nie wiedzą w jaki sposób i kiedy ją wyrażać, boją się, że "ich poniesie", że stracą nad tą złością kontrolę. Niekiedy pozwalają sobie trochę upuścić złości a resztę ukryć. To nie rozwiązuje oczywiście sprawy, a gromadzona systematycznie złość grozi właśnie tym, czego się obawiają: raptownym, niekontrolowanym wybuchem.
Złość powinna tymczasem nam służyć. Po pierwsze jako informacja dla nas, że dzieje się coś niedobrego, ktoś przekracza nasze granice, zagraża nam albo nas rani. Po drugie - gdy już wiemy co i od kogo jest nie tak - możemy wykorzystać energię złości by o siebie zadbać. Złość ma ogromny ładunek energii, jeśli wyrażamy ja na bieżąco nie jest on za duży, ale właśnie w sam raz - adekwatny do sytuacji, na którą złość jest reakcją.

Jeśli nie wykorzystamy energii złości - nie przeciwstawimy się. Złość daje nam siłę by się sprzeciwić, zawalczyć o siebie. I to zarówno w sytuacjach banalnych: "Rozzłościłam się, gdy zobaczyłam, że nie posprzątałeś mieszkania jak obiecałeś", jak i w sytuacjach bardzo ważnych, gdy ważą się nasze losy, zdrowie i życie". Jak np. wtedy, gdy szef uprawia mobbing, kolega z pracy okrada nas z pomysłu, co może zaowocować utratą posady, gdy zaczepia nas pijany agresywny osobnik na ulicy, gdy partner nas szantażuje, gdy ktoś nas zastrasza, gdy stajemy się ofiarą przemocy, itd. Obudzona wtedy w sposób naturalny złość pozwala działać, bronić się, rozwiązać sytuację tak by nam to posłużyło.

Złość ma pomagać nam bronić swoich praw, swojego terytorium, swojego dobra, swojego samopoczucia. Osoby, które potrafią jej używać - mają niskie ryzyko by uwikłać się w związek ze sprawcą przemocy. Nie mają bowiem nawyku by obracać złość przeciwko sobie, mają świadomość swoich praw i potrzeb a dzięki wzbudzanej w odpowiednich momentach złości potrafią o nie zawalczyć. Sprawcy przemocy nie będą tak asertywnych osób wybierać na partnerów czy na ofiary swoich działań. Bardziej atrakcyjne będą dla nich osoby ciche, pokorne, nie złoszczące się nigdy, pozwalające przekraczać swoje granice, nie reagujące gniewem na próby nie respektowania ich odmowy. Jeśli więc wychowujemy nasze dzieci przede wszystkim na osoby "miłe", "dobrze wychowane", "pokorne", "nie protestujące" - bądźmy też świadomi tego, że w takiej postaci stają się łatwym łupem dla agresorów wszelkiej maści.
Sprawcy przemocy bardzo często testują swoje przyszłe ofiary chcąc ocenić ich zdolność przeciwstawiania się i dbania o siebie. Taki test polega na wstępnym "nakłuciu" granic drugiej osoby i obserwowaniu, jak zareaguje ona na tego rodzaju zachowanie. Może to polegać na zaczepce słownej, próbie zmuszenia do postąpienia niezgodnego z intencjami osoby, czy zwykłym zbliżeniu się do ofiary na małą odległość. Jeśli osoba nie zareaguje albo spróbuje być miła aby rozładować sytuację (pomimo tego, że na pewno odczuwa w tym momencie złość - bo tak wyposażyła nas natura) - następuje kolejne zbliżenie z serią dalszych testów albo natychmiastowy już atak. Takie testowanie - w zależności od intencji sprawcy - może trwać od kilku sekund do wielu godzin i dni. Jeśli przyszła ofiara przemocy zlekceważy odczuwaną złość, nie skorzysta z jej podpowiedzi próbując np. racjonalizować sobie niewygodne dla niej zachowania zwykłą niezręcznością czy niegroźnym chamstwem, albo wręcz urokiem osobistym - tym samym wpada w zastawione sidła.

Aby móc zareagować na taki test konieczna jest świadomość istnienia własnych granic i ich zakresu, o ich naruszeniu mówią nam właśnie uczucia: złości i strachu. Granice człowieka mogą być naruszane fizycznie i psychicznie. Jeśli obawiasz się, że ten facet stoi za blisko - to narusza on twoje fizyczne granice. Jeśli czujesz gniew, bo partner zdecydował za ciebie dokąd w tym roku pojedziesz na wakacje to znaczy, że zaatakowano twoje granice w sposób psychiczny. Obie sytuacje obrazują brak szacunku dla Twojej osoby i nieposzanowanie Twoich praw. Jedno i drugie może być wstępem do bardziej brutalnej przemocy. Nie musi być, ale może. Nie każde naruszenie granic kończy się otwartym atakiem, ale każdy atak zaczyna się od naruszenia granic.

Reaguj na forsowanie twoich granic na jak najwcześniejszym etapie. Na zbyt bliskie podejście do ciebie reaguj odejściem w bok albo żądaniem wobec intruza by się odsunął. Podobnie nie zbywaj milczeniem raniącej cię krytyki, nie uszanowania Twojej odmowy, postąpienia wbrew twojej decyzji. Nie udawaj, że nic się nie stało, gdy twój partner kpiąco z Ciebie zażartuje, czy wyśmieje twój sukces. Zareaguj stanowczo, przeciwstaw się, daj wyraz swojej złości i niezgodzie. W ten sposób postawisz na jego drodze słupy graniczne, których nie da się zignorować. Staraj się polubić swoją złość - została ci podarowana jako narzędzie obrony i energia do walki, jako tarcza i miecz jednocześnie.

"Cholera jasna! Won mi tu stąd, jeden z drugim! Będzie mi tu kłaki rozrzucał! Panie! Tu nie jest salon damsko-męski! Tu jest kiosk RUCH-u! Ja... Ja tu mięso mam!" Taki szybki kurs : asertywnosc w czasach PRL

http://www.youtube.com/watch?v=37A9YAhNPyI&feature=related
http://www.youtube.com/watch?v=RHkCqkn0VKE
http://www.youtube.com/watch?v=yU4YNvRferQ&feature=related

A ja "Alternatywy 4".

"Nad wszystkim czuwa gospodarz domu
Nie da on krzywdy zrobić nikomu
Zawsze pomoże o każdej porze
O, mój Boże" 

O Boze w tym filmie jest sposob na Karalucha !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

" Tam gdzie mieszkaja ludzie, tam sa i karaluchy"
http://www.youtube.com/watch?v=lILGlJ89VEs&feature=related

Podoba mi sie

A ja sobie dzis o "motylkach czytalam"

"Raz pewien kupiec posłał swego syna po Tajemnicę Szczęścia do najmądrzejszego z ludzi. Przez czterdzieści dni chłopiec wędrował przez pustynię, aż dotarł do pięknego starego zamczyska na szczycie wzgórza. Mieszkał w nim ten, którego szukał. Lecz zamiast spotkać tam wielkiego mędrca, ujrzał salę, w której panowała atmosfera ogromnego poruszenia: wbiegali i wybiegali kupcy, po kątach, gorączkowo gestykulując, rozprawiali goście, w tle przygrywali grajkowie, a na suto zastawionych
stołach stały najwspanialsze tamtejsze przysmaki. Sam zaś mędrzec zajęty był rozmową i chłopiec musiał cierpliwie czekać bite dwie godziny, nim nadeszła jego kolej.
Mędrzec wysłuchał go wprawdzie uważnie, ale powiedział, że teraz nie ma czasu, by odkryć przed nim Tajemnicę Szczęścia. Zaprosił go do obejrzenia pałacu i przykazał wrócić za dwie godziny.
- Chciałbym cię jednak o coś prosić - dodał na koniec, podając chłopcu łyżkę, którą napełnił dwoma kroplami oleju.
- Kiedy będziesz przechadzał się po moim pałacu nieś tę łyżkę tak, aby ani krzty z niej nie uronić.
Chłopiec wchodził i schodził po schodach pałacu, nie odrywając oczu od łyżki. Po dwóch godzinach znów stanął przed obliczem Mędrca.
- A więc widziałeś już perskie dywany w mojej sali biesiadnej? - pytał. - Zachwycił cię ogród, który z górą dziesięć lat tworzył Mistrz Ogrodników? Podziwiałeś piękne pergaminy w mojej bibliotece?
Zawstydzony chłopiec wyznał, że nie widział nic. Dbał bowiem tylko o to, by nie uronić ani kropli oliwy, którą powierzył mu Mędrzec.
- Wobec tego wracaj i poznaj cudowności mego świata - powiedział Mędrzec. - Nie wolno nigdy ufać człowiekowi, którego domu nie znasz.
Teraz już spokojniejszy, chłopiec wziął łyżkę i znów zaczął spacerować po pałacu, tym razem przyglądając się bacznie wszystkim płótnom wiszącym na ścianach i malowidłom na sklepieniu. Podziwiał góry wokół, ogrody, delikatność kwiatów i smak, z jakim ułożono tu każde dzieło. Wróciwszy zaś przed oblicze Mędrca opowiedział dokładnie o wszystkim, co zobaczył.
- A gdzie są dwie krople oleju, które powierzyłem twojej pieczy? - zapytał Mędrzec.
Chłopiec spojrzał na łyżkę i ujrzał, że po oliwie nie zostało ani śladu.
- Oto jedyna rada jaką mogę ci dać - rzekł Mędrzec nad Mędrcami. - Tajemnica Szczęścia jest ukryta w tym, by widzieć wszystkie cuda świata i nigdy nie zapomnieć o dwóch kroplach oleju na łyżce."
Paulo Coelho "Alchemik"

Ktosik,
Z tymi facetami to ja mam podobnie. Ostatnio każdy facet, któremu powiem, że jestem w separacji, zaczyna się "troszczyć" o mnie. A ja dostaję nerwicy, furii wręcz. Nie wiem, może to strach? Nigdy wcześniej tak nie miałam...

magnolia73, czytam Twój cytat i sobie pomyślałam "O, ja to znam". Aha, Alchemik. Kurcze, mam go w domu, ale nie udało mi się go nigdy "przetrawić" całego. Może teraz? Dzięki za inspiracje, mądra kobieto!

Kilka lat temu byłam na kursie pedagogicznym. Uczono nas mamy, głośno mówić o swoich uczuciach (różnych) do dzieci. Okazało się, że większość z kursantek nie umie nazywać uczuć. Jesteśmy tak wychowywani - nie wypada o uczuciach głośno mówić. Źle przyjmowane są słowa, jestem zła, zazdroszczę ci, jestem rozczarowana, jest mi przykro. Znamy i słyszymy, jestem szczęśliwa, zadowolona.Uczono nas, że trzeba pozwolić dzieciom mówić o uczuciach ale także pozwolić im odreagować złe emocje. Kiedyś zapłakanemu i skrzywdzonemu przez brata młodszemu synowi, zaproponowałam pokazanie mi jego złości. Dałam mu gazetę a on ją rwał w rytm słów, jestem zły za.... i lista była dosyć długa i wprawił mnie w osłupienie ponieważ nie wiedziałam, że pewne zajścia między nimi powodowały w nim złość. Dałam mu czas a potem powiedziałam, chyba nie lubisz swojego brata. Usłyszałam odpowiedź mówioną spokojnym tonem, nieee, kocham go. Po tych słowach podszedł do brata i przytulił się. Pozbierałam porwane gazety do reklamówki. Nie chciał, bym wyrzuciła jego złości ( czyli gazet), poprosił abym położyła je do szafki. Powiedział, mamo jak będę na brata zły, to pójdę po swoją złość ( czytaj dam upust złości) Syn miał wtedy 4 lata. Wiedziałam już, jak ważne jest wyrzucenie z siebie emocji, jak oczyszcza, wycisza. Oczywiście świadkiem tej wyliczanki był starszy syn i słyszał czym sprawia przykrość bratu. Zapewne wyciągnął jakieś wnioski.
Ten pomysł na rozładowanie emocji podsunęła mi książka "Rodzeństwo bez rywalizacji".

No to twarda z Ciebie kobitka Ja niestety przeżywam, gdy ktoś jest zły na mnie o coś, to ja potem mam podły nastrój. Gdy ktoś jest wesoły, mi też jest przyjemnie. Gdy ktoś mnie "olewa", przykro mi itp itd...

Dziś załatwiłam dwie sprawy.
1) Konfrontacja w pracy.
Poszła dobrze. Ale uważam,że w tej rozmowie byłam zbyt miła. Później manager był dla mnie uprzejmy. Jednak jego "troska" o mnie jest za duża. Zrobił też znowu o jeden krok za dużo. Ale jest w tym moja wina. Manager powiedział,że martwi się o mnie, bo jestem zmęczona, za dużo pracuję bla bla bla Co go to obchodzi?! Martwi się. Później powiedziałam mu, że jak się tak martwi to zwolnię się a on niech mi płaci. Ten żart był niepotrzebny. Chwicił mnie za ramiona, odwrócił żebym odeszła od niego i poczułam dotyk w okolicach pośladków! Powiedziałam żeby nigdy więcej tak nie robił. On tylko się zaśmiał. Nie będę się do niego odzywać, uśmiechać, żartować z nim, bo k*rwa przesadza!

2) Byłam u radcy prawnego.
Jeżeli ktoś mieszka w UE, brał ślub w PL, jest możliwość wzięcia rozwodu poza granicami kraju. W Holandii wymagany jest prawnik, można go dostać z urzędu. Koszt w zależności od zarobków. Można też dostać mediatora, który pomoże ustalić wszystkie nieścisłości. U mnie kwestią jest mieszkanie. Kontrakt mamy wspólny, jeżeli M. się zgodzi, to nie będzie problemu. W przeciwnym razie lipa
Bądźmy dobrej myśli.

samo nic się nie dzieje. Dowody ? Bardzo chce wygrać w totka, bardzo chcę pozbyć się zmarszczek...i co ? i nic !

Dobrze sobie radzisz
Miła nie znaczy uległa. Można być miłą i stanowczą.
Twój manager to facet hm....zakompleksiony ? niedowartościowany ? i na pewno o niskiej kulturze. Nie "obrażaj się" na niego. Przy najbliższym spotkaniu wróć do jego zachowania. Ponów zakaz dotykania Cię. Masz prawo domagać się szacunku.

Rozwód w PL trwa całymi miesiącami, ale tylko ze względu na brak wcześniejszych terminów.  Nie musisz brać adwokata. Nie musi też na sali rozpraw być Twój małżonek. Możesz dostać rozwód zaoczny

taaak. ................ ja z praktyki mialabym pałę..........

Ale już wiesz.
Jesteś świadoma.
Pierwszy i jakże ważny krok masz już za sobą.

Ja dłuuuugo i boleśnie dochodziłam do tego, że mój eks jest pateflonem a ja uzależniona, a ja kkzb.
Jestem już uświadomioną rozwódką.  I jestem haapy.
Teoria pewnie na 3. Pewne poczynania na 6 z +  inne do poprawki. Ale uczę się. Jestem pilną uczennicą. 
Już lubię się i szanuję. Brakuje mi jeszcze miłości....do siebie

Zacytuje Ci cos z dnaia 24.08.2012. Jeden cytat wpisalam sobie na moja "liste madrosci" i chcialam Ci go zacytowac. I o to do kogo byl ten Cytat skierowany !!!

KKZB dokonuje cudów. Nie wiedziałaś o tym ?

Sorki, poprzedni post powinnam edytować i dopisać ten tekst.

Dzięki Zofio, miło mi bardzo.
O to włąśnie chodzi. A także o to żeby nie wymagać od siebie rzeczy niemożliwych (ale też nie uznaważ, że wszystko jest niemożliwe), oraz o to, żeby powoli małymi kroczkami do celu.
Szanujmy siebe to przede wszystkim, to podstawa.

Wiesz Zofiu ty czytalas ten watek na biezaco a ja wciagnelam jednym tchem wczoraj. Wiesz chyba bardziej koncetrowalam sie na tym panu. Czy cos z nim nie tak. Ja tez tak mialam, ze jak sie zjawil jakis pan( po rozstaniu z poteflonem), ktory byl calkiem ok to ja od razu szukalam dziury w calym.
Ale masz racje KKZB czyni cuda. Nie wazne czy sie udalo z panem czy nie. Najwazniejsze, ze Nam KKZB sie udalo:)
Bo My to nie pan. My to Kobiety Ktore Chca Kochac Siebie "KKCKS":)
Wiesz Zofiu dzieki Ci bardzo, ze zmusulam mnie do myslenia Bo co z tego, ze sobie poczytamy jak nic nie zrozumiemy

I znalazlam odpowiedz na watku  "Umarł król, niech żyje KRÓLOWA"

No wlasnie w takiej kolejnosci:
1. On jest pateflon
2. Ja KKZB

Czyli najpierw diagnoza jego a potem twoja!!!! Zupelnie jak u mnie!!!

A teraz powinno byc tak
1. Ja KKCKS - Long live THE QUEEN
2. On pateflon - Disappeared fucking king

A jak chcialabys siebie kochac?

Tak, kkzb szuka dziury w całym. Poza tym ona jeszcze chce "go" na własność. Myśli o nim każdą cząstką swego ciała. On staje się jej myślą przewodnią, celem życia ( łał ! też tak miałam! ). On nie chce być jej własnością? och, niedobry on, myśli kkzb i kombinuje, manipuluje. Takiego jakim on jest, nie akceptuje.Kocha ideał, który sama sobie w głowie stworzyła (łał ! też tak miałam )  To właśnie o tych cechach, cechach kkzb sporo pisze ZAZDROSC.
Te słowa ZAZDROSCI przytoczone wyżej, to opis zdrowej kobiety, ale jakże ważna myśl jest po "i"
Kocham wszystkie posty tej kobiety. Kiedyś pisałam, że wiele z nich oprawię sobie w raki i powieszę na ścianach.....by nigdy już nie zgubić się....
Ja na ten wątek trafiłam latem? jesienią? . Już ponad 160 stron było zapisanych ( jeśli mnie pamięć nie myli ). DZiękować losowi zawsze jednak będę za możliwość natrafienia na posty ZAZDROSCI.

Ja nie pytam o rozwód.

To, że mój mąż jest psychofagiem potwierdzili mi ludzie bliscy. Potwierdzili mi też obcy, co było dla mnie ważniejsze. Ja mogłam jedynie na podstawie opisu w internecie + zdania innych osób, stwierdzić, że jednak  jest psychofagiem (niestety). To ustalone. Pod jedynką mogę więc wpisać - on jest psychofagiem ( nie pateflonem )
Co mogę wpisać pod dwójką ? .....
Na forum szukałam siebie. Jestem kkzb czy stałam się tylko uzależnioną ? a może jedno i drugie ? czy może tylko byłam zmanipulowana?  Tak czy inaczej ze mną coś też jest nie tak, skoro tkwiłam w tym toksycznym związku, nie zdając sobie sprawy, że jest on toksyczny.
W postach innych osób natychmiast wyłapuję : usprawiedliwianie, pobłażanie, naiwność, współuzależnienie czy dostrzegam kobietę kkzb w pełnym słowa tego znaczeniu.
Dlaczego u siebie tego nie dostrzegałam ? Dlaczego pozwoliłam zrobić sobie z życia koszmar ? dlaczego ten koszmar WSPÓŁTWORZYŁAM ? Dlaczego posunęłam się tak daleko ?
Fakt, zbyt dużo miałam empatii (również cecha kkzb). Fakt, byłam uległa, wybaczalska (również cechy kkzb)..  Jednak zdecydowanie nie manipulowałam mężem jak czynią to kkzb. Dawałam mu wolność. ..... wierzyłam, że słowa jego są prawdą. Nie usprawiedliwiałam, bo sam się pięknie usprawiedliwiał. Działałam więc, jak nie potrafi działać KKZB i najważniejsze, miłość nie znaczy dla mnie cierpienia. Bardziej zajęta byłam swoimi emocjami, niż jego - co też przeczy kkzb.   

***********************
Rozstałam się z mężem. Mogę powiedzieć, że właściwie siebie nie znałam. Nie znałam tej, żyjącej bez uzależnienia, bez męża . Uczę się. Uczę się swoich pragnień, zachowań. Wydaje mi się, że mam dobrą ocenę życia, ale kiedyś mi się też tak wydawało....  Co daje mi szczęście ? spokojny dom, brak rozliczania mnie ze wszystkiego, upokarzania, poczucie swej wartości, miła atmosfera, dobra zabawa,
Co znaczy pokochać siebie ? Może wybaczyć sobie, szanować siebie i znaleźć swoje miejsce w życiu, a może tylko dobrze czuć się ze sobą. Mam wiele spraw do uporządkowania. Nie jest łatwo. Wpadam jeszcze przy niepowodzeniach w dołki. Może jak już zamknę tamto życie, to powiem: kocham siebie ...może...ale na pewno powiem, jestem z siebie dumna.
Po wielu przemyśleniach napisać mogę :
1 Jestem ja, kobieta, która szanuje siebie i partnera. Tworzę związek partnerki/przyjacielski albo nie tworzę żadnego związku.
2 Jest partner - MĘŻCZYZNA, który szanuje mnie i ja mam za co go szanować. Jeśli po którejś stronie zabraknie szacunku -jest to koniec związku.
Napisać mogę też inaczej
1.Niech żyje królowa
2 A króla nigdy nie było

Dlaczego to potwierdzenie przez bliskich i obcych ludzi ze twoj byly to psychofag bylo takie wazne? Ja tez tak wszystkich "uswiadamialam". A po co? Dzisiaj odpowiadam bez wykretow: Chcialm nie widziec swoich bledow!!!!!
A dlaczego dla Ciebie jest wazne czy ty jestes KKZB? Zwal jak zwal ! Ja jestem "Kobieta, ktora szuka swego wlasciciela". Syndrom ten sam Laik powiedzialby glupia naiwna baba
Najwazniejsze, ze zdajesz sobie sprawe, ze:

A na Twoje ponizsze pytania (takie same zadawalam)

odpowiem Ci slowami Mr. Juliana:
"A skad mials o tym wczesniej wiedziec? Nie mialas wczesniej zadnego doswiadczenia z takim osobnikiem. "
Poszlas sama do lasu i spotkalas wilka. Pomylilas z pieskiem bo taki podobny. Po piesku wiedzials czego sie spodziewac a po wilku nie.
Nie badz Zofiu dla siebie katem! Nawet najlepszym zdaza sie popelniac bledy

Ja sie podpisuje pod wszystkim:
1. Wybaczyc sobie - to chyba jest dla mnie najtrudniejsze
2. Znalezc swoje miejsce w zyciu - czyli zdac sobie sprawe w czym jestem dobra i co lubie
3. Szanowac siebie - nie klamac, nie przekraczac i nie przesuwac wlasnych granic
4. Dobrze czuc sie ze soba - koniec leku przed samotnoscia, zadnej zapchajdziury
Jeszcze daleka droga przede mna!!! Buty do drogi juz mam......

To tak jak ja!

Oki. wymuszam = "wymuszam"
Jeśli mnie ktoś nie szanuje, unikam go. Jeśli nie mogę go unikać wystarczy, że będzie czuł respekt. Respekt wystarcza mi
Zasłużyć na szacunek ? no nie wiem....ze słowem zasłużyć mam zupełnie inne skojarzenia.

Ha, ha, ha. Mówisz, że przeszłość mam w paluszku ? Raczej na paluszkach liczyć musiałam
Jestem na forum ponad rok - zdążyłam wiele wkuć na pamięć
A tak serio, to tylko na pytanie odpowiadałam
A tak serio, nie da się wszystkiego puścić w niepamięć.
A tak bardzo serio to już zaciera się wiele w mej pamięci. Czas robi swoje - mam nadzieję, że nie wiek
Pisałam, podniosłam się, ale chwieję się jeszcze chwilami. Nie było łatwo. Na to forum wczołgiwałam się  - jak pisała Tarantella.Tak było.
Próbowałam dostać fachową pomoc. Chyba pecha miałam. Może nie umiałam się otworzyć, ale pamiętam raczej brak zaangażowania psychiatryczki, psychologów. Teraz to już nie ma to żadnego znaczenia. Wiem, że jestem na innym etapie. Już umiem się śmiać, nie mam dni "łóżkowo/pościelowych", znajduję radość z życia. Jest dobrze, co nie znaczy, że nie może być lepiej.
DZięki za miłe słowa. Ja również mówię Ci, SZACUN. Ty także odwaliłaś kawał dobrej roboty. Przegadałaś, przetrawiłaś, wydaliłaś, wyciągnęłaś wnioski i zmieniasz się. Twoje posty są na to dowodem. Dowodem, że można odnaleźć siebie, radość, sens życia. Trzymaj tak dalej dzielna i mądra kobietko

Szukam siebie. Fajnie, że to forum znalazłam. Muszę dowiedzieć się czy ze mną jest coś nie tak. KKZB byłam, zrobiłam przerwę, znów chyba jestem. O gierkach psychofaga zaczęłam czytać i mam szok. Nie wiem co oznacza poteflon.
Po okresie marazmu i depresji chyba przyszedł na mnie czas, czas coś robić.

Wiesz Zofio,że Twój były psychopata nigdy nie będzie takim ojcem jakiego Ty i Twoje dzieci oczekujecie?
Gdy ja zdałam sobie sprawę z tego, że mój ojciec nigdy nie będzie taki jak ja tego oczekuję, to ulotniła się ze mnie cała złość i żal. Przestałam oczekiwać, że się zmieni.
Powoli zaczynam się też przekonywać,że M. się nie zmieni. Gdy mniej od niego oczekuję, czuję się oczyszczona i szczęśliea, wolna...