Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

magnolia73  dziękuję. Z tej historii, którą opisałaś wynika, że sama jesteś mega silną kobietą! Mam nadzieję, że doczekam się ciągu dalszego Twojej wypowiedzi. Jestem ciekawa, na jakim etapie jesteś teraz. Buziaki i pisz....

cd. Moje zycie w centrum finansowym bylo bardzo "plastikowe". Czasami zastanawialam sie czy ja na prawde tak dobrze potrafie grac? Dlaczego nikt nic nie widzi? Mialam takie dni, ze chcialam wyjsc na ulice i wykrzyczec wszystkim, ze to co robie nie jest realne, ze ja jestem wielka klamczucha. Niestety nie potrafilam nie chcialam byc sama (choc tak naprawde bylam sama i samotna). Wiecie co balam sie reakcji ludzi ktorzy mieli mie gleboko w ..Ale ja nie chcialam tego widziec. Przez ta nienawisc co samej siebie, (bo przeciez jak mozna zyc w takim konflikcie ze soba) zaczelam podswiadomie niczczyc (karac?) siebie. A jak? Nie robilam nic. Nie szukalam pracy, nie placilam rachunkow, nie dbalam o siebie, pilam codziennie sama wieczorami, wychodzilam dopiero wieczorem aby spotkac ten plastikowy swiat i plastikowych ludzi. Wtedy widzialam tylko plastik nic innego. Mieszkalam w super mieszkaniu na ktore nie bylo mnie stac ale ani nawet nie myslam o wyprowadzce. Wtedy stracilabym status "plastikowej". Moje zycie polegalo tylko na stwarzaniu pozorow dla "plastikowych". Myslam aby skonczyc to moje "plastikowe" zycie. Na szczescie nie bylam zbyt odwazna. Moja samodestrukcja trwala nadal.
Ja czekalam na cud. Obudze sie i wszystko bedzie dobrze. Ale tak naprawde nie wiedzialam co mialobyc dobrze? Przegralam zycie tak wtedy myslalam. Moj narcyz wyprowadzil sie do centrum finansowego na wyspie i zyl super. Bylam zla, ze to nie jest fair. Chcialam nowego zwiazku, nowej milosci, nowego zycia. Myslalam, ze nowy zwiazek mnie "uzdrowi".
Tak jak wspomnialm juz wczesniej bylam na terapii. Wybralam sie na terapie po ok. 10 dniach po rozpadzie mojego zwiazku z narcyzem. Bylam zalamana, bo oficialny koniec zwiazku wypadll w sylwestra 2010 i moj byly obarczyl mnie cala wina itd. Czulam sie winna, bo myslalam, ze zniszczylam zycie mojemu narcyscie, ze do niczego sie nie nadaje i nic dobrego mnie juz w zyciu nie spotka.
Po kilku dniach taka nic nie warta powloklam sie do psychoterapeuty. To co mnie tam spotkalo opisze pozniej.

Ehh.. Jestem z chłopakiem  już ponad 3 lata . Twierdząc teraz ten związek jest wręcz "chory" . Zacznę tłumaczyć . . Pierwsze pół roku było cudowne .. Po tym czasie kiedy nadal było ok , żadnej kłotni nic, od tak spędził całą wakacyjną noc z koleżanką, z która mnie zdradził (pocałował, może coś więcej) . Nie dowiedziałam się tego od niego. . Przyznał się . . Wybaczyłam . .   Po tym zdarzało się to częściej . . ( może dlatego, że wiedział skoro raz wybaczyłam, wybaczę i drugi . .) Tak właśnie było . Zaczął mnie kłamać, robił co chciał . . Kolejny raz z inna . . . Wybaczyłam . . Przeszło mu to . Zrobił się obsesyjnie zazdrosny. Od dwóch lat, może z 5 razy wyszłam z koleżankami, ale tylko wtedy, gdy się pokłóciliśmy. On wychodził kiedy chciał, a Ja musiałam siedzieć w domu jak więzień . . Rozstania, powroty . . Potrafił zwyzywać mnie od kur** itp . .Kolejny raz rozstaliśmy się bez powodu- On . . to od razu  Znalazł sobie inna . . Nie da się opisać jak się czułam . .Dzwoniłam do niego ok 200 razy dziennie, smsy tak samo, a On nic . .Błagałam go o powrót . .(wiem, że nie było to normalne, ale okropnie go KKocham, nie potrafie bez niego żyć) . . Po pewnym czasie wrócił . . Nawet przeprosiłam go za to,że Miał inną, bo to przezemnie, bo to ze mną coś źle . .Przepraszałam go zawsze gdy była jego wina, tylko dlatego żeby było dobrze. . BO nie chciałąm go stracić . .Teraz, On musi zawsze mieć rację ( kolejna dziwota) . . On idzie na imprezę, a Ja nawet nie mogę po prostu załatwić sprawy prywatnej, bo twierdzi, że mam innego, idę się kur**ć . . TO jest nie normalne. Nie da mu się przemówić do rozsądku . . On ma rację i koniec  . . Kiedy nie odpisuje 5-10min, robi aferę, a On kiedy po 3 godz sie dopiero oddzywa, Ja nie mogę nawet zapytać dlaczego . To wszystko jest chore, JA to wiem. . Wiem,że nie powinnam pozwalać sobie na takie traktowanie mnie . Rozumiem to . . Ale akurat ostatnio zerwaliśmy z tych oto przyczyn . Bo nie dał sobie pewnej sprawy wmóić i koniec. . Miałam tego dość zerwałam . . Myślami "mam go gdzieś, nie obchodzi mnie On" Po pięciu minutach płaczę i myślę " Co Ja narobiłam " Płacze, pisze, dzwonie . . . . Jak mam poradzić sobie z tym wszystkim? Po zerwaniu . .Wszystkich odrzuciłam , nie mam komu się wyżalić, chociaż wiem ,że to mi nie pomoże, nie pomoże mi wyjście gdzieś z kimś . . Mam ochotę zamknąc się w pokoju i płakać całymi dniami . . .

Niestety ;c Taka oto jest moja historia . .

Wiem, że po czasie na pewno było by dobrze. Tylko na początku jest naprawdę ciężko, wiem, że o tym wiesz.
Nie ma na to lekarstwa. Męczę się, wykańcza mnie to poprostu . .Nie wiem co mam robić. Boję się, że znów do niego wrócę choć chyba nie chcę . .

Witaj Nieznajoma

W sumie nie wiem co napisać... Magnolia dobrze Ci doradziła. Jesteś chora,jak my tu i potrzebujesz pomocy. Pomyśl o terapii.
Pomyśl,czy kiedy on Cię zdradza,kłamie i lekceważy,czujesz się lepiej niż teraz?

Witaj l_ukrecjo
Siade sobie na sofie i sie rozgoszcze Desperacja jest w zyciu potrzebna! Jak wiesz przeczytalam caly watek. Czy to nie jest desperacja O Boze to bylo lepsze niz ksiazka. Jak ja z Wami cierpialam, jak ja sie denerwowalam na niektore z Was i jaka bylam szczesliwa z waszych sukcesow .
l_ukrecjo nie obwiniaj sie! Jestes silna kobieta ale powiem Ci szczerze, ze jestem zla, ze wrocilas do S. Nidgy nie wiadomo co sie moze jeszcze w zyciu wydazyc ale nie sadze zeby to sie dobrze skonczylo. Nie gniewaj sie, ze tak prosto z mostu ale czytajac Twoja historie myslalam, ze sprawy potocza sie inaczej. Nie ma w tym nic zlego, ze probujesz. Prosze tylko zebyc odpowiedziala sobie (tylko sobie) dla kogo to robisz? Co chcesz przez to osiagnac? Ja bedac z moim narcyzem tez bylam "toksyczna ". Jak mozesz zachowywac sie "normalnie" z kims kto "normalna" osoba nie jest? Nie zapominaj, ze osoby jak Twoj S. to niezli manipulanci i klamcy. To super aktorzy. Manipuluja tez na terapi. Nie jestem expertem ale pisze z doswiadczenia (moj narcysta), ze takie osoby sa w obecnosci innych jak to napisalas "tolerancyjny,spokojny i zrównoważony". Mialas juz terapie i sama wiesz jak to jest na poczatku. Nie jestesmy jeszcze ufni w stosunku do terapeuty i zachowujemy sie "cool". To dopiero poczatek. Twoje "swirowanie" to tylko strach. Czy ty tez swirujesz z "normalnymi ludzmi"? Nie wydaje mi sie. Napisalam to wszystko z mojego doswiadczenia. Bac ostrozna. Mysl glowa.
Nie dokonczylam jeszcze mojej histori ale powiem Ci tylko co powiedzial mi moj terapeuta po tym jak rozpaczalam po moim narcyzie.
Kupila pani sobie za male buty i zrzedzi pani ze cisna. A moze w tych butach byl jeszcze gwozdz i myslala pani, ze bedzie mozna w nich gory zdobywac. Nastepnym razem prosze sobie kupic wygodne buty a te za male wyrzucic lub oddac.

Jeśli wrócisz wykończy Cię to jeszcze bardziej.
To minie. Trzeba tylko czasu.
Zrozum, ON CIebie krzywdzi.

To Cie terapeuta zazył Magnolio co?

hm..

To byl szok. Wyszlam z usmiechem od niego Do placzacych bab trzeba konkretnie a nie inteligentnie
Nie mam dzisiaj sily pisac o moim terapeucie ale wkrotce.
Powiem jeszcze tyle.....Nie chcial abym mowila o moim ex. Mialam mowic tylko o sobie ale nie o przeszlosci tylko o tym co robilam, gdzie bylam, jak spedze weekend. O za malych butach z gwozdziem tez nie opowiadamy w ciagle

posluguje tu sie przykazaniami bo jestem katoliczka ale nawet tam sa madrosci NIE ROB DRUGIEMU CO TOBIE NIE MILE,a on tak robi ,jak mozna oczekiwac czegos,czego sie samemu nie jest w stanie dokonac nie no nie nie rozumniem, ludzie sa .................. nie do opisania

Rozmowa o uzależnieniu w związku

Znany psycholog Paweł Droździak opowiada o tym, dlaczego wikłamy się w uzależniające związki i czy rozwiązaniem jest inny partner, inny związek czy my sami?

Teraz tekst, ktory znalazlam na blogu "Moje dwie glowy"
"Usłyszałam kiedyś w telewizji poradę od znanej aktorki, że "ten właściwy" partner to taki, na myśl o którym nie wyobrażasz sobie życia bez niego. Bardzo mnie to uderzyło - bo myślę, że to prosta droga do uzależnienia. Czy nie powinniśmy raczej być z kimś, bez kogo życie sobie wyobrażamy?
- Rady i wskazówki w takich sprawach to czysta teoria. Bo rady odnoszą się do myślenia, a o związkach decydują emocje. Jeśli to się w ogóle jakoś jedno na drugie przekłada, to chyba tylko tak, że używamy myślenia, żeby te emocje uprawomocnić. Uzasadnić decyzje, które i tak już są podjęte.

Przy czym jedno zastrzeżenie. Kiedy mówię, że o związkach decydują emocje, to niekoniecznie mam na myśli uczucia do partnera. Czasem o związku z kimś decydują uczucia wcale nie do niego, tylko na przykład do świata, jaki by się miało bez niego. Ktoś może uwielbiać osobę, z którą jest, a ktoś inny może choćby panicznie bać się pójścia do pracy między ludzi. A partner zaradny, zasobny?

Daje poczucie bezpieczeństwa...
- Albo inne przykłady: samotność, samotne macierzyństwo, samotny wiek dojrzały lub starość, czasem utrata pozycji, uczestnictwa w jakimś środowisku, gdyby partner odszedł. To wszystko może budzić silny lęk. W każdym z tych przypadków otrzymamy silne przywiązanie i trwały związek oparty jak najbardziej na emocjach. Przypuśćmy, że ktoś jednego dnia jest "żoną prezesa", a kolejnego dnia po prostu Baśką. Na niektórych nie robi to wrażenia, ale są osoby, u których sama myśl o tym wzbudza mnóstwo emocji. I ten ktoś nie będzie wyobrażał sobie życia bez osoby, z którą jest. Z takimi uczuciami nie ma dyskusji na poziomie teorii. Można je sobie co najwyżej uświadomić lub zdecydować, że wolimy ich w sobie nie odkryć.

Jeśli ktoś ma spore problemy z asertywnością, tłumi złość, lub kieruje ją do środka, raczej ulega innym niż nimi kieruje, raczej woli czuć się bezpiecznie niż zdobywać i ryzykować, to może pojawić się tendencja do poszukiwania Opiekuna. Kogoś, kto ma cechy, których ja nie mam. Osoba skrajnie nieasertywna, widząc kogoś skrajnie agresywnego, dozna wielkiej pokusy wejścia z nim w sojusz.

Bo on mnie obroni?
- ?On ma cechy, które będą mi przydatne, których mnie brakuje. Wprawdzie momentami te cechy obracają się przeciwko mnie, ale przez dużą część wspólnie spędzanego czasu jednak z tych cech korzystam, choć sama ich nie mam?. Odnosi więc korzyści z relacji z raniącym partnerem, choć partner może krzywdzić, obniżać samoocenę. W jakiejś części taka uzależniona osoba wie, że ta relacja szkodzi, że traci możliwość decydowania o sobie. Ale jednocześnie postrzega partnera jako silnego i niezależnego. Jeśli się czujemy słabi, to chcemy być w sojuszu z silną osobą. Wprawdzie trochę nam źle robi, ale też w jakichś okolicznościach może nas obronić. Na to półświadomie liczymy.

Ta aktorka, którą Pani cytuje, mogła mieć na myśli raczej dość zdrową sytuację. Jest jakiś człowiek, jest fajny, szkoda by było, gdyby miał zniknąć i bardzo by to bolało. Bo jak może nie boleć? Związek to jednak związek i trochę się zawsze zrastamy. Pytanie, czy skórą, czy do tego stopnia, że dzielimy już nawet nerki. Bo takie sformułowanie może też opisywać inny stan. Rzeczywistej totalnej zależności: ?bez niego/bez niej umrę?,  ?cała moja tożsamość opiera się na tym, że jestem z nią/z nim?.

Uzależniamy się od konkretnej osoby, czy raczej od stanu, w jaki wprowadza nas bycie z kimś?
- Uzależnienie od partnera to właściwość naszej psychicznej struktury. To nie partner taki stan wywołuje, tylko my ?tak mamy?. Są ludzie, którzy wchodząc w bliską relację, natychmiast bardzo silnie się przywiązują. Chcą zawłaszczyć partnera, panicznie boją się porzucenia i reagują silnymi emocjami, gdy poczują, że porzucenie jest możliwe. Obojętnie, czy to realne, czy nie ? już  sama myśl o porzuceniu wywołuje lęk, budzi poczucie pustki, braku oparcia, a nawet poczucie dosłownie rozpadania się lub znikania. Takie osoby bardzo impulsywnie reagują i nie są w stanie tego opanować. Choć na poziomie intelektualnym mogą rozumieć, że to im szkodzi. Na drugim krańcu skali są osoby, które w ogóle w żadną bliskość nie pozwalają sobie wchodzić, bo boją się odrzucenia i straty. Czują, że pragnienie zbliżenia się prowadzi do upokarzającej sytuacji, więc nie chcą chcieć.

Będąc w kilku związkach powtarzamy mechanizm uzależnienia? Czy to się może zdarzyć tylko raz i świadczy np. o tym, że to ?miłość prawdziwa?, a bez tego człowieka nie możemy po prostu żyć - w co chciałoby wielu z nas wierzyć...
- Nie w każdym związku danej osoby stan uzależnienia musi się powtórzyć. Wspomniałem o dwu krańcach skali, to są dwa skrajne sposoby radzenia sobie z tym samym problemem - z lękiem przed utratą i z poczuciem, że tej utraty się nie przetrwa. Niektórzy ludzie w ciągu życia kilka razy przechodzą z jednej skrajności w drugą - z jednym partnerem lub kilkoma kolejnymi będzie to skrajne unikanie zbliżenia, chłodny związek, pseudo-asertywność, a z innym skrajne uwiązanie, spanie na wycieraczce. Ale wciąż - nie jest to związane z partnerem. To jest właściwość naszej własnej struktury. To się dzieje w nas, a nie dlatego, że partner coś nam zrobił lub ma jakieś szczególne uzależniające właściwości. Tak się może wydawać uzależnionej osobie, ale to złudzenie.

Jaki się ma uzależnienie do potrzeby kontroli?
- Uzależnienie jest przyczyną, a potrzeba kontrolowania partnera jest jednym z możliwych sposobów radzenia sobie z lękiem, który z tego uzależnienia wynika. To jest wyraźnie widać związkach, gdzie występuje przemoc. Ktoś komuś dokładnie wylicza czas - zakupów, drogi do pracy, ogranicza dobór znajomych, utrudnia zapraszanie ludzi do domu, sprawdza pocztę, sprawdza komórkę, wylicza pieniądze, zabrania iść do pracy albo zniechęca do tego na różne sprytne sposoby. Wszystko to są próby stopienia się z drugą osobą w jedno przez przejęcie nad nią całkowitej, totalnej kontroli. I jeśli ktoś tak robi, żadne tłumaczenie mu, że inni ludzie mają swoje prawa, że to nadużycie  - nie będzie działać. Bo problem w tym, że ten ktoś ma poczucie, że straty nie przeżyje. Nawet jeśli na poziomie rozumu wie, że to nie jest ładnie sprawdzać komuś komórkę, i tak sprawdzi. A często na rozum też tego nie wie, bo głowa tylko do tego służy, by potrzeby emocjonalne - potrzebę chronienia się za wszelką cenę przed osamotnieniem i pustką - skuteczniej zaspokajać. Znajdować logiczne uzasadnienia dla zachowań kontrolujących. Im sprawniejszy umysł, tym logiczniejsze uzasadnienia znajdzie.

Wolimy być z partnerem nawet raniącym niż sami?
- Na pierwszym miejscu jest zawsze potrzeba bycia z kimś. Bycia w relacji. To jest pierwotna potrzeba taka, jak u zwierząt albo u małych dzieci. Później są potrzeby wyuczone - godności, szacunku? Jeśli ktoś miał w jakimś okresie życia te pierwotne potrzeby niezaspokojone, to później próbuje zaspokoić je za wszelką cenę. Chce uniknąć powtórzenia tej pierwszej frustracji. Potrzeby wyuczone, cywilizowane też będą istniały, ale w krytycznej sytuacji ustąpią przed tym, co bardziej pierwotne. Przed potrzebą bliskości.

Nawet z partnerem, który krzywdzi, odpycha?
- Wiele osób tego nie rozumie, to trudne do przyjęcia dla większości ludzi, że tak jest, ale tak jest. Ktoś, kto ma raniącego partnera, zwykle narzeka na niego, ale nie może odejść. Słyszy od innych: ?on/ona cię tak podle traktuje, jak ty możesz na to pozwalać, zostaw go/ją?. Kiwa głową, zgadza się, dalej narzeka, ale nie zostawia. Albo zostawia i wraca za jakiś czas.

Trudno przyjąć, przyznać się przed samym sobą, że pod takim zachowaniem kryje się pierwotna potrzeba, silniejsza niż potrzeba bezpieczeństwa czy szacunku. Więc ludzie szukają takich grzecznych ?cywilizowanych? wyjaśnień: że to uzależnienie jest spowodowane na przykład obiektywną sytuacją - brakiem pieniędzy na samodzielne życie, brakiem mieszkania, tradycją społeczną. Ale to nieprawda. Praktyka wykazuje, że nawet jeśli ludzie mają komfortowe warunki socjalne i bardzo liberalne społeczeństwo -  takie uzależnienie emocjonalne też występuje. Sytuacja socjalna nie jest rzeczywistą przyczyną. To tylko wygodne wytłumaczenia.

A może jesteśmy z raniącymi partnerami, bo oni czasem są jednak dobrzy?
- To rzeczywiście silnie uzależniający mechanizm. Jeśli ktoś raz jest dobry a raz zły, staje się to dla nas bardzo przyciągające. Zmiany nastrojów wywołują uczucie kontrastu. Jeśli ktoś jest okropny, a za chwilę ciepły, mamy wrażenie, że nie jest cieplejszy tylko niezwykle tkliwy. Tkliwość cenimy i kiedy ona znika ? a znika na sto procent ? nie umiemy zrozumieć, co się stało. Winy szukamy w sobie. ?Co takiego zrobiłam, że go wkurzyłam, co takiego się stało, że nie dałam rady utrzymać tego wspaniałego nastroju, dlaczego znów się nie udało??. Bardzo trudno uznać, że nie udało się, ponieważ z definicji nie mogło. Osoba poddana takiej huśtawce ma wrażenie, że musi istnieć jakiś klucz, by mogło być dobrze cały czas. I związek polega na ustawicznym szukaniu tego klucza oraz kolejnych druzgocących porażkach. Bo tego klucza nie ma. Celem jest zmiana. Nic jej nie zapobiegnie. Każde ?dobrze? musi zostać odebrane, na tym polega ten związek. Oto cały klucz.

Jak się odnajdują ludzie, by stworzyć taki zależny związek? Jakie  "korzyści" oboje z tego typu relacji mają?
- Odnajdują się po subtelnych sygnałach. Mówią w pewnym sensie wspólnym językiem. Wspólnym kodem. Jest taki kwestionariusz (mam go na swojej stronie  http://www.skuteczna-psychoterapia.pl/test_debeckera.php), przeznaczony głównie do wykrywania potencjalnego przyszłego sprawcy przemocy w związku, ale kilka punktów dotyczy właśnie uzależnienia, bo to w przemocy częsty element. Na przykład:

Czy na początku znajomości mężczyzna starał się nadmiernie przyśpieszyć naturalny bieg wydarzeń?
Czy proponował od razu bliższy związek niż oczekiwałaś?
Upierał się przy jak najszybszym ślubie lub jak najszybszym zamieszkaniu razem?

Dla wielu osób to są dobre sygnały. Dowody zaangażowania i miłości. Ale mogą to być też sygnały symbiotycznej osobowości, która nie toleruje żadnej odrębnej przestrzeni. Można czasem spotkać takich ludzi, przy których ma się wrażenie, że oni w ogóle nie przyjmują odrzucenia czy odmowy do wiadomości. Nie słyszą ?nie?.
Kłopot zaczyna się, kiedy mamy ochotę na przykład wyjść z kolegą czy koleżanką bez partnera i okazuje się, że to niemożliwe. Ale na pierwszym etapie może tego nie być widać. Ktoś może na przykład bez końca rozprawiać o swoim partnerze. Dobry sygnał czy zły? Różnica między dobrym, zdrowym zaangażowaniem a obsesją jest dosyć wyraźna, ale trudno opisać ją w słowach. To się daje rozróżnić, kiedy w ogóle zaczniemy się zastanawiać nad różnicą. Ktoś na przykład używa zwrotów: ?do grobowej deski", ?razem na zawsze bez względu na wszystko", ?bez ciebie bym nie przeżył/nie przeżyła?, ?nic nas już nie rozdzieli?. Zdrowe, realne czy nie?

Po czym możemy poznać, że jesteśmy uzależnieni od partnera, albo że takiego zależnego partnera mamy?
- To jest pytanie o to, czy istnieje w tej kwestii jakaś norma. Ja bym powiedział, że związki w których uzależnienie występuje to są takie, w których się strasznie mocno zaczynamy szarpać pomiędzy uczuciem porzucenia a uczuciem duszenia się. I często to jest obopólne, działa wymiennie.

No właśnie, czasem trudno odróżnić zaangażowanie, które w każdym związku jest konieczne, od bycia uzależnionym. Czy potwierdziłby Pan ogólne przekonanie, że to kobiety bardziej się uzależniają od partnera? Jakie  są to mechanizmy, jeśli to prawda?
- Uzależnienie przejawia się trochę inaczej u kobiet  i inaczej u mężczyzn. U mężczyzn częściej objawia się  w agresywnej albo autoagresywnej formie. Kobiety mają mniej takich możliwości, ich agresja jest społecznie mniej akceptowana, więc używają innych narzędzi ? szantażu emocjonalnego, dzieci, seksu. Ale obie strony bywają uzależnione emocjonalnie.

Czy możliwa jest zdrowa relacja w związku, w którym jedno z partnerów jest uzależnione? Można taki związek ?naprawić"?
- Ktoś mi kiedyś opowiadał, że kiedy pokłóci się z tą drugą osobą i śpią w oddzielnych mieszkaniach, to dzwoni na zegarynkę albo na jakieś konkursy telefoniczne, żeby mieć poczucie, że z kimś rozmawia. Że ma z kimś kontakt. To jest poczucie takiego niestabilnego "ja", które znika, ?rozpada się?, gdy zostaje się samemu. Poczucie, że wszystko się rozleciało, że ta osoba odeszła na zawsze, nie wróci i teraz tylko pustka i śmierć.

Ktoś inny może dostawać dosłownie furii, gdy mu druga osoba odmawia, czegokolwiek, bo widzi w tym na horyzoncie odrzucenie, obojętność, obcość. Wszystko albo nic. Jeśli ktoś reaguje w ten sposób, trudno rozwiązać to naprawiając związek. Bo to nie związek musi być naprawiony. To wynika z wewnątrz nas.
Jeśli chcemy coś naprawiać - to tylko siebie. Ale czy wtedy, gdy już się zmienimy, będziemy jeszcze chcieli być z tym samym partnerem? W tym samym związku? Różnie bywa?"
Juz poprawilam.

Proszę, zajrzyj do tego wątku: http://www.netkobiety.pl/help.php#smilies. Znajdziesz w nim opis tego, w jaki sposób umieszczać cytaty. W Twym poście trudno się zorientować, gdzie kończą się Twoje własne słowa, a gdzie zaczyna cytowany tekst.

Pozdrawiam. Mod. Wielokropek

Używasz nogi, tylko trza miec odpowiednie, wygodne buty. To mnie urzekło z tymi butami. Nigdy tego nie zapomnę.

Hej dziewczyny, poczytalam trochę, nie wszystko,nie dalam rady. Moze i ja moglabym z wami pogadac? Jestem po rozstaniu z narzeczonym,wszystko odbylo sie spokojnie,po prostu on stwierdzil ze jest za wczesnie na zwiaźek bo dalej mysli o bylej,bo minelo za malo czasu,bo nie chce mnie oszukiwac mowiac ze kocha bo nie jest pewny uczuć do mnie. Ale zostalismy przyjaciolmi,wlasciwie wrocilismy do przyjazni. On pisze,dzwoni zawsze pierwszy,kilka razy dziennie. Od zerwania spotkalismy sie tez raz i spedzilismy razem noc. I bylo to naturalne, normalne,chociaz nie padlo ani slowo o milosci,zwiazku itp. Ja go nadal kocham,marze by wrocil i zrobie w tym kierunku duzo ale on o tym chyba nie wie bo ja udaje ze taki uklad jest ok.
A teraz doszlo mi zmartwienie. Wczoraj zrobilam test ciazowy. I wynik pozytywny. Jeszcze mam nadzieje ze to pomylka,ze test sie myli. Nie wiem...

Nie placze,nie jestem zalamana. Do lekarza mam na wtorek,wczesniej sie nie dalo. Nawet jesli okaze sie ze jestem w ciazy to przeciez nie ja pierwsza zostane sama. Juz wychowuje sama córke,dam rady.
Tylko mam dylemat czy jemu teraz o tym mowic? Czy poczekać? Nie chce zeby pomyslal ze chce go " zlapac na dziecko ". Z drugiej strony ma prawo wiedziec chyba.

Nie moge sobie finansowo pozwolic na prywatna wizyte, mam w domu jeszcze dwa testy ale tak szczerze to boje sie znowu sama zrobic test. Musze poczekac do wtorku,chyba ze rano w przyplywie odwagi "nasiusiam na papierek".
Racja,moze lepiej na razie mu nie mowic,przynajmniej do wizyty u lekarza. Dzieki.

Masz rację. Nie zasnę. Boję sie ale... Ide zrobic.

No i zgłupiałam... Negatywny jest,znaczy jedna krecha. Doszukuje sie tej drugiej ale nie ma. I co,teraz wiem jeszcze mniej. Chociaz podobno czesciej wychodzi falszywie negatywny,ze podobno jak juz sa dwie kreski to sprawa przesadzona. Nie wiem,jeden mi zostal na rano,potem czekanie do wtorku na wízyte.

Teraz to juz sie boje. No masakra,stara baba a glupia. Zrobie jeszcze dzis. Od razu nie umiem ;-)

Sama juz nie wiem. Pierwszy robilam wczoraj po poludniu. Pozytywny. Teraz drugi. Negatywny. W sumie nie jest na ulotce napisane ze musi byc rano ale dzisiaj juz chyba nie ma sensu. Poczekam jednak do rana,moze na czczo jest pewniejszy zwlaszcza ze to dopiero pare dni po terminie okresu

Kurde ja pamiętam jak wiele lat temu,też mi test wyszedł pozytywny...ale na szczęście to był błąd,ale ile stresu!

I tak trzymaj. Milego weekendu

Dzięki. Ja również życzę miłego weekendu. Ma być pogodny więc korzystać,korzystać

zrobilam sobie sterelizacje z paro powodow mam 37 latek mam dwojweczkie dzieci,pare poronien za soba bardzo przykrych ,zakrzepice i jest mi oke nie zaluje decyzji  wystarczy ,kocham dzieciaki ale juz bym wiecej nie chciala bez wzgledu na to co moze byc czy nie byc  milego wekendu

Tez juz sie zastanawialam, co z tym watkiem?

Juz tyle spraw bylo tutaj poruszonych...

Witaj w klubie Jezeli masz czas to poczytaj sobie caly watek. Ja tak zrobilam. Bardzo duzo sie z tego watku dowiesz. Pozdrawiam <3

Witajcie "nowe" kochające za bardzo
Dobrze, że odnalazłyście ten wątek. Macie tu szanse odnaleźć siebie

Franiu skoro poświęciłaś siebie to jesteś "kochająca za bardzo".
CZy można wyleczyć się z tego ? Można
Pierwszy krok już zrobiłaś - przyznałaś się, że Twoje kochanie nie było "normalne".
Uzdrowienie polega na zrozumieniu problemu i odnalezieniu, jak i docenieniu siebie.

MAgnolio jakie masz wnioski po tej lekturze ? Pisz proszę, pomożesz w ten sposób sobie i innym.

Xmegan jesteś bardzo młoda....możesz śmiało podziękować byłemu chłopakowi. Dał on Ci bowiem szansę na wnioski i naukę.
Twoje kolejne relacje z mężczyznami mogą być zdrowe. Poza tym kobiety kochające za bardzo, mają często zaburzone relacje nie tylko z "partnerami".  Możesz nauczyć się na tych stronach jak być szczęśliwą przede wszystkim ze sobą.

Cieszę się, że wątek tak wartościowy ma szansę na przetrwanie. Piszcie dziewczyny

Tak trzymaj Czytaj i ucz sie "siebie"

Powinnaś przeczytać ksiązke "Kobiety, które kochają za bardzo". Ona pomaga. Musisz uzmysłowić sobie, że robisz źle, musisz pokochać przede wszystkim siebie i pielęgnować w sobie uczucie, że jesteś wartościowa i zasługujesz na kogoś lepszego. To nie łatwe, ale można się nauczyć, bo też się staram. Nie uginaj się, skoro było Ci z nim źle, to chyba o czymś świadczy! Miłośc powinna uskrzydlac, a nie te skrzydła ucinać... Główka do góry, trzymaj się !

A co zrobiłabyś na moim miejscu? Moja historia:Poznaliśmy się przez internet, a pierwsze spotkanie było w Święta Wielkanocne 8 kwietnia 2012 r. Początki jak to początki były cudowne. Po dwóch miesiącach zamieszkaliśmy razem i tak jest do dziś. Chcę zaznaczyć, że jest między nami spora różnica wieku, ja mam 37 lat, a mój chłopak 27 lat. Już od początku mówił, że jestem taką osobą jakiej szuka. Pragnę dodać, że widział i widzie we mnie kobietę ? taka umiejąca zadbać o faceta, o dom i ewentualną przyszłą rodzinę. Zawsze mówi mi ?Misiaku jesteś mistrzynią w gotowaniu?.
Ale zacznijmy od początku?.Adam wrócił z zagranicy, znalazł jedną pracę ? do kitu, drugą ? pracują nie tacy ludzie jak trzeba, trzecią ? poszedł jeden raz i na drugi dzień już nie. Suma sumarum?.dokładał mi się na czynsz za mieszkanie, ale tylko na to, a poza tym wszystkie zakupy robiłam ja. Nie wyliczam bo w miłości się nie wylicza, ale to miał być związek partnerski. Doszło do tego, że obecnie ja mam płacić za mieszkanie, wszystkie opłaty i jedzenie, ale to nie wszystko.
W sobotę czy w piątek przeglądałam zdjęcia na jego telefonie.....nie wiem chyba A. już nie ufam tak jak to było na początku. Znalazłam zdjęcia.
Dwa dni biłam się z myślami czy mnie zdradza czy nie i w końcu pękło w poniedziałek rano przed wyjściem do pracy......Powiedziałam Mu, że mnie zdradza i niech się pakuje. Próbował mnie uspokoić ale ja nic. Wpisał w google "kobiety w mini" i wyskoczyły te zdjęcie.
  Tłumaczył, "Misiaczku ja lubię patrzeć na kobiety w mini i stąd te zdjęcia. Nawet Tobie chciałem zaproponować zrobienie zdjęć w mini. Chciałabyś abym miał w telefonie facetów, albo filmy porno."
  Ja nic, byłam nieugięta. " A. ale tam są jeszcze zdjęcia w limuzynie, którą jeździ się po Wawie i byłeś tam w środku z tymi laskami, plus w klubie. Mogłeś powiedzieć, że chciałeś wyjść zabawić się, a nie tak poza plecami".
  A.:" Ptysiu, zobacz to jest moja koleżanka na sesji zdjęciowej, te zdjęcia ściągnięte są z facebooka z jej strony. Ona ma chłopaka, nigdy z nią nie byłem. Poza tym juz dawno zgrałem sobie i nie histeryzuj. Nawet nie mam do niej nr tel. Ona ma 18 czy 19 lat i ma stałego chłopaka."
  "A., ale te zdjęcia są juz z okresu jak byliśmy razem.
  "Asiu ale ja na nie patrzę, były ale mogę je wyrzucić".
Zapytał czy się ma spakować. Powiedział, że chce być ze mną, że mu na mnie zależy....ale ja " pakuj się i to koniec, przemyślisz u mamy, ja tu czy rzeczywiście chcemy być ze sobą". Spakował się i wyszedł. Przemyślałam wszystko i poszłam za Nim. Długa rozmowa na zewnątrz, że już nie będziemy razem. A powiedział: "Znajdziesz sobie innego faceta, jesteś atrakcyjna, na powodzenie nie będziesz narzekać. Zobaczysz jak to jest w związku. Może kiedyś wspomnisz, że nie byłem najgorszy.
Żałowałam, że tak wyszło, powiedziałam, że jeśli rzeczywiście jesteśmy sobie pisami to i tak nie ma takiej siły co nas rozdzieli.
Ochłonęłam na zewnątrz, uspokoiłam się i poprosiłam, aby wrócił, że zaczniemy lepiej. Uświadomiłam sobie, że w każdym następnym też coś mogę znaleźć. Nie ma ideałów, a sama tez nim nie jestem. Pomimo wszystkiego kocham go za to, że jest. Nie patrzę na jego majątek, chciałabym tylko aby pracował. W gruncie rzeczy uświadomiłam sobie, że o co Go nie poproszę to zrobi to, a że ja nie lubię prosić się to mam to co chcę. W ogóle ja nie lubię być zależna, nie tylko od faceta.
A. powiedział, że ktoś kiedyś (starsza osoba) powiedziała mu, że nie jest dobrze jak facet już wyszedł, że jak raz wyjdzie, to będzie wychodził, że to nie jest dobry znak.
Nie wiem, powiedzenia swoje, a życie swoje.....wiem jedno, że jak ludzie sa sobie pisani to nie wiem co i tak będą razem. Nie ma to nic wspólnego z powiedzeniem "dwa razy nie wchodzi się do tej samej rzeki" . To prawda bo woda w rzece przepłynie i nawet jeśli się wejdzie to już jest coś innego.....i tak jest z ludźmi rozejdą się, potem jeszcze raz mogą się zejść, ale to już nie jest ten sam związek....ale nie wiadomo czy będzie dobrze czy źle.

Jeszcze jedno co wykryłam u A. o czym mi powiedziałam. Kiedyś w niedzielę powiedział, że idzie na dworzec odebrać coś od kuzyna, który rzekomo miał mu przywieść coś z domu. Ale nie w tym rzecz o jaką rzecz do odebrania chodziło, a o osobę z którą miał się spotkać. Powiedział, że to kuzyn i nie chciał abym jechała z nim. No cóż nie nalegałam, zapytałam tylko czy się mnie wstydzi. Powiedział, że mnie nie, bardziej chodzi o tę drugą stronę. Wyszło na jaw, że to była jego matka. Powiedziałam mu, że spotkał się z matką i mnie okłamał. Powiedział, że głupio mu było mówić nieprawdę, ale nie chciał abym poznała jego matkę bo on się jej wstydzi. Wstydzi się swoich rodziców. Powiedziałam mu, że rodziców się nie wybiera, akceptuje się takimi jakimi są, ale A. i tak jest nastawiony do nich anty. Do matki dlatego, że ukradła mu pierwsze jego zarobione pieniądze. Na moje pytanie dlaczego rodzice nie mieszkają razem odpowiedział, że oni od zawsze nie żyli ze sobą dobrze, nie dobrali się.
No i po tym tez już straciłam do niego zaufanie.

Namawia mnie na wzięcie kredytu abyśmy otworzyli jakiś biznes. Oczywiście kredyt mam wziąć ja. powiedziałam, że nie, za dużo się miedzy nami ostatnio zadziało. A., ja wezmę kredyt, Tobie coś się nie spodoba, a ja będę bujać się z kredytem i z całym biznesem, który nawet nie wiem czy wypali. Poza tym A. dużo mówi, a z realizacją jest tak sobie.
Wtedy jak się pakował, chociaż nie chciał bo zapytał się czy chcę zakończyć ten związek, ja histeryzowałam, tuliłam się do niego, A. ja cię kocham. Nie wiem na ile to prawda, mężczyźni kochają inaczej.

Spuściłam z tonu, jeszcze wczoraj wspomniałam coś o legalizacji związku, ale A. powiedział, że bardzo naciskam, abym się tak nie spalała. Powiedziałam mu, że ja nie chcę urodzić dziecka w wieku 45 lat, bo nie mam zamiaru być babcią dla swojego dziecka. Powiedział spokojnie, aż tak długo nie będziemy czekać.

Nie wiem, boję się, ale kocham Go.

NocicielŚwiatła

Nie wiem co poradzić, sama jestem na tyle skołowana, że nie wiem na ile mogę komuś wierzyć.

Nie widzę jakiejś złej sytuacji z tym A Twoim. MOże te mini trochę niepokojące. Musisz obserwować. Powiedziałaś mu że zburzył trochę Twoje zaufanie?

Myślę, że jesteś bardzo inteligentną i mądrą osobą co wynika z tego jak przedstawiłaś sytuację i znajdziesz dibre rozwiązanie.
Jesli czujesz, że nie powinnaś czegoś robić jak z kredytem, zrób jak czujesz. I masz rację, potem, w razie kłopotów zostanie Ci na głowie spory problem. Serce i intuicja mówią nam wiele. Tylko trzeba ich słuchać.