Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

(...)Mam wiedzę. Nie jestem głupia. Jestem naprawdę atrakcyjną kobietą,dobrą mamą,pracownikiem. Potrafię załatwić rzeczy nie do załatwienia. Potrafię kochać do bólu i być oddaną.

Z drugiej strony: jestem głupia,brzydka,stara,toksyczna matka,pracuję u babci podcierając jej tyłek. Nic nie umiem załatwić. Nikt mnie nie kocha tylko krzywdzi. Życie to piekło.

Dwubiegunowość i zaburzenia emocjonalne nie pozwalają mi zjednoczyć obrazu samej siebie. Raz jestem bogiem,raz szlamem...(...)

Lukrecja, mój też z młodszą i piękną. Ona zarabia pokazywaniem ciała. Modelka erotyczna.
A ja czterdziestoletnia kobieta po czwórce dzieci.
A podobno jestem laska. Tylko dla takiego faceta to ja już chyba mogę być tylko starym pudłem.
Po prawie 6 latach karmienia piersią, zciągania pokarmu - to moje kiedyś piękne piersi są moim największym zmartwieniem.
A dziewczęca pełna buzia ...
Zdrada z młodszą dodaje nam lat.
Ale Lukrecja, on wybrał jednak Ciebie. Ciało jest opakowaniem, pod spodem jesteśmy my.
Jest osobowość, jest dusza...
Z tamtą był wzrokiem.

l_ukrecja napisał/a:

hm... napisał/a:

NO widzisz...
Na pierwszy plan wyszło "co wolno wojewodzie..." Ale to niesprawiedliwe. A ja myślę, że to nie o to chodzi, że on romans miał po Waszym rozstaniu. Myślę, że chodzi o to, że obawiasz się żeby nie było jak kiedyś. Kiedy to kontaktował się z małolatami będąc z Tobą.

Zgadza się. I z tym co wolno wojewodzie,jak i z tym,a może bardziej,ze będąc ze mną kontaktował się z małolatami.
I tak jak odcięłam grubą krechą przeszłość, to co zdarzyło się teraz odbiło się czkawką.Myślę,że on ma problem z wiekiem,może tylko takim dziewczyną potrafi zaimponować,a może tylko tak młode dziewczyny grały w jego filmach porno...Tak wiek jest dla mnie ogromnym problemem,bo czuję się stara,gruba,brzydka,bo mam 41 lat i moje ciało rozpoczęło okres starzenia,bo się porównuję. Wiek ma też dużo wspólnego z pedofilią,więc może z tym mi się kojarzy i nie wiem kto tu ma problem większy on czy ja.
Wróciły chore mechanizmy,znowu zaczęłam traktować go jak swoją własność,oceniać,oskarżać i karać. Nienawidzę siebie takiej. Ryczałam,krzyczałam i błagałam żeby mi tego już nie robił,bo się zabiję-czyli szantażowałam. Cały wachlarz złych emocji z hukiem uderzył w niego. Czułam się jak zero. Straciłam na chwilę to wszystko co budowałam przez rok. Nic do mnie nie docierało. Jego argumenty brzmiały jak dawny fałsz. Był cierpliwy,spokojny,chciał załagodzić. Mówił,że dostał nauczkę,że już nigdy nie spowoduje takiej sytuacji,że  widzi konsekwencje. Widziałam,że jest wstrząśnięty. Mówł Asia nie teraz,nie kiedy mamy prawdziwą szansę,zrozum ona wiedziała jak w ciebie uderzyć,wiedziała,że temat seksu jest dla ciebie delikatny i wykorzystała to...spotkałem się z nią dwa razy,ona kłamie żeby nas zniszczyć,to nie był związek itp. Oczywiście wyznania miłości,deklaracje,przysięgi. A potem chore,tak silne pożądanie...wiem,że spowodowane tymi zajściami i seks.

Dziś dochodzę do siebie. Zaczynam trzeźwo myśleć i choć nadal mam ochotę bronić tę młodą kobietę,widzę wyraźnie jej manipulację. Potrzebuję teraz spokoju i przestrzeni żeby dojść do ładu,do równowagi. Nie chcę być kontrolerką. Chcę być partnerką. Nie chcę być ofiarą. Chcę być sobą.
Chcę się czuć kobietą.

Lukrecjo, zostaw tą osobę, niech sobie szaleje. Niech będzie Ci obojętna, choć wiem, że to trudne. Ułożysz to sobie i kolejna decyzja stanie przed Tobą, czy dasz radę.
Ja rozumiem Twoje podejście do siebie. Mam trochę mnie lat od Ciebie, ale mój wygląd nie jest piękny. Mam za dużo tu i tam, rozstępów jak mrówków, ale co mam zrobić? W łeb sobie nie strzelę. Co się da to zrobię. Chociaz ja jeść lubię i nie raz jem za dużo, stresy zajadam. Tak reaguję.
Będę wspierać, cokolwiek nie postanowisz. Choć to strasznie trudne. Może mu zależy, może rzeczywiście ...ale czy jest pewność?

Dziękuję Wielokropku!

Tak...teraz widać jak na dłoni jak wyglądał nasz związek...współuzależnienie odbierało mi rozum,a dawało nie możliwe do zniesienia cierpienie.
Gdybym siebie kochała,doceniała,była dla siebie ważna...a tak? Cały czas czekałam na cios...w końcu chyba go popychałam przez tą swoją bluszczowatość w chore zachowania. To tak jak z samo-przepowiadającą się przepowiednią. Wiecznie niezadowolona,wiecznie utyskująca i przeżuwająca swoją przeszłość,bez uśmiechu,żartu,dobrego słowa. Chodzące nieszczęście żądał, żeby to On mnie uszczęśliwił. A,że się nie dało? To jego wina! Co z niego za facet,skoro nie potrafi uszczęśliwić swojej kobiety? Nie,nie odbiło mi,nie usprawiedliwiam Go,ale myślę,ze słono się do jego świństw przykładałam.

Mam wiedzę. Nie jestem głupia. Jestem naprawdę atrakcyjną kobietą,dobrą mamą,pracownikiem. Potrafię załatwić rzeczy nie do załatwienia. Potrafię kochać do bólu i być oddaną.

Z drugiej strony: jestem głupia,brzydka,stara,toksyczna matka,pracuję u babci podcierając jej tyłek. Nic nie umiem załatwić. Nikt mnie nie kocha tylko krzywdzi. Życie to piekło.

Dwubiegunowość i zaburzenia emocjonalne nie pozwalają mi zjednoczyć obrazu samej siebie. Raz jestem bogiem,raz szlamem...Nie umiem złapać równowagi odebranej mi w dzieciństwie. Nie pomagają ani leki,ani terapie. Choć uczciwie przyznając,coś jednak drgnęło w mojej sprawie,jest coś co mi pomaga-to ja i czas. Kiedy ostro mnie weźmie,jak ostatnio,szukam pomocy-napisałam tu,próbowałam sobie wytłumaczyć,ale lęk spowodował tunelowe myślenie. Chciałam jednego-napić się i uciec żeby już nie bolało. Ale WY tu dotarłyście do mnie,a i moja zasługa,ze uczciwie sytuację przedstawiłam i czas,który dałam sobie na poczytanie o związkach z kontrolą...refleksje.

Dziewczyny uczę się. Potrzebuję waszej zdrowej oceny sytuacji,bo kiedy paraliżuje mnie lęk,potrafię zniszczyć wszystko co przede mną. Dziękuję za lekcję,zadanie domowe odrobiłam!

Kocham WAS,a mój S prawie się popłakał kiedy przeczytałam mu wypowiedz Wielokropka,bo był pewien oceny,bo to babskie forum i zle się o nim tu pisało...teraz wiem,ze przerzuciłam na niego 100% winy za rozpad związku,a powinnam nie więcej niż 70%. Powiedział mi,że nie powinnam rezygnować z Waszej pomocy i nigdy nie będzie miał mi za złe,że poświęcam czas,gdyż widzi,że to dla nas bardzo bezpieczne forum,a zwłaszcza ten wątek :* A i jeszcze,że nie będzie tu wchodził,żebym mogła się czuć swobodnie,żeby to było takie tylko moje

Jedna sytuacja o godz 8 rano doprowadziła do tego, że płaczę przez cały dzień, bo czuję się okropna i beznadziejna.
Mała 1,5 roczna istotka myślała, że dzisiaj znowu mama ją ze mną zostawi, tak strasznie płakała na mój widok, że poczułam się okropnie. Nawet takie maleństwa nie czują się dobrze w moim towarzystwie. A co sobie mogła pomyśleć jej mama?
Cały dzień spieprzony. I tak praktycznie codziennie. Codziennie ktoś coś zrobi, powie. A ja sobie myślę, jaka jestem beznadziejna.
Nie potrafię nad tym zapanować. To jest silniejsze ode mnie.

Anstawia napisał/a:

Wielokropku i Pati, wiem, że zmieniłyście myślenie, wzięłyście odpowiedzialność za swoje życie, podejmujecie własne decyzje...
Chodzi mi o osoby,które codziennie czują się winne za to,że doznają krzywdy, mimo,iż nie są winne. Osoby, które myślą,że nigdy nie powinny były się urodzić. Osoby, które pozbywają się z domu wszystkich rzeczy, które mogłyby je skłonić do samobójstwa. Osoby, które myślą o sobie w kategorii nieudacznik, beznadzieja, głupek, wariatka... Osoby, które myślą o sobie negatywnie przez cały dzień, które czują się ZAWSZE winne.
Czy jesteście przykładami takich osób? Nie sądzę. Nawet nie rozumiecie o czym piszę...

no to sie w koncu zamelduje `,bo ja cale zycie jestem winna to  mama zwalala winne na mnie i dalej tak robi,to moj ex,to moj maz i wiesz co walcze  po przes eft zrozumnialam ,choc mniewam nawroty ze odpowiedzialni sa owszem oni badz razem jestesmy odpowiedzialni ,nie tylko ja  ,anastawio takie ludzkie powiedzenie gdzie dwoch walczy ,tam dwoch jest  wez dystans do tego a potem moze kiedys przemyslisz badz tak z nienacka wpadniesz na ta emocje czy ta i ja odziwo zrozumniesz ,nie daj sie litosci i poczuciu winny ,nie tedy droga,oj nie

Wielokropku i Pati, wiem, że zmieniłyście myślenie, wzięłyście odpowiedzialność za swoje życie, podejmujecie własne decyzje...
Chodzi mi o osoby,które codziennie czują się winne za to,że doznają krzywdy, mimo,iż nie są winne. Osoby, które myślą,że nigdy nie powinny były się urodzić. Osoby, które pozbywają się z domu wszystkich rzeczy, które mogłyby je skłonić do samobójstwa. Osoby, które myślą o sobie w kategorii nieudacznik, beznadzieja, głupek, wariatka... Osoby, które myślą o sobie negatywnie przez cały dzień, które czują się ZAWSZE winne.
Czy jesteście przykładami takich osób? Nie sądzę. Nawet nie rozumiecie o czym piszę...

Hej. Dzisiaj usłyszałam, że bardziej niż ciężkiej pracy, wymaga się ode mnie otwartości, komunikacji, uśmiechu i optymizmu. Jeżeli się nie zmienię, wylatuję. Mam ostatnią szansę.

Hej. Dzisiaj usłyszałam, że bardziej niż ciężkiej pracy, wymaga się ode mnie otwartości, komunikacji, uśmiechu i optymizmu. Jeżeli się nie zmienię, wylatuję. Mam ostatnią szansę.

Anstawia napisał/a:

Hej. Dzisiaj usłyszałam, że bardziej niż ciężkiej pracy, wymaga się ode mnie otwartości, komunikacji, uśmiechu i optymizmu. Jeżeli się nie zmienię, wylatuję. Mam ostatnią szansę.

No i co będzie?

Nie na grupie tak usłyszałam, ale w pracy.
Mam wrażenie, że nie jestem normalna i nie pasuję nigdzie. I teraz ta presja zmiany...

Jaka jestem na zewnątrz...
Z terapii wiem,że gdy człowiek źle o sobie myśli, można popytać innych, by potwierdzić swoją mysl, lub jej zaprzeczyć.  Więc...
Zasięgnęłam opinii na ten temat u kilku osób: u znajomej, napisałam maila do mojej psycholog, napisałam maila do drugiej psycholog, u której pracuję, dzisiaj pracowałam u kolejnej psycholog hehe i też z nią rozmawiałam, ona nie wie nic o mojej przeszłości, o moim rozstaniu z mężem. Napisałam smsy do ludzi, u których kiedyś pracowałam. Ogólnie popytałam wszędzie na około. Wszyscy twierdzą, że zachowuję się zupełnie normalnie, pracuję bez zastrzeżeń i,że to chyba ta dziewczyna u której pracuję ma ze sobą problem. Moja psycholog napisała mi, żebym poszukała sobie innej pracy, szkoda się stresować. Zresztą ona od początku mówiła mi,żebym nie szła do tej pracy, a ja się uparłam,że taki dominujący charakter jaki ta dziewczyna ma, pomoże mi się zmienić. Naiwna!
Właściwie tak mi radzi większość, zostaw ją! Jedna rada była, abym idąc do pracy do tej nieszczęsnej Andrei, po prostu nie była sobą, czyli uśmiech i pozytywne myślenie. Dzisiaj z nią rozmawiałam, pierwszy raz jej powiedziałam, że mam prywatne problemy. Oczywiście, według niej, mam zacisnąć zęby i być twarda w środku i uśmiechnięta na zewnątrz. Mam kochać to, że pracuję dla niej. Mam kochać jej dom, mam składać jej ubrania z miłością, mam prasować z miłością, mam myć podłogę z miłością...Bo jej rodzina jest bardzo wrażliwa...
Myślę,że tu nie chodzi o mnie... i tak mi mówią też inni... Ale jedyne nad czym teraz muszę myśleć, to nowa praca.

dortja napisał/a:

Anstawia napisał/a:

Jaka jestem na zewnątrz...
Z terapii wiem,że gdy człowiek źle o sobie myśli, można popytać innych, by potwierdzić swoją mysl, lub jej zaprzeczyć.  Więc...
Zasięgnęłam opinii na ten temat u kilku osób: u znajomej, napisałam maila do mojej psycholog, napisałam maila do drugiej psycholog, u której pracuję, dzisiaj pracowałam u kolejnej psycholog hehe i też z nią rozmawiałam, ona nie wie nic o mojej przeszłości, o moim rozstaniu z mężem. Napisałam smsy do ludzi, u których kiedyś pracowałam. Ogólnie popytałam wszędzie na około. Wszyscy twierdzą, że zachowuję się zupełnie normalnie, pracuję bez zastrzeżeń i,że to chyba ta dziewczyna u której pracuję ma ze sobą problem. Moja psycholog napisała mi, żebym poszukała sobie innej pracy, szkoda się stresować. Zresztą ona od początku mówiła mi,żebym nie szła do tej pracy, a ja się uparłam,że taki dominujący charakter jaki ta dziewczyna ma, pomoże mi się zmienić. Naiwna!
Właściwie tak mi radzi większość, zostaw ją! Jedna rada była, abym idąc do pracy do tej nieszczęsnej Andrei, po prostu nie była sobą, czyli uśmiech i pozytywne myślenie. Dzisiaj z nią rozmawiałam, pierwszy raz jej powiedziałam, że mam prywatne problemy. Oczywiście, według niej, mam zacisnąć zęby i być twarda w środku i uśmiechnięta na zewnątrz. Mam kochać to, że pracuję dla niej. Mam kochać jej dom, mam składać jej ubrania z miłością, mam prasować z miłością, mam myć podłogę z miłością...Bo jej rodzina jest bardzo wrażliwa...
Myślę,że tu nie chodzi o mnie... i tak mi mówią też inni... Ale jedyne nad czym teraz muszę myśleć, to nowa praca.

niech se sma myje z miloscia ,ja pracuje w sluzbie zdrowia to juz przes te lata na zmienialam ludzi z roznych powodow przewaznie nie pasujace do siebie charaktery , ty robisz swoje ona ci placi jak szuka wyrozumnialosci to  jest cos czego nie mozna otrzymac bez niczego w zamian

Też w swojej "karierze" miałam już wielu klientów. Oprócz niej, mam też innych klientów i widzę różnicę jak się czuję u niej, a jak u innych. Ona zoferowała mi 20 godz tyg pracy. Gdy jej powieziałam,że pierwszy raz ktoś w pracy oczekuje ode mnie tego, co ona (niemożliwego), powiedziała,że u niej jest inaczej, ona zaoferowała mi pół etatu, a nie kilka godz tygodniowo. Dla mnie to ma małe znaczenie. W końcu to była jej propozycja. Nie wiem, może ona oczekuje wdzięczności. Może chce, żebym klękała przed nią na kolanach i dziękowała jej za to,że mi dała pracę. Ja staram się swoją wdzięczność wyrazić swoją pracą, najlepiej jak potrafię. Nie ukrywam, jak każdy mam dni lepsze i gorsze. Gdy rozmawiam na ten temat z innym ludźmi, to każdy mi mówi, że ma gorszy dzień i to normalne. Myślę, że obie potrzebujemy miłości i obie jej sobie nie potrafimy dać

Różnica charakterów, jak najbardziej. Na ogół, nie mam kontaktów ani z klientami, ani z ich dziećmi. Dają mi klucz do domu i robię to co do mnie należy, ewentualnie to o co mnie poproszą. Zawsze też proszą mnie, bym sobie wzięła coś do picia (kawa, herbata) a nawet do jedzenia. Dbają też o mój komfort. I to jest norma, która w mojej pracy obowiązuje od lat.
U tej kobitki jest inaczej, mój komfort się nie liczy, liczy się jej komfort. Ona chce czegoś więcej niż posprzątanego domu. Czego? Nie wiem i nie potrafię jej tego dać.
Chciałabym mieć taki komfort, by w poniedziałek już się tam nie pojawić. Teraz będzie jeszcze gorzej, bo już w ogóle nie mam ochoty jak kiedyś, tam pracować. Mam już nowych klientów, ale jeszcze nie tylu, by jej podziękować...

Anstawia napisał/a:

Różnica charakterów, jak najbardziej. Na ogół, nie mam kontaktów ani z klientami, ani z ich dziećmi. Dają mi klucz do domu i robię to co do mnie należy, ewentualnie to o co mnie poproszą. Zawsze też proszą mnie, bym sobie wzięła coś do picia (kawa, herbata) a nawet do jedzenia. Dbają też o mój komfort. I to jest norma, która w mojej pracy obowiązuje od lat.
U tej kobitki jest inaczej, mój komfort się nie liczy, liczy się jej komfort. Ona chce czegoś więcej niż posprzątanego domu. Czego? Nie wiem i nie potrafię jej tego dać.
Chciałabym mieć taki komfort, by w poniedziałek już się tam nie pojawić. Teraz będzie jeszcze gorzej, bo już w ogóle nie mam ochoty jak kiedyś, tam pracować. Mam już nowych klientów, ale jeszcze nie tylu, by jej podziękować...

Może zatem warto z nią porozmawiać, zagrać w otwarte karty? Czego Waszmość ode mnie oczekuje?

Anstawia napisał/a:

hm... napisał/a:

Może zatem warto z nią porozmawiać, zagrać w otwarte karty? Czego Waszmość ode mnie oczekuje?

Rozmawiałam z nią w tamtym tygodniu.
Jej oczekiwania, to: Ponieważ dom (zamek), w którym ona mieszka, jest najpiękniejszym domem w całej okolicy, mam go traktować z miłością. Poza tym, mam lubieć swoją pracę  i nie traktować jej jak "praca".
Dzisiaj jej mąż wrócił z USA. Starałam się być miła, zagadywałam miłe rzeczy, a on i tak stwierdził,że moje słowa "nie brzmią optymistycznie".
Cóż,nawet gdy jestem wesoła, bo byłam i chciałam być, to i tak oni mi wmawiają,że ja nie czuję się dobrze...

No to w takim razie niech ulepią sobie Panią z modeliny tak jak im się marzy, bo to do niczego dobrego nie prowadzi i napewno w takim miejscu nie będziesz dię dobrze czuła. Nie ma nic gorszego niż dyskomfort psychiczny  w pracy.
Chyba przydaliby się jeszcze inni klienci coś mi się wydaje. Tacy, którzy Cię docenią.

Poukładasz to sobie, spokojnie. Skąd mogłaś wiedzieć, że tak będzie?

hm... napisał/a:

Anstawia napisał/a:

Rozmawiałam z nią w tamtym tygodniu.
Jej oczekiwania, to: Ponieważ dom (zamek), w którym ona mieszka, jest najpiękniejszym domem w całej okolicy, mam go traktować z miłością. Poza tym, mam lubieć swoją pracę  i nie traktować jej jak "praca".
Dzisiaj jej mąż wrócił z USA. Starałam się być miła, zagadywałam miłe rzeczy, a on i tak stwierdził,że moje słowa "nie brzmią optymistycznie".
Cóż,nawet gdy jestem wesoła, bo byłam i chciałam być, to i tak oni mi wmawiają,że ja nie czuję się dobrze...

No to w takim razie niech ulepią sobie Panią z modeliny tak jak im się marzy, bo to do niczego dobrego nie prowadzi i napewno w takim miejscu nie będziesz dię dobrze czuła. Nie ma nic gorszego niż dyskomfort psychiczny  w pracy.
Chyba przydaliby się jeszcze inni klienci coś mi się wydaje. Tacy, którzy Cię docenią.

Mam też innych klientów od 5ciu lat, oprócz tego nieszczęsnego małżeństwa. Nawet pracuję u jej brata i tam jest normalnie, wszędzie jest normalnie. Najgorsze,że dla tej rodziny zrezygnowałam z innych klientów i innej pracy:( Paru byłych klientów chce mnie spowrotem, ale nie wszyscy, bo niektórzy przez ten czas już znaleźli kogoś nowego.
Czuję się zawiedziona, ale takie życie.  Sami mnie odnaleźli, wydzwaniali do mnie przez 3 miesiące. Przez 3 miesiące się zastanawiałam co robić. W końcu podjęłam decyzję, bo pasowało mi wszystko, a tu taki klops.
Och, jak się sypie, to wszystko ;(