Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

No tak, mężczyźni albo nam dodają pewności siebie, albo odbierają.
Ja chcę być pewna siebie bez poczucia,że inni (mężczyźni) uważają mnie za atrakcyjną, bez potwierdzenia u mężczyzn.
Też nie ufam nikomuw 100%, też nie lubię bajek i opowieści. Co do okazywania emocji, oszczędność to mało powiedziane. Nie okazuję ich, zwłaszcza tych wesołych, radosnych, szczęśliwych. Tylko,że u mnie to  wygląda całkiem inaczej. Ja nie wiem, czy to co czuję jest na miejscu...

Nie ma uczuć dobrych i złych.
Nie ma uczuć właściwych i niewłaściwych.
Nie ma uczuć "na miejscu" i "nie na miejscu".

Są te, które przeżywamy.

Uczucia są domeną serca; oprócz serca mamy jeszcze rozum, dzięki temu podejmujemy decyzje, niekoniecznie zgodne z naszymi marzeniami i uczuciami.

a takkkkkkkkkkkk dobrze zrozumnialas mozna sobie biegac madytowac eft robic co kolwiek byle by nie bylo atka obona atak ja takie konwersacje potrafie prowadzic zwaszcza z bliskimi

Kochana. To bardo trudne sytuacje. Trudno jest się wtrącać w relacje między żoną a mężem lub między matką a dzieckiem. Gdybyś to zrobiła nie byłoby to odpowiednie. Mnie też byłoby przykro.
Kiedyś zdarzyło mi się w autobusie, że jakaś kobieta wtrąciła się do rozmowy między mną a dzieckiem nie mając nawet pojęcia o co chodziło.
Spójrz na to z drugiej strony. Jak byś się zachowała gdyby ktoś się wtrącił?

Od dawna staram się reagować na bieżąco, czyli nie mam naskładanej i zachomikowanej złości, więc wybuchy mi nie grożą. Zwykle wystarczy mi poinformowanie o tym, jakie uczucia wzbudziło czyjeś zachowanie. Czasem jednak robię tak, jak Ty proponujesz, czyli spokojna uwaga i rozładowanie się później, czasem (i to wolę) najpierw odzłaszczam się na boku, a dopiero gadam z daną osobą.

Co do tych dwóch sytuacji.
Rozumiem, że bałaś się oceny swej osoby i ta obawa powstrzymała Cię przed działaniem. Ze mną jest różnie: czasem działam, czasem powstrzymuję się przed kontaktem - wszystko zależy i od okoliczności, i od mego nastroju, i od przewidywanych przeze mnie konsekwencji mego działania.

To wywalaj swą złość, pozbywaj się jej systematycznie.
Nie hoduj złości, nie podlewaj, nie chomikuj.
Niczego dobrego złość nie przyniesie. Złego - mnóstwo, zacząwszy od niekontrolowanych wybuchach sprowokowanych drobiazgiem (kiedy czara się przelewa), na chorobach psychosomatycznych kończąc.

Przestałam działać zgodnie z myślą "Co powiedzą inni", gdy polubiłam siebie, gdy poznałam i zaakceptowałam swe wady, ale też gdy uwierzyłam, że jestem wartościową osobą.

No to zawitałam i ja:) Jestem po 5-letnim związku i załamaniu się po odejściu jego.. Czy kochałam za bardzo? Chyba inaczej nie można nazwać życia wokół jego osoby. Jestem ogarniętą i zaradną osobą, latałam z pracy do pracy, wszystko ustawiałam tak, aby broń boże nie miał powodów do niezadowolenia. Po 12 godz w pracy przybiegałam robić mu obiadek ,taki jak lubił, zjadał sam, nie pytając nawet, czemu nie jem ja:) Potem spacer z psem i do kolejnej pracy, no a potem kolacyjka dla niego... Jestem wypluta życiem, smarowałam mu, za przeproszeniem, tyłek masłem i jedyne co miał na głowie, to wyspać się po pracy i odpalić kompa z grą. Nie wspomnę o modnych drogich ciuszkach... Boże, jaka ja byłam głupia, jak można kochać za dwoje..

No bez preszady, prawda?

No ja Ciebie rozumiem.
To są bardzo trudne dylematy, ogromnie trudne. Wyłuskałam jakby ten na którego temat moge powiedzieć coś więcej.
Chyba powinnaś porozmawiać z tą jej matką, może z dzieckiem nawet tego nie wiem. Dziecko szukało oparcia w Tobie, a trudno jest się przeciwstawić matce. Ale gdybyś ją przytuliła podważyłabyś matczyny autorytet.
To są trudne rzeczy. Ja wiem.
Nieraz nie wiedziałąm jak postąpić. Zastanawiałam się nawet co powiedziec żeby kogoś nie zranić. Ale to działo się do pewnego mementu Anstawio, do momentu w którym zauważyłam jak bardzo działam wbrew w sobie.
Szalę preważyła zdaje mi się sytuacja w mojej pracy. Kiedy opowiedziałam się za większością pewnego razu, opowiedziałam się za większością wbrew sobie, a potem się wycofałam. Mogłam się nie mieszkać od początku. A potem cała ospowiedzialnośc spadła na mnie. Oprócz tego wcześniej sama wystawiłam się na biczowanie niejako, zwierzyłam ze swoich spraw prywatnych, które zostały bardzo skrytykowane. Czułam się taka pusta zdradzając swoją tajemnicę. Psychicznie nie dawałam rady, zawracałam głowę mojej ówczesnej przyjaciólce. Musiałam dać sobie z tym radę sama. Za bardzo wpadłam w krg intryg, to mnie pochłonęło. Nie potrafiłam się z tego wyrwać. W końcu się udało.
Całe dzieciństwoe stanęło mi wtedy przed oczami. Przyszły fale jakiegoś bólu. Przypomniałam sobie szkołę, jak głupie dziewuchy mi dokuczały, pamiętam jak coś powiedziałam a one to przeinaczały i opowiadały w klasie, jak mnie kompromitowały. Bardzo mnie to bolało. Bolało kiedy dzieci śmiały się ze mnie, śmiały się też z tego jak jestem ubrana, jak wyglądam. Smiały się, że jestem gruba, a nie byłam.
Ale mnie wzięło, przepraszam.
Skończyło się to. Robię jak czuję. Nieraz się nie wtrącam, ale np. zwrócę uwagę, albo porozmawiam bez świadków, zależy od sytuacji i okoliczności jak u Wielokropka.
Skończyły się czasy bólu i przeżywania dzieciństwa, to mi nic nie dało. Tylko bolało i nikt z mojego otoczenia mnie rnie rozumiał. Dałam z tym radę.
Kieruj się sercem Anstawio, sercem, rozsądkiem, intuicją. Tak, żeby współgrać ze sobą. Bo Ty jesteś najważniejsza.

czytam nadal was >>>>>>>>>>>>>>>>>> hm ciekawe dylematy,milego wekendu

Też czytam i miłego weekendu życzę.

My teraz robimy porządki...nie miałam pojęcia,że aż tak zapuściłam mieszkanie,strych,piwnicę.
Wieczory cudowne. Czytamy teraz razem na głos książka, Osho "Bliskość. Zaufaj sobie i innym".
Jest zupełnie inna niż te psychologiczne,choć też jest psychologiczna duży nacisk daję na siebie,na duchowość,na dystans. Prawi o innym świecie,świecie wewnętrznym,gdzie nie ma nałogów,zdrad,przemocy,całego tego chorego wyścigu szczurów,kultu ciała,materializmu,powierzchowności...
Jest lepiej niż wcześniej.Odkrywamy się,poznajemy,a ja staram się nie oceniać,nie przerywać...bardzo chcę żeby On był sobą,co wcześniej tępiłam i narzucałam mu swój ideał mężczyzny,manipulując nim.  Zdajemy sobie sprawę,ze to euforia,że przyjdą kryzysy,nuda,rutyna,kłopoty. I,że czas się zmierzyć z naszymi chorymi mechanizmami. Tyle,że i ja teraz widzę ile złego robiłam uważając,że S jest odpowiedzialny za moje szczęście. I u nas występował syndrom DDA/DDD,kiedy to naprawdę dobrze nam się układało,któreś z nas musiało to rozwalić,bo przecież nie umiemy/umieliśmy zyć w harmonii,oboje potrzebowaliśmy sinusoidy. Nie usprawiedliwiam go,ani też nie zapomniałam świństw jakie mi zrobił,tyle,że teraz próbuję zrozumieć,że dzieciństwo miało swój wpływ,że jest zagubiony.
On na głowie staje,naprawdę się stara. Nikt nie powiedział nam jakiejś przykrości,ze wróciliśmy do siebie (za plecami pukają się w głowę),a nawet gdyby nie obchodzi mnie to. Dzieci starsze,fakt i nie ma się co dziwić z dystansem zaakceptowały jego powrót,a mała szaleje ze szczęścia,bo on jednak wychowywał ją 5 lat i choć mówi mu po imieniu,to on jest jej ojcem. W tej chwili leżą objęci i oglądają bajkę...W przyszłym tygodniu ma wrócić na dobre.
Wydaje się,że przeszłość odcięłam grubą krechą robiąc z niej pożytek,bo to były ważne doświadczenia,które jestem przekonana wyjdą nam na dobre.
Wiem,że jestem KKZB,wiem że i on jest uzależniony ode mnie,nie zapominam o tym. Nie chcę rzucić się teraz w euforyczny stan na oślep,by za chwilę być w depresji,jestem świadoma. Ale nie czekam na nieszczęście,wierzę w nas.

Nie jestem zdrowa,ani on nie. Dlatego chcę tu z Wami być...ale tak sobie myślę,że może Was to denerwować co piszę,więc wypowiedzcie się.

L_ukrecjo pisz, pisz jak najwięcej.
Twoje szczęście mnie nie denerwuje.
Dbaj o siebie! Dużo szczęścia!

Hej dziewczyny. Nie mogę spać. Widziałam się dzisiaj z mężem. Skur... jest taki złośliwy! Nie chce się wymeldować. Ciągle słyszę,że to zrobi,ale nie robi tego. Konsekwencją tego dla mnie jest podwójny koszt, podatek, opłaty itp. Zgubił prawko,jedyny dokument jaki posiada, nie może się wymeldować. Kiedy wyrobi nowe? Nie wiadomo.
Jeszcze usłyszałam od niego, dobrze Ci tak! Gdy spytałam o pieniądze,usłyszałam tylko, jakie pieniądze! Mówi to z uśmiechem,myśli,że mnie zmanipuluje.
Zaczyna przeginać. Kawał drania! Potrzebuję mocy,by to zwalczyć. Z drugiej strony, takie akcje, mimo wszystko dają mi kopa, ale też dołują.

Takie sytuacje przypominają nam przeszłość i utwierdzają w przekonaniu, w postanowieniu.

Lukrecjo, jestem pełna podziwu. Kobieto! Jak Ty idziesz do przodu, jak pokonujesz przeciwności, wszelkie przeciwności i problemy.

Wiem Anstawio jak ciężko pogodzić się z lekceważeniem....dasz radę....nauczysz się ignorować jego humory, słowa i stawiać wymagania. Może powinnaś dopilnować go w wyrobieniu nowego dokumentu ? albo obciążyć go kosztami, na które Cię naraził ?
Trzymaj się kochana .

Wykorzystał dobroć ludzi z otoczenia. Anstawio, czy napewno nie da się nic zrobić?
Napewno?
Musi być jakiś sposób. Jakiś prawny kruczek chociaż.

Najgorsze są długi. Jak się skończą odetchniemy z ulgą. Ale sposób zawsze się znajdzie.
A do końca kawałek i trzeba biedę klepać.

Najgorsze to robić wszystko za dwóch, dwoje.

Jeśli o to chodzi, jak najbardziej do roboty. Tutaj jest perspektywa, że po zrobionej pracy będzie spokój.
Ja oczywiście musiałam rozważyć także wątek bezustannego robienia za kogoś w związku.
Doszłam do wniosku, że jestem zmęczona, ale nie fizycznie. Fizycznie moge wiele. ALe psychicznie...
Nie myślę źle itd., ale jest lipnie. W soboty popołudniu padam zwykle na pysk i zdarzy mi się, że śpię do niedzieli rano. I tak się zastanaowiłam nad tym dzisiaj. Prerażające.
I tak  sobie myślę, nie wazne jaka będe tolerancyjna i ile zniosę to i tak ja się nie jestem w stanie zmienić na osobę taką jak on, a on, on w przeciwieństwie do mnie nie zrobi nic w moim kierunku.
Drabinę do remontu pożycza 3 tygodnie chyba, zapomina ciągle, co za brednie. Ja już nie mam siły tego słuchać.
Ręce mi opadają. Ale póki co, o ile wogóle, nie jestem w stanie sama siebie utrzymać. Kur...
A czuję się taka pusta, bez bliskości, bez ...... Jest mi źle.

To kopiemy w 4 litery?

Miałam na mysli, zacząć podejmować decyzje "za dwoje", z myślą o sobie. Czyli tak jak było w przypadku wyrzucenia mężusia z domu. Przecież to on miał się wyprowadzić. Ale to ja podjęłam decyzję,że ma to zrobić.
I teraz też, to on ma się wymeldować, ale to ja chyba będę musiała zrobić za niego i go wymeldować, wypisać, wyrejestrować itp itd
Jak mu powiedziałam,że go wypisuję z ubezpieczalni,bo nie płaci, a wszystko jest na moje nazwisko, to mi powiedział: "Pewnie, najpierw mnie wyrzuciłaś, teraz wypisujesz..." Tylko po to, by wzbudzić we mnie poczucie winy. Drań! (nie wiem czy tego słowa mogę używać na forum).
Dlatego hm... zamiast martwić się, załatw drabinę sama, ogarnij pokój "po swojemu" i tyle. Wiem,że się nie chce, wiem, Twojemu gitarzyście też się nie chce. Tylko,czy aż tak Ci zależy na tym remoncie? Ale skoro masz mieć problemy... W końcu to Ty się rozwodzisz, nie Twój gitarzysta.
Grasz w tego toto lotka?!?!
A na tekst typu: "Przecież wiedziałaś,że taki jestem (kumple, trawa)" mam uczulenie! Tekst, który ma na celu wyprowadzić nas z równowagi i/lub wprowadzić w poczucie winy. grrryyyy

hm... wiesz kochana, to może skoro jesteś tam, a nie chcesz, tylko musisz, to zacznij może na luzie do tego podchodzić. Postaraj się zdystansować do pewnych spraw. Nie bierz wszystkiego tak bardzo poważnie. Gdy robisz coś niezgodnego z Twoimi planami/marzeniami, a wiesz,że nic w tym momencie innego nie da się zrobić, to myśl sobie,że już niedługo na pewno to się skończy/zmieni. Po prostu teraźniejsza sytuacja tego wymaga i już. Pomimo tego,że jest Ci ciężko, staraj się być dobra i miła, dla siebie.

Lenistwo bierze się podobno z depresji.

hm... będzie dobrze, gdy zaczniesz mysleć o sobie

A poniżej długi cytat z książki, która mi ostatnio pomaga.

"STANOWCZO,ŁAGODNIE BEZ LĘKU" Maria Król-Fijewska

"Asertywność w kontakcie z samym sobą

Wspomniany już Herbert Fensterheim, w swojej książce "Nie mów tak, gdy chcesz powiedzieć nie" opowiada pewien dowcip.

W porze drugiego śniadania, dwóch wspólnie pracujących panów wyciąga swoje kanapki. Pierwszy z nich odwija papier, zagląda do środka i mówi: O, cholera! Znowu z tym okropnym żółtym serem! Na to drugi: No to powiedz w końcu żonie, żeby ci zrobiła kanapki z czymś innym. Pierwszy z panów odpowiada ze zdziwieniem: Coś ty? Przecież ja sam robię sobie kanapki do pracy.
Ten dowcip przychodzi mi do głowy zawsze, gdy pracuję z kimś nad jego spóźnianiem się. Ludzie, którzy często narażają się na niezadowolenie otoczenia z powodu nieprzychodzenia na czas, mają całą gamę sposobów, aby poradzić sobie z tą sytuacją. Niektórzy wpadają w nawyk nadmiernych, czasem wręcz nieprawdopodobnych usprawiedliwień; inni odwrotnie - próbują ratować twarz, zachowując się, jak gdyby nigdy nic.
Najprostszą asertywną reakcją na własne spóźnienie wydaje się być przeproszenie, z ewentualnym krótkim wyjaśnieniem, po czym zajęcie się innymi sprawami. Co jednak zrobić gdy jest to dwudzieste spóźnienie w miesiącu? Gdy "odbiorca spóźnienia" jest już bardzo zagniewany i robi ostre wymówki?
Trudno wtedy rozwiązać ten problem asertywnie, próbując zmienić jakiś element relacji między dwiema osobami. To bowiem, co narusza godność notorycznie spóźniającego się człowieka, to nie fakt, że stale przeprasza kogoś i komuś się tłumaczy, ale to, że się po prostu spóźnia.
Mówiąc inaczej: spóźniający się musi rozwiązać ten problem sam ze sobą, w planie indywidualnym. Inaczej będzie musiał stale "zjadać kanapkę z
żółtym serem".Często, przychodzenie nie na czas jest efektem nieasertywnego zachowania w kontakcie z samym sobą.
Zgadzam się być gdzieś o określonej godzinie, wewnętrznie podejmuję takie zobowiązanie i... nie udaje mi się. Zbyt długo jem obiad lub śniadanie, sprzątam, czytam, rozmawiam przez telefon, zbyt późno wychodzę z domu... i przychodzę za późno. Mam więc to, czego nie chciałam.
Według koncepcji zachowań asertywnych człowiek - o ile nie narusza praw innych - ma prawo i jest w stanie żyć jak chce, osiągać to, czego prag˝
nie. Może - poprzez asertywne zachowanie - ominąć przeszkody stawiane mu przez innych. Pozostaną wtedy jednak przeszkody stawiane przez samego siebie.
Jeżeli od miesiąca planujesz napisać list i ku swemu niezadowoleniu nie robisz tego...

Jeżeli chcesz zdać egzamin na prawo jazdy ale opracowałeś tylko połowę odpowiedzi na pytania testowe...

Jeśli pragniesz przyciągnąć zachwycone spojrzenia panów ale od tygodnia nie myłaś głowy, nie uznałaś też za stosowne zrobić makijażu albo włożyć czegoś innego, niż twoje stare dżinsy...

..to prawdopodobnie masz kłopot z asertywnością wobec samej (samego) siebie i może zdarzyć się tak, że nie będziesz mieć tego, czego pragniesz.

Dlaczego ludzie trwają czasem latami w niezadowoleniu z czegoś, co sami mogą usunąć, lub w tęsknocie za czymś, co leży w zasięgu ich możliwości?
Widzę dwie ważne przyczyny.

Po pierwsze: niektórzy ludzie nie mają w ogóle zwyczaju zamieniania marzeń czy pragnień na programy działania. Postępują jak ubogi Icek, który
długo modlił się o to, by Pan okazał mu łaskę i sprawił, że wygra milion na loterii, aż doczekał się zniecierpliwionej boskiej odpowiedzi: Icek,
ty daj mi szansę. Ty kup los na loterię"

Ludzie często mówią:

-Chciałbym mieć dużo pieniędzy!
-Chciałbym podobać się kobietom!
-Chciałbym być sławny!
-Chciałbym mieć własny dom!
-Chciałbym umieć mówić po angielsku, tańczyć rock and rolla i grać na
pianinie!

... ale nie robią ani jednego kroku w stronę urzeczywistnienia swoich pragnień.

Według koncepcji zachowań asertywnych - sprzeciwiającej się bezradności, bezsilności i niezadowoleniu ze swego życia - na (prawie) wszystko
można znaleźć odpowiedni sposób. Należy tylko użyć swojego umysłu i zaplanować odpowiednie, własne, działania.

Po drugie: są też ludzie, którzy mają programy własnych działań ale nie umieją ich realizować. Bardzo często źle postępują sami ze sobą, na
przykład:

Konstruują plany o nierealistycznie wysokich wymaganiach.

Osoba, z którą zajmowałam się jej kłopotami, Jola, opowiadała o tym, jak trudny jest dla niej okres kilku dni przed świętami. Jej program porządków był tak przeładowany i nierealistyczny, że wystarczyła czyjaś wizyta czy niesubordynacja domowników, by jakaś część listy zajęć pozostała niezrealizowana. W efekcie - harując cały dzień bez chwili wypoczynku, kładła się wieczorem spać z poczuciem klęski.

Stosują wobec siebie zły system kar i nagród.

Na przykład Jola w ogóle nie miała zwyczaju chwalić samej siebie. Gdy zrealizowała swoje olbrzymie przedświąteczne plany, było to po prostu w
porządku, tak jak powinno być. Natomiast przy opóźnieniach w realizacji planu, wyrzucała sobie, że jest złą gospodynią, leniuchem, albo straszyła samą siebie katastroficznymi wyobrażeniami o tym, co mogłaby o niej powiedzieć teściowa (będąca oczywiście gospodynią wzorową), gdyby dowiedziała się, że w Wielką Sobotę Jola ma nie umytą podłogę pod wanną w łazience.

Efektem takiego postępowania jest narzucenie samemu sobie poczucia bycia nie w porządku. Jola dokonywała tego przez niespełnianie własnych
oczekiwań, rozbudowanych tak, że nie mogły być spełnione oraz przez przywoływanie w wyobraźni wyimaginowanej dezaprobaty otoczenia.

Z moich obserwacji wynika, że kiedy trzeba obmyślić i wykonać program własnych działań, ludzie rzadko dokonują zmian, całymi latami powielając dawne, niesłużące im nawyki.

Kilka lat temu pracowałam w ośrodku terapeutycznym dla studentów. Pamiętam Krzysztofa, który miał 26 lat i był na drugim roku pedagogiki.
Był to jego trzeci kierunek studiów - na poprzednich nie udawało mu się przebrnąć powyżej drugiego roku.

Był inteligentny, ale gdy zbliżały się kolokwia i egzaminy, nie mógł zabrać się do roboty albo pracował tak wolno, że nie zdążał opanować materiału.

Poświęcał wiele czasu na przygotowania - gromadził książki, kupował zeszyty, zaopatrywał w pióra i ołówki, wciąż jednak coś go odciągało od
startu.

Kiedyś przyszedł na spotkanie grupy terapeutycznej dwa dni przed ważnym egzaminem, do którego obowiązywała go wiedza z dwóch podręczników. Nie zaczął jeszcze nauki ale był dobrej myśli - wieczorem planował przerobić jeden podręcznik, a dzień następny przeznaczył na drugi i... powtórkę.

Czas przeznaczony "na powtórkę" miał go prawdopodobnie przekonać o rozsądnym charakterze całego przedsięwzięcia, które - biorąc pod uwagę jego dotychczasowe trudności z tempem własnej pracy - było całkowicie nierealistyczne.

Po sześciu latach uporczywych studiów na różnych kierunkach, mimo swojej inteligencji, Krzysztof nie zdołał wyciągnąć wniosku z faktu, że nigdy właściwie nie udało mu się przerobić w ciągu jednego dnia materiału większego, niż 40 stron.

Stawiał sobie nierealistyczne wymagania, przez co nigdy nie miał powodu, aby być z siebie zadowolonym. W sprawach związanych z nauką był
wciąż "do tyłu", zawsze nie w porządku. Prawdopodobnie dlatego uciekał od zabrania się do pracy - nie chciał jeszcze bardziej zbliżać się do
obszaru swoich klęsk i poczucia winy. W efekcie, działanie umacniało jego negatywny obraz własnej osoby i jeszcze bardziej osłabiało wiarę w
swoje możliwości.

Właściwe postępowanie z samym sobą przy wykonywaniu zadań, oznacza stwarzanie sobie jak najlepszych warunków do odniesienia sukcesu. Sukces wywołuje wzrost zaufania do siebie i umożliwia kolejne, przynoszące sukces działanie. Tak więc:

Zadania, które sobie stawiasz powinny być realistycze.

Jeżeli dotąd stawiałeś sobie cele zbyt ambitne (to znaczy takie, których nie udawało ci się osiągnąć), zacznij od czegoś naprawdę małego i
łatwego.

Krzysztof na przykład powinien był zacząć od przeczytania 20 stron ściśle określonego tekstu w ściśle określonym dniu.

Obmyśl dla siebie nagrody za wykonanie zadań.

To co robisz, nie powinno być dla ciebie związane tylko z wysiłkiem.

Jeżeli straszysz się, że nie jesteś nic wart, skoro coś ci nie wyjdzie, wówczas podobny jesteś do osoby, która ucieka przed czymś strasznym, a
nie do osoby, która goni coś wspaniałego.

Dążenie do przyjemności bardziej sprzyja twórczej pracy niż lęk i obawa przed karą, a poza tym ma się z tego więcej radości. Nagroda może być
mała ale "wypłacona" jak najszybciej - może to być coś dobrego do jedzenia, kino lub jakiś upominek.

Oprócz tego koniecznie pochwal się w myślach - Mam powód, aby być z siebie zadowolonym. Doskonale zrobiłam to, co zamierzałam. Jest ważne,
abyś nauczył się wiązać swoje działanie - szczególnie to, które ci się od dłuższego czasu nie udawało - z przyjemnością, a nie z przykrością.

Sprawdź, czy wykonując zadanie nie mógłbyś skorzystać z pomocy z zewnątrz.

Nie chodzi o to, aby ktoś to za ciebie zrobił ani nawet o czyjąś osobistą pomoc, ale o odpowiednio przemyślane bodźce zewnętrzne, które będą
sprzyjały raczej twojemu sukcesowi niż klęsce.

Krzysztofowi na przykład trudno było uczyć się w domu, gdzie rodzice koncentrowali się na jego nauce i stale go kontrolowali. Łatwiej natomiast było mu się skupić w wydziałowej bibliotece.

Z pewnością znajdą się osoby, które powiedzą o tym co zaproponowałam: To przesada! Na miejscu tego Krzysztofa miałbym więc czytać po 20 stron dziennie i to tylko w bibliotece, uważać to za wielki sukces i jeszcze nagradzać kinem? To rozpieszczanie samego siebie - taki człowiek nie powinien być studentem!

Krzysztof przez sześć lat starał się udowodnić, że stać go na to, aby studentem być. Stawiał sobie zadania godne geniusza i czasem mu się udawało ale częściej nie. Na tym właśnie polegał jego problem - chciał udowodnić, że jest wartościowym człowiekiem i na to - a nie na zdawanie kolokwiów, egzaminów i zaliczanie kolejnych lat studiów - był obliczony jego program działania.

Praktyka zachowań asertywnych pokazuje, że człowiek, który się na to zdecyduje, może - kontaktując się z innymi - zachowywać się zgodnie ze
sobą oraz skutecznie realizować swoje zamierzenia, jeżeli tylko skupi się na tym co ma robić i zrobi to.

Po kilku takich osiągnięciach uczy się nie tylko nowego zachowania, ale przede wszystkim oswaja się z postawą człowieka dorosłego, którego zachowanie wynika z wewnętrznej zgody na zdanie Ja jestem w porządku i ty jesteś w porządku.

Osoba, która ma kłopoty z wyrażaniem i obroną siebie oraz z realizacją swoich potrzeb, żyje w świecie dramatycznych epizodów. Jest to świat, w
którym ludzie nie pozwalają nam, zmuszają, oskarżają nas, lekceważą, pomiatają, krzywdzą, my zaś musimy, powinniśmy, nie jesteśmy w stanie, nie mamy prawa, nie damy rady, nigdy sobie na to nie pozwolimy.

Jest to świat oskarżycieli i oskarżonych. Świat nasycony obawami.

Świat człowieka asertywnego wygląda zupełnie inaczej.

Jest w nim zdecydowanie mniej lęku. Znikają dawne fabuły dramatyczne. Znikają dawne problemy, do których człowiek był od lat przyzwyczajony.

Przezwyciężenie problemów związanych z asertywnością oznacza dla człowieka dorosłego pokonanie pewnego etapu rozwoju. Nawet jeśli zdarza mu się jeszcze czasem doznawać dawnego poczucia bycia nie w porządku i zachowywać nieasertywnie. Jednak wie on już, jak sobie z tym radzić i jest przekonany, że to możliwe. Jego energia psychiczna przestaje być związana tym problemem.
Nie oznacza to rzecz jasna, że człowiek asertywny nie doświadcza kłopotów.

W nowej perspektywie pojawiają się jednak zupełnie nowe problemy - przede wszystkim te, które dotyczą wolnego wyboru własnej drogi życia.

Lukrecja, czy jesli sie nie zmieni chcesz z nim być?
Czy chcesz zaryzykowac i co najwyżej sie sparzyć, czy się wycofać i zastanawiać nad tym jakby to było...
Ta dziewczyna powiedziała przecież , że on z nią zerwał aby wrócić do Ciebie.

anstawio idz poporade do  rechts winkel w leiden gratisowo jesli sie nie omyle i kto jest glownym najemca? ty ,ty samo go wypisz .maz holender radzi mi tu bo sie gopytam ,badz idz do spoldzielni lub zkad wynajmujesz powodzenia

Dzięki Dortja! :* Chyba go mogę wymeldować sama. Umowa jest na nas wspólna, ja jestem pierwsza, on jako partner. Znalazłam ksero jego prawka, będę kombinować. Dam mu tydzień, bo mówi, że da kasę. Nie da kasy, wypad!!!

Nie nakręcam się.

No właśnie! Zapomniałam. Dodatek mam,ale na dwie osoby, więc mniej eeehhh...

Dzięki Dziewczyny...
Dzięki oto cała ja,mi wolno jemu nie...
Boże dziękuję Ci za to forum i tak mądre Furomowiczki!

L_ukrecjo, trzymaj się!! Bądź Zołzą ;-)

Kto to może wiedzieć.
Wierzycie, że ludzie się zieniają?
Ja wierzę, może dlatego staram się. Ja nie chcę kogoś zmienić, chcę żeby miał dla moich potrzeb trochę tolerancji.

Wiesz hm... ja mam wrażenie,że ten problem jest u was od zawsze. Myślę,że Twój partner po prostu nie chce tego zmienić. Nie ma ludzi idealnych. Każdy ma jakieś wady. On jest bałaganiarzem, dla niego nie stanowi to problemu, po prostu jest mu tak łatwiej, wygodniej. Jeżeli przez tak długi czas nie wypracowaliście sobie żadnego kompromisu, to pozostaje ci to albo zaakceptować, albo... zmienić faceta.

Zgadza się. I z tym co wolno wojewodzie,jak i z tym,a może bardziej,ze będąc ze mną kontaktował się z małolatami.
I tak jak odcięłam grubą krechą przeszłość, to co zdarzyło się teraz odbiło się czkawką.Myślę,że on ma problem z wiekiem,może tylko takim dziewczyną potrafi zaimponować,a może tylko tak młode dziewczyny grały w jego filmach porno...Tak wiek jest dla mnie ogromnym problemem,bo czuję się stara,gruba,brzydka,bo mam 41 lat i moje ciało rozpoczęło okres starzenia,bo się porównuję. Wiek ma też dużo wspólnego z pedofilią,więc może z tym mi się kojarzy i nie wiem kto tu ma problem większy on czy ja.
Wróciły chore mechanizmy,znowu zaczęłam traktować go jak swoją własność,oceniać,oskarżać i karać. Nienawidzę siebie takiej. Ryczałam,krzyczałam i błagałam żeby mi tego już nie robił,bo się zabiję-czyli szantażowałam. Cały wachlarz złych emocji z hukiem uderzył w niego. Czułam się jak zero. Straciłam na chwilę to wszystko co budowałam przez rok. Nic do mnie nie docierało. Jego argumenty brzmiały jak dawny fałsz. Był cierpliwy,spokojny,chciał załagodzić. Mówił,że dostał nauczkę,że już nigdy nie spowoduje takiej sytuacji,że  widzi konsekwencje. Widziałam,że jest wstrząśnięty. Mówł Asia nie teraz,nie kiedy mamy prawdziwą szansę,zrozum ona wiedziała jak w ciebie uderzyć,wiedziała,że temat seksu jest dla ciebie delikatny i wykorzystała to...spotkałem się z nią dwa razy,ona kłamie żeby nas zniszczyć,to nie był związek itp. Oczywiście wyznania miłości,deklaracje,przysięgi. A potem chore,tak silne pożądanie...wiem,że spowodowane tymi zajściami i seks.

Dziś dochodzę do siebie. Zaczynam trzeźwo myśleć i choć nadal mam ochotę bronić tę młodą kobietę,widzę wyraźnie jej manipulację. Potrzebuję teraz spokoju i przestrzeni żeby dojść do ładu,do równowagi. Nie chcę być kontrolerką. Chcę być partnerką. Nie chcę być ofiarą. Chcę być sobą.
Chcę się czuć kobietą.