Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

Ciekawe dlaczego za ,,kochanie za bardzo,,obwiniamy siebie,nasze dziecinstwo nasz sposob myslenia Czytam to co piszecie i popadam w coraz wieksze przygnebienie Mam za soba kilka zwiazkow i zauwazylam jedna prawidlowosc Ten sam schemat Kiedy juz ten moj ideal to cudo nabierze jakiejs chorej pewnosci ze jest mi niezbedny ze bez niego marnie zgine,chociaz nie daje mu powodow do takiego myslenia ja poprostu staram sie byc dobrym czlowiekiem,dobra partnerka a to chyba nic zlego No wiec kiedy to sobie ubzdura-zaczyna sie koszmar o ktorym pisac nie bede a ktory doskonale znaja tzw ,,kochajace za bardzo,,Nasuwa mi sie refleksja:Moze wiec niewarto byc dobrym Od zawsze wiadomo ze faceci kochaja zolzy

Dla mnie niema kochania za bardzo-natomiast istneije wygoda i strach ,strach powinien byc przeciwienstwem milosci ,Moim zdaniem duzo kobiet i meszczyzn wie ze milosc sie skonczyla nie wroci ,a jednak trwaja ze starchu ,lenistwa ,wlasnej nieporadnosci .
Warto byc dobrym - w stosunku do dobra
Kiedy partner ,partnerka zawodzi znaczy nie kocha i trzeba uczciwie rozejsc sie i szukac swojej drogi osobno.
Jednak dziesiejsi ludzie albo sie boja ,albo sa wygodni

Masz rację. Bo miłoś to nie mówienie kocham, to zachowanie, to czyny.

Może sobie po prostu odpuść tego chłopaka. Na miano wspaniałego on zupełnie nie zasługuje. On Cię zupełnie nie szanuje.

jakos chyba podobnie myslimy tylko ze nie umniem tak ladnie opisac , byc dobrym to bys szczerym ze soba i z parnerem ,mezczyzni lubia zolzy owszem na krotki szybki romans ,na dluza mete robin noorwod opisywala te kobiety jak kobiety nie dostepne tak to zimpretowalam

Właśnie do takiego stanu dążę.
Przestać winić siebie i brać odpowiedzialność za złe doświadczenia w dzieciństwie, zacząć mówić o nich swobodnie, nie wypierać się  ich i żyć!

A wypierałaś się? NIe dopuszczałaś ich do siebie?

Wypierałam się to może zbyt duże słowo, bardziej było tak,że nie chciałam mówić otwarcie o tym co mnie spotkało w dzieciństwie,bo pomimo krzywdy,której doznałam, czułam,że nie mam prawa zrzucać odpowiedzialności na nich za to co mi zrobili.
To skomplikowane. Nie każdy to potrafi zrozumieć. Ja też tego nie rozumiałam do momentu terapii,która otworzyła mi oczy. Nie mam poczucia bycia ofiarą.

Z pasją prowadziłaś księgowość firmy męża czy z innej potrzeby bądź poczucia obowiązku?
Można być piękną, pewną siebie, spełniającą się zawodowo i być ciepłą osobą. Jedno nie wyklucza drugiego, wręcz idzie w parze.

Myślę,że po prostu ja inaczej rozumiem pewne cechy, jak na przykład "pewność siebie".
Też mam książkę "Dlaczego mężczyźni kochają zołzy" i kilka innych o podobnej tematyce.  Mam inne zdanie na ich temat,ale to mało istotne.

Zrzucenie winy i odpowiedzialności na "świat i dzisiejsze czasy", za staranie się gonić mężczyzn, próbowanie im dorównać, być męską, cokolwiek to znaczy, nie zmienia faktu,że takie myślenie można zmienić

musze sie zgodzic  mezczuzna chce i to i to ,a czy mozna kombinowac owszem czasam,i nawet warto jest udawac bezbrona ,a jak sobie tam gada ............ zaczynam przyjmowac zasade ty se mow ja zdrow i wiecie to chyba ta wieksza wartosc moja niz kiedy kolwiek daje mu i sobie spokuj ,nie raz w goracej furi wyrzucam mu wszystko co mi zrobil ,ale czy to ma sens on wie i ja wiem ze nie zapomne i tyle,a czy da sie tak zyc hmmmmmm zyje mi sie calkiem dobrze ze wzglegu na to za moje poczucie wlasnej wartosci rosnie oj rosnij rosnij

"Dlaczego więc meżczyźni kochaja zołzy? Należy dokonać wyraźnego rozróżnienia pomiędzy pejoratywnym znaczeniem tego słowa,
w jakim jest najczęściej używane, a tym, w jakim używam go tutaj. W żadnym wypadku nie chodzi o kobiety o zgryźliwym usposobieniu.
Zołza, o jakiej mówię, nie jest jędz a ani wrednym babsztylem, jakiego gra Joan Collins w Dynastii. Nie jest też klasyczną zołzowatą biurwą znienawidzoną przez wszystkich w pracy.
Kobieta, jaką opisuję, ma życzliwe usposobienie, a jednocześnie jest silna. Ma siłę, która przejawia się bardzo subtelnie. Taka kobieta nie rezygnuje z własnego życia i nie ugania się za mężczyznami. Nie pozwala, żeby meżczyzna myślał, że ma ją w garści. I umie postawić na swoim, gdy on się zagalopuje. Wie, czego chce, ale nie sprzeniewierzy się samej sobie,żeby to dostać. Przy tym wszystkim jest kobieca, jak stalowa magnolia - na zewnatrz delikatna jak kwiat, wewnątrz twarda jak stal. Używa tej kobiecosci dla własnej korzyści. Co nie znaczy, że wykorzystuje z
premedytacja mężczyzn, bo ona gra fair. Ma jedną rzecz, której pozbawiona jest gąska: przytomność umysłu, dzieki której nie daje się ponieść romantycznym mrzonkom. Ta przytomność umysłu pozwala jej używać swojej siły wtedy, gdy jest to konieczne. Na dodatek nie traci głowy, gdy znajdzie się po czyjąś presją. Podczas gdy kobieta, która jest ?zbyt miła", daje i daje, a zostanie z niczym, kobieta trzezwo myslaca wie, kiedy się wycofać."
SHERRY ARGOV "DLACZEGO MĘŻCZYŹNI KOCHAJĄ ZOŁZY"

hahahha no wlasnie ,zolza to kobieta ,ktora zyje i ma swoj grunt zawsze i wszedzie.
Jednak nie kazdy facet chce taka kobiete.
Bardzo bogaci ludzie hhhhhhhhhhhhmmmmmmmm zalezy od ludzi.
Z jakiego powodu ze soba sa..........

Weszłam w związek z eksem-S.
Właściwie to zaręczyliśmy się.
Wiem,że musimy oboje pracować nad sobą i nie spocząć na laurach.
On ma terapię DDA, ja swoją kończę ale na bieżąco będę wdrażać wiedzę w życie.
Jesteśmy przeszczęśliwi,ale i ostrożni.

Proszę nie oceniajcie mnie. Jestem z Wami szczera i nadal chcę w tym towarzystwie wzrastać,rozwijać się i dojrzewać

Zycze szczescia.

dortijo
Mysle ze dla Ciebie idealna bylaby ksiazka .lekkie wprowadzenie do medytacji  "silna i kobieca jak wzmocnic swoj }Magnetyzm"  autorstwa Rachael Jayne Groover.
fAJNA ksiazka i przyjemna wprowadza w tajniki medytacji dla kobiet czyli oddychanie lonem .

Tak.

To tak w nawiązaniu do problemu z bliskością,do mnie ten tekst Osho przemawia :)

Każdy obawia się bliskości, bez względu na to, czy jest tego świadomy, czy nie. Bliskość oznacza odkrycie się przed obcym. Wszyscy jesteśmy sobie obcy: nikt nie zna nikogo. Jesteśmy obcy nawet sobie samym, gdyż tak naprawdę nie wiemy kim jesteśmy.

Bliskość, zbliżenie się do kogoś obcego oznacza, że musisz odrzucić wszystkie mechanizmy obronne; tylko wtedy owa bliskość jest możliwa. Ale powstaje lęk, że gdy przestaniesz się "bronić"; gdy zrzucisz wszystkie maski jakie nosisz... kto wie, co zrobi z tobą ten obcy, ta druga osoba?

Wszyscy ukrywamy tysiące rzeczy - nie tylko przed innymi, ale nawet przed samymi sobą - gdyż byliśmy wychowani w chorym społeczeństwie, które narzuciło nam tysiące zahamowań, tysiące zakazów, nakazów, tabu. Stąd lęk przed obcym, bez względu na to, czy żyjesz z tą osobą dziesięć, dwadzieścia, czy trzydzieści lat - owa obcość nigdy nie znika. I czujesz się lepiej, gdy zachowujesz trochę dystansu i masz w zanadrzu swoje mechanizmy obronne, gdyż ktoś może wykorzystać twoją słabość, twoją podatność na zranienie. Tak, każdy, dosłownie każdy obawia się bliskości.

Ten problem staje się znacznie bardziej poważny, gdyż każdy PRAGNIE bliskości. Każdy pragnie bliskości, gdyż bez niej jesteś samotny we wszechświecie, żyjesz bez przyjaciela, bez ukochanej, bez kogokolwiek komu mógłbyś ufać, bez kogokolwiek przed kim mógłbyś odkryć swoje rany. A pamiętaj, że rany nie zabliźnią się, jeśli nie są odsłonięte. Gdy je zasłonisz, wypełnią się jedynie jeszcze większą ropą.

Bliskość jest podstawową potrzebą człowieka, więc każdy jej pragnie, ty też... ale jednocześnie pragniesz też, aby to ta DRUGA osoba się zbliżyła; aby się odsłoniła, odrzuciła swoje mechanizmy obronne, odkryła swoje rany, zerwała maski które nosi, odkryła swoją autentyczną osobowość, stanęła zupełnie "nago" przed tobą. A jednocześnie pragnąc bliskości, sam obawiasz się odrzucić swoje "obrony".

Jest to jeden z zasadniczych konfliktów pomiędzy przyjaciółmi, ukochanymi: nikt nie chce się odsłonić, stanąć w "nagości", zupełnie szczerze przed tym drugim. A oboje pragną bliskości...

Stąd, jeśli nie odrzucisz zahamowań i stłumień, którymi "obdarowali" cię twoi rodzice, twoje wychowanie, twoje społeczeństwo, twoja kultura i twoja religia, wtedy nigdy tak naprawdę nie zbliżysz się do nikogo. Ale to TY musisz przejąć inicjatywę, nie przerzucaj tego na tę drugą osobę.

Często, nawet gdy ktoś inny jest gotowy by obdarzyć cię swoją miłością... wtedy wycofujesz się. Pojawia się obawa: "tak, to piękne, ale jak długo będzie to trwać? Wcześniej, czy później będę musiał się odkryć". A miłość oznacza bliskość, miłość to dwie osoby zbliżające się do siebie, miłość to dwa ciała w jednej duszy. I pojawia się lęk, lęk o swoją duszę, swoje wnętrze... "przecież nie jestem doskonały, lepiej się ukryć, lepiej się nie odkrywać, niż narazić na odrzucenie"... I w ten sposób lęk przed odrzuceniem nie pozwala ci przyjąć miłości, nie pozwala ci zbliżyć się do innej osoby.

Co zatem robić? Pierwszy, podstawowy krok to akceptacja siebie samego, takiego jakim jesteś... odrzuć tradycję, która doprowadziła niemal cały świat do szaleństwa. Spójrz do wewnątrz i odrzuć wszystko, co zostało ci narzucone; wszystko co powoduje twój wstyd. Musisz zaakceptować swoja naturę, taką jaka jest, a nie taką jaka "powinna być". Nie nauczam żadnych "powinienem/nie powinienem". Wszystkie "powinienem/nie powinienem" to przyczyna choroby ludzkiego umysłu. Odrzuć wszystkie powinności bycia kimś ważnym, pobożnym, respektowanym... nie ma nic piękniejszego od bycia prostym i zwyczajnym, od bycia po prostu sobą. Możesz wyrażać siebie autentycznie i szczerze - stajesz się otwarty i ta otwartość pomoże innej osobie otworzyć się przed tobą. Twoja bezpretensjonalna, autentyczna prostota to zachęta dla bliskości, zaufania i otwartości ze strony drugiej osoby. Gdy znikają wszystkie "powinienem/nie powinienem", gdy nie musisz się już ukrywać i bać, wtedy pojawia się bliskość.

Kiedy pojawia się miłość, kiedy chcesz w nią głębiej wejść, powstaje następny problem. Wchodząc głębiej w miłość, tracisz swoje fałszywe "ja". I zaczynasz się bać, unikać głębi miłości, gdyż ta głębia jest jak śmierć. Zaczynasz tworzyć bariery między sobą a twoją ukochaną, gdyż kobieta wydaje się jak przepaść, przepaść przez którą możesz zostać wchłonięty. Powstałeś z kobiety, ona jest łonem, przepaścią... jeśli może dać ci życie, może dać ci też śmierć. Kobieta jest niebezpieczna, tajemnicza. Nie potrafisz żyć bez niej i jednocześnie nie potrafisz żyć z nią. Nie możesz się od niej oddalić, gdyż bez niej życie jest puste; nie możesz się do niej zupełnie zbliżyć, gdyż wtedy tracisz swoje "ja".

Ten konflikt jest typowy w każdej miłości. Zatem czynisz kompromisy: nie oddalasz się zbyt daleko, ale też nie zbliżasz się totalnie. Stoisz gdzieś w środku, balansując sobą... ale wtedy miłość nie może się pogłębić. Głębia miłości jest osiągalna tylko wtedy, gdy odrzucisz lęk i skoczysz z zamkniętymi oczami głową w przód.

Jest to niebezpieczne - miłość może zabić twoje ego, twoje "ja". Miłość to trucizna dla twojego fałszywego "ja". Miłość to życie dla ciebie prawdziwego, miłość to śmierć dla twojego ego. Musisz skoczyć. Musisz się zbliżyć i dosłownie rozpłynąć w kobiecie... ta bliskość to drzwi do boskości, do wieczności.

Kobieta ma podobny problem. Im bardziej zaczyna zbliżać się do mężczyzny, ten tym bardziej stara się od niej uciec i znajduje tysiące wymówek by się oddalić. Zatem kobieta musi czekać, a czekanie to następny problem: jeśli kobieta nie przejmuje inicjatywy, wygląda to na obojętność, a obojętność może zabić miłość. Nic nie jest bardziej zabójcze dla miłości niż obojętność. Nawet nienawiść jest lepsza, gdyż jest przynajmniej pewnym rodzajem relacji miedzy dwojgiem osób. Miłość może przetrwać nienawiść, ale nie znosi obojętności. I stąd kobieta ma trudności; jeśli przejmuje inicjatywę, mężczyzna ucieka, gdyż większość mężczyzn nie znosi kobiet, które podejmują inicjatywę. Mężczyzna czuje, że zbliża się przepaść, więc lepiej uciec, zanim będzie za późno. Tak właśnie powstają donżuani. Krążą od jednej kobiety do drugiej, wypełnieni lękiem, że przepaść może ich wchłonąć. Donżuani nie są prawdziwymi kochankami, choć na nich wyglądają - każdego dnia nowa kobieta. Donżuani to przestraszeni ludzie, obawiający się bliskości.

Zatem kobieta również stoi pośrodku; tak jak mężczyzna między lękiem przed przepaścią a pragnieniem bliskości, tak kobieta między przejęciem inicjatywy a obojętnością. Obie sytuacje są złe, to zwykłe kompromisy. A kompromisy nie pozwalają rozkwitnąć miłości. Kompromisy nie pozwalają niczemu rozkwitnąć. Kompromisy to kalkulacja, spryt... potrzebne w biznesie, ale nie mające nic wspólnego z miłością. Więc zaryzykuj, odrzuć bariery swojego ego i skocz... skocz w prawdziwą bliskość, skocz w prawdziwą miłość.

Na początku miłość ma barwę seksu. Jeśli jest płytka, pozostanie do tego seksu zredukowana; tak naprawdę to nie będzie żadna miłość. A bez miłości seks sprowadza życie do prymitywnego, wręcz obrzydliwego poziomu. Seks może być piękny, gdy towarzyszy mu miłość. Sam w sobie jest obrzydliwy. To tak jakby najpiękniejsze oczy najpiękniejszej kobiety wyjąć z oczodołów. Pozbawione ciała, nawet najpiękniejsze oczy są obrzydliwe.

Bliskość w stosunku do jednej kobiety lub mężczyzny jest dużo lepsza, niż mnogość relacji partnerskich. Może ta mnogość jest zabawna, ale powierzchowna - nigdy nie zdołasz rozwinąć się wewnętrznie. Miłość to nie sezonowy kwiatek, potrzeba jej wiele czasu by rozkwitła. Każdy mężczyzna ma w sobie pierwiastek kobiecości, każda kobieta ma w sobie pierwiastek męskości. Jedyny sposób, aby się o tej jedności przekonać, to bycie w głębokiej bliskości. Postaraj się bliskości rozkwitnąć tak bardzo, jak to tylko możliwe. Pozwól rozkwitnąć zaufaniu, odrzuć wszystkie bariery dzielące cię od drugiej osoby.

Według mnie, uduchowienie oznacza ciepło, miłość i bliskość. Źródłem ciepła jest kobieta. Jej miłość i oddanie, połączone z intelektem mężczyzny; jej serce połączone z głową mężczyzny, mogą uczynić cud...

Dzielcie się swoja miłością, swoimi sercami. Pragnę, aby kobieta i mężczyzna rozwijali się wspólnie, w głębokiej harmonii i poczuciu nieograniczonej bliskości. Tylko w ten sposób możemy zmienić świat.

No muszę stwierdzić, że mnie podobnie to przygniotło. Tak jakby kobieta miała łono tylko. Takie niby to piękne i sprawiedliwe, a nie do końca. Takie niładne uogólnienie. Ale do refleksji zmusza.

Anstawio,
możliwe jest spełnienie Twych marzeń.

Pierwsze zetknięcie z osobami, które czas jakiś tworzą grupę, jest trudne. Nie znam osoby, która by takiej sytuacji nie przeżywała i nie zastanawiała się nad tym, w jaki sposób będzie odebrana przez pozostałych. Prawda jest taka, że niewiele osób przyznaje się do swych uczuć na forum. Podejrzewam, że nie byłyście z tą dziewczyną osamotnione, ale jedyne, które przyznały się do tego na forum. Takie wyznanie jest gestem odwagi, bo odwagą jest robienie czegoś MIMO obaw.

Podobnie z Twym negatywnym myśleniem o sobie. Też nie jesteś samotną.

Bo to wielka sztuka pokochać siebie mimo niedoskonałości, które widzimy, których czasem także wypatrujemy.
Jesteś na dobrej drodze.

Na drodze do samopokochania stają takie przeciwności jak złość, kiedy mówimy sobie że jesteśmy ok, fajne, ładne, zdolne. Pojawia się gdzieś sygnał, że tak nie jest. Wtedy się denerwujemy, złościmy. Chcemy myśleć o sobie dobrze, a nie potrafimy. Musimy stawić czoła przeróżnym uczuciom.
Często robimy sobie wyrzuty, mamy mieszane uczucia. Nieraz nie wiemy co myśleć.

Ja czasem mam żal do siebie, że kiedy nie mogę sobie poradzić rozmawiam z kimś. Nawet kiedy wiem, że jakaś rozmowa była w danej chwili ostatnią deską ratunku, jeśli była potrzebna...
Może wcale nie byłą potrzebna.
Ale czasem było mi tak cięzko, że nie potrafiłam inaczej. Czy warto mnieć do siebie żal? Czy można było coś spieprzyć?

Aniknom. Dasz radę.
Pamiętasz naszą rozmowę o uczcuciach?
Ja nie mam problemu z wyrzucaniem i uzewnętrznianiem tego co mnie boli. Czasem wydaje mi się, że potrafię robić to w nadmiarze. Najgorzej, kiedy to są bóle i przykre rzeczy. A ciężko jest słuchać kogoś kto widzi samo zło, kto jest pesymistą. Najbardziej zastanawia mnie to, że w sobie nie widziałam tego dobrego, swoich zdolności, predyspozycji, nie dostrzegałam żeby kiedykolwiek mogło się coś udać. Jednak u wszystkich dookoła widzę potencjał, sukcesy, możliwości. Widzę dobre rzeczy w otoczeniu, u innych ludzi.

Kochane widzialyscie moze psychologiczny film polski pt: Hel" ,swietny film ,opowiada o psychiatrze ktory jest heroinista ,jego rozmowa z pacejntem
-dr . wierzysz w milosc
-pacjent . aaaaaaaaaaa ,milosc to luksus .
Swieta racja jak dla mnie jeden z lepszych pl filmow .Jesli ktos lubi psychologiczne filmy polecam

L_ukrecjo, po prostu odważyłaś się i podjęłaś decyzję. Może trzeba Cię teraz "wpuścić" między ludzi, żebyś tam mogła wykorzystać swoje doświadczenia z terapii, poznane mechanizmy i wykorzystała narzędzia, które dostałaś.
Terapia potrafi być męcząca, tym bardziej, że efekty nie są widoczne od razu, co nie zawsze jest motywujące. A efekty terapii można zauważyć na przykład dopiero rok po zakończeniu jej.  Przerabianie tego co było w dzieciństwie, pomaga zrozumieć mechanizmy własnych postepowań, siebie... Ty być może, znasz już siebie na wylot
Daj sobie wolność przede wszystkim, nie tylko partnerowi. Pogoda ducha, bez względu na okoliczności... Nie będzie chyba łatwo, ze względu na emocje, które towarzyszom wszystkim okolicznościom. Ale trzymam kciuki za Ciebie :*

Lukrecjo tak odzyskujesz wolnosc to boskei uczucie napewno je rozpoznasz.
Tak milosc to luksus ,patrzac na ludzi 21 wieku ,zwlaszcza tych z duzych miast.
Pogon za chlebem i pustka.
Duchowosc -prawdziwe istnienie jest wlasnie tym czym zycie musi byc .By bylo pelne.
[Pamietaj Lukrecjo masz wplyw na wlasne decyzje i mysli ,inni niezaleznie od nas zyja swoim torem.
Wazne by patrzec w tym samym kierunku.
Powodzenia

Bałaś się NASZEJ oceny?
A co ta nasza ocena mogłaby Tobie zrobić?
Na jakiej podstawie tak kiepsko NAS oceniasz? Kiepsko, bo uważasz nas za zdolne do odrzucenia kogokolwiek, kto jest tutaj. Będąc na naszym miejscu (wybacz to pluralis maiestaticus) odrzuciłabyś i olałabyś taką osobę, jak Ty?

Oczywiście, l_ukrecjo, że zdaję sobie sprawę z wszystkich Twych urazów, przeżyć, itd. Ale pisząc to, chcę uzmysłowić Ci drugą stronę medalu p.t. "Kiepsko o sobie myślę".

Trzymam kciuki.

L_ukrecjo,to do dzieła! Im szybciej zaczniesz pracę nad sobą,tym lepiej!

Witajcie,

Co grupy raczej nie dołączę, bo mam ten etap za sobą. Mój pierwszy związek taki własnie był - kochałam go za bardzo. Dostałam kilka razy w tyłek nim się otrząsnęłam. Skutki sa takie, że teraz jestem zołzowata i oszczędna w okazywaniu uczuć. Niemniej jednak w końcu jestem szczęśliwa. W nowym związku.
Jakie były przyczyny tego, że tak bardzo kochałam? Niska wiara w siebie chyba, ale dlaczego nie wiem. Nadal się uczę i podnosze samoocenę.

Dzisiaj naszła mnie taka refleksja. Mam to co chciałam mieć, czyli spokój, mam mieszkanie, pracę, rodzice mi już nie zagrażają,są daleko. Mam wszystko co mi jest potrzebne do szczęścia a nie czuję się szczęśliwa.
Jak patrzę wstecz, to mam wrażenie,że gdy musiałam walczyć, szarpać się, gdy dusiłam się w związku lub gdy kłóciłam się z ojcem, to wtedy miałam więcej energii, która pchała mnie by osiągać postawiony sobie cel.
Teraz przede wszystkim nie stawiam sobie celów do osiągnięcia, albo brakuje mi motywacji.
Nie wiem co zrobić, by przede wszystkim przestać tworzyć sobie powody do smutku?

Aurinko, masz rację.
Stworzyłam sobie świat, w którym tak na prawdę mogłam się urodzić i rozwijać, ale życie było inne. Mam już ten swój wymarzony "normalny" bezpieczny dom. Teraz dopiero muszę zacząć się rozwijać.
Trochę brak mi motywacji. Moje dążenie do "normalności" zabrało mi sporo energii. Tak samo tkwienie w nienormalnym otoczeniu. Muszę złapać rytm i nabrać chęci do życia...
Żeby móc postawić sobie swoje cele i je osiągnąć.

Dokładnie Aurinko,tak też to odczuwam, dosłownie i w przenośni.
Rehabilitacja też dodaje motywacji. Może być długa i mozolna,ale warto. Zwłaszcza gdy widać efekty.
Chyba muszę się teraz porządnie zastanowić co dalej,bo dłużej w tej bezczynności tkwić nie mogę i nie chcę.

Aurinko, napisałaś,że już etap kkzb masz za sobą. Ja poniekąd też,ale nie jestem pewna jak by to było gdybym znalazła się teraz w nowym związku. Raczej nie najlepiej.
Zastanawiam się, jak udało Ci się pokonać ten etap i niską wiarę w siebie?
Czytałam kawałek wątku o Zołzach, dążę do takiej zmiany myślenia o sobie.

ej to ja juz senior anastwio bo po trzech latach aal anonu zaczelam cos ruszac rozumem he powolutku ,zyj i daj zyc innym,badz mila nawet jak atakuja   czlowiek ma zeczywiscie prawo wyboru ,huraaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa odkrylam ameryke nie nie to byl kolubus a jednak dla mnie tak,a ile jeszcze przedemna>>>>>>>>>>>>>>>>i przedtoba

dziekuje a czy jest w wersji elektronicznej? ach ten laptop pisze jak by byla desylektyczka ,hm nic wtym zlego ale nie jestem

Jak to z DDA bywa, cierpliwość nie jest moją mocną cechą. Poza tym czuję, że czas ucieka a ja nic nie robię.  Terapia terapią, równorzędnie toczy się życie.
Właśnie słucham audycji z radia na youtube o DDA na kanale ZostawWiadomość. Słucham i ryczę.
Jak można być dorosłym, jeśli się nigdy nie było dzieckiem...