Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

bo anastawio zyjemy mi tez sie zdaza iluzja ze w koncu zrozunia eh na marne ,i co z tego ze sami milosci a zwlaszcza wyrozumnialosci nie dostali   jak ludzie dorosli sami jestesmy za siebie odpowiedzalni my tez .i tu twoja moja rola ,ja zaczelam mowic do siebie bledy sie zdarzaja jak cos mi nie wychodzi , do dziecka tak samo , ale mi dobrze z tym nareszcie nancze siebie , nadal mi sie zdarza byc ostra dla siebie ale mniej, nikt nie jest idealny i nie jest to ten idealny swiat uffffffffff jak dobrze i nic nie jest czarno biale ,psycholog moj mnie wymeldowal z terapi bo twierdzi ze dobrze zaczynam myslec pozdrowka ps tak ladna pogoda amy za compem trzeba wyjsc hejka

Wielokropku, okazywanie miłych, pozytywnych uczuć to dla mnie baaardzo trudna rzecz.

Moim rodzicom a zwłaszcza mamie, okazywałam miłość przez lata, wspierałam ją ciepłymi słowami latami. Byłyśmy emocjonalnie bardzo złączone, mogła na mnie liczyć od dziecka. Mogła się wyżalić, wypłakać, pochwalić. Byłam na każde jej skinienie. Byłam jej ogromnym wsparciem. Dawałam jej 100% mojej miłości, czułości. Bo należało jej się, bo miała męża drania.
Do tego spełniałam każde ich zachcianki, byle byli zadowoleni. Robiłam zawsze to czego ode mnie oczekiwali. Naprawdę.
Rodzice wielokrotnie powtarzali mi, że jestem po to by im pomagać. Zresztą mówili to wszystkim naokoło. Mieli i mają wobec mnie ogromne oczekiwania. Spełniałam je, do czasu...
Jedyny sposób by poczuli się kochani i zadowoleni, jest pomoc materialna, żadna inna nie wchodzi w grę. Ale co bym im nie zrobiła i tak będą niezadowoleni. Oni wiecznie potrzebują pomocy.
A ja w tym momencie, nie mam po prostu ochoty na to by im cokolwiek dać.
Nawet mam wrażenie,że gdy przestanę im dawać to czego chcą, to w ten sposób przerwę ten zaklęty krąg i sama nie będę oczekiwać niczego od nikogo, zwłaszcza od partnera...

Dziękuję Wielokropku.

Sama staram się rozróżnić swoje "zachcianki" od "praw". Nie zawsze wiem też czy to jest czyjaś zachcianka, czym mój obowiązek.

Wiem jedno, krzywda im się nie dzieje.
Oni stworzyli sobie plan dawno temu. Wybudowali dom i ich marzeniem było, że ja wraz z moim mężem będę z nimi w tym domu mieszkać, remontować go według ich planu, dbać o niego i o nich.
Mój plan był inny, wyrwać się z domu, co też uczyniłam A oni nadal żądają spełnienia ich marzeń. Z tego co wiem, mój starszy brat, który również wyrwał się z domu, ale mieszka niedaleko, zajął moje miejsce i czasami pomaga rodzicom. Oczywiście od niego też usłyszałam zarzut,że sobie wyjechałam i zostawiłam rodziców.
Nie mówiąc już o tym,że moi rodzice sąsiadują z dwoma braćmi mojej mamy i z moją babcią. Jak to określiła moja psycholog: wszyscy muszą być "na kupie".
A ja się wyrwałam, tylko jeszcze nie emocjonalnie. Ale walczę, walczę

A ja, jak zwykle, z wrodzoną sobie przekorą, zapytam: dlaczego nie chcesz sobie wybaczyć?
Po co gdybasz?
Dlaczego dążysz do tego, by być idealną matką?
Dlaczego nie chcesz być wystarczająco dobrą matką?

nie ma idealnych matek sa tylko ludzkie te ktore doceniaja dziecko i potrafia sie przyznac do swojej slabosci i chwalic dziecko i zajmowac sie nim w ciagu dnia pare godzin i pytac dziecko co u ciebie i jak sie czujesz wspierac czyli te nie toksyczne a reszta zajeci sama soba i swojim zamknietym kragiem

Nie wiem,dlaczego nie chcę sobie wybaczyć...nie potrafię...:(

Bardzo ciężki los Cię spotkał. Tak bardzo jest mi przykro.
Ale teraz nieźle sobie radzisz, masz dobrą pracę prawda?
Dobrze, że potrafiłaś uwierzyć w siebie. To bardzo trudne.

Kwestia podejścia ludzi do niektórych prac jest kwestią wychowania, nastawienia przez osoby które dzieci wychowują. Te osoby nie uczą dzieci odpowiedniej postawy, odpowiedniego zachowania.
Ludzie mają świetnie prosperujące firmy sprzątające i są zadowoleni. Ja myślę, że człowiek szczęśliwy we wszystkim potrafi znaleźć radość. Poza tym nie każdy potrafi dobrze sprzątać. Marne pocieszenie pewnie. Jednak jeśli jest chęć trzeba piąć się w górę, dla siebie, dla własnego zadowolenia.

Chcą pewnie, żebyś zrealizowała ich niespełnione pragnienia, no i ta pomoc? A gdzie jest miejsce na Twoje życie, na Twoje sprawy. NIe myślałaś nigdy o sobie, prawda Anstawio? Pomyśl o sobie, zadbaj o siebie, nikt nie zrobi tego lepiej niż Ty sama, dobrze o tym wiesz.

Myślę dokładnie tak jak Zofia l_ukrecjo, identycznie.
Może z małym wyjątkiem,że czasami warto wyrzucić z siebie gniew, strach, żal, po prostu wygadać się, nie narzekać, nie utyskiwać, ale spojrzeć realnie i dać upust emocjom. Duszenie w sobie prowadzi do chorób, między innymi nowotworów. Jest to moja opinia na podstawie książki "Jak uzdrowić swoje życie".
L_ukrecjo, uważam też, że nie musisz wybaczać rodzicom. Wystarczy,że zrozumiesz. IuZrozumiesz,że popełnili błędy,bo tak zostali wychowani. Wiesz jakie błędy popełnili, Ty możesz ich już nie popełnić.
Nie staraj się być idealną mamą, bądź sobą.
I tak jak napisała Zofia,skąd wiesz jakby było, gdyby mąż żył? Jako kkzb byłabyś zajęta nim, nie dziećmi.
I kto ci powiedział, że musisz wybaczyć rodzicom,żeby móc wybaczyć sobie i w związku z tym być dobrą mamą? Skąd takie przeświadczenie w głowie?
W książce "Toksyczni rodzice" jest rozdział o "pułapce wybaczania", poczytaj o tym. Czy Ty aby w nią nie wpadłaś? Później może zacytuję tutaj ten rozdział.
Uwierz w siebie i ciesz się tym,że jesteś fajną mamą

Wiesz Zosiu...dziś obudziłam się z dziwnym bólem w brzuchu,był taki inny. I właśnie sobie pomyślałam,a co jeśli to coś poważnego? Moje myśli zaczęły krążyć wokół eksa,który by się mną opiekował...ale odczułam niechęć,a nie ulgę. Bo przecież w chorobie bym zbrzydła,a on śliniłby się na pielęgniarki. Wiem,ze to chore myślenie. Nie o końcu,nie o mnie,nie o dzieciach...tylko o nim,o nas. Kurde,ja tak wewnętrznie nie podjęłam decyzji,że z nami koniec. Bardzo bym chciała,zeby on sobie kogoś znalazł,żeby się skończyło. Ciągle daje mi znaki,jak bardzo jest nieszczęśliwy i wtedy zaczynam myśleć,kurde on mnie kocha,a może spróbować? Ale gdzie ja w tym wszystkim? Ja? Nie,już nie chcę być dobra dla niego swoim kosztem Już zrozumiałam albo w końcu,że jak nie mam z nim kontaktu,jest mi lepiej.
Myślę,ze w obliczu ciężkiej choroby,czy to mojej,czy dzieci... teraźniejsze kłopoty wydałyby mi się śmieszne i ze byłabym zła na siebie,że zamiast cieszyć się życiem,użalałam się nad sobą tracąc czas.

Dziękuję dziewczyny za wsparcie :***

Ciekawe cytaty l_ukrecjo.
Dzisiaj nawet rozmawiałam o tym na terapii, uzależnienie od czyjejś opinii. Jest dobrze,gdy ktoś pochwali, źle gdy skrytykuje. A przecież każdy ma swój rozum i nie trzeba bać się go używać.
Psychologia i religia może i nie rozwiązują problemów, ale czy rzeczywiście zamieniają jeden problem na inny? Dla mnie psychologia jest drogowskazem i ciężko by mi było samej dojść do tych wszystkich przemyśleń o sobie. Też dzisiaj ten temat miałam poruszany na terapii. Gdybym nie rozmawiała, nie odkrywała, nie wracała, to myślałabym,że trzeba walczyć, być silną, bez uczuć. A tak wiem, że zarówno ta walka i bunt, jak i unikanie, ukrywanie, wyparcie, to dwie skrajności. Pomiędzy nimi istnieje "złoty środek",który trzeba odnaleźć. Sama na pewno nie wiedziałabym jak.
W przyszłym tyg zaczynam terapię grupową DDA. Ciekawa jestem jak będzie...

"Pułapka przebaczenia
Jedną
z najbardziej niebezpiecznych rzeczy zwią
zanych z przebaczeniem jest to, że hamuje ono zdolność uwolnienia powstrzymywanych, stłumionych emocji. W jaki bowiem sposób możesz wyrazić swoją
złość na rodzica, któremu już wybaczyłeś?
Odpowiedzialności
ą można obarczyć albo ludzi, którzy cię zranili, albo też siebie samego. Ktoś musi być odpowiedzialny. A zatem możesz wybaczyć swoim rodzicom i dojść do tego, że jeszcze bardziej znienawidzisz siebie. Zauważyłam również, iż wielu pacjentów spieszyło się do wybaczenia, aby uniknąć
 bolesnej pracy w czasie terapii. Byli oni przekonani, że przez wybaczenie skrócą
sobie drogę do tego, by poczuć się lepiej.  Niektórzy z nich ?wybaczyli?, przerwali terapię, a z powodu psychicznych okaleczeń pogrąż
yli się w jeszcze głębszą
depresję i nieszczęście.
Kilkoro z nich kurczowo przylgnęło do złudnego przekonania, że: ?Wszystko co mogą zrobić to przebaczyć, a wtedy będą uleczeni, będą w świetnej kondycji umysłowej; każdy ma kochać każdego, mamy wszystkich brać w objęcia, a wtedy wszyscy będziemy szczęśliwi?. Pacjenci często przekonywali się również, że pusta obietnica przebaczenia prowadziła ich do jeszcze głębszego rozczarowania. Niektórzy z nich odczuli przypływ
dobrego samopoczucia, lecz nie było ono trwałe, bowiem w rzeczywistości nic nie zmieniło się w ich sposobie odczuwania, ani w ich rodzinnych interakcjach.
Pamiętam jedną
szczególnie poruszają
cą
sesję, w której uczestniczyła pacjentka o imieniu Stephanie, której doświadczenie stanowi jeden z najbardziej typowych przykładów przedwczesnego przebaczenia. Stephanie, lat 27, była dewocyjną
, nawrócon
ą chrzecijanką
. Gdy miała 11 lat, zgwałcił ją
ojczym. Stosował wobec niej przemoc, aż do momentu gdy matka w rok póniej wyrzuciła go z całkiem innych powodów z domu. Przez
nastpne cztery lata Stephanie była molestowana przez kolejnych konkurentów matki. Uciekła w końcu z domu w wieku szesnastu lat i została prostytutką
. W siedem lat póniej omal nie została pobita na śmierć przez jednego z klientów. W czasie pobytu w szpitalu
spotkała sanitariusza, który skłonił ją
do przyjęcia do kościoła. Po kilku latach pobrali się i urodził im się syn. Stephanie bardzo starała się przebudować swoje życie, ale pomimo nowej rodziny i nowej religii była nieszczęśliwa. Przez dwa lata uczestniczyła w terapii, ale
cią
gle nie mogła wydobyć się z głębokiej depresji. Właśnie wtedy, przyszła do mnie. Wł
ączyłam Stephanie do grupy składaj
ącej się z osób będ
ących ofiarami kazirodztwa. W trakcie pierwszej sesji Stephanie zapewniła nas, że osią
gnła już spokój i wybaczyła ojczymowi i swojej zimnej, nieadekwatnej matce. Powiedziałam jej, że jeżeli chce wyjść z depresji, to może na chwilę ?nie przebaczać? im, aby dowiadczyć ponownie własnej
złości. Z naciskiem podkreślała, że wierzy głęboko w przebaczenie, że nie musi wpadać w złość, aby poczuć się lepiej. Wywi
ązała się między nami ostra walka, częściowo dlatego, iż prosiłam, aby zrobiła coś, co było dla niej bolesne, ale także dlatego, że jej przekonania religijne były sprzeczne z jej potrzebami psychologicznymi. Stephanie pilnie pracowała, ale odmawiała dopuszczenia do siebie wściekłości. Jednakkrok po kroku zaczynała zbliżać się do niej. Wybuchała złości
ą niejako ?w imieniu? innych grupy, mówi
c na przykład: ?twój ojciec był potworem, nienawidzę go!? Kilka tygodni później jej własna, zduszona złość znalazła ujście. Wrzeszczała, klęła i oskarażła swoich rodziców o to, że zrujnowali jej dzieciństwo i okaleczyli jej dorosłe życie. Po tym wszystkim objęłam j
ą, kiedy jeszcze szlochała. Odczułam, że jej ciało odprężyło się. Kiedy nieco się uspokoiła, zapytałam ją
podchwytliwie ?W jaki sposób ma zachowywać się mała chrzecijanka?? Nigdy nie zapomnę jej odpowiedzi.
Myślę, że Bóg bardziej chce, abym poczuła się lepiej, niż żebym przebaczyła.
Ten wieczór był dla niej punktem zwrotnym.
Ludzie mogą
przebaczyć toksycznym rodzicom, ale powinno to stanowić uwieńczenie, a nie począ
tek ich emocjonalnego oczyszczenia. Ludzie potrzebuj
ą wściekania się o to, co im się przydarzyło. Potrzeba im rozpaczania nad tym, że nigdy nie zaznali miłości rodzicielskiej, o którą
tak zabiegali. Muszą
zaprzestać pomniejszania i niedoceniania krzywd jakie im wyrz
dzono. Zbyt często bowiem ?przebacz i zapomnij? znaczy ?udawaj, że to się nie stało?. Uważam również, że wybaczenie jest właściwe wówczas, gdy rodzice robi
ą coś, aby sobie na nie zasłużyć. Rodzice toksyczni, a zwłaszcza ci stosuąj
cy przemoc, muszą
przyznać się do tego, co zrobili, wziąć
 za to odpowiedzialność i wykazać chęć poprawy. Jeżeli jednostronnie rozgrzeszysz rodziców, którzy nadal źle cię traktuj
ą, którzy zaprzeczają
rzeczywistości i twoim uczuciom, którzy nadal obarczaj
ą cię winą
, to możesz zaszkodzić własnej pracy nad twoj
ą sferą
emocjonalną
. Jeżeli jedno z rodziców b
ądź obydwoje nie żyj
ą, to możesz wynagrodzić sobie doznane krzywdy wybaczają
c sobie samemu i uwalniają
c się od ich emocjonalnego szantażu.
W tym momencie możesz pomyleć, iż ma to swoje uzasadnienie, że jeśli nie przebaczysz swoim rodzicom, to bdziesz trwał w zacięciu i złości przez resztę twojego życia. W rzeczywistości jest zupełnie odwrotnie. Przez lata praktyki przekonałam się, że emocjonalny i umysłowy spokój przychodzi w rezultacie uwolnienia się od kontroli toksycznych rodziców, bez koniecznoci przebaczenia im. Uwolnienie pojawi się wówczas, gdy doświadczysz uczucia urazy i żalu oraz gdy przerzucisz cał
ą odpowiedzialność na barki rodziców, czyli tam gdzie rzeczywiście powinna spoczywać."

"Toksyczni rodzice" S.FORWARD

P.S. Powyższy cytat może wydać się lekko kontrowersyjny, gdyż niejako namawia do zrzucenia winy i odpowiedzialności za doznane krzywdy na rodziców.

To nie chore myślenie, to chora rzeczywistość.
Znasz swojego eksa i wierz na co go stać i wierz, że każdą sytuację wykorzysta... grzeszyć będzie również myślą .
Świadoma jesteś, że nie zmienił się.
Daje Ci znaki, że Cię kocha...ok., a co z Twoimi uczuciami? Chyba one są ważniejsze.
Chcesz, by sobie kogoś znalazł...hmmm...myślę, że wtedy zrobiłabyś wszystko, by go zdobyć. Miałabyś z kim walczyć. Wygrać z rywalką to przemiłe uczucie i takie dowartościowujące - wprawdzie na chwilę, ale jednak.

Ja w małżeństwie też pytałam się, gdzie ja jestem w tym związku.
Kiedyś byliśmy u psychologa i właśnie w trakcie rozmowy z małżonkiem i panią psycholog, doszłam do wniosku, że mnie nie ma w tym małżeństwie.... 
Nie kocham męża, ale....mój nastrój zależy od jego zachowania. Jeszcze niedawno pisałam, że mi go żal .
Nie chcę go za żadne skarby świata, jednak wydaje mi się, że gdyby mówił jak tęskni, że kocha....chyba byłoby mi ciężko. Zdaję sobie  sprawę, że kawał drania z niego, wspominam go z obrzydzeniem....kiedy widzę się z nim nie mam skrupułów. Jestem zasadnicza, stanowcza, oschła. Po spotkaniu jednak tracę humor. Sama nie wiem dlaczego tak się dzieje.
Od naszego rozstania minęło kawał czasu. Jestem bez niego szczęśliwszym  człowiekiem. Odnajduję swoje JA. Już nie muszę nic dla niego. Dostrzegam też, jak bardzo pozwoliłam zryć sobie psychikę. Dopiero teraz dostrzegam w jakie kompleksy dałam się wpędzić. Podnoszę się i nadal uczę się siebie i życia.

A ja l_krecjo doszłam do momentu, kiedy moje kłopoty małżeńskie wydają mi się śmieszne. Dzisiaj śmieszy mnie to, że rękoma i nogami chwytałam się toksycznego związku a nadal przeraża fakt, iż nie dostrzegałam, że jest on toksyczny.  Tak jakoś dziwnie uszło mojej uwadze, że moje małżeństwo jest totalną porażką .

L_ukrecjo, a Ty co myślisz o tym wszystkim co Twój terapeuta Ci mówi?

A ja znowu chora, znowu gorączka i ten ból w okolicy lędźwiowej... już sama nie wiem, możeto nerki?
Jutro pędzę do doktora.

l_ukrecjo, właściwie to do przyczyny syndromu KKZB wiem od mojej psycholog, ale i tak dziękuję za uspokojenie

To chyba się nazywa "terapia własna".
W ciągu 5ciu miesięcy mojej terapii, usłyszałam od psycholog dwa razy,że kończymy terapię. Na drugim bądź trzecim spotkaniu, powiedziała mi,że mało kobiet odchodzi od mężów. Na końcu dodała,że próbowała mnie zniechęcić do terapii. Na mnie zadziałało to jak płachta na byka. Nie chciałam być jedną z "tych" kobiet, chciałam się wyleczyć. Zaparłam się wtedy na całego, pomimo strachu i obaw. Później usłyszałam,że terapię kończymy. Pomyślałam, ok. Ale ona zaczęłą przeglądać moje cele terapii i stwierdziła,że mamy jeszcze dużo do przepracowania (całe szczęście;). W poniedziałek usłyszałam,że czasami potrzeba lat na wyzdrowienie Ja trochę to sobie tłumaczę jako pewnego rodzaju "zagrywka psychologiczna", która motywuje mnie do zmian, pomimo upadków, pomimo załamań, huśtawek nastrojów, chorób itp itd.
Jeżeli chodzi o kasę,też płacę grubo. Kolejna motywacja by coś ze sobą robić.

Ja sobie myślę l_ukrecjo, że może brakuje Ci ochoty na zmiany. A może tak naprawdę dobrze Ci jest tak jak jest teraz? A może ten czas na zmiany, chęć, ochota dopiero nadejdą?
A może rzeczywiście potrzebujesz innego bodźca, duchowego. Spróbuj, wszystko jest dla ludzi. Ale nie staraj się nic robić na siłę. Im bardziej będziesz się skupiała na tym,że robisz to po to,żeby się zmienić, wyzdrowieć, tym gorzej.
Może sama chcesz odpocząć od tych terapii, zająć się czymś innym. Może to jest to. Może te terapie Ci nie pasują, nie motywują.
Może zawsze chciałaś medytować, może filozofia to Twoja druga natura, ukryta pasja, która da Ci ukojenie?

Mnie to nie kręci, ja mam ścisły umysł, lubię konkrety, ćwiczenia. Chociaż i tak psycholog powiedziała mi,że w teorii jestem perfekcyjna. I ja to wiem, w teorii zawsze byłam dobra, a jak przyszło wykonać ćwiczenie to się motałam. Ale przez to,że ona mi tak powiedziała, wiem,że chcę to zmienić. W ten sposób patrzę na moją terapię. Pomimo bólu i cierpienia, strachu, obaw i niepewności, lubię moją terapię. Myślę,że gdybym była uzależniona od niej, o czym też wcześniej myślałam, to psycholog zauważyła by to i by mi powiedziała (mam nadzieję).

l_ukrecjo, trzymam kciuki za Ciebie. Szukajcie a znajdziecie, jak to pan Jezus powiedział

No i tu jest problem...
Wielcy mistycy tego świata,uważają,ze ego wszystko psuje...

Dobra,zielona jestem...
Szukam.

Do swojego dziecka przemawiam,uspakajam...może niezbyt często?

Choć wiecie...jak tak się naprawdę zastanowić to ja już się zmieniam,już dojrzewam,bo:
-nie tęsknie za eksem (pomijając chwilówki,dość silne myśli o nawiązaniu kontaktu,spotkania,teraz i natychmiast!)
-pomimo,że on bardzo chce i męczy mnie,czaruje no łapie wszystkiego, już się na to uodparniam,a wręcz im więcej jęczy tym bardziej widzę w nim słabego człowieczka,który znowu chce uwiesić się na mnie,czuję,ze jestem od niego silniejsza.
-widzę wyraźnie bez złudzeń,że jego zaburzenie-ochota na dziewczynki (sory ale dla mnie to chore kiedy facet 45l zaprasza 17-latkę na FB i nie tylko ją,różne "podejrzane panie itp),jak wiecie byłam ofiarą ped. i fakt ten działa na mnie destrukcyjnie.
-nie spotykam się,gdyż wyraznie widzę,że przy nim dostaję iście małpiego rozumu i wtedy tracę ostrość,dystans,no rozum i zaczynam gdybanie.
-jestem bez niego i widzę,ze jest mi lepiej,nie mam depresji (pomimo dołków i wahań nastroju-mam nadzieję,ze i to wróci do normy),moja doktor stwierdziła,że jest ze mną ok,a to co się ze mną dzieje to sytuacyjne,psycholog twierdzi,że jestem zdrowa. -----Żyję pierwszy raz bez faceta.------ -Dałam radę!
-Dbam o siebie,zmieniłam fryzurę,styl ubierania na bardziej kolorowy i kobiecy,przytyłam i mam to w nosie.
-Na zewnątrz nikt nie widzi mojego lęku-trzymam się i chodzę z głową podniesioną do góry. Zdałam sobie sprawę,ze ciągle chodziłam z opuszczoną,ze smutkiem,a teraz zdarza mi sie uśmiechać i to nawet do obcych i o dziwo oni to odwzajemniają! Odkrycie
-Stałam się mniej nerwowa,bardziej ugodowa i mam więcej czasu dla dzieci,dostrzegam też bardziej ich potrzeby. A jeśli o chodzi o dzieci,to i one mają spokój,bo nie ma między nami wojen,pokazówek,jego wyprowadzek,mojego płaczu,jego powrotu i euforii,chorej atmosfery krótko mówiąc.
-Uczę się,NIE PIJĘ,nie mam depresji,pracuję,płacę rachunki,gotuję codziennie obiad,piorę,sprzątam,bawię się z młodą,uczę z nią,rozmawiam z dorosłymi dzieciakami-no żyję normalnie

Jedyne to unikam ludzi,przyjaciół,spotkań. Niechętnie odbieram od nich telefony. Wyraznie się izoluję. Może to taki okres przejściowy...za to na necie przesiaduję...
Właśnie w tej chwili dotarło do mnie,jak bardzo skupiam się na tym czego nie mam,a to co mam umniejszam,żeby sobie dokopać. No tak...ale jak całe życie słyszałam,że jestem ble...to ciężko to odkręcić.

Jedno wiem,nie poddam się!

Zauważyłam u mnie silną tendencję do skrajności...ale tak jest w dwubiegunówce na którą choruję,choć nie chcę wszystkiego zrzucać na chorobę i oddawać jej ster.

Dziękuję za to forum,za Was dziewczyny,bardzo mi pomagacie,nie zdajecie sobie sprawy jak bardzo!

Nie dam się,żywcem mnie nie wezmą

-

Pozbyc ego sie mozna ,jedynie trzeba spojrzec troche dalej i dookola siebie .
Dzisejsze czasy dodatkowo ,utrudniaja ludziom rozwoj duchowy ,trzeba pracowac i byc czasami bezwzglednym ,aby zarobic na zycie chociazby . Zachod zreszta slynie z tego ,co oczywiscie jest jak najbardziej dobre.
Jestem dumna ,ale to nieoznacza ze ma  wybujale ego.
Ego to porowniania  ,a poczucie wlasnje godnosci nie poddaja sie porownania.Ego zawsze porownuje :ja jestem lepszy niz inni,ja jestem wyzszy od ciebie,czeste porownywanie siebie do innych kreuje ego.Duma mowi poprostu szanuje siebie takim jakim jestem ,nie porownuje do innych.Moj szacunek do siebie nie przeszkadza nikomu w szacunku do siebie.Ego -pwoduje zanizanie samooceny jesli niejestemy jak inni.To ego powoduje chcec rywalizajci i zazdrosc o wszystko co maja inni.
Nie bedzie ukojenia w mistyce jesli bedziemy karmic ego.
Wyzbyc sie tego mozna .
Samorozowj tez niemoze byc Ego ,ego to fikcja ,ktora chce nas trzymac z dala od prawdziwej swiadomosci i odpowiedzialnosci.
Jak juz pislam ,nie kazdy musi to rozumiec ,ale ja zyje i nic niema we mnie z przeszlosci,nauczylam cieszyc sie tym co mam ,a mam wiele swoje zycie .
Np : skonczylam juz jeden ,kurs ,wzielam miej zajec w pracy ,ucze sie teraz robic bizuterie ,czuje ze zyje staje sie i jestem szczesliwa.
Nawet mialam zmarszczke na czole ,ktora sie rozplynela w powietrzu hehehe .
Nie jestem wstanie sie pogniewac ,poniewaz jesli ktos mnie atakuje to tak naprawde on ma problem i zazdrosc Ego ktore nim kieruje to tyle.Ja poprostu zyje

Co czytałaś,jak doszłaś do tego rozwoju? Co najbardziej Ci pomogło?

Pati31, to co piszesz rozumiem jako "bycie sobą i życie zgodnie z własnymi przekonaniami".
Bezwzględność to to samo co bycie okrutnym,despotycznym. Gdy zna się swoje prawa i obowiązki,bezwzględność jest konieczna?
Duma, to zarówno poczucie własnej godności i wartości,jak i wywyższanie się ponad innych,więc tu trzeba być ostrożnym.
Ego to tożsamość, wyzbyć się tożsamości? Niemożliwe, nie da się.
Ale rzeczywiście,porównywanie się z innymi jest zgubne. Możemy albo się wywyższać, albo zaniżać naszą wartość. Dwie skrajności. Dlatego trzeba odkryć KIM JESTEM a potem żyć

Właśnie obejrzałam na youtubie ciekawy wywiad z panem E.Tolle, którego l_ukrecjo zacytowałaś. Polecam.

Baaardzo mi się filozofia tego pana podoba. Życie teraźniejszością jest dla mnie logicznym rozwiązaniem. Człowiek często myśli co jeszcze? Co dalej? Zamiast być tu i teraz. Pogodzić się z przeszłością i nie szukać, nie wybiegać w przyszłość.
Jak wpiszesz sobie jego nazwisko na youtube, pojawią Ci się różne filmiki m.in. "dobry wywiad",składa się z siedmiu części. Obejrzałam inne filmiki na youtube, jak leci i naprawdę podoba mi się.

To jest bardzo ciekawe Pati.
Jaką biżuterię uczysz się robić?

rozkochana5,
twierdzisz, że Twój chłopak jest wspaniały.
Na czym ta jego wspaniałość polega? Na tym, że Cię oszukuje? Że za Twymi plecami romansuje z inną? Że nie dotrzymuje danego słowa? Że lekceważy Ciebie?

Przyznam, że inaczej niż Ty rozumiem słowo "wspaniały" i zupełnie innym określeniem nazwałabym tego człowieka.

Marzysz o tym, by zapomnieć.
Marzenie nierealne. Jesteś zdrową osobą, Twoja głowa nie uległa żadnemu wypadkowi, w związku z tym nie masz żadnych zaburzeń pamięci. Nie zapomnisz. Po pewnym czasie wspomnienia trochę wyblakną, będą mniej bolesnymi, ale pamiętać będziesz.

Zastanawiasz się, w jaki sposób uporać się z tym wszystkim.
Może zrób bilans zysków i strat poniesionych przez Ciebie w tym związku? Może zacznij nazywać rzeczy po imieniu? Może przestań się oszukiwać?

Tak sobie to analizuje jeszcze i mnie doszło, że jak tutaj tak wylewałam te żale z siebie kiedyś, to tak karmiłam to swoje ego co jeszcze bardziej mnie nakręcało. A kiedy je olewam. Znaczy, nie analizuję, nie reaguję aż tak boleśnie, wtedy jest mi lżej. I wtedy czuję się lepiej.  Takie spostrzeżenie.

Chyba przesada w żadną stonę nie jest dobra.
Wiem napewno, że nie da się mieć jednego stanowiska  i w nim trwać. Są nerwy, emocje, różnie jest. Nie wiem czy to dobre określenie, ale trzeba tak jakby balansować dla zachowania równowagi. Nie ma jednej recepty.

Ponad innych chce stawac i staje zawsze ego .
Ego to nie tozsamosc wlasnie to pulapka umyslu nad ktorym ludzie nie maja kontroli.

Zreszta co tu pisac.............
Poprostu zycie ma sie jedno ,warto je przezyc, a nie przewegetowac i cale zycie szukac za swa wegetacje winnych
Bo czas leci szybciej niz sie wydaje.

Nie no winy na kogoś zwalać to nie można, bez przesady.

No gorzej.
Ale trzeba wogóle kogoś obwiniać? Stało się i już, jesli coś się stało.