Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

POZYTYWNA TOŻSAMOŚĆ
Pozytywna tożsamość oznacza akceptację siebie samego i uwewnętrznione poczucie "bycia w porządku", nawet jeśli niektóre zachowania i czyny zasługują na krytykę. Jestem w porządku, ponieważ mam prawo dopuszczać się do błędów, poszukując lepszych sposobów życia. Mam swoje ograniczenia i słabości. Niektóre z nich akceptuję, inne stanowią dla mnie wyzwanie do zmiany. Ostatecznie akceptuję siebie wraz z moimi ograniczeniami i dobrymi, silnymi stronami. Jestem tak samo ważna, jak inni ludzie, a moje potrzeby i pragnienia nie są gorsze ani mniej ważne niż pragnienia i potrzeby innych. Akceptuję siebie jako kobietę i pozwalam sobie czerpać siłę i radość z faktu, że jestem istotą płciową. Lubię siebie i zasługuję na miłość. Mam prawo zaopiekować się sobą, gdy cierpię i poświęcać sobie więcej uwagi, gdy tego potrzebuję. Nie ma powodu, bym traktowała siebie gorzej niż najbliżych. Ostatecznie to z sobą będę obcować do końca swoich dni i z tego punktu widzenia jestem dla siebie osobą njaważniejszą.
Pozytywna tożsamość oznacza poczucie, iż zasługuję na uwagę i szacunek innych ludzi oraz,że mam prawo zarówno dawać,jak i brać. To wszystko zwalnia mnie od uwagi, jaką poświęcam odpowiedzi na pytanie:"Jak żyć?" i odpowiedzialności za realizację tego, co wynika z poznanej odpowiedzi.
Odwrotnością tej postawy jest EGOMANIA, z jednej strony, albo niepewność i nieakceptowanie siebie. Te dwa bieguny, stanowiące przeciwieństwo harmonii pomiędzy "ja" i "inni", paradoksalnie łączą się ze sobą i przez to właśnie są też odwrotnością pozytywnej tożsamości. Niepewność i lęk każą czasem obronnie wywyższać się nad innych, a nieuszanowanie siebie pozwala na nieszanowanie innych ludzi. Niechęć i karanie siebie łączy się z niepewnością i agresją wobec siebie. Głęboka życzliwość dla innych ludzi jest nie do osiągnięcia bez życzliwości dla samego siebie. Dobre relacje z innym człowiekiem- także w małżeństwie i rodzinie- można budować dopiero wtedy, gdy człowiek wie, kim jest. Określa to niezwykle trafne powiedzenie: Skąd mam wiedzieć, jak poradzić sobie z tobą, gdy nie wiem, jak radzić sobie z samym sobą?
W rodzinie z problemem alkoholowym trudno o akceptację siebie i pozytywną tożsamość. Już raczej wszyscy mają pretensje do siebie samych i do siebie nawzajem. Zarówno alkoholicy, jak i ich rodziny czy współmałżonkowie, a nawet dorastający dzieci, związani są węzłami krzywdy i winy, urazy, agresji oraz poczucia,że nikt nie jest w porządku.
Wraz z oskarżeniami, poczuciem winy i nieadekwatności pojawiają się inne trudne, przykre uczucia. Emocjonalna atmosfera rodziny alkoholowej ogniskuje się wokół wstydu, żalu, złości,agresji, lęku, poczucia winy i krzywdy. Inni ludzie i inne rodziny także przezywają te wszystkie stany, jednak rzadko kiedy w takim nasileniu i chaosie, jak ma to miejsce w rodzinie z problemem alkoholowym. Złość zamienia się w żal, żal w poczucie winy, wina w lęk, a lęk w poczucie krzywdy. Taka lub podobna kombinacja destrukcyjnych powiązań emocjonalnych nie sprzyja akceptowaniu siebie i realistycznemu widzeniu swoich problemów"
Wanda Sztander "Rodzina z problemem alkoholowym"

Być może odbiegam od tematu KKZB. Chciałam jednak tym cytatem nawiązać niejako do niektórych moich wypowiedzi. Moja egomania, niepewność i lęk, każą mi czasem wywyższać się nad innych. Dlatego czasami, bądź często, jestem po prostu niemiła delikatnie mówiąc. W "realnym życiu" mam to samo...

Otoz to ,jak juz pisalam w zyciu nie wolno unikac bledow ,poniewaz one nas kreuja ,stac sie obserwatorem wlasnych mysli to powinien byc wasz cel ,ja juz dostapilam tego zaszczytu ,ale poglebiam dalej.

Podobny problem obserwuje u mnie w pracy ,przychodza kobiety -po ratunek mozna je latwo porownac .Chca zmieniac siebie swoj wyglad swoje cialo dla mezow nie dla siebie .Obserwuje i mowie ze to jest Negative Body Obsession" -zaburzenie to nie trafilo jeszcze na listy psychologow ,ale moim zdaniem niebawem trafi - smiem twierdzic ze to najczestsza choroba psycho -kobiet 21 wieku.
Mam nawet w planach jakies studia pod kontem filozofi ,bo jak pisalam nowoczesna psychologia nie przemawia do mnie jak filozofia.
To zaburzenie przypomina wszystko inne jak DDD,KKZB ITP
cZY TO NIE POPROSTU choroby kreowane przez nasz nowoczesny umysl?
Wiem ze u kobiet wyglad strasznie wplywa na psychike i wniosek nasuwa sie w kazdym zaburzeniu ten sam.
Np obserwuje obsesje kobiet na posiadanie murzynskiego tylka ,kiedy widze ze sylwetka odbiega poprostu ukladem i sklonnosciami mowie zawsze wprost ze afrykanki maja wygieta kosc ledziwiowa i daje to taki efekt.
Obserwuje kobiety ktore naprawde sa chore .chore na wyglad.
Ludzie naprawde sa daleko od swojej duchowosci i to niszczy nasz swiat

Dokladnie sa ludzie ,po oprecjach plastycznych ,ktorzy nadal nie akceptuja siebie.
Rozmiar 42 jest ok ,kobiecy.
Czyli wniosek unikac mediow ,i wzorcowania sie na nich.

Wczoraj przeczytałam sobie znowu dwie książki o DDA.  Czytałam je już dwa razy, ale wczoraj odkryłam siebie w nich na nowo.
Chciałam być odpowiedzialną i silną osobą- maszyną, jak napisał Wielokropek, wyzbytą wszelkich uczuć. Doprowadziło mnie to do totalnej frustracji.
Zrozumiałam,że maszyną przecież byłam do tej pory, przez 30ści moich lat. Nadodpowiedzialna za to co się dzieje w domu, zamrożone uczucia, których nie można było okazywać, bo albo dostało się za to po głowie, albo nikt na to nie zwracał uwagi. Jestem posiadaczką wszystkich cech DDA, nadal niestety.
Przeżywam intensywnie czyjeś życie zamiast swoje, chcąc czegoś za kogoś i martwiąc się za kogoś. I nie chodzi tu tylko o partnera, ale też ludzi z pracy, ludzi tutaj na forum.

Dzisiaj nie użalałam i nie litowałam się nad sobą, ale w pewnym momencie łzy napłynęły mi do oczu, bo sobie pomyślałam: Dziewczyno, co ty w życiu przeszłaś. Zaczęłam sobie samej współczuć. Spłynęła na mnie fala miłości do siebie samej. Gdybym mogła, to bym się sama zaczęła przytulać.
Nigdy w życiu w ten sposób o sobie nie myślałam, bo uważałam to za słabość. Nigdy w życiu nie myślałam o sobie z takim uczuciem, z taką miłością.
Starałam się być tym kim nie jestem, bo bycie sobą nie pasuje wielu osobom, które mnie otaczają. Starałam się dopasować do świata, który mnie otacza, bo czułam,że nie pasuję do niego, gdy jestem taka jaka jestem. Starałam się zachowywać i mysleć, podobnie jak inni, żeby nie odstawać. Doprowadziło mnie to do frustracji i wywołało we mnie burzę emocji.

Czas przestać być twardą lub dążyć do tego. Trzeba zrzucić pancerz siły i walki. Pod tą skorupą kryje się wrażliwa, spokojna, pełna ciepła i empatii, mądra osoba. Trzeba ją wydobyć na zewnątrz.

Być może jest tak,że DDA to choroba kreowana przez nowoczesną psychologię. Ostatnio przeczytałam nawet,że psychologowie już lenistwo podciągnęli pod chorobę, związaną z depresją, czy czymś podobnym.
Uważam,że skoro to komuś pomaga, to dlaczego nie wprowadzać tego w życie.
Dla mnie w tym momencie życia, cechy DDA otworzyły mi okno do zmian.

Właśnie przeczytałam urywek wywiadu z Kasią Figurą. Opowiada ona o tym,że była bita i poniżana przez męża. Współczuję i znowu zaczynam przezywać czyjeś życie... ehhh...

Nie zdawałam sobie sprawy,że moje uczucia są zamrożone. Wstydziłam się i obawiałam się je odczuwać, bo oznaczały dla mnie słabość. Nie rozumiałam dlaczego na każdym spotkaniu psycholog pytała się mnie: jakie uczucia temu towarzyszyły? A ja zawsze mówiłam: Nie wiem, bo naprawdę tego nie widziałam. Gdy się zapytała, czy widzę, że nie potrafię rozpoznawać u siebie uczuć, tak, widziałam ale nie rozumiałam. Teraz wiem, widzę i rozumiem.
Byłam skałą. Porównywałam się z innymi i zawsze siebie widziałam jako ta gorsza. Bo się wzruszyłam i wstydziłam się to okazać. Bo było mi przykro i bałam się o tym powiedzieć, bo nie rozumiałam i wolałam to przemilczeć, bo czułam strach, złość, gniew, które dusiłam w sobie...

Tak Wielokropku, myślałam,że silni ludzie nie okazują uczuć, słabości, emocji. Ja, żeby przeżyć w mojej rodzinie, taka właśnie musiałam być, bez uczuć, bez słabości, bez emocji. Bo inni tego wymagali ode mnie.
Dotarło do mnie, kim jest osoba silna.
Powoli zaczyna do mnie docierać kim jestem.
Myslę,że trzeba to najpierw zrozumieć i dostrzec, by zacząć to w sobie zmieniać.
Dziękuję Wielokropku. Chciałabym mieć taką mądrą mamę. Dobrze,że tu jesteś :*

Drogie moje,
dziękuję bardzo za wasze słowa, wzruszyły mnie.

A teraz, też po raz kolejny, dla Was (i nie tylko) ściąga:
bezradność, bezsilność, ciekawość, czułość, duma, frustracja, gniew, irytacja, lęk, litość, miłość, nienawiść, niepewność, niepokój, nieszczęście, nieufność, niezadowolenie, nuda, obawa, obojętność, obrzydzenie, oburzenie, osamotnienie, panika, podekscytowanie, pogarda, pokora, przestrach, przygnębienie, radość, rezygnacja, rozanielenie, rozbawienie, rozczarowanie, rozdrażnienie, rozgoryczenie, rozpacz, smutek, strach, szczęście, tęsknota, troska, trwoga, uciecha, ufność, ukojenie, ulga, wdzięczność, współczucie, wstyd, wściekłość, zachwyt, zadowolenie, zakłopotanie, zaskoczenie, zawiść, zazdrość, zażenowanie, zdenerwowanie, zdziwienie, złość, zmartwienie, zmieszanie, zniechęcenie, zniecierpliwienie, żal.

***
Anstawio,
na długie lata zamroziłaś swoje uczucia, by przetrwać (z jak najmniejszym uszczerbkiem) trudny czas. Zamroziłaś je, bo ich ujawnienie nie było ani bezpieczne, ani mądre. Teraz już nic Ci nie grozi. Już możesz przeżywać wszelkie uczucia, już nie musisz niczego udawać.

Przeczytaj swój ostatni post, zapamiętaj, skopiuj go i wracaj do niego w chwilach zwątpienia.

To ja się zastanawiam , ile dzieci ma Wielokropek na forum.
Bo to przecież moja "Mama".

Fakt faktem Wielokropek na forum jest nr 1.

anstawia ja też jestem DDA po trzydziestce zaczynam to rozumieć leczyć się z tego właśnie niedawno się rozwiodłam moje małżeństwo było wynikiem DDA i tak właśnie się skończyło (nie licząc zdrady meża ) ktoś mi powiedział że ludzie DDA są silni i potrafią radzić sobie w życiu jesteśmy po przejściach trudnego dzieciństwa to jacy jesteśmy niestety wynosimy z dzieciństwa

Anstawio,robi się tzw. Dzienniczek uczuć,nauczyłam się tego na terapii uzależnień,bo wszyscy nałogowcy mają problemy z uczuciami.
Robi się to np. wieczorem wspominając sytuacje,nazwać uczucie,odnieść się do tego.

Np.Sytuacja- Rano zabolał mnie ząb. Uczucie-Poczułam frustrację,bo dopiero co wymieniłam plombę. Co zrobiłam? Wzięłam lek i zadzwoniłam do stomatologa.

Po tygodniu maożna zrobić zestawienie,ile było pozytywnych,a ile negatywnych uczuć.
Potem już wszystko wiadomo-jakie sytuacje,myśli są dla nas dobre,a jakie nie i czy coś można z tym zrobić.

Nie wiem,czy jasno się wyraziłam...

a fajnie zylo sie iluzja jak ja sie zmienie tooooooooooooo a tu takie zawiedzenie nigdy nie bedziemy wystarczajaco dobrzsi dla naszych rodzicow ,oni po prostu sa sami nieszczesliwi i nie wiedza dlaczego i nawet nie szukaja  no trudno ,stwierdzam smialo ze moja mama ma syndrom ofiary a jej dobrze ztym ,i anastawio nie mozna zmienic sie o 180 stopni ,mozna wyeliminowac zachowania toksyczne przejete po rodzicach reszte mozna zaakceptowac,rodzicem mozesz byc sama sobie ,ja majac kontakt z wewnetrznym dzieckiem wiem ze bylam rozpieszczona i zlosliwa ,milego dnia i zyjesz zyciem innych hmmmmmmmmm serce nie sluga

lek potrafi sparalizowac czlowieka ,przeskoczyc lek ,po prostu mow sobie ze dasz rade,swiat jesttak carny jak my go widzimy, nie odwrotnie

Wyobrażasz sobie, że nie dasz rady zrealizować tego, co chcesz osiągnąć. Że boisz się. Że coś Cię blokuje.
Dobrze.
W takim razie wyobraź sobie, że to, za co się zabrałaś, nie udało się, nie wyszło.
Już wyobraziłaś sobie? To zobacz, co Tobie (albo komukolwiek innemu) się stało. Co, konkretnie, w związku z tym, się wydarzyło? Zastanów się, czego faktycznie się boisz.
Dopiero znając przyczyny swego strachu, możesz coś z nim zrobić.

hm...,
nie znalazłam odpowiedzi na pytanie.
Rozumiem, że uważasz, że materiału do nauki jest dużo. Rozumiem, że boisz się, ze nie dasz rady go zapamiętać, że będziesz dłużej się uczyła niż inni.
Ale, co stanie się Tobie (z Tobą), gdy np. nie zdasz tego egzaminu?

Odpowiedzialnosc swiadomosci -to nie wyzbycie sie uczuc ,ale wlasnie posiadanie ich ,ale tych prawdizwych .Maszyna staje sie czlowiek nieswiadomy wlasnie.

hm... rozumiem Cię doskonale. Też tak mam.
Gdy podejmowałam jakieś próby działania w przeszłości, mój ojciec często mi mówił: I tak gów*o z tego wyjdzie itp itd
Dlatego teraz, dość, że z góry zakładam porażkę, to nawet nie próbuję podjąć jakiegoś wyzwania, bo nic z tego nie wyjdzie.
Racjonalnie patrząc, takie myślenie jest bez sensu. Po pierwsze, nawet nie daję sobie szansy spróbować. Po drugie,jeżeli się nie uda, to przecież to nie koniec świata. Chodzi o to właśnie, by próbować. Mamy wiele szans, nie tylko jedną.
Czy jeden niezdany egzamin rzeczywiście oznacza koniec?? Są szanse na poprawki, kolejne podejścia. Właśnie po to by iść dalej.
Też o tym rozmawiałam z psychologiem. Dowiedziałam się, że unikam, bo się boję.  Nie daję sobie szans na sukces, bo nawet nie podejmuję próby. Trzeba zacząć od małych kroków. Czasami cele, które sobie stawiamy, są po prostu w tym momencie niemożliwe do osiągnięcia z różnych powodów.
Chcesz mieć lepiej płatną pracę. A czy w Twojej teraźniejszej pracy masz wynagrodzenie zgodne z wykonywaną pracą? Może należałoby poprozmawiać z szefem o podwyżce?

Mogę dołączyć się do dyskusji? Czytały panie może książkę Robin Norwood ,,Kobiety, które kochają za bardzo''? Myślę że to początek dobrej drogi do wyleczenia się z tej choroby ,, kochania za bardzo'' Polecacie jakieś książki o własnej wartości? Filmy motywacyjne czy coś? Pozdrawiam

Jeżeli wątpicie w swoje siły, to myślę że naprawdę mamy wiele możliwości i powinniśmy czerpać z życia garściami. Próbować nowych rzeczy .
NAPRAWDĘ FAJNĄ SPRAWĄ JEST TEN FILMIK ---> OBEJRZCIE nie trwa długo a myślę że zmotywować potrafi, chociażby można go sobie oglądać w chwilach słabości   wpiszcie na YT ,,Motywator! Największy jaki się da'' warto..

I ja...

Hej. Dostałam Twojego maila. Próbowałam wysłać Ci książki ale otrzymałam zwrotnego maila,że taki adres nie istnieje.
Sprawdź sobie czy w ustawieniach forum wpisałaś dobry adres, wyślij mi ponownie maila i podaj swój adres mailowy.
Pozdrawiam!

Nie Wielopkropku ja się nie boję konsekwencji nie zdania. Nie wiem jak Anstawia.
Ja się boję przyczyn nie zdania, że nie poradzę sobie z przygotowaniem do niego, bo nie jako jestem świadoma że wtedy nie zdam. Boję się tego, że nie uda mi się przygotować. Że nie zapamiętam. Ja często jestem niepewna swojej wiedzy. Przykładowo rozmawiam skądś i mówimy o czymś, padnie jakieś stwierdzenie, którego nie jestem pewna i ktoś wtedy upiera się przy swojej racji. A moja niepewnośc nie pozwala mi się uprzeć, bo już sama nie wiem co jest prawdą. Czy teraz bardziej mnie rozumiesz?
Są rzczy, których jestem pwna, istnieją takie.

To trochę do mnie pasuje. To drugie. Oj bardzo nawet.
Pierwszy partner był nieatrakcyjny, szukałam w nim pozytywnych cech i znalazłam, ale mimo to nie wytrzymałam, bo jednach chyba tworzyłam sobie cześciowo ten lepszy jego obraz.
DDA, kurcze. Moi rodzice prowadzili między sobą wojnę odkąd pamiętam. Nie było w domu alkoholu, ale każdy był zajęty swoim życiem. Napewno była to rodzina dysfunkcyjna.
Wiem, że przez matkę miałam zaburzenia osobowości. I wiecie co. Pamiętam te rozmowy z psychologem. Pamiętam jak w zasadzie sama do tego doszłam. To było niesamowite. Ale wspomnienie nizbyt przyjemne.

Witajcie Kobietki,
Jako że też jestem DDA, a kilka odpowiedzi na nurtujące mnie w związku z tym pytania znalazałem, pozwalam sobie wkleić poniższy link...
link

Strona poświęcona właśnie zagadnieniom DDA.

Proszę, zapoznaj się z Regulaminem forum. Wstawianie liknów jest niezgodne z jego 11 punktem.

Moderatorka Wielokropek

Przepraszam za naruszenie regulaminu.

W takim razie osobom zainteresowanym tematyką DDA, proponuję w najpopularniejszą wyszukiwarkę wpisać hasło

DDA ryby mają głos

wówczas pojawi się odpowiedni odnośnik do strony.

Pozdrawiam

Dziękuję Anstawio.
Jak to dobrze móc spotkać kogoś kto rozumie. Dziękuję za te słowa. Ja ały czas bardzo tego chcę. Bardzo.
Widzisz, mam mniejsze problemy z reczami z których mnie nikt nie rozlicza, nie ocenia, nie osądza. Ale mimo wszystko.
Czyli mówisz, że dzieciństwo ciągnie się jak nie powiem co. Trzeba to przepędzić )

hm... cała przyjomność po mojej stronie :*
Tak na prawdę, dopóki pewnych rzeczy nie dostrzegłam u siebie, ciężko było mi zrozumieć innych. I też cieszę się, że jest nas więcej
Teraz śmieję się, bo ostatnio wytykałam pewnej osobie w pracy, że jest obsesyjnie perfekcyjna i się stresuje. Wytykałam komuś cechy, które sama posiadam hehe. A perfekcja nie istnieje, perfekcyjna uroda również. Dążenie do perfekcji i normalności jest chyba czymś najgorszym.
Tylko, że osoba z rodziny dysfunkcyjnej nie wie czym tak na prawdę jest normalność. Nie jest nigdy pewna, czy to co robi i myśli jest "normalne" dlatego dąży do niemożliwego.
hm... może zacznij od małych kroków. Nie wiem jakie masz plany, ale może zamiast studiów, jakiś kurs? Cokolwiek, dzięki czemu zorientujesz się, czy to jest to czego chcesz, czy masz czas i chęci by to kontynuować itp. Nie wiem, może źle myslę. Zawsze to jednak jakaś inwestycja w siebie.

Wrażliwość na krytykę. Skąd ja to znam! A gdy ktoś mnie pochwali, udaję, że nie słyszę, albo sobie myślę,że nie zasługuję na pochwałę, po prostu udało mi się, bo było łatwe itp itd Nie mówiąc o tym, że ciągle oczekuję pochwał.

Bo chwalić też trzeba umieć Anstawio. Taka pochwała, która zawstydza nie jest dobrą pochwałą, można o tym przeczytać w publikacji pt. "Jak mówić, żeby dzieci nas słuchały. Jak słuchać żeby o nas mówiły". Jak pokręciłam z tytułem, przepraszam. Tam jest opisane jak ważne jest umieć chwalić swoje dziecko, żeby uwierzyło. Np. Jeśli powiem Ci, że zrobiłaś coś doskonale, że jesteś wspaniała to nie uwierzysz i będziesz zawstydzona. Natomiast jeśli powiem, że posprzątałaś, bardzo dokładnie, jest teraz pachnąco, a w szafkach poukładane przejrzyście. Wtedy poczujesz się dowartościowana i uwierzysz mi, bo zobaczysz sama, bo sama widzisz, że właśnie tak to zrobiłaś.

Osz choroba, co za moderator okrutny

Jestem z rodziny dysfunkcyjnej,gdzie nie było alkoholu,więc jestem DDD.
Kiedy chodziłam do szkoły...koszmar.
Nie radziłam sobie od 1 kasy,nikt mi nie pomagał,były tylko wymagania,krzyki,kary i wyzwiska. Wtedy też wpadłam pedofilowi w łapy,a więc jak mogłam się skupić?
Rówieśnicy śmiali się ze mnie,byłam szkolnym matołem,który nic nie wie (nawet jak wiedziałam to i tak nie powiedziałam),chodzi zle ubrany (ciuchy po siostrze starszej o 7 lat),którego mama sprząta w szkole (wtedy to było hańbiące zajęcie).
Zero ambicji,zainteresowań,autorytetów.

Nie,nie zmądrzałam. Po terapii wydobył się mój głęboko skryty potencjał.
Nie byłam głupia,ja się po prostu bałam,nie wierzyłam w siebie...cóz samoocenę miałam ujemną.
Żal mi dziś tej malutkiej 7-letniej wystraszonej dziewczynki,jej samotność,wołanie o pomoc i miłość przeraża mnie do dziś.
Nikt,dosłownie nikt nie chciał mi pomóc. Nikt niczego nie zauważył...rodzice,nauczyciele,lekarze...nikt.
Tylko pedofil...mnie wspierał...tak wtedy myślałam...ech...

Wiecie...dawno temu,kiedy nie miałam jeszcze na tyle do czynienia z psychologią,stworzyłam sobie taki obraz.
Wchodzę do pokoju jeb... pedofila,ja dzisiejsza i podchodzę do małej dziewczynki stojącej przed nim. Podciągam jej majtki,biorę ją na ręce,uderzam z całej siły w gębę zboczeńca i wychodzę. Siadam z nią w pustym pokoju,na bujanym fotelu i czule przemawiam,zapewniam,ze kocham i nigdy jej nie opuszczę...Nucąc,głaszcząc i bujając usypiam małą. I na przemiennie raz jestem jedną,raz drugą. To mnie uspakaja.

Dziś zaczęłam 3 klasę liceum. Jestem 5-tkową uczennicą i przewodniczącą klasy

Nie przejmuj się,żadna praca nie hańbi.

Pamiętam,jak byłam w podstawówce,pojechaliśmy na wycieczkę pociągiem z całą klasą. Siedziałam w przedziale z dwoma paniami i kilkoma kolegami. Ożywioną dyskusję z miłymi staruszkami przerwał jeden z kolegów wskazując mnie palcem i zwracając się do nich-niech panie z nią nie gadają,jej mama jest sprzątaczką! Chyba nie muszę pisać co czułam Miłe panie wytłumaczyły chłopcu,ze żadna praca nie hańbi...ale nie dotarło.

Jestem opiekunką starszej osoby i dobrze mi z tym. Chcę jeszcze rok tak to utrzymać,skończyć szkołę. Może po tym uda mi się znaleźć "normalną" pracę. Teraz zarabiam grosze,ale się trzymam. Wiem,ze ta praca daje mi poczucie stabilizacji,jest przymusem do wyłażenia spod kołdry,bo nie raz pewnie bym w ogóle nie wstawała.
Lubię swoją pracę,jestem doceniona. Lubię opowieści pani,która ma 98 lat,jej wspomnienia...kiedyś było inaczej.Kręgosłup moralny i jej postawa,są dla mnie wzorem.

l_ukrecjo,jesteś moim aniołem!

amarek dziękuję i proszę o więcej takich motywujących słów