Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

(...)nadzieję podtrzymuje dlatego, że nadal go kocham. Zniknie dopiero wtedy, gdy stanie mi się obojętny.(...)

pati31 napisał/a:

Goraco polecam wszystkim zranionym ,zdolowanym kobietkaKSIAZKE autorki : EVA -Maria ZURHOST pt:" kochaj siebie ,a niewazne z kim sie zwiazesz".
Zdumiewajace jest to ze za pierwszym razem odrzucialam ta ksiazke ,bylam zbulwersowana nia,poniewaz za duzo nagiec byloby w zwiazku do wybaczenia.
Dzis koncze drugi raz ja czytac i jest to doskonala ksiazka o tym ze partnerstwo to wymagajaca ,lecz oplacalana praca ,OBOJGA [partnerow.
Pokazuje cienkie granice jakie sa przy np czy to szacunek czy juz wykorzystywanie,wybaczac madrze a nie stac sie ofiara samego siebie .
Naprawde goraco polecam

Dzięki za cynk,już zamówiłam

l_ukrecja napisał/a:

Dorotja,takie uzależnienie od chorej miłości skądś się bierze...
Mnie pedofil uwiódł jak miałam 7 lat i już na zawsze mój seksualizm został zaburzony...
Mój eks-dziecko alkoholika,często był świadkiem,gwałtu matki przez ojca...cała ta oprawa,wyzwiska od k...itp,musiało mu spaczyć sferę seksualną...

Wiele przeszlas Lukrecjo ,wiele odciskow Twoja podswiadomosc nosi w sobie ,zbyt wiele zeby udzwignol to jeden czlowiek choc..........,napewno mozna mysle ze mozna z tego wyjsc .Wdzisiajszych czasach zdaniem psychoilogow co druga rodzina ma troszke z patologi a jednak ludzie sie ksztaltuja sami.Podswiadomosc zapamietuje ,ale zawsze mozna to wypierac ,pracowac nad tym.
Napewno powinnas calkowicie zerwac kontakt z eksem ,on ma tez sporo pracy nad soba ,a jednak jest slaby......,bo powiela zachowania z domu.
Kiedys ogladalam swietny program psychologiczny ,ze slabi ludzie czesto szukaja powodow w przeszlosci ,to wymowka nad wlasnymi slabosciami ,badz brakiem prawdziwej milosci do partnera.
Dawniej ludzie nie byli tak swiadomi siebie ,dlatego bylo mniej rozwodow,ale wiecej alkocholizmuw  rodzinach za zamknietymi drzwiami odbywaly sie istne dramaty.
Na moim osiedlu co drugi ojciec ,wracal do domu pijany (jestem ze slaska wielkie osiedla itp).
W ostatniej ksiazce ktora czytalam jest bardzo fajnie opisane to zjawisko (kochaj siebie ,a niewazne z kim sie zwiarzesz).
Meszczyzni popadaja w alkocholizm z pustki w rodzinach ,kiedy dochodzi do niego ze "to nie to",ze kobieta z ktora jest niespelnia oczekiwan ze sie dusi ,to czesto jest juz z troje dzieci wspolne zobowiazania i taki facet zatacza krag alkocholikow.
Zadne uzaleznienie ,nie bierze sie z niczego ,ale tez niedokonca z domu rodzinnego ,znam alkocholikow z dobryvch rodzin ,a znam swietnych ludzi z rodzin mocno patologicznych.
Nie mozna bez konca trzymac sie przeszlosci ,za kazde swoje niepowodzenie i slabosci ,winic rodzicow lub przeszlosc .
Bo nasze zycie kreujemy my sami ,cale zycie czlowiek sie uczy ,zmienia ,doswiadcza zycie lub nie zyje egzystuje obok kogos kto nie kocha bo jest uzalezniony od sexu ,alkocholu ,narkpotykow co tylko ,ale kazde uzalenienie bierze sie z pustki jaka sami sobie tworzymy

(...)Ale czasem jest tak,że boje się,że zwariuję,(...)

Cześć dziewczyny, jestem w tym wątku nowa, poczytałam trochę Wasze posty i powiem szczerze, że poczułam się trochę lepiej. Każda z nas ma swoje problemy, jedna mniejsze druga większe ale indywidualnie są dla nas bardzo istotne. Nie będę pisać od nowa mojej historii wiec pozwolę sobie skopiować tekst, który zamieściłam w innym wątku. Dodam również, że jestem DDA. Wiedziałam, że to ma duży związek z tym jakich partnerów sobie wybieramy, ale teraz dopiero zaczynam naprawdę w to wierzyć. Dobrze poczytajcie trochę o mnie 

Od prawie 3 lat jestem mężatką, mam trojkę kochanych dzieci w wieku 5 lat 2,5 roczku i 2 tygodni. Pierwsza najstarsza córka jest z innego związku, synka i młodszą córeczkę mam z małżeństwa.
W naszym małżeństwie od początku były kłótnie, cóż takie mamy charaktery, ale bardzo go kochałam i byłam pełna nadziei, że kiedyś się zmieni na lepsze. niestety wszystko zaczęło się zmieniać jak zaszłam w ciążę. Mąż zaczął mnie wyzywać poniżać, znęcać się psychicznie. Gdy byłam w ciąży co tydzień wyprowadzał się do rodziców na kilka dni bo wiecznie coś mu nie pasowało. Straszył mnie rozwodem, raz nawet zastałam dom pusty bo zabrał wszystko łącznie z telewizorem, laptopem i dekoderem. Przez cały ten stres najprawdopodobniej urodziłam synka o wiele za wcześnie bo 2 i pol miesiąca przed terminem. Po porodzie było gorzej. Doszło do tego, że 2 razy mnie uderzył. Raz po alkoholu a raz tak o bo obiadu nie zrobiłam na czas.... Bardzo przepraszał, obiecywał, że więcej tego nie zrobi, a ja głupia wierzyłam, ale jak nie wierzyć skoro się kocha. Przestał bić ale tylko na jakiś czas. Kłótnie i wieczne poniżanie stało się prawie codziennością. Byłam dla niego nic nie znaczącym zerem, głupią i pusta kobieta która zamiast pozwolić jeździć mu do mamusi dłubać w motorze albo robić 1000 innych niezbyt pożytecznych rzeczy, chciała żeby spędzał czas z rodzina i bardziej czul obowiązek w stosunku do mnie i dzieci. Przez ostatni rok zaczęłam się go coraz bardziej bać, że zaraz podejdzie i mnie uderzy. Nie bałam się bez powodu. Gdy byłam w 3 miesiącu ciąży uderzył  mnie tak, ze połamał mi nos. Najgorsze było jednak to,że zrobił to z moim synkiem na rekach. dobrze chociaż, że córka była u moich rodziców i nie musiała na to patrzeć. Od tamtego czasu postanowiłam, że chce odejść ale było mi ciężko bo cały czas go kochałam. Decydująca kłótnia o wyprowadzce miała zajście przed świętami Wielkanocnymi, kiedy to podczas kłótni, pomimo moich próśb, żeby wyszedł się uspokoić, rzucił we mnie samochodzikiem, którym dostałam w twarz. Później owszem wyszedł z domu ale gdy wrócił był tak pijany, że mogłam go tłuc tłuczkiem i nie byłby w stanie nic mi zrobić. Wtedy postanowiłam, ze się wyprowadzę. Rano pojechałam z dziećmi do rodziców i tak zostałam aż do dnia dzisiejszego. Ale niestety znowu dałam mu się przeprosić, uwierzyć ze się zmieni, że zrozumiał swój błąd. Niestety bardzo się pomyliłam, jego słowa coraz bardziej bolały a miedzy nami zaczęła rodzić się nienawiść. Tydzień po narodzinach córeczki znowu byłam najgorsza kobietą na świecie, a nawet nie kobietą tylko niczym i zadziałało tak, że wczoraj złożyłam pozew o rozwód.
Pisząc to mam cały czas łzy w oczach, straciłam swoja godność dając się tak poniżać, nie czuje się już pewną siebie kobietą. Boje się że sobie nie poradzę w życiu. Moja samoocena spadła do zera. Nie jestem już pewna czy jestem dobrą czy złą matką, kobietą. A najbardziej boję się tego, że nie wytrwam w postanowieniu o rozwodzie, bo cały czas kocham go. Chciałabym, żeby to był tylko zły sen, otworzyć oczy i żeby był tym samym mężczyzną, którego pokochałam a nie potworem, w którego się później zamienił.

To na tyle. Dziewczyny pomóżcie to przetrwać.

Miałam lodowaty emocjonalnie dom,stąd ucieczka do pedofila,który mnie dostrzegał,a ja w wieku 7 lat nie rozumiałam co mi robi,że to zle,dla mnie to było takie coś za coś....
Przestaję nienawidzić rodziców,bo w terapii wyszło,że tak jest,bo podświadomie liczyłam,że uratują mnie z łap pedofila...Mam 8 letnią córeczkę i nie wierzę,że nie zauważyłabym zmiany w niej,gdyby padła ofiarą...moi rodzice nie zauważyli.
Dziewczyny rozmawiajcie z dziećmi o złym dotyku-proszę.
Nie chcę karmić się nienawiścią do rodziców,wiem już,że i oni nie kochają siebie,nie potrafili kochać nas-bo sami nie byli kochani. Moje rodzeństwo też nie ma udanego życia prywatnego,ale ja jestem bardziej od nich "trafiona",pewnie przez molestowanie,które im zostało zaoszczędzone. Tak więc wychodzę w rodzinie na głupka,nic nie wartą osobe,czarną owcę i na dodatek sama sobie zasłużyłam na to co mam...
Ok ich sprawa,maja prawo sobie myśleć co chcą. Nie mam z nimi kontaktu,za poradą psychologa i tak jest lepiej,choć szczerze to boli.

Ja wiem ile jestem warta,ile przeszłam i staram się nie katować wspomnieniami przeszłych rzeczy,których nie zrobiłam świadomie. Staram się sobie wybaczyć. Za to teraz,kiedy już jestem świadoma biorę odpowiedzialność za moje życie.

Ale czasem jest tak,że boje się,że zwariuję,że ile można...że co jeszcze złego mnie spotka? Wiem,wiem staram się myśleć pozytywnie i mieć do pewnych rzeczy dystans...ale czasem jest ciężko.

Dopóki się żyje w nieświadomości skąd się biorą pewne problemy, myśli, zachowania, nie można nad sobą pracować. Gdy ktoś rozpoznaje u siebie cechy, które np doprowadzają go do depresji i okazuje się, że mają one podstawy w dzieciństwie, w relacjach z rodzicami, to wtedy łatwiej jest zacząć pracę nad sobą, wziąć odpowiedzialność za swoje życie. Nie można powiedzieć o kimś,że jest słaby, bo szuka winy w rodzicach. Wina leży po ich stronie. A to,co my dalej zrobimy z tą wiedzą, to nasza sprawa. Mając świadomość tego,że rodzice nam wyrządzili krzywdę, wiemy nad czym "pracować". Nie mając tej świadomości, gubimy się, obwiniamy siebie, dołujemy. To,że wiemy,że rodzice popełnili błąd, nie oznacza,że wciąż tkwimy z nimi w tym bagnie. Wręcz przeciwnie. Ludzie wypierają swoje krzywdy doznane w dzieciństwie,a potem dziwią się skąd u nich problemy. Silna osoba potrafi się skonfrontować z tym co było, przepracować i iść dalej, własnym życiem. Czasami mówienie o tym co było, co nas spotkało wymaga siły.

pati31 napisał/a:

Anstawia napisał/a:

Dopóki się żyje w nieświadomości skąd się biorą pewne problemy, myśli, zachowania, nie można nad sobą pracować. Gdy ktoś rozpoznaje u siebie cechy, które np doprowadzają go do depresji i okazuje się, że mają one podstawy w dzieciństwie, w relacjach z rodzicami, to wtedy łatwiej jest zacząć pracę nad sobą, wziąć odpowiedzialność za swoje życie. Nie można powiedzieć o kimś,że jest słaby, bo szuka winy w rodzicach. Wina leży po ich stronie. A to,co my dalej zrobimy z tą wiedzą, to nasza sprawa. Mając świadomość tego,że rodzice nam wyrządzili krzywdę, wiemy nad czym "pracować". Nie mając tej świadomości, gubimy się, obwiniamy siebie, dołujemy. To,że wiemy,że rodzice popełnili błąd, nie oznacza,że wciąż tkwimy z nimi w tym bagnie. Wręcz przeciwnie. Ludzie wypierają swoje krzywdy doznane w dzieciństwie,a potem dziwią się skąd u nich problemy. Silna osoba potrafi się skonfrontować z tym co było, przepracować i iść dalej, własnym życiem. Czasami mówienie o tym co było, co nas spotkało wymaga siły.

Zgadzam sie ,ale zadna praca niemoze trwac w nieskonczonosc.
Czy naprawde trudno zyc wlasnym rymtem?
nie? uwazam ze nie.
Wciaz sie interpretujesz z tym problemem dlatego tak reaugujesz ,dopuki bedziesz sie z nim interpretowac doputy nie bedziesz wolna.
Ale to wyzsza szkola jazdy ,ufam ze znajdziesz sie na tym etapie.

Otóż to. Problem, z którym się interpretuję, zrobił z moją psychiką ogromne szkody. Interpretuję się z nim, bo dopiero kilka miesięcy temu go zrozumiałam i się z nim konfrontuję.
Jesteś Pati silna psychicznie, bo masz inaczej ukształtowaną psychikę, inne doświadczenia. Dlatego ja, żeby dojść do Twojego etapu wolności, potrzebuję dużo więcej pracy.

(...)mam skończyć analizę,czytać książki,pisać tu z wami,bo to ucieczka przed prawdziwym życiem. Koniec. Wszystko co wiem,a twierdzi,że wiem mam wykorzystać w życiu...(...)

Czytam codziennie to forum i nabieram sił. Mój mąż wyjechał wczoraj obrażony i do teraz nie wrócił, pokaże mi jak mi "samej będzie dobrze"............. Wie, niestety wie, że jestem od niego uzależniona. Przynajmniej nie dzwonię i nie proszę o nic, mimo że patrząc na dzieci  serce kraje mi się z bólu, najstarszy powstrzymuje łzy całe popołudnie (był świadkiem przedwczorajszej akcji gdy mąż targał mną po ścianach i podłodze) , średni powiedział" czemu ja musiałem, się urodzić w takiej nienormalnej rodzinie" a najmłodszy płacze i marudzi, być może dlatego że taty nie ma bo ciągle pyta..........  Źle mi ogromnie, ale wiem, że nie mogę dalej dać się poniżać...... wiem że wróci, zawsze tak było, ale wcześniej pokaże mi ze jest z rodzicami, że oni są dobrzy a ja nie warta jego........ Chciałabym tak bardzo już chcieć się z nim rozstać, że nic by mnie nie powstrzymało......... Zazdrość napisała, że zrozumiem za pół roku, oby miała rację, będę Was czytać, uczyć się kochać i szanować siebie......... muszę wygrać tą wojnę z samą sobą, bo bitwę pewnie przegram jeszcze nie raz....... pozdrawiam

pati31 napisał/a:

Anstawia napisał/a:

Dopóki się żyje w nieświadomości skąd się biorą pewne problemy, myśli, zachowania, nie można nad sobą pracować. Gdy ktoś rozpoznaje u siebie cechy, które np doprowadzają go do depresji i okazuje się, że mają one podstawy w dzieciństwie, w relacjach z rodzicami, to wtedy łatwiej jest zacząć pracę nad sobą, wziąć odpowiedzialność za swoje życie. Nie można powiedzieć o kimś,że jest słaby, bo szuka winy w rodzicach. Wina leży po ich stronie. A to,co my dalej zrobimy z tą wiedzą, to nasza sprawa. Mając świadomość tego,że rodzice nam wyrządzili krzywdę, wiemy nad czym "pracować". Nie mając tej świadomości, gubimy się, obwiniamy siebie, dołujemy. To,że wiemy,że rodzice popełnili błąd, nie oznacza,że wciąż tkwimy z nimi w tym bagnie. Wręcz przeciwnie. Ludzie wypierają swoje krzywdy doznane w dzieciństwie,a potem dziwią się skąd u nich problemy. Silna osoba potrafi się skonfrontować z tym co było, przepracować i iść dalej, własnym życiem. Czasami mówienie o tym co było, co nas spotkało wymaga siły.

Zgadzam sie ,ale zadna praca niemoze trwac w nieskonczonosc.
Czy naprawde trudno zyc wlasnym rymtem?
nie? uwazam ze nie.
Wciaz sie interpretujesz z tym problemem dlatego tak reaugujesz ,dopuki bedziesz sie z nim interpretowac doputy nie bedziesz wolna.
Ale to wyzsza szkola jazdy ,ufam ze znajdziesz sie na tym etapie.

Dziś psycholog powiedział mi podobną rzecz. Otóż jestem przeterapeutyzowana,mam skończyć analizę,czytać książki,pisać tu z wami,bo to ucieczka przed prawdziwym życiem. Koniec. Wszystko co wiem,a twierdzi,że wiem mam wykorzystać w życiu...
Nie znosi nazw KKZB,współuzależnienie,toksyczne związki...
Mówił,że ja wybieram mężczyzn słabych,bo mogę nimi manipulować...boję się faceta "normalnego",bo boję się,że to on będzie manipulował mną.

Wielokropek napisał/a:

l_ukrecja napisał/a:

(...)mam skończyć analizę,czytać książki,pisać tu z wami,bo to ucieczka przed prawdziwym życiem. Koniec. Wszystko co wiem,a twierdzi,że wiem mam wykorzystać w życiu...(...)

Jak dawno namawiałam Cię do zaprzestania wiecznego analizowania?

Terapeuta przedstawił mi taką trafną odnośnie mnie metaforę.
Uprawiać biegi,dla siebie,dla kondycji,rozładowania emocji...to bardzo zdrowe podejście,ale po biegu wracamy do życia,pracy,relacji z innymi.
A ja tylko biegnę,nie wracam,nie żyję...

Czytam codziennie to forum i nabieram sił. Mój mąż wyjechał wczoraj obrażony i do teraz nie wrócił, pokaże mi jak mi "samej będzie dobrze"............. Wie, niestety wie, że jestem od niego uzależniona. Przynajmniej nie dzwonię i nie proszę o nic, mimo że patrząc na dzieci  serce kraje mi się z bólu, najstarszy powstrzymuje łzy całe popołudnie (był świadkiem przedwczorajszej akcji gdy mąż targał mną po ścianach i podłodze) , średni powiedział" czemu ja musiałem, się urodzić w takiej nienormalnej rodzinie" a najmłodszy płacze i marudzi, być może dlatego że taty nie ma bo ciągle pyta..........  Źle mi ogromnie, ale wiem, że nie mogę dalej dać się poniżać...... wiem że wróci, zawsze tak było, ale wcześniej pokaże mi ze jest z rodzicami, że oni są dobrzy a ja nie warta jego........ Chciałabym tak bardzo już chcieć się z nim rozstać, że nic by mnie nie powstrzymało......... Zazdrość napisała, że zrozumiem za pół roku, oby miała rację, będę Was czytać, uczyć się kochać i szanować siebie......... muszę wygrać tą wojnę z samą sobą, bo bitwę pewnie przegram jeszcze nie raz....... pozdrawiam

Tak dziś myślę....
Kzb to my jesteśmy, popaprane może także, ale gdybyśmy trafiły na facetów normalnych i niepopapranych to niejeden zaznałby szczęścia u boku niejednej z nas. Nie tylko z nami jest coś nie tak, ale z partnerami także......taka moja konkluzja na dobranoc......

Dostałabym zawału po stu metrach biegu...zero kondycji.
Ostatnio bardzo się zaniedbałam jeśli chodzi o ruch,nadmiar kaw i papierosów też zrobiły swoje.

Odpuściłam sobie czytanie.
Zajęłam się domem...

Jestem w lesie
Dziś przyjechał mój mały synek (190cm,22 lata) z Holandii,jestem taka szczęśliwa i będzie tu 3 tygodnie. Widzę jak on się cieszy,ja tęsknił...i już analiza-jest od ciebie uzależniony,nie ma dziewczyny,nadwrażliwiec jak ty,wpoiłaś mu to...
I zobaczcie,piszę tu kilka dni z rzędu o facetach,o sobie o schizach,a to,że syn przyjechał...to najwyższa wartość...a ja piszę dopiero teraz...

No ale dość kopania siebie. W końcu napisałam

Dzięki za wsparcie,,u mnie całkiem ok się zbieram

U mnie było inaczej niż u Was dziewczyny.
Ja odd początku wiedziałam,że mój mąż pali marichuanę, jest fanatykiem piłki nożnej (o ile nie "kibolem"), ma doświadczenia z narkotykami, "zawiasy" za posiadanie narkotyków (ale nie siedział za kratkami), później doszła wiedza,że diluje itp itd. Ja nie byłam cudowną dziewczyną, później żoną, grzeczną, gotującą obiadki, skakającą wokół męża. Ja byłam sfrustrowaną życiem, zapłakaną, cierpiącą, wrzeszczącą, wytykającą błędy, narzekającą, krytykującą, złośliwą i wiele wiele innych podobnych cech, kobietą. Fakt, godziłam się na wiele, ukrywałam prawdę, którą wydaje mi się,że wszyscy i tak znali. Ulegałam manipulacji. Sądziłam,że mój mąż się zmieni. Nie myślałam o swoich potrzebach, nie wiedziałam o istnieniu moich praw. Starałam się widzieć same dobre cechy mojego męża, których teraz już nie pamiętam.
I moja psycholog powiedziała mi,że gdybym miała inne doświadczenia z dzieciństwa, gdybym miała inny wzorzec domu, gdybym miała wpojone do głowy inne wartości i myśli, to nigdy bym nawet nie pomyslała o tym,żeby być z takim człowiekiem. Bo kto normalnie myślący chce wiązać się z narkomanem?!
Dlatego w tym wypadku, to JA ponoszę odpowiedzialność za to z kim się związałam, ale dlaczego tak się stało, to już nie moja wina
Czy inny (dobry) mężczyzna, miał by ze mną cudowne życie? Cóż. Wydaje mi się,że zawsze znalazłabym powód by czuć się nieszczęśliwa, a to doprowadziłoby pewnie i do tego,że i on czułby się nieszczęśliwy. Myślę,że jeszcze nie nadszedł dla mnie ten czas,żeby być z kimś innym. Mam nadzieję,że to nastapi szybko, bo mój zegar biologiczny tyka, i jak kiedyś nie chciałam mieć dzieci, tak teraz zmieniam powoli zdanie...

(...)Boję się,że zgorzknieję...(...)

Mam pytanie do Wielkokropka...było o tym,ale jakbyś mogła to rozwinąć...
Pisałaś,że wcale to nieprawda,że nadzieja umiera ostatnia...więc co to jest to co czuję,jakieś łudzenie się...jakaśwalka wewnętrzna,niemożność uwierzenia,że to koniec...jak z tym skończyć?(...)

Nadzieja - życzenie zaistnienia określonego stanu rzeczy i niepewność, że tak się stanie. Pojęcie nadziei traci sens przy wartościach skrajnych subiektywnego prawdopodobieństwa sukcesu. Przy 100% odczuwamy jedynie emocje pozytywne, głównie radość, a przy 0% negatywne, zależne od tego czym są dla nas niespełnialne (w zakładanym przedziale czasowym) oczekiwania.(...)

Umm... nie wiem czy to właśnie tutaj powinnam napisać, ale....
Myślę że też nadaję się do tej grupy... co prawda DDA mnie nie dotyczy, ale... jako dziecko byłam molestowana przez wujka, trochę ponad 10 lat starszego ode mnie... choć molestowana to może za duże słowo, bo w sumie sama bardzo go kochałam i pozwalałam na wszystko, nie miałam nic przeciwko gdy mnie dotykał, a nawet sama chciałam, wiedziałam przy tym że nie mogę powiedzieć rodzicom. Nie pamiętam dokładnie, ale chyba trwało to kilka lat. W okolicach trzeciej klasy podstawówki zaczęło do mnie docierać że to jest złe i że nie może tak być. W tym czasie dostałam też pierwszy okres i wystraszyłam się ciąży, chociaż on mnie zapewniał że nic sie nie stanie... Wujek mieszkał wtedy jeszcze z babcią więc po prostu nagle nie chciałam do niej przyjeżdżać, choć dawniej bardzo często zostawałam na noc...
Jak teraz o tym pomyślę to byłam wtedy o wiele silniejszą dziewczynką niż teraz ^^
W domu rodzinnym też nie było za dobrze... ojciec miał skłonności do bicia mnie, po czym zawsze za to przepraszał. Wkurzał się o wszystko... miałam malutką siostrę więc zdarzało się że wszystkie zabawki lądowały na ziemi... zazwyczaj dawał mi na posprzątanie pół godziny. Jeśli w tym czasie wszystkiego nie posprzątałam dostawałam manto i wszystko lądowało spowrotem na ziemi zdeptane przez ojca, wiele straciłam w ten sposób zabawek, dużo takich które zrobił mi dziadek i których nie dało się naprawić... jako dziecko bardzo to przeżywałam. Mama też dobrze nie miała... nie daj boże ojciec nie dostał wystarczającej porcji jedzenia a talerze lądowały na ścianie... gdy podrosłam zaczęłam się wtrącać do kłótni, dzięki temu ojciec nie kłócił się z mamą, tylko mnie się obrywało. Młodsza siostra miała silne tiki nerwowe, nawet teraz gdy ma 18lat szybo się stresuje...
i ja chyba mam to samo...
W tej chwili mieszkam z chłopakiem od dobrych kilku lat. Kochamy się, a przynajmniej tak mi się wydaje.... Ja go kocham ponad życie... czasem trochę za bardzo, łatwo robię się zazdrosna, zwłaszcza na początku związku zdarzało się że przepytywałam go z tego gdzie był czy co robił... (nie bez powodu... był to czas gdy jego była dziewczyna wciąż go kokietowała, wspominała o nowo nabytej bieliźnie i często składała mu niezapowiedziane wizyty, ufałam mu i wiem że nigdy mnie nie zdradził ale mimo to bardzo się niepokoiłam i nie mogłam powstrzymać przed pytaniami - teraz już od dłuuuugiego czasu tego nie robię) ....wiedziałam że jest to nie w porządku... z czasem zaczęłam to poprawiać, ale w między czasie nasz związek bardzo się zmienił. Czasem mnie bije... nie tak często ale.... kiedy do tego dochodzi zazwyczaj przydusza mnie, uderza moją głową o ziemie, czasem mnie kopie.
to głupie bo zdaję sobie sprawę że to on jest nie zachowuje się tak jak trzeba, ale zawsze jakoś to tak wychodzi że to ja przepraszam, bo powinnam mu bezgranicznie ufać a nie pytać np. gdzie pojechał po pracy. To znaczy.. ufam mu i wiem że mnie nie zdradza, nie przepytuję go już, to takie naturalne pytanie w rodzaju "jak minął ci dzień", ale on czasami zupełnie inaczej to traktuje... Ponieważ mam naturalnie zakrzywione kąciki ust w dół to czasem gdy łagodnie się uśmiecham nawet tego nie widać i często ludzie myślą że mówię coś poważnie kiedy tak na prawdę żartuje..... czasem wydaje mi się że to może dlatego tak to odbiera.
Nie jestem pewna co powinnam zrobić... zawsze daję ludziom dobre i rozsądne rady ale gdy chodzi o mnie samą nie potrafię niczego zrobić.... Nie chcę od niego odejść bo strasznie go kocham... nie potrafię od niego odejść.
Myślę że problem leży w tym że zawsze za bardzo go kochałam, na początku byłam za bardzo zazdrosna, a teraz zaczęłam mu za dużo wybaczać. Ba. Nawet wielokrotnie wydaje mi się że to właśnie ja zawiniłam, chociaż gdy staram się na to obiektywnie patrzeć to dochodzę do innych wniosków.
W każdym razie... próbowałam od niego odejść ale wiem że nie potrafię.... dlatego... jeśli macie jakieś pomysły jak mogłabym przestać go tak bardzo kochać to chętnie ich wysłucham. Tak pewnie byłoby mi prościej.....

Poza tym ostatnio coraz bardziej martwię się o swój stan zdrowia.... często się stresuję i tłumię to w sobie, udając że wszystko jest ok. Choć nie jest,.... zwłaszcza fizycznie... po ostatnim pobiciu mam kolejne guzy z tyłu głowy, gdy mnie dusi zawsze mocno naciska na szczękę dociskając ją do ziemi... czasem mam wrażenie że coś mi się tam przestawi (zawsze potem mam problemy z szerszym otwieraniem ust przy jedzeniu), mam nawet siniaki na piersiach, które też bardzo mnie martwią - dlatego też regularnie kontroluję ich stan....

W każdym razie... myślę że jeśli nauczę się go kochać mniej to jakoś sobie z tym poradzę... obecnie gdy nie ma go w domu strasznie to przeżywam... nawet jeśli wiem że nie ma powodu do zdenerwowania (nie, nie martwię się że mnie zdradza, to taki dziwny lęk że nie umiem go opisać) to serce niejednokrotnie wali mi jak oszalałe....

Wiem co powinna zrobić, ale nie potrafię się z nim rozstać i tak na prawdę nie chcę.... chyba mam nadzieję że to się jeszcze naprawi i wróci do tego jak było na początku.... naprawdę nie wiem co powinnam zrobić.
Naprawdę jestem w tym związku bardzo szczęśliwa, zazwyczaj. Ale gdy dochodzi do takich sytuacji najzwyczajniej nie wiem co z sobą począć...

(...)Twoje ostatnie pytania...wychodzi mi znowu na ucieczkę. Zapełnianie czarnej dziury? Byle nie zająć się sobą? Nie dać sobie szansy na miłość do siebie? Zupełnie tak,jakbym była swoim wrogiem.(...)

[...]fragment o regularnie kontrolowanych siniakach na piersiach?
a gdzie są kontrolowane? u lekarza? i co lekarz na to?

Mikkami napisał/a:

Umm... nie wiem czy to właśnie tutaj powinnam napisać, ale....
Myślę że też nadaję się do tej grupy... co prawda DDA mnie nie dotyczy, ale... jako dziecko byłam molestowana przez wujka, trochę ponad 10 lat starszego ode mnie... choć molestowana to może za duże słowo, bo w sumie sama bardzo go kochałam i pozwalałam na wszystko, nie miałam nic przeciwko gdy mnie dotykał, a nawet sama chciałam, wiedziałam przy tym że nie mogę powiedzieć rodzicom. Nie pamiętam dokładnie, ale chyba trwało to kilka lat. W okolicach trzeciej klasy podstawówki zaczęło do mnie docierać że to jest złe i że nie może tak być. W tym czasie dostałam też pierwszy okres i wystraszyłam się ciąży, chociaż on mnie zapewniał że nic sie nie stanie... Wujek mieszkał wtedy jeszcze z babcią więc po prostu nagle nie chciałam do niej przyjeżdżać, choć dawniej bardzo często zostawałam na noc...
Jak teraz o tym pomyślę to byłam wtedy o wiele silniejszą dziewczynką niż teraz ^^
W domu rodzinnym też nie było za dobrze... ojciec miał skłonności do bicia mnie, po czym zawsze za to przepraszał. Wkurzał się o wszystko... miałam malutką siostrę więc zdarzało się że wszystkie zabawki lądowały na ziemi... zazwyczaj dawał mi na posprzątanie pół godziny. Jeśli w tym czasie wszystkiego nie posprzątałam dostawałam manto i wszystko lądowało spowrotem na ziemi zdeptane przez ojca, wiele straciłam w ten sposób zabawek, dużo takich które zrobił mi dziadek i których nie dało się naprawić... jako dziecko bardzo to przeżywałam. Mama też dobrze nie miała... nie daj boże ojciec nie dostał wystarczającej porcji jedzenia a talerze lądowały na ścianie... gdy podrosłam zaczęłam się wtrącać do kłótni, dzięki temu ojciec nie kłócił się z mamą, tylko mnie się obrywało. Młodsza siostra miała silne tiki nerwowe, nawet teraz gdy ma 18lat szybo się stresuje...
i ja chyba mam to samo...
W tej chwili mieszkam z chłopakiem od dobrych kilku lat. Kochamy się, a przynajmniej tak mi się wydaje.... Ja go kocham ponad życie... czasem trochę za bardzo, łatwo robię się zazdrosna, zwłaszcza na początku związku zdarzało się że przepytywałam go z tego gdzie był czy co robił... (nie bez powodu... był to czas gdy jego była dziewczyna wciąż go kokietowała, wspominała o nowo nabytej bieliźnie i często składała mu niezapowiedziane wizyty, ufałam mu i wiem że nigdy mnie nie zdradził ale mimo to bardzo się niepokoiłam i nie mogłam powstrzymać przed pytaniami - teraz już od dłuuuugiego czasu tego nie robię) ....wiedziałam że jest to nie w porządku... z czasem zaczęłam to poprawiać, ale w między czasie nasz związek bardzo się zmienił. Czasem mnie bije... nie tak często ale.... kiedy do tego dochodzi zazwyczaj przydusza mnie, uderza moją głową o ziemie, czasem mnie kopie.
to głupie bo zdaję sobie sprawę że to on jest nie zachowuje się tak jak trzeba, ale zawsze jakoś to tak wychodzi że to ja przepraszam, bo powinnam mu bezgranicznie ufać a nie pytać np. gdzie pojechał po pracy. To znaczy.. ufam mu i wiem że mnie nie zdradza, nie przepytuję go już, to takie naturalne pytanie w rodzaju "jak minął ci dzień", ale on czasami zupełnie inaczej to traktuje... Ponieważ mam naturalnie zakrzywione kąciki ust w dół to czasem gdy łagodnie się uśmiecham nawet tego nie widać i często ludzie myślą że mówię coś poważnie kiedy tak na prawdę żartuje..... czasem wydaje mi się że to może dlatego tak to odbiera.
Nie jestem pewna co powinnam zrobić... zawsze daję ludziom dobre i rozsądne rady ale gdy chodzi o mnie samą nie potrafię niczego zrobić.... Nie chcę od niego odejść bo strasznie go kocham... nie potrafię od niego odejść.
Myślę że problem leży w tym że zawsze za bardzo go kochałam, na początku byłam za bardzo zazdrosna, a teraz zaczęłam mu za dużo wybaczać. Ba. Nawet wielokrotnie wydaje mi się że to właśnie ja zawiniłam, chociaż gdy staram się na to obiektywnie patrzeć to dochodzę do innych wniosków.
W każdym razie... próbowałam od niego odejść ale wiem że nie potrafię.... dlatego... jeśli macie jakieś pomysły jak mogłabym przestać go tak bardzo kochać to chętnie ich wysłucham. Tak pewnie byłoby mi prościej.....

Poza tym ostatnio coraz bardziej martwię się o swój stan zdrowia.... często się stresuję i tłumię to w sobie, udając że wszystko jest ok. Choć nie jest,.... zwłaszcza fizycznie... po ostatnim pobiciu mam kolejne guzy z tyłu głowy, gdy mnie dusi zawsze mocno naciska na szczękę dociskając ją do ziemi... czasem mam wrażenie że coś mi się tam przestawi (zawsze potem mam problemy z szerszym otwieraniem ust przy jedzeniu), mam nawet siniaki na piersiach, które też bardzo mnie martwią - dlatego też regularnie kontroluję ich stan....

W każdym razie... myślę że jeśli nauczę się go kochać mniej to jakoś sobie z tym poradzę... obecnie gdy nie ma go w domu strasznie to przeżywam... nawet jeśli wiem że nie ma powodu do zdenerwowania (nie, nie martwię się że mnie zdradza, to taki dziwny lęk że nie umiem go opisać) to serce niejednokrotnie wali mi jak oszalałe....

Wiem co powinna zrobić, ale nie potrafię się z nim rozstać i tak na prawdę nie chcę.... chyba mam nadzieję że to się jeszcze naprawi i wróci do tego jak było na początku.... naprawdę nie wiem co powinnam zrobić.
Naprawdę jestem w tym związku bardzo szczęśliwa, zazwyczaj. Ale gdy dochodzi do takich sytuacji najzwyczajniej nie wiem co z sobą począć...

Mikkami...Jest mi bardzo bliskie,to co napisałaś.Boże jakbym siebie czytała...
Jesteś  DDD-Dorosłe dziecko z rodziny dysfunkcyjnej.(ja też)
Twój pierwszy związek seksualny nastąpił w dzieciństwie i to związek kazirodczy.(u mnie był dziadek)
Nie jesteś odpowiedzialna za tą traumę,bo jest to trauma na całe życie,która rzutuje na nasze wybory,życie,pogodę ducha,związki,zdrowie no wszystko.
To,że odczuwałaś przyjemność z tych chorych kontaktów nie usprawiedliwia gada,ani nie obciąża Ciebie. TO NIE TWOJA WINA,NIE JESTEŚ ZA TO ODPOWIEDZIALNA!
Ja przed terapią też tłumaczyłam pedofila i nazywałam dziadkiem,bo on dobry dla mnie był...Terapeuta posunął mi epitety do nazywania jego i...został skur....em,gnojem,oprawcą,a obecnie nazywam go po prostu-pedofilem. (pamiętam,że na początku czułam się nieswojo tak go nazywając,to syndrom ofiary)

"Mój oprawca to mój znajomy:

Największa tragedia jaka może spotkać molestowaną osobę, to mieć potem regularny kontakt z własnym utrapieniem. Jeszcze większą tragedią jest fakt, gdy czynność ta się powtarza nawet nieregularnie. Po prostu kiedyś, w jakiś okolicznościach wraca. Niby znajomy, który normalnie mówi ,,Cześć'', czasem pogada, poprosi o pomoc, niby zawsze można na niego liczyć, a w niewyjaśnionych okolicznościach narusza nietykalność. Osoba przy której powinno czuć się bezpiecznie. Wyobrażacie sobie jakim jest nieszczęściem zostać tak skrzywdzonym, a potem tolerować obecność własnego oprawcy? Osoby, które tolerują taką obecność zazwyczaj cierpią na syndrom ofiary. Starają się zrozumieć postępowanie napastnika, ZAWSZE znajdą dla niego wytłumaczenie. Znają tą osobę prywatnie, wiedzą o niej bardzo dużo, wiedzą jakim jest człowiekiem w innych dziedzinach życia i po prostu nie są w stanie zrozumieć dlaczego on im to zrobił i nie są w stanie uwierzyć, że mógł tak postąpić w złej wierze, zdając sobie sprawę z tego co robi, tak z premedytacją. Nie umieją sobie tego logicznie wytłumaczyć, dlatego bardzo często nie robią nic z tym dalej. Są mocno emocjonalnie związane z oprawcą i  po prostu nie umieją zerwać tej więzi i ,,zniszczyć'' napastnikowi jego dotychczasowego życia swoimi, w ich mniemaniu- wyolbrzymionym problemem"

Co do bicia...tez to przeszłam...Wielokropek wyczerpująco udzielił Ci porady.
Wiem jak cholernie jest Ci ciężko.

Teraz musisz zawalczyć o siebie.
TERAPIA.
Wyprowadz się,żeby nabrać dystansu.
Wiem,że to wszystko wydaje Ci się niemożliwe,ale tak nie jest. Wszystko możesz,pod jednym warunkiem-musisz tego chcieć.
Inaczej Twoje życie nadal będzie koszmarem...Twój post to wołanie o pomoc...to pierwszy krok-GRATULUJĘ.

Pisz.

Witaj Anastawio .
Goraco namawiam Cie na czytanie OSHA .Jestes juz na tyle daleko ze przyjmiesz zycie jakie jest.
Pisalas o jodze,uprawiasz dalej?