Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

Taaaak. faktycznie wszystko jest do bani. Wszędzie jest strasznie. Nigdy nie będzie dobrze.

hm...,
jeśli faktycznie tak myślisz, jeśli ciągle jesteś w takim nastroju, to może skorzystaj z porady psychiatry? Może naprawdę masz początki depresji?

hm...,
jeśli on nie ma żadnego problemu, to co ma rozwiązać?
To TY masz problem, bo chcesz, by on zmienił swe zachowanie. Dokładniej, Twoim problemem jest to, że chcesz kogoś zmienić, kto takiej zmiany nie ma potrzebuje. To tak, jakbym ja, na siłę, wbrew Tobie, postanowiła zmieć Twe postępowanie. A niby dlaczego tak miałoby się stać? Dlaczego on ma zmienić się, gdy tego nie chce? Bo Ty chcesz? Wolne żarty!

Kolejna sprawa to Twoja decyzja na życie z kimś, kto Ciebie nie chce, kto Ciebie nie kocha, kto Ciebie nie szanuje. Dlaczego on nie chce? Bo nie chce. Bo nie musi chcieć.

I możesz żyć "normalnie".
Możesz odejść od człowieka, który zachowuje się tak, jak opisujesz.
Możesz też zostać z nim, zabiegać o niego, płaszczyć się przed nim, skamleć u jego stóp i pogrążać się dalej w tej beznadziei.

I faktycznie, za Ciebie nikt nic nie zrobi. A powinien?

Zaraz, zaraz.
hm..., w którym poście napisałam to, co mi przypisujesz?

Każdy, kto nie jest ubezwłasnowolniony, ma prawo decydowania o sobie i swoim zdrowiu. Każdy. I mając to prawo, każdy może podjąć decyzję o nieodwiedzaniu lekarza, nawet jedynie w celu konsultacji. I, jeśli pamiętasz me posty, to wiesz, że jestem wielką przeciwniczką różnych "powinno się", "powinnam", "powinien".

Chcesz żyć normalnie w związku, w którym niczego nie brakuje. Twój związek takim jest? Ma szansę takim być?

I nie jest ważnym to, co Tobie się wydaje. Ważnym jest to, co jest.
On Cię kocha?
Jeśli tak, to ma przedziwny sposób okazywania tej miłości.

Cóż, podjęłaś się syzyfowej pracy.

amoze uznac swoje emocje za wazne i siebie ,czy ktos z dam ma ksiazke  pt tytulem koniec  uzaleznienia autora jak zwykle nie pamietam

Jeśli chodzi Ci o "Koniec współuzależnienia" Melody Beattie, to Ci wysłałam.

Droga Zosiu,wyprzedziłaś mnie,bo właśnie z podobnymi refleksjami,po wczorajszej terapii zasiadłam do kompa...

Oczy mi się otworzyły,zdarłam maskę i choć boli i z rozdziawioną gęba patrze na moje prawdziwe oblicze-TAKA JEST PRAWDA i dwa wyjścia,przyjąć i próbować to zmienić poprzez pracę nad sobą lub uciec.
Wymuszam zmiany na partnerze,wcale go nie zdążę poznać,bo jeśli on chce być ze mną musi się zmienić,a po jakimś czasie nie jest autentyczny,bo autentycznego nie akceptuję. Mam jakieś chore wyobrażenie na temat związku i dążę do tego po trupach,manipulując i odbierając autonomię sobie i jemu. Kontroluję,a więc nie mam czasu na dzieci,pasję,na siebie...ja znikam,przeistaczam się w jędzę,kapo z wiecznym żalem,lękiem,depresją...A jego poniekąd popycham w to o co z nim walczę.Spalam się. Jestem toksyczna i destrukcyjna. Ale nie widzę tego...moje myślenie jest wtedy:no jak to?? tyle poświęciłam dla niego! tak się starałam! gnojek tego nie docenił!? I uruchamiam jeszcze bardziej chore mechanizmy,żeby go udupić,osaczyć,owinąć swoim bluszczem...żeby był posłuszny.
Dlaczego? Bo ja mężczyznę traktuję jak siebie-patrząc na niego czuję siebie,on jest moją własnością,przedmiotem manipulacji...
Dlaczego? Bo jestem pusta w środku,bez poczucia własnej tożsamości,wartości,odrębności i chcę, żądam żeby on mi ją wypełnił...tą cholerną czarną dziurę...

Boję się być sama,bo boję się spokoju. Chcę być z eksem,bo podświadomie wiem,że on dostarczy mi adrenaliny.
Na logikę wiem,że powinnam być teraz sama,zająć się sobą,dziećmi...ale wtedy zapanuje spokój...
Czego się boję w tym spokoju? Nie znam go. Moje życie to walka,destrukcyjna walka,a jednak wolę to niż spokój? Choć traumy które przeżywam za chwilę mogą mnie zabić?

Wiemy z eksem,że jest możliwe życie razem-dużo o tym rozmawialiśmy. Oboje chcemy żyć ze sobą,pomimo 8 miesiącach rozłąki i mojego incydentu z M,wciąż się kochamy. Jesteśmy bardzo zaburzeni,zdajemy sobie z tego sprawę.Wiemy,że nie możemy być razem teraz już ,ani w najbliższej przyszłości,bo wszystko wróci,a na to już się nie godzimy. Oboje mamy pracę nad sobą,a potem dopiero pracę nad nami. Czy będziemy żyć normalnie? A co to znaczy normalnie? Znam kilka par z bagażem doświadczeń,którzy poprzez pracę nad sobą i uczciwość,są dziś szczęśliwi (nawet szczęście to pojęcie względne). Znam kilka par,które na zewnątrz miód malina,a w środku związku wielki robal,który ich toczy ale nie robią z tym nic oprócz stwarzania pozorów.

Geen problem! Graag gedaan.

JA TAKMNIALAM Z mama to wlasnie ona meczenica zycia ,obiecalam sobie ze sie taka nie stane tylko jak tego dokonac ,bo juz widze moje dzieci na starosc 100 km od mnie i wcale bym sie nie zdziwila,ile mozna sluchac moje zycie sie skonczylo,i tak wszystko na nic,jestem sama,nikt mi nie pomaga,inne dzieci pomagaja i mnieszkaja zrodzicami jezdza na wakacje,eh najlepiej jakby mogla to by chetnie moje zycie przezyla za mnie ,ucieklam w koncu po 34 latach klotni o swoje zdanie ,nie dalam rady i jak narazie tego nie zaluje  ,moze program 12 krokow anastawio?

Za niedługo idę albo na grupę wsparcia DDA, albo grupę autonomii. Mam zdecydować która mi pasuje. Jeśli chodzi o DDA, to już chyba nie mam ochoty wracać do tego co było. Wiem już skąd się wzięły moje lęki, myśli, emocje. Przepracowałam to na terapii. Chyba grupa autonomii to jest to.

Moje Drogie,
wiem, że pewnie wiele takich postów już tu powstało, nie czytałam wszystkich stron forum, jest ich bardzo duzo. Jednak jestem w sytuacji gdzie po prostu potrzebuje sie wygadać. Czasem łatwiej o to w takiej formie. Nie mam wątpliwości co do tego, że kocham mojego chłopaka za bardzo. Ale czasem zastanawiam się czy to on nie uzależnił mnie od siebie celowo. Od zawsze na początku wszystkich związków starałam sie utrzymywać dystans, nie angazowac sie niepotrzebnie, nie otwierac do konca. Wszystkie te związki były raczej przelotne i szybko sie kończyły. Z tym chłopakiem jestem juz prawie trzy lata. Od początku był strasznie zazdrosny, gdy odp z 30 min opoznieniem na samym początku znajomosci na smsy, twierdził ze szybko zakończył znajomosc z dziewczyna która odpisywała mu w ten sposób. Pamiętam to do dzis. W ciagu tych 3 lat mieliśmy jedna przerwe, jakies 1,5 roku temu. Wtedy zdałam sobie sprawe, że nie moge bez niego zyc, ze jest czescią mnie, że jestem stworzona po to by zyc dla niego. Trwała ona 2 miesiace, po czym wrócilismy do siebie. Jak pewnie wiele z was prosiłam i błagałam by nie zostawiał mnie samej. Jestem osobą mega wrażliwa, dobrą. Aż za bardzo. Otworzyłam sie przed nim jak przed nikim wczesniej. Stał sie dla mnie wszystkim. Z czasem przyjacielem, kochankiem, bratnia dusza. W liceum miałam trudny okres, zostałam praktycznie sama, ale w szczegóły nie bede teraz wkraczała- zawiodła mnie przyjaciółka z która znałam sie od zawsze i moje poczucie własnej wartości legło wtedy w gruzach, dodatkowo chodziłam z nią do jednej klasy i nie było przyjemnie. Wracając do tematu chłopaka, co jakis czas ma pretensje do mnie. Czasem potrafi był cudowny, chwali mnie i jest zadowolony, zartujemy, wygłupiamy sie, a innym razem nic mu sie nie podoba (np teraz jestem za chuda i przy kazdym posiłku niby zartem mówi:jedz, jedz, musisz sie podtuczyc). czuje sie nieatrakcyjna dla niego, mimo ze jest chorobliwie zazdrosny o mnie. Staram sie dla niego bardzo, jednak on twierdzi czasem ze nie robie nic i ze on wie jak wyglądaja starania bo starała sie poprzednia z która był. Nie robi tego zawsze, potrafi byc cudowny ale czasem napisze cos takiego, a mnie to strasznie boli. Wczoraj gdy zapytałam czy zobaczymy sie wieczorem zakomunikował mi, ze nie wie co bedzie robił ale na pewno sie nie spotkamy bo on musi odpoczac i pomyslec na sensem tego wszystkiego, bo ostatnio nie cieszy go to wszystko tak jak kiedys. Zaczęłam go zalewac lawina smsów- jak za kazdym razem. Nie w złej wierze. Ja czytajac cos takiego naprawde cierpie. Często przepraszam go za cos za co nie powinnam. Płacze przy nim bo nie moge opanowac emocji. Boje sie ze mnie zostawi. Czy chłopak któremu zalezy na dziewczynie zachowuje sie w ten sposób? Moze komukolwiek bedzie sie chciało przeczytac moja wiadomosc, troche sie rozpisałam ale to dlatego ze nie wiem co mam robic tak bardzo mam ochote do niego napisac i boje sie ze gdy sie odezwie napsize mi cos czego nie chciałabym usłyszec W kółko dostaje rady zebym sobie odpusciła gdy wyzalam sie komukolwiek, ale nie potrafie. Za bardzo go kocham.. A co jesli on znajdzie dziewczyne lepsz ode mnie?

Droga l_ukrecjo Twoje przemyślenia są cenne, słowa ważne.
To takie złote myśli kkzb. Aby nie były one niezauważone podkreślę co najważniejsze :

- zdarłam maskę.

Kkzb właśnie nosi maskę. Z maską, to niezależna i silna kobieta, która wie czego chce i musi być jak ona chce. Pod nią to kobieta słaba, z kompleksami i nie mająca pasji, bez potrzeb, którą dowartościowuje jedynie - partner przy jej boku - jakikolwiek partner. Może pić, bić, ale ważne, że jest.

-wymuszanie zmian na partnerze.

Kkzb nie kocha takiego jakim on jest. Z takim  jest nieszczęśliwa, więc zaczyna go zmieniać. Próbuje go ulepszać. Znajdzie w nim zawsze coś do poprawki i zatraca się w tym. Zatraca samą siebie. Partnera traktuje jako własność.

- chore wyobrażenia o związku.

Miłość musi być namiętna i pełna poświęceń. Kkzb poświęca się z ochotą.  Liczy się tylko on. Zrobi dla niego wszystko.  Zatraca się w tym. Potem zatraca w kontrolowaniu partnera.  Staje się nudna, męcząca, złośliwa. Jej moralność to wybaczać, poświęcić się w imię miłości i żądać za to wdzięczności.

- ślepa miłość

Kkzb wytłumaczy sobie wszystko, wszystko usprawiedliwi. Jest wybaczalska. Intuicja jej mówi, ten związek nie ma przyszłości ale kkzb ignoruje intuicje. Wierzy, że jak ona taka usłużna, dobra, to on zrozumie i kochać ją będzie do grobowej deski. Teraz jej nie szanuje, ale już za chwilę szanować będzie. Oszukuje samą siebie. Czuje się lekceważona ale wypatrywać będzie najmniejszego gestu z jego strony, któremu nada rangę MIŁOŚCI. Jej życie to oczekiwanie na bycie z nim, tęsknota za nim i na te drobne gesty. Ślepo kochając traci przyjaciół, znajomych - jej przecież wystarczy jego towarzystwo.. Nadzieja, kkzb ciągle karmi się nadzieją, że będzie lepiej, że będzie dobrze, że stanie się cud i on zmieni się (rzuci picie, zaprzestanie bić, wierny będzie) i szczęśliwi już będą do końca swych dni. Kkzb nie umie kochać. Ona myli miłość z uzależnieniem. Jest zaborcza i zachłanna wobec swego partnera. Moc w niej też empatii.

-strach przed samotnością.

kkzb boi się życia w pojedynkę. Będąc nieszczęśliwą w związku nie dąży do rozstania. Boi się, że ta pustka w niej, brak tożsamości, odrębności, wartości przerośnie ją. Bez niego czuje się nikim. On wypełnia jej tą czarną dziurę..... Bycie samej daje jej spokój  a życie kkzb to destrukcyjna walka. Boi się więc ona tego spokoju.

            CZy to wszystko jest prawdą ?

*********
L_krecjo czy o czymś jeszcze zapomniałyśmy ?

Może któraś z Was ma coś do dopisania.....jakieś wnioski, refleksje.

Wielokropek dodała myśl o wiecznym niezadowoleniu kkzb. Wydaje mi się czytając wiele Waszych wypowiedzi, że to prawdą być może ( może a nie musi). Anstawia już się przyznała. Która jeszcze się pod tym podpisze ?

Wypadałoby abym napisała coś o sobie. W małżeństwie byłam nieszczęśliwa. Nie zdawałam jednak sobie z tego sprawy. Wydawało mi się, że wszyscy tak mają . Stawałam sie zgorzkniała, smutna. Kiedy doszła przemoc psychiczna i 3-y letni romans zrozumiałam, że tak nie może wyglądać normalny związek. Ojjjj długo walczyłam o męża znęcającego się nade mną psychicznie. Po tych trzech koszmarnych latach podziękowałam mężowi. "Wiatr w  żagle" złapałam po rozwodzie. Z dnia na dzień byłam szczęśliwsza. Cieszy mnie do dzisiaj każdy dzień. Zawsze znajdę powód do uśmiechu. Czuję się wolna i szczęśliwa......a może to też złudzenie ?

Witaj w klubie kkzb czyli kobiet uzależnionych a nie kochających. Jestes młoda i szkoda mi Cię. Możesz rozwijać się, kształcići cieszyć młodością i życiem. Ty jesteś już młodą zgorzkniałą, rozczarowaną kobietą.....

no własnie....jestes młodym pokoleniem, bardziej świadomym i odpowiedz mi czy tak zachowywać powinien się  chłopak w stosunku do dziewczyny.
Ja jako matka 2 dorosłych synów, tak traktowanej i pozwalającej sobie na poniżanieie, wybaczalskiej i niehonorowej dziewczynie, kazałabym wiać i to dla jej dobra. Wiedziałabym, że nigdy nie byliby szczęśliwą parą, że syn nigdy już szacunku do niej nie nabierze. Zapewne po przyjściu na świat dziecka, on szukałby innej, uśmiechniętej, pełnej radości a ona poniżana i zgorzkniała do reszty, zajmowałaby się potomkiem. Smutne , bardzo smutne byłoby jej życie. Życie w poniżeniu i rozpaczy.

Z tego wszystkiego zdaję sobie sprawę, to prawda co piszesz. Wydawało mi sie ze to pierwsza miłość, ta jedyna i na zawsze. Nadal mam takie wrażenie. Ja pisze do niego a on dalej nic. Przelałam na niego wszystkie moje uczucia. Wiem, że p rozstaniu jesli do niego dojdzie byłobymi bardzo trudno sie pozbierac. Boję sie, że nie potrafie już życ bez niego. Boję się, że moje życie juz zawsze tak bedzie wyglądało, że bede umierała z tęsknoty za nim. Między nami bywa tez cudownie, ze względu na te chwile ejst mi trudno podjąć decyzję. Co powinnam zrobić w sytuacji w której on sie nie odzywa i poprosił o spokój?

Na świecie jest tyle pięknych rzeczy. WArto je zobaczyć, skosztować. Zająć można się sobą i rozwojem siebie. Sprawdź co lubisz ? Sprawdź co polubić możesz. RZuć się w nurt życia. Kina, teatry , spotkania ze znajomymi. Można jeździć na wycieczki, uprawiać sporty. Miasta teraz dają wiele możliwości - wiele się w nich dzieje. Otwórz się na świat. Jest on naprawdę ciekawy i zaskakujący. Otwórz sie na ludzi. Masz szanse spotkać nietuzinkowych i wspaniałych ludzi. Obserwuj przyrodę. Ciesz się życiem.   

Właśnie próbuję sobie sama odpowiedzieć za czym tęsknię? I nie potrafię. Chyba dochodzę do wniosku, że żyłam cały czas iluzją, moimi wyobrażeniami o wspaniałym związku. Zdaję sobie powoli sprawę, że chciałam go zmienić na siłę, żeby był taki jak ja chcę. Uważałam, że jak poświęcę mu wszystko, to on się zmieni, dostrzeże ile robię. Nie miałam przyjaciół, zrezygnowałam z nich dla niego. Zamknęłam sie w domu, nigdzie nie wychodząc, była tylko praca i on. I co? Powoli zauważam, że to chore. Narzekałam tylko, robiłam z siebie męczennicę, jak to mi źle, a on mnie nie rozumie. Nie potrafiłam się cieszyć z czegokolwiek. Byłam w tym związku zgorzkniałą, starą babą wiecznie użalającą się nad sobą. Tak przyznaję się że chyba lubiłam być wiecznie niezadowolona, wybaczalska, przymykająca oko na wszystko tylko dlatego żeby nie zostać sama. Strach przed tym żeby go nie stracić doprowadzał do obłędu. Tylko o tym przez cały czas myślałam. Sama siebie poniżałam tkwiąc w takim chorym związku.
Przede mną daleka droga do wyzdrowienia.  Oj bardzo daleka.

Kochana jesteś coraz bliżej . Już wiesz , już jesteś świadoma Zrobiłaś ogromny krok, ten najważniejszy. Umiesz też być szczera se sobą. To też ważne. Teraz już powinno być z górki. Wiem, że nie raz i w dołek wpadniesz, ale.....kto dołków nie ma.
W oczy zakuło mnie jedno Twoje słowo : lubiłam być wiecznie..... Ok. brzmi to optymistycznie. To znaczy, że już mija Ci lubienie bycia nieszczęśliwą i trzymam kciuki byś szczęśliwą czuć się mogła . 

Jesteś człowiekiem.
Masz uczucia.
Nie zamroziłaś sobie serca, dalej odczuwasz, przeżywasz.

Dlaczego miałabyś być obojętna, gdy ktoś jest agresywny wobec Ciebie?
Dlaczego miałabyś, obok agresji i zjadliwości skierowanej wobec Ciecie, przechodzić obojętnie?

Wykrzycz swój ból, nie tłamś go w sobie, nie zagaduj go, nie racjonalizuj.

To, że umiesz nazwać rzeczy po imieniu, że jesteś rozsądną kobietą, nie wyklucza posiadania przez Ciebie uczuć i ich przeżywania podczas bycia atakowaną. Czym innym jest przeżywanie uczuć, czym innym sprawianie wrażenia obojętnej, a czym innym działanie zgodnie z rozsądkiem, nie zaś pod wpływem uczuć.

Wiem, że potrafisz się opanować.
Wiem, że potrafisz działać zgodnie ze zdrowym rozsądkiem.
Wiem, że masz różne uczucia.
Wiem, że sobie dasz radę.

Miłość bezwarunkowa?
Słyszałam, że istnieje.

Rhonda Byrne

Polecam Ci sekret ,ogladam i czytam w chwilach zwatpienia................
Witajcie kobietki ,ja zapracowana ...

Nie omieszkam przyjrzeć się publikacji. Pozdrawiam zapracowane kobietki.

Dzięki za cynk,już zamówiłam

Wróciłam do książki "Miłosna obsesja" Elżbiety Święcickiej Macavoy-polecam.
A więc zrozumiałam,że moje rozmowy,spotkania z eksem,to tzw.ześlizg. A więc,po nieudanym związku z M i zapiciu,ześliznęłam się...powróciły dawne niespełnione marzenia,że jednak damy radę. Potrzebowałam tego,żeby nie myśleć o sobie,żeby nie dopuścić do ciszy,do spokoju. Jeszcze chwila,chwilka dosłownie i wylądowalibyśmy w łóżku,a po tym byłoby jeszcze ciężej.
Przyglądałam mu się,przysłuchiwałam i przesiewałam jego wiadomości-prawda,fałsz,a potem już nie,już wszystko było prawdą.
Jego życzeniowe myślenie,deklaracje,obietnice. Widziałam,że jest autentyczny i bardzo tego chce,osiągnął swoje dno i gotów jest się odbić,ale on by chciał,żebym to ja stała na straży jego pracy nad sobą..."dawała mu wskazówki". A ja już nie chcę. Ja chcę teraz siebie. Jednak przez 8 miesięcy obrosłam pancerzykiem,którego on nie mógł już do końca przebić.
Widzę,że choć intencje jego są uczciwe,to wiele,wiele pracy przed nim.
A jeśli chodzi o mnie...to ja dopiero jestem na początku drogi,dopiero poznaję chore mechanizmy,próbuję zmian.
Jestem pewna na 100%,że mając z nim kontakt ja się będę cofać i znowu będę odgrywać męczennicę,wpadnę w depresję i zginę jako jędza,wredna zgorzkniała baba,która ponad wszystko nienawidziła samą siebie.
Moja lekarka tłumaczyła mi,że jestem uzależniona od eksa,chorych relacji i żebym pobyła trochę w życiu sama...nie na miesiąc czy pół roku...ale na rok,dwa. Powołała się na to,że wyszłam z alkoholizmu i że postąpić teraz mam tak samo,żeby wyjść z uzależnienia od toksycznych mężczyzn,a więc całkowity odwyk.
Zgadzam się z nią. Jestem uzależniona od jego głosu,gestów,słów,zapachu itp. Teraz się opanowałam i nie chcę dopuścić do ponownych spotkań,bo mogę uledz...i wtedy po mnie.
I żal mi go,bo narobił sobie nadziei,ale ja jestem TERAZ ważniejsza-ja i moja mała córeczka,której nie mam czasu poświęcać uwagi,bo ON JEST WAŻNIEJSZY,on i obsesja z nim związana.

Wnioski po zdarciu maski c.d
Wiecie nadal jestem przerażona tym kim potrafiłam być przy facecie,który mnie krzywdzi.
Wiem,że to przez dzieciństwo. Spuścizną po pedofilu została chora miłość,chory stosunek do seksu,fantazji,a wcześniej zawierania znajomości. Kilka lat temu otarłam się o seksoholizm,czy ładniej powiedziane uzależnienie od chorej miłości-manipulowanie seksem,obsesje seksualne,cyberseks,czaty...to wszystko czego eksowi wybaczyć nie mogłam,bo akurat jemu wierna byłam.

Mam ręce pełne roboty,ciężkiej jak chłop na roli,żeby z tego świństwa wyjść...
I ze strachu (?) chciałam znowu wejść w toksyczne relacje z eksem,żeby tylko nie utożsamić się ze swoją przeszłością,życiem,wyborami...tylko odlecieć i zatańczyć szarpane tango...

Trza se jakoś radzić.

(powiedział baca przewiązując kierpce dzdzownicą;))

W świecie nie ma równowagi. O seksie też można powiedzieć z tej perspektywy. Jedni mają aż zanadto, inni wcale, zero, susza, nul.
Nie ma równowagi.

Straciłam sens życia. Nie mam celu.

Dorotja,takie uzależnienie od chorej miłości skądś się bierze...
Mnie pedofil uwiódł jak miałam 7 lat i już na zawsze mój seksualizm został zaburzony...
Mój eks-dziecko alkoholika,często był świadkiem,gwałtu matki przez ojca...cała ta oprawa,wyzwiska od k...itp,musiało mu spaczyć sferę seksualną...

Gorszy dzień Anstawio-tak to odbieraj! Jesteś silną i bardzo mądrą kobietą, nawet takim jak Ty zdarzają się chwile zwątpienia, słabości, doliny-zwał jak zwał, ale pociesz się , że "za chwilę" będzie lepiej

wlasnie szukam jestem dzieckiem alkocholika ale zmarl jak mnialam 2 latka  ,dalej brak wyrazania milosci i moze nadopiekunczosc ze strony matki do 9roku zycia,potem zajela sie panami niedostepnymi albo mnieli kogos albo pili randkowala w domu i poza moze tez brak zainteresowania mna ,maz wiadomo ojciec tyran  bil syna ,az syn mu oddal i sie uspokoil a syn nauczyl sie tak bronic swojego terenu takze oboje mamy przeszlosc

Cześć dziewczyny, jestem w tym wątku nowa, poczytałam trochę Wasze posty i powiem szczerze, że poczułam się trochę lepiej. Każda z nas ma swoje problemy, jedna mniejsze druga większe ale indywidualnie są dla nas bardzo istotne. Nie będę pisać od nowa mojej historii wiec pozwolę sobie skopiować tekst, który zamieściłam w innym wątku. Dodam również, że jestem DDA. Wiedziałam, że to ma duży związek z tym jakich partnerów sobie wybieramy, ale teraz dopiero zaczynam naprawdę w to wierzyć. Dobrze poczytajcie trochę o mnie 

Od prawie 3 lat jestem mężatką, mam trojkę kochanych dzieci w wieku 5 lat 2,5 roczku i 2 tygodni. Pierwsza najstarsza córka jest z innego związku, synka i młodszą córeczkę mam z małżeństwa.
W naszym małżeństwie od początku były kłótnie, cóż takie mamy charaktery, ale bardzo go kochałam i byłam pełna nadziei, że kiedyś się zmieni na lepsze. niestety wszystko zaczęło się zmieniać jak zaszłam w ciążę. Mąż zaczął mnie wyzywać poniżać, znęcać się psychicznie. Gdy byłam w ciąży co tydzień wyprowadzał się do rodziców na kilka dni bo wiecznie coś mu nie pasowało. Straszył mnie rozwodem, raz nawet zastałam dom pusty bo zabrał wszystko łącznie z telewizorem, laptopem i dekoderem. Przez cały ten stres najprawdopodobniej urodziłam synka o wiele za wcześnie bo 2 i pol miesiąca przed terminem. Po porodzie było gorzej. Doszło do tego, że 2 razy mnie uderzył. Raz po alkoholu a raz tak o bo obiadu nie zrobiłam na czas.... Bardzo przepraszał, obiecywał, że więcej tego nie zrobi, a ja głupia wierzyłam, ale jak nie wierzyć skoro się kocha. Przestał bić ale tylko na jakiś czas. Kłótnie i wieczne poniżanie stało się prawie codziennością. Byłam dla niego nic nie znaczącym zerem, głupią i pusta kobieta która zamiast pozwolić jeździć mu do mamusi dłubać w motorze albo robić 1000 innych niezbyt pożytecznych rzeczy, chciała żeby spędzał czas z rodzina i bardziej czul obowiązek w stosunku do mnie i dzieci. Przez ostatni rok zaczęłam się go coraz bardziej bać, że zaraz podejdzie i mnie uderzy. Nie bałam się bez powodu. Gdy byłam w 3 miesiącu ciąży uderzył  mnie tak, ze połamał mi nos. Najgorsze było jednak to,że zrobił to z moim synkiem na rekach. dobrze chociaż, że córka była u moich rodziców i nie musiała na to patrzeć. Od tamtego czasu postanowiłam, że chce odejść ale było mi ciężko bo cały czas go kochałam. Decydująca kłótnia o wyprowadzce miała zajście przed świętami Wielkanocnymi, kiedy to podczas kłótni, pomimo moich próśb, żeby wyszedł się uspokoić, rzucił we mnie samochodzikiem, którym dostałam w twarz. Później owszem wyszedł z domu ale gdy wrócił był tak pijany, że mogłam go tłuc tłuczkiem i nie byłby w stanie nic mi zrobić. Wtedy postanowiłam, ze się wyprowadzę. Rano pojechałam z dziećmi do rodziców i tak zostałam aż do dnia dzisiejszego. Ale niestety znowu dałam mu się przeprosić, uwierzyć ze się zmieni, że zrozumiał swój błąd. Niestety bardzo się pomyliłam, jego słowa coraz bardziej bolały a miedzy nami zaczęła rodzić się nienawiść. Tydzień po narodzinach córeczki znowu byłam najgorsza kobietą na świecie, a nawet nie kobietą tylko niczym i zadziałało tak, że wczoraj złożyłam pozew o rozwód.
Pisząc to mam cały czas łzy w oczach, straciłam swoja godność dając się tak poniżać, nie czuje się już pewną siebie kobietą. Boje się że sobie nie poradzę w życiu. Moja samoocena spadła do zera. Nie jestem już pewna czy jestem dobrą czy złą matką, kobietą. A najbardziej boję się tego, że nie wytrwam w postanowieniu o rozwodzie, bo cały czas kocham go. Chciałabym, żeby to był tylko zły sen, otworzyć oczy i żeby był tym samym mężczyzną, którego pokochałam a nie potworem, w którego się później zamienił.

To na tyle. Dziewczyny pomóżcie to przetrwać.

Prosisz i masz.

Kiedyś napisałam to w jakimś wątku i wielokrotnie powtarzałam. Napiszę raz jeszcze, może te słowa pozwolą Ci wytrwać przy podjętej decyzji.
Nie znam nikogo, kto byłby wdzięczny swoim rodzicom za to, że dla niego poświęcili się w jakikolwiek sposób.
Nie znam nikogo, kto byłby wdzięczny za dzieciństwo pośród niekochających się i nie szanujących się rodziców.
Nie znam nikogo, kto byłby wdzięczny za wychowywanie się wśród kłótni, obojętności, fałszu, złośliwości.
Znam sporo osób, które miały szczęśliwe dzieciństwo mimo, że rodzice mieszkali osobno.

I jeszcze jeden tekst, tym razem nie mój, na temat przemocy. Dobrze, byś była tego świadoma, byś nie żyła mrzonkami, byś nie "dawała się przeprosić".

ewela3,
pomyśl, dlaczego i do czego tej nadziei używasz. Dlaczego czepiasz się jej MIMO swej wiedzy?

I to nieprawda, że nadzieja umiera ostatnia.
Jeśli jej nie podtrzymujemy, jeśli przy podejmowaniu decyzji kierujemy się rozumem, to ona znika.
I ona od nas zależy, nie jest samodzielnym tworem.