Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

zofia282 napisał/a:

Dziewczyno! przeczytaj swój post 10 razy ze zrozumieniem

hmmm... ze zrozumieniem to ona przeczyta ale po kilku miesiacach obecnosci na tym forum

tak dla przekory napisze tak... Marto39, gdybys go kochala szczerze to po pierwszym razie gdy Cie uderzyl, zaniedbal finansowo rodzine, porzucil na jakis czas etc.. zrobilabys wszystko, by nie pozwolic mu zostac draniem wobec Ciebie, ocalilabys jego i Wasze relacje.

Nie wolno ze strachu przed samotnoscia, leku przed zyciem, niedosytem milosci... czyli wlasnych egoistycznych pobudek trzymac kogos za wszelka cene przy sobie i wspoluczestniczyc w jego degradacji, moralnym upadku itp. To oznacza, ze go nie kochasz. Uczucie, ktore do niego czujesz to
- strach przed samotnoscia
- strach przed byciem niekochana
- ... i moze inne "strachy"

Jesli kogos szczerze kocham to szanuje jego wybory. Jesli jego wybory sa szkodliwe dla niego... nie czekam, glosno protestuje... jesli on nadal robi sobie krzywde to aktywnie odmawiam wspoldzialania w procederze.

Twoj maz robil sobie straszna krzywde, stal sie oprawca (bil Cie), stal sie gnojkiem niedbajacym o potrzeby rodziny...

Juz dawno powinnas od niego odejsc by uchronic go przed tym
Czasem takie odejscie otwiera im oczy.. ida na terapie, przestaja pic, przestaja bic, przestaja psychicznie sie znecac...
ale trzeba z calym szacunkiem dla jego "pomyslu na zycie" odejsc i nie katowac go "naszym pomyslem na zycie"
Jesli on chce spedzac czas z mamusia i tatusiem w wymiarze przekraczajacym normy. Ma do tego prawo.
Jesli on zaniedbuje finansowo rodzine (na marginesie-jest to forma przemocy) to powinnas pomoc mu odzyskac reszte godnosci i wystapic do sadu o alimenty. Sa organa dbajace o to by "naprawic tatusia"
Jesli uderzyl Cie raz i wybaczylas to gdy zrobil to drugi raz powinnas zrobic wszystko by zapobiec kolejnym razom-powinnas odejsc, powiadomic policje
Nie naprawiaj go, nie ulepszaj, nie przymuszaj bez konca.
Nie pozwol by nienawidzil sam siebie za to co robi Tobie.

Jesli nasz partner systematycznie uzywa przemocy wobec nas to jest tu nasze aktywne wspoluczestnictwo... Nie odpowiadamy za to, ze on nas np bije ale odpowiadamy za to, ze na to pozwalamy swoja biernoscia.

Moim zdaniem akceptujac jego pomysl na zycie, wyrzadzasz ogromna krzywde swoim dzieciom
Uczysz je, ze brak szacunku i przemoc to norma w rodzinie, Oni powiela Twoj model rodziny, beda oprawcami lub ofiarami
Zaniedbujesz dzieci finansowo, Powinnas juz dawno wystapic o alimenty.

Jesli jestes wierzaca osoba, powinnas wiedziec, ze Kosciol nie przymusza do bycia w zwiazku z oprawca

Liwio, tyle bólu, smutku, rozpaczy jest w Twoich ostatnich postach... Znowu... Przykro mi, że tak się zadręczasz, rozpaczasz. Tyle to już trwa... A Ty ciągle żyjesz nadzieją, iluzją, wyobrażeniem. Chciałabym, żeby Twój mąż przejrzał na oczy, dostrzegł, że ma kochającą żonę, gotową wybaczyć mu wszystko, byleby tylko do niej wrócił, powiedział,że żałuje, kocha, od teraz będzie dobry, opiekuńczy jak kiedyś. I co, myślisz, że to nowe życie u boku męża byłoby wetedy wspaniałe. Zero wypominania, zero strachu, że znowu zdradzi? Ty byłabyś inna, już nie KKZB, kochająca, czuła, szczęśliwa, bo wszystko robilibyście wspólnie. Nie kontrolowałabyś, nie zastanawiałabyś się gdzie jest? Mąż wraca, przprasza i żyjecie długo i szczęśliwie. Tak widzisz dalsze życie?

Anstawio, bardzo dziękuję za podesłanie książek. Zaczynam czytać i wdrażać powoli rady w życie. Mam nadzieję że się uporam z tym bołem i strachem. Ze uporam się szybko z tym wszystkim.

Cachmir trzymam za Ciebie kciuki jak i za inne dziewczyny też. I też mam nadzieję że uda nam się żyć w miarę normalnie.

Cachmir, wiesz nie wiem co bardziej boli czy to że jesteśmy porzucane czy porzucamy. Mnie chyba bardziej boli że zostałam porzucona że za to wszystko co zrobiłam dla niego ile poświęciłam, usłyszałam nie pasujesz do mnie. Szkoda ze nie zastanowił się nad tym kiedy potrzebował pomocy. To boli. Czuje z jednej strony zlosc, wsciekłosc a z drugiej chce zeby wrocil.
Kiedy ten bol minie i ta bezsilnosc, ten strach, że nie dam rady sama bez niego????

Anstawia napisał/a:

ankinom napisał/a:

Jak wiecie od roku "walczę". Mam te same huśtawki ja Ty Liwio - chciałabym, ale się boje. Bardziej zajmuje się tym co on miał na myśli, niż czego ja chcę...
My ostatnio kompletnie nie możemy się dogadać, jakbym mówiła po chińsku, a on po japońsku. Nie ma między nami nic co dałoby podstawy do tworzenia związku. Czuję się okropnie samotna. Po co to piszę? bo ja kompletnie siebie nie rozumie!

U nas od roku nie było spokojnej niedzieli (w inne dni pracujemy to wiec się mijamy), zawsze kłótnie i co najgorsze to ja je wywołuje, tak ja! Jest we mnie tyle złości, agresji, pretensji, że kiedy jego widzę zawsze znajdę jakieś ale, jakbym na siłę chciała sprawić, by zaczął robić i mówić czego ja oczekuję! A kiedy jest odwrotnie to krzyczę, aby się wyprowadził... no i wczoraj oświadczył ok, ja się wyprowadzam....

i co ulga?

o nie, moje miłe panie

wpadłam w panikę

jak to zostawiasz mnie?

przecież powinnam poczuć ulgę, a dlaczego tak nie było?

chyba nigdy tak długo nie płakałam - wybeczałam całą złość, stracone złudzenia, zmarnowane lata i to co napisałaś Liwio - muszę znowu zaczynać od nowa, a przecież miałam mieć już zagospodarowane życie: praca, dom, dzieci, a tu znowu muszę zaczynać od nowa! Wcale w tej złości, rozgoryczeniu, użalaniu się nad sobą i swoim nieszczęśliwym życiu zapomniałam, że ja już od dawna jestem sama, sama zajmuje się domem, sama opiekuje się dziećmi, no fakt miałam jedynie zapewnione zaplecze finansowe, i nic ponadto, to skąd te łzy?

Dlaczego nie widzę w tym szansy na lepsze życie, przynajmniej spokojne , no dlaczego?

ankinom, trudny czas przed Tobą. Ale według mnie, przepraszam, ale lepiej być dla Ciebie nie mogło. Na początku będzie Ci ciężko, kiedyś zrozumiesz. Musisz mieć dookoła ludzi, którzy zawsze cię wysłuchają, którym jak będziesz chciała, wypłaczesz się. Potrzeba czasu, duuzo czasu by uleczyć ból, stratę, złamane serce, stracone nadzieje. Ale wszystko przychodzi w swoim tempie.
Skąd łzy? Może ze strachu przed przyszłością? Może z bólu,że ktoś nas opuszcza, a miałyśmy złudną nadzieję, że się zmieni i będzie walczył?
Zakładasz,że POWINNAŚ poczuć ulgę. Wcale nie powinnaś, mogłaś. Mogłaś poczuć szczęście, rozpacz, ulgę, panikę,złość. Mogłaś poczuć wszystko. I możesz jeszcze wiele emocji poczuć.
Wiem,że teraz w to nie wierzysz, ale będzie dobrze. Z czasem docenisz wolne spokojne niedziele. Ale potrzeba czasu.
Jestem z Tobą. Będzie dobrze. Będzie lepiej!

Tak tu chyba chodzi o te stracone nadzieje.

Ja już kiedyś o tym pisałam - że moje małżeństwo to było walko o jego uznanie, miłość, a kiedy odejdzie to przecież nie będę miała takiej szansy, głupie nie?

ja jestem bardziej kopnięta niż przepuszczałam....

Właśnie dlaczego też nie widzę szansy na lepsze życie bez niego? Dlaczego? Wciąż mimo bólu żalu chcę żeby wrócił, żeby był. Zdradzał mnie notorycznie, zawsze musiał mieć kilka kobiet wokół siebie. Ranił mnie, poniżał tym. A mimo tego nie umiem sobie poradzić z tym bólem po rozstaniu. Czekam na telefon na jakiś znak wiadomość od niego. I tak już od miesiąca. Czekam że sie opamięta i przyjdzie. Cały czas też o niego walczyłam o miłość. A przecież nie tak powinno chyba być. Czy kiedyś będę się czuła wolna od tego bólu?

Z dnia na dzień jest coraz gorzej, nic lepiej, nie daje już rady dziewczyny. Czemu musimy się tak meczyć???

Z dnia na dzień jest coraz gorzej, nic lepiej, nie daje już rady dziewczyny. Czemu musimy się tak meczyć???

czasami moglabym go ze zlosci i zalu zabic , ale teraz wiem ze nie zwariowalam i ze to normalne

moj maz jest katem a ja pozwolilam na to przes tyle lat

jestem kobieta i czlowiekiem i zasluguje na szacunek

(...)Mam ponad 30 lat, a analizuję własne życie jak staruszka. Kiedyś miałam tyle planów, teraz zaczynam wszystko od początku......

zofia282 napisał/a:

Mąż wraca i przeprasza a ona wybacza ???? same przeprosiny zdradzający może sobie wsadzić gdzieś! Tu nie o przeprosiny chodzi a o pomoc w wybaczeniu. To zdradzający musi pracować nad sobą, by mu wybaczono.
Wybaczyć ....Liwio co znaczy wybaczyć. Myślisz, że wybaczyć to pstryk i amnezja, i nie pamiętamy o zdradzie. Myślisz, że wyrzucimy z naszej głowy wyobrażenie jego czułości do innej kobiety, jego uniesień, zachwytu dla innej. Jeśli tak myślisz jesteś w błędzie. Sześć lat miałam w głowie jego zdradę (on nie miał sobie nic do zarzucenia ). Oczywiście wspaniałomyślnie powiedziałam WYBACZAM, ale to było tylko słowo, które nie miało się ni jak do moich emocji, odczuć. Nie było dnia bym nie myślała o nich. Nie było dnia bez urągania mu w myślach. Głośno mówiłam, kocham, a w myślach krzyczałam jak bardzo go nienawidzę. Z czasem ZAPOMINAŁAM. Nie znaczy to jednak, że wiarę mu dałam. Sprawdzałam telefon od czasu do czasu i zaliczył kolejną wpadkę. Nową kochankę wybaczyłam - pamiętna to dla mnie data : 11 marzec 2011r. Tego dnia wyrzuciłam go z domu, życia i wybaczyłam zdradę. Powiem ci kochana, że wdzięczna im jestem za ten romans. Gdyby nie on nadal byłabym nieszczęśliwą żoną charakteropaty. Nieszczęśliwą i nieświadomą.

Wiem Zosiu, takich rzeczy się nie zapomina. To jest cholernie trudne, by wybaczyć, by druga osoba znów znalazła w nas zaufanie. Z resztą jak napisałaś-zdradzający musi pracować nad sobą- też tak sobie to wyobrażałam. W pewnych sytuacjach nie chciałam od męża przeprosin-ja chciałam widzieć, że żałuje pewnych swoich zachowań, że będzie robił wszystko, by te zachowania się nie powtórzyły, bo skoro kocha się drugą osobą to się jej nie rani, a jak się tak stanie to błędy należy naprawiać, jeśli to jest prawdziwa miłość.

Liwia napisał/a:

zofia282 napisał/a:

Mąż wraca i przeprasza a ona wybacza ???? same przeprosiny zdradzający może sobie wsadzić gdzieś! Tu nie o przeprosiny chodzi a o pomoc w wybaczeniu. To zdradzający musi pracować nad sobą, by mu wybaczono.
Wybaczyć ....Liwio co znaczy wybaczyć. Myślisz, że wybaczyć to pstryk i amnezja, i nie pamiętamy o zdradzie. Myślisz, że wyrzucimy z naszej głowy wyobrażenie jego czułości do innej kobiety, jego uniesień, zachwytu dla innej. Jeśli tak myślisz jesteś w błędzie. Sześć lat miałam w głowie jego zdradę (on nie miał sobie nic do zarzucenia ). Oczywiście wspaniałomyślnie powiedziałam WYBACZAM, ale to było tylko słowo, które nie miało się ni jak do moich emocji, odczuć. Nie było dnia bym nie myślała o nich. Nie było dnia bez urągania mu w myślach. Głośno mówiłam, kocham, a w myślach krzyczałam jak bardzo go nienawidzę. Z czasem ZAPOMINAŁAM. Nie znaczy to jednak, że wiarę mu dałam. Sprawdzałam telefon od czasu do czasu i zaliczył kolejną wpadkę. Nową kochankę wybaczyłam - pamiętna to dla mnie data : 11 marzec 2011r. Tego dnia wyrzuciłam go z domu, życia i wybaczyłam zdradę. Powiem ci kochana, że wdzięczna im jestem za ten romans. Gdyby nie on nadal byłabym nieszczęśliwą żoną charakteropaty. Nieszczęśliwą i nieświadomą.

Wiem Zosiu, takich rzeczy się nie zapomina. To jest cholernie trudne, by wybaczyć, by druga osoba znów znalazła w nas zaufanie. Z resztą jak napisałaś-zdradzający musi pracować nad sobą- też tak sobie to wyobrażałam. W pewnych sytuacjach nie chciałam od męża przeprosin-ja chciałam widzieć, że żałuje pewnych swoich zachowań, że będzie robił wszystko, by te zachowania się nie powtórzyły, bo skoro kocha się drugą osobą to się jej nie rani, a jak się tak stanie to błędy należy naprawiać, jeśli to jest prawdziwa miłość.

Zupełnie Cię Liwio nie rozumiem...

Mój eks bez przerwy przeprasza,żałuje,pracuje nad sobą-terapia i chce i ślubu i stabilizacji.
Ale ja miałam to w nosie.
Po tym jak M ze mną zerwał,chciałam (chyba) zaklinować z powrotem eksem...
I choć było spotkanie-wycieczka z małą i choć czułam się jakby nic się nie stało i było rodzinnie...dupa...

Nie potrafię przestać go karać,staję się jędzą,uwsteczniam,no prymityw...
Do tego dostałam obsesji...lęków,a nie miałam tego od wielu miesięcy.

Myślę,że nie jestem w stanie zapomnieć,może wybaczyć tak,ale zapomnieć i zaufać...yy
I choć zdaję sobie sprawę,że i ja narobiłam w tym związku błędów,to czuję,że jestem o rok świetlny przed nim...i nie wierzę,że mnie dogoni. Nie wierzę mu w nic,żadne słowo...

zofia282 napisał/a:

Dziewczyno! przeczytaj swój post 10 razy ze zrozumieniem

hmmm... ze zrozumieniem to ona przeczyta ale po kilku miesiacach obecnosci na tym forum

tak dla przekory napisze tak... Marto39, gdybys go kochala szczerze to po pierwszym razie gdy Cie uderzyl, zaniedbal finansowo rodzine, porzucil na jakis czas etc.. zrobilabys wszystko, by nie pozwolic mu zostac draniem wobec Ciebie, ocalilabys jego i Wasze relacje.

Nie wolno ze strachu przed samotnoscia, leku przed zyciem, niedosytem milosci... czyli wlasnych egoistycznych pobudek trzymac kogos za wszelka cene przy sobie i wspoluczestniczyc w jego degradacji, moralnym upadku itp. To oznacza, ze go nie kochasz. Uczucie, ktore do niego czujesz to
- strach przed samotnoscia
- strach przed byciem niekochana
- ... i moze inne "strachy"

Jesli kogos szczerze kocham to szanuje jego wybory. Jesli jego wybory sa szkodliwe dla niego... nie czekam, glosno protestuje... jesli on nadal robi sobie krzywde to aktywnie odmawiam wspoldzialania w procederze.

Twoj maz robil sobie straszna krzywde, stal sie oprawca (bil Cie), stal sie gnojkiem niedbajacym o potrzeby rodziny...

Juz dawno powinnas od niego odejsc by uchronic go przed tym
Czasem takie odejscie otwiera im oczy.. ida na terapie, przestaja pic, przestaja bic, przestaja psychicznie sie znecac...
ale trzeba z calym szacunkiem dla jego "pomyslu na zycie" odejsc i nie katowac go "naszym pomyslem na zycie"
Jesli on chce spedzac czas z mamusia i tatusiem w wymiarze przekraczajacym normy. Ma do tego prawo.
Jesli on zaniedbuje finansowo rodzine (na marginesie-jest to forma przemocy) to powinnas pomoc mu odzyskac reszte godnosci i wystapic do sadu o alimenty. Sa organa dbajace o to by "naprawic tatusia"
Jesli uderzyl Cie raz i wybaczylas to gdy zrobil to drugi raz powinnas zrobic wszystko by zapobiec kolejnym razom-powinnas odejsc, powiadomic policje
Nie naprawiaj go, nie ulepszaj, nie przymuszaj bez konca.
Nie pozwol by nienawidzil sam siebie za to co robi Tobie.

Jesli nasz partner systematycznie uzywa przemocy wobec nas to jest tu nasze aktywne wspoluczestnictwo... Nie odpowiadamy za to, ze on nas np bije ale odpowiadamy za to, ze na to pozwalamy swoja biernoscia.

Moim zdaniem akceptujac jego pomysl na zycie, wyrzadzasz ogromna krzywde swoim dzieciom
Uczysz je, ze brak szacunku i przemoc to norma w rodzinie, Oni powiela Twoj model rodziny, beda oprawcami lub ofiarami
Zaniedbujesz dzieci finansowo, Powinnas juz dawno wystapic o alimenty.

Jesli jestes wierzaca osoba, powinnas wiedziec, ze Kosciol nie przymusza do bycia w zwiazku z oprawca

Cachmir, wiesz nie wiem co bardziej boli czy to że jesteśmy porzucane czy porzucamy. Mnie chyba bardziej boli że zostałam porzucona że za to wszystko co zrobiłam dla niego ile poświęciłam, usłyszałam nie pasujesz do mnie. Szkoda ze nie zastanowił się nad tym kiedy potrzebował pomocy. To boli. Czuje z jednej strony zlosc, wsciekłosc a z drugiej chce zeby wrocil.
Kiedy ten bol minie i ta bezsilnosc, ten strach, że nie dam rady sama bez niego????

Wielokropek napisał/a:

Liwia napisał/a:

(...)Mam ponad 30 lat, a analizuję własne życie jak staruszka. Kiedyś miałam tyle planów, teraz zaczynam wszystko od początku......

Analizujesz, jak staruszka?
A nie jak kobieta trzydziestoletnia, która pracuje nad sobą? Nie jak osoba, która podjęła decyzję o wyjściu z uzależnienia?

Zaczynasz wszystko od początku?
Naprawdę? A gdzie podziało się Twe wykształcenie, Twoje dziecko, Twe zainteresowania, Twoi bliscy?

Po co Ci takie, dołujące i niezgodne z rzeczywistością, myślenie?

Tak czuję Wielokropku, czuję jakbym była staruszką, a nie 30-latką, jestem zmęczona tym wszystkim.
Czasem mam wrażenie, że brnę do przodu i wszystko idzie ku lepszemu, ale za chwilę cofam się do początku i myślę, że bez męża nic już nie będzie takie samo.

Tak-mam wykształcenie, które sama z uporem zdobyłam, mam cudowne dziecko, są i bliscy...., ale nie ma już tamtego życia. Życia, które miało wyglądać inaczej. Czasem myślę, że przez tyle lat tak zakorzeniłam sobie we własnej głowie obraz mojej rodziny, tylko mojej , u boku tego męża a nie innego, że żadnego życia oprócz tego które miałam wyobrazić sobie nie mogę. Nie mam w sobie wciąż tyle sił i samozaparcia, żeby żyć bez myślenia o mężu, o tym co było, o tym, że kiedyś było naprawdę dobrze.
Chcę zacząć żyć inaczej, bardzo chcę, ale wciąż się dołuję, nawet nie wiem po co?!
Beznadziejny przypadek ze mnie

ewita72 napisał/a:

Właśnie dlaczego też nie widzę szansy na lepsze życie bez niego? Dlaczego? Wciąż mimo bólu żalu chcę żeby wrócił, żeby był. Zdradzał mnie notorycznie, zawsze musiał mieć kilka kobiet wokół siebie. Ranił mnie, poniżał tym. A mimo tego nie umiem sobie poradzić z tym bólem po rozstaniu. Czekam na telefon na jakiś znak wiadomość od niego. I tak już od miesiąca. Czekam że sie opamięta i przyjdzie. Cały czas też o niego walczyłam o miłość. A przecież nie tak powinno chyba być. Czy kiedyś będę się czuła wolna od tego bólu?

A czy nie jest tak, że nie wyobrażasz sobie innego życia? Bo nie pamiętasz już życia bez niego i nie wiesz jakie by było?

nie zofio nie wierze w cuda ,terapia niby na niego dziala bo od 3 lat nie zamierza sie nawet nie macha lapami ,moja zlosc jest normalna po prostu nie wystawilam mu granic tylko nimi straszylam cale zycie ,czy sie boje hm czasami ale mam swiadomosc ze w kazdej chwili moge odejsc  i mam gdzie,czekam na co ? na cud nie ,i oczywiscie ze dam go zamknac nastepnym razem to bedzie finisz .moja corka tez wie gdzie ma dzwonic  on wie ja wiem ,rozmawiamy otym co zrobil o wszystkim ,czy cos z tego bedzie.bog wie

hm... napisał/a:

Ja znam te doły. I zastanawiam się wtedy a dlaczego mam dobrze mysleć i po co? Bo to żaden problem pogrążać się. Dziwi mnie wtedy wręcz kiedy ktoś widzi same pozytywy, myśli dobrze i biorę pod rozwagę czy wogóle istnieją takie osoby, które myślą dobrze w takich sytuacjach. Być możę są takie osoby i nigdy nie pozwolą na to, żeby być w takiej sytuacji. Być możę tylko osoby ze skłonnością do takich myśli i takich zachowań znajdują się w takich sytuacjach.
Dlaczego dobrze myśleć, WIelokropku, dlaczego?
Czy wtedy będziemy umieć podjąć dobrą dla siebie decyzję, jeśli nie wierzymy, że się uda, żę coś się zmieni?

Bo trudno znaleźć sens jeśli nie jest dobrze. Być może sprawy docierają wtedy tak daleko, że nie potrafimy sobie dać z nimi rady, a jedyne co umiemy wtedy zrobić to zamartwiać się i dołować.
Ja czasem czuję się jakbym była rozdarta między dwoma światami. W jednym smutnym, który chcąc nie chcąc odwiedzam czasem jestem przygnębiona i w nic nie wierzę. W drugim natomiast świeci słońce i jest sporo optymizmu, są plany, dobre nastawienie i ciepłe myśli. Jest też udowodniona naukowo wiedza, że każdy człowiek potrafi, tylko musi chcieć, że cokolwiek chce zrobić i w jakich okolicznościach żyje to jest jego wybór.

Odwrócę pytanie do mnie skierowane.

Dlaczego lepiej jest myśleć negatywnie?
Myślenie negatywne daje siłę?
Dodaje pewności siebie?
Podsuwa rozwiązania trudnej sytuacji?
Uskrzydla?
Poprawia samopoczucie?
Nie, nie, nie, nie, nie.

To po co "uprawiać" taki sposób myślenia? Jakie korzyści takie myślenie przynosi?
Ano, spore. Zaraz przeczytam słowa zaprzeczenia, oburzenia na moje niezrozumienie ciężkiej doli.
Jakie to korzyści? Bardzo duże wsparcie społeczne, słowa uznania, szacunku dla osoby z taką godnością znoszącej ciężką dolę, podziwu dla jej wytrzymałości, siły i cierpliwości. To mało? Powiem więcej, im bardziej dana osoba mówi o swym ciężkim losie, im bardziej jest nieszczęśliwą, tym więcej dostaje od innych gratyfikacji, tym bardziej inne osoby poświęcają jej uwagę.

A czy osoba, która zaciśnie zęby, "stanie" na nogi, będzie myślała optymistycznie (co nie znaczy nierealnie) tak duże wsparcie od innych osób otrzyma? Nie; chwila podziwu i koniec, temat jej osoby nie istnieje, bo przecież ma się dobrze, żadnego wsparcia nie potrzebuje. Przecież RADZI SOBIE.

Mając do wyboru konsekwencje tych dwóch sytuacji wiele osób wybiera to pierwsze rozwiązanie.
Poza tym kkzb do "szczęścia" potrzebuje być nieszczęśliwą. Była nieszczęśliwa w toksycznym związku, gratyfikacje od innych "po zbójcu" otrzymywała. Teraz jest nieszczęśliwa, bo toksyczny związek się skończył i musi sama być odpowiedzialna za siebie i swe wybory. Kiedyś myślałam, że jest to zmiana jednego uzależnienia na drugie. Teraz, bardziej, skłaniam się do myśli, że jest to jedno i to samo uzależnienie: od bycia nieszczęśliwą.

I nigdy nie namawiałam do nierealnego spostrzegania rzeczywistości, do zauważania wyłącznie zalet danej sytuacji, do hurraoptymizmu.
Sporo osób zastanawia się nad przeszkodami, które utrudnią/uniemożliwią im dokonanie zmian. Tymczasem ja namawiałam i namawiam do udzielenia sobie odpowiedzi na pytanie "Co mogę zrobić, by swą sytuację zmienić? i szukania sposobów na życie szczęśliwe. To ta sam szklanka, zawsze napełniona w połowie, tylko różne osoby na co innego zwracają swą uwagę: jedni na to, ile im brakuje, drudzy na to, ile mają. I do każdej z nas/każdego z nas zależy to, do czego przywiążemy większą uwagę: do braków, czy do możliwości.

dortja napisał/a:

nie zofio nie wierze w cuda ,terapia niby na niego dziala bo od 3 lat nie zamierza sie nawet nie macha lapami ,moja zlosc jest normalna po prostu nie wystawilam mu granic tylko nimi straszylam cale zycie ,czy sie boje hm czasami ale mam swiadomosc ze w kazdej chwili moge odejsc  i mam gdzie,czekam na co ? na cud nie ,i oczywiscie ze dam go zamknac nastepnym razem to bedzie finisz .moja corka tez wie gdzie ma dzwonic  on wie ja wiem ,rozmawiamy otym co zrobil o wszystkim ,czy cos z tego bedzie.bog wie

Niby działa? Co to  znaczy, terapia NIBY działa? Brzmi jakby terapia nie działała a Twoim życzeniem było, by działała (złuda?). Twoja złość nie jest normalna. W zdrowym ciele zdrowy duch....w udanym związku, szczęście, radość. Nie trzeba chyba komus tłumaczyć, NIE WOLNO NA NIKOGO PODNOSIC RĘKI, UBLIŻAĆ - jeśli tego nie rozumie to znaczy, ze ma ze sobą problem. Pisałam już, ze przemoc rodzi się z bezsilności lub "skrzywień charakteru". Nie mogłaś więc stawiać granic co do jego sposobu "porozumiewania" sie z Tobą. Mogłaś jedynie dotrzymać słowa i odejść...no ale kkzb jest wybaczalska . Jesteśmy łaskawe i wybaczalskie. Świadomośc odejścia.....wystarczała Ci ona ? Pomyślałaś, odejść od kata mogę i lżej Ci było i nie czułaś już się już upokorzona ? Byłaś podnóżkiem, wybawicielką i workiem treningowym ? Powinien być Ci wdzięczny...bił a Ty wybaczyłaś...prawda, że oczekiwałaś wdzięczności. Bił kolejne razy i znowu powinien był Ci być wdzięczny. Nie był ?! W takich przypadkach rodzi się rak szacunku, lekceważenie a nie wdzięczność. Mówisz, że następnym razem dasz go zamknąć....bierzesz więc pod uwagę kolejny raz kiedy podniesie rękę. Myślisz, że Bóg powinien wiedzieć co będzie......przecież to Ty powinnaś wiedzieć  wiesz.....a mówią o tym słowa "następnym razem".
Dlaczego Twoja córka miałaby dzwonić na policję. Dlaczego wyręczać się chcesz dzieckiem ? Dlaczego fundujesz jej stres
1. życia w domu, w którym jest możliwość przemocy
2. decyzyjności, bo to ona ma zdecydować kiedy ma dzwonić (dostała instrukcje)
3. na niej ma spoczywać moralna odpowiedzialność

Ale, żeby nie było, byłam taka sama. Pozwalałam na przemoc psychiczną. Pozwalałam aby dzieci były wciągane w robione mi awantury. Pozwalałam by były stroną. On awanturował się a ja pokornie się tłumaczyłam, wyjaśniałam. Dzieciaki tupały nogą i wykrzykiwały ojcu, jak możesz !- one, nie ja ! Po rozstaniu z mężem pytały, dlaczego nie wzywałaś policji. Odpowiedź była prosta. Ja jednak nie umiałam się przyznać. Kombinowałam, że bałam się, żałowałam, ale najczęściej mówiłam nie wiem dlaczego. Łatwiej było mówić, nie wiem, niż, bo byłam głupia.

Marta39 napisał:
Dziękuję Wam za odpowiedź w mojej sytuacji... Pięknie piszesz Zazdrość i bardzo mądrze... Ja to wszystko niby wiem, ale tak trudno podjąć decyzję..
Gdy pierwszy raz mnie uderzył, przepraszał na kolanach    i tak jeszcze kilka lat, jakoś nie miałam serca nie wybaczyć, tym bardziej, że były też dość długie okresy gdy było dobrze miedzy nami... Potem przyszły dzieci więc było jeszcze trudniej podjąć decyzję o rozstaniu.  Po prostu tak w tym wszystkim trwałam i ... miałam nadzieję. Dziś wiem, że to nie było dobre dla nikogo z nas.

Teraz jest coraz gorzej, on już nawet nie przeprasza, wszystko jest moją winą, czasami słowo pozornie nic nie znaczące może rozpętać piekło, wystarczy "byle co"... Nie widzę w nim najmniejszej dobrej woli aby się jakoś dogadać, porozmawiać, coś postanowić, pracować nad sobą.... Wydaje mi się, że dla niego to byłby jakiś dyshonor gdyby on poszedł na jakieś ustępstwa dla dobra nas, że im bardziej upokarza i niszczy żonę tym bardziej jest mężczyzną (baba mu nie będzie rządzić)  I chyba coraz bardziej dojrzewam do tego aby się rozstać...
Tylko to nie takie proste, mieszkamy w domu wspólnie pobudowanym , ale mój mąż twierdzi ze to tylko jego dom i jeśli już, to właśnie  ja mam się  z niego wynieść mimo, że gdybyśmy się rozstali on zamieszkałby z rodzicami na wsi (wygania mnie systematycznie, a gdy wyjdę nie chce mnie wpuścić z powrotem do domu). Nie ma opcji, że to on nas zostawi bo nawet gdy się odgrażał, że nigdy więcej nie przyjedzie to zawsze wracał po kilku tygodniach gotowy do tego aby "być przeproszonym". Ja dla świętego spokoju starałam się swoim zachowaniem łagodzić sytuacje...
Wiem, że powinnam się od niego wynieść, może wynająć mieszkanie.... I sama nie wiem co mnie przy nim trzyma...
Może te nieliczne dobre chwile spędzone z nim razem i nadzieja na to, że jednak może być inny, może być inaczej ?
Może niemożność pogodzenia się z tym, że małżeństwo i rodzina mi się nie udali, a to chyba jednak było dla mnie najważniejsze w moim życiu...
Może inne strachy, jak napisałaś Zazdrość, nie wiem.
Wiem że moje obecne życie jakie prowadzę  jest wbrew logice. Tak nie powinno być....

Póki co, uczę się być obojętna na niego pod jednym dachem, on i tak zawsze żył życiem swoich rodziców, nigdy za bardzo nie interesowało go życie jego własnej rodziny, więc jemu to pasuje. Nie pytam, nie musi mi opowiadać, robi co chce a ja nie ingeruję (staram się). Wszelkie obowiązki należą do mnie, łącznie z "obsługą" jego osoby (pranie, gotowanie itp.). On również nie pyta mnie o nic...

Tymczasem postanawiam  czytać to forum i nabierać mądrości, myślę, że będzie mi trochę lżej. Dziękuję, że jesteście.

Troszeńkę nienormalne takie życie Marto, jesli można tak powiedzieć, bo czy wiemy co powinno być normalne, co jest normalne? Wszak każdy z nas widzi wszystko inaczej, ma inne odczucia wskutek jakichś wydarzeń. Jedno nie ulega wątpliwości, ten związek Cię niszczy i nic Ci nie daje. Nie daj się pozbawiać godności. Jeśli dom jest wspólny, jesteś tam zameldowana nie ma możliwości aby Cię nie wpuszczał czy wyganiał. Po sobie wiem, że prawo jest prawem, a realia realiami, ale sporo rzeczy da się wyegzekwować. Byle się nie bać. Nie trzymać ręakmi i nogami związku, który jest związkiem, ale chyba tylko z całym szacunkiem pasożytniczym. A czego on od Ciebie chce, pan i władca?

On chce robić na co ma ochotę, a ja mam się nie wtrącać i przyklaskiwać jego poczynaniom..... I nie wyskakiwać z tekstem, że przecież ma rodzinę i jakieś obowiązki z tym związane...
Zwykle to jest tak, że jedzie rano na wieś i wraca średnio o 21.00. Czsami nie wraca.... Na "jego głowie" jest gospodarstwo (niewielkie) rodziców, ich wyimaginowane choroby, wymyślone po to żeby  nim manipulować .... (podczas gdy sam jest poważnie chory, ma rentę od 22 roku życia i zupełnie o siebie nie dba bo przecież chorzy są rodzice), wszelkie naprawy i remonty w domu no i oprócz tego ma tam na wsi niewielką działalność gospodarczą.... To jest jego świat, gdy wraca do domu oczekuje "usługiwania" (jego słowa) - podać mu jedzenie nawet jeśliby to miała być tylko kanapka to ja ją muszę zrobić i podać na talerzyku, potem posprzątać po nim, potem podać mu ewentualnie czystą bieliznę bo on idzie pod prysznic, a potem w nocy pokazać jak bardzo go kocham ....
Wiem, że ten związek mnie niszczy i coraz mniej we mnie nadzieji, wczoraj przypadkiem w nocy usłyszałam jak mój mąż pijąc piwo ze swoim znajomym skarżył się na mnie i przeżyłam szok, nie myślałam że mówi o mnie do obcych w ten sposób, nieprawdę, o sobie natomiast nic, on jest tylko pokrzywdzonym przeze mnie bo ja ograniczm mu wolność, (bo np chcę, żeby poszedł z synem do dentysty)... nawet nie nazwał mnie po imieniu, tylko przezwiska i przekleństwa, zupełnie bez szacunku.... Nie podejrzewałam go o takie przedstawianie mnie wobec obcych, a to chyba daje mi dodatkowy argument za tym aby z tym skończyć.....

hm... napisał/a:

Ja znam te doły. I zastanawiam się wtedy a dlaczego mam dobrze mysleć i po co? Bo to żaden problem pogrążać się. Dziwi mnie wtedy wręcz kiedy ktoś widzi same pozytywy, myśli dobrze i biorę pod rozwagę czy wogóle istnieją takie osoby, które myślą dobrze w takich sytuacjach. Być możę są takie osoby i nigdy nie pozwolą na to, żeby być w takiej sytuacji. Być możę tylko osoby ze skłonnością do takich myśli i takich zachowań znajdują się w takich sytuacjach.
Dlaczego dobrze myśleć, WIelokropku, dlaczego?
Czy wtedy będziemy umieć podjąć dobrą dla siebie decyzję, jeśli nie wierzymy, że się uda, żę coś się zmieni?

Bo trudno znaleźć sens jeśli nie jest dobrze. Być może sprawy docierają wtedy tak daleko, że nie potrafimy sobie dać z nimi rady, a jedyne co umiemy wtedy zrobić to zamartwiać się i dołować.
Ja czasem czuję się jakbym była rozdarta między dwoma światami. W jednym smutnym, który chcąc nie chcąc odwiedzam czasem jestem przygnębiona i w nic nie wierzę. W drugim natomiast świeci słońce i jest sporo optymizmu, są plany, dobre nastawienie i ciepłe myśli. Jest też udowodniona naukowo wiedza, że każdy człowiek potrafi, tylko musi chcieć, że cokolwiek chce zrobić i w jakich okolicznościach żyje to jest jego wybór.

Odwrócę pytanie do mnie skierowane.

Dlaczego lepiej jest myśleć negatywnie?
Myślenie negatywne daje siłę?
Dodaje pewności siebie?
Podsuwa rozwiązania trudnej sytuacji?
Uskrzydla?
Poprawia samopoczucie?
Nie, nie, nie, nie, nie.

To po co "uprawiać" taki sposób myślenia? Jakie korzyści takie myślenie przynosi?
Ano, spore. Zaraz przeczytam słowa zaprzeczenia, oburzenia na moje niezrozumienie ciężkiej doli.
Jakie to korzyści? Bardzo duże wsparcie społeczne, słowa uznania, szacunku dla osoby z taką godnością znoszącej ciężką dolę, podziwu dla jej wytrzymałości, siły i cierpliwości. To mało? Powiem więcej, im bardziej dana osoba mówi o swym ciężkim losie, im bardziej jest nieszczęśliwą, tym więcej dostaje od innych gratyfikacji, tym bardziej inne osoby poświęcają jej uwagę.

A czy osoba, która zaciśnie zęby, "stanie" na nogi, będzie myślała optymistycznie (co nie znaczy nierealnie) tak duże wsparcie od innych osób otrzyma? Nie; chwila podziwu i koniec, temat jej osoby nie istnieje, bo przecież ma się dobrze, żadnego wsparcia nie potrzebuje. Przecież RADZI SOBIE.

Mając do wyboru konsekwencje tych dwóch sytuacji wiele osób wybiera to pierwsze rozwiązanie.
Poza tym kkzb do "szczęścia" potrzebuje być nieszczęśliwą. Była nieszczęśliwa w toksycznym związku, gratyfikacje od innych "po zbójcu" otrzymywała. Teraz jest nieszczęśliwa, bo toksyczny związek się skończył i musi sama być odpowiedzialna za siebie i swe wybory. Kiedyś myślałam, że jest to zmiana jednego uzależnienia na drugie. Teraz, bardziej, skłaniam się do myśli, że jest to jedno i to samo uzależnienie: od bycia nieszczęśliwą.

I nigdy nie namawiałam do nierealnego spostrzegania rzeczywistości, do zauważania wyłącznie zalet danej sytuacji, do hurraoptymizmu.
Sporo osób zastanawia się nad przeszkodami, które utrudnią/uniemożliwią im dokonanie zmian. Tymczasem ja namawiałam i namawiam do udzielenia sobie odpowiedzi na pytanie "Co mogę zrobić, by swą sytuację zmienić?" i szukania sposobów na życie szczęśliwe. To ta sam szklanka, zawsze napełniona w połowie, tylko różne osoby na co innego zwracają swą uwagę: jedni na to, ile im brakuje, drudzy na to, ile mają. I do każdej z nas/każdego z nas zależy to, do czego przywiążemy większą uwagę: do braków, czy do możliwości.

***
By nie być posądzoną o brak serca.
Rozumiem, że każdy od czasu do czasu ma jakiś dół.
Ale z dołem permanentnym, zwanym depresją, też można coś zrobić. Można ją leczyć.

hm... napisał/a:

A nie jest tak, że rozmawiamy z wieloma osobami bo chcemy wiedzieć co one by zrobiły, bo nie potrafimy sobie pomóc?
Są osoby, które nie widzą zupełnie nic dobrego Wielokropku, nic a nic. I to jest problem.
A kiedy myślę dobrze i to i tak nie przynosi rezultatów, kiedy się staram i zapieram i i tak nie wychodzi, mam wierzyć, że w końcu wyjdzie jeśli sto poprzednich razy się nie udało. Jak wierzyć?

Nigdy nie protestowałam przeciwko "pożyczaniu rozumu".

Wiem, że są osoby, które nigdy nie widzą niczego dobrego. Ale czy jest to problem? I czyj? Jeśli ich, i chcą uporać się z nim, to mogą ten swój sposób widzenia świata zmienić. Ale przymusu nie ma. Powtarzam po raz kolejny: nie ma obowiązku bycia szczęśliwym.

Jak wierzyć?
Wierzyć.
Może, skoro do tej pory stosowane metody nie dały spodziewanego rezultatu, pora na zmianę sposobu postępowania?

Chcą Wielokropku, ale nie potrafią, bo nie wierzą. Beznadzieja. Nic z tego nie rozumiem.
Wiesz co w ludziach podziwiam. Założony cel i dązenie do niego, bez przeszkód, bez zatsnawiania się nawet czy się uda czy nie.