Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

Ja mam bardzo często jakieś poczucie winy. Czuję się odpowiedzialna za "zbawienie" najbliższych.
Moja mam ma silny wpływ psychiczny na mnie, bo jeśli czegoś nie zrobię o co prosi-teraz, zaraz to jest obraza majestatu. Wtedy wybucham, a potem wyrzut sumienia i robię to teraz, zaraz, bo ona chce, a ja nie chcę mieć potem gadane jak to wszystko sama musi robić.
Staram się od kilku dni wyciszyć, próbuje precyzować na nowo własne pragnienia, boję się tego jak cholera, ale próbuję. Nie chcę marnować życia na robienie czegoś , co nie jest dla mnie zbyt ważne. Nie chcę też nikogo na siłę uszczęśliwiać, chciałbym w końcu wiedzieć co znaczy własne szczęście.
Co do terapii-też tak mam Anstawio.Czasem myślę, że nic mi nie daje. Może dlatego, że chyba mało mam wkładu własnego nad tym, by zdrowieć. Nie wiem, co będzie dalej, tak samo jak Ty Anstawio.....

Złość- tak,wiem, że na nią nie są skuteczne kłótnie. Próbuję w różnych postaciach ją wyładowywać. Jednak ona gromadzi się czasami tak bardzo, że nie mam na nią sposobu. Sama nawet nakręcam się myśleniem, że mam nieudane życie, że moje małżeństwo się rozpadło. Mam często pretensje do męża, bo wiem, że nie był fair, a takiego zycia sobie u jego boku nie wyobrażałam. W zeszłym tygodniu nasze relacje dobrze się układały, ale od poniedziałku mam poczucie, że to nie jest tak jakbym chciała. To nie jest normalne, że małżeństwo mieszka osobno, mąż odwiedza żonę i dziecko, kiedy mu pasuje i chce być "wyjątkowy". Nie chcę takiego życia i
chyba to sprawia, że czuję ból, porażkę i to, że znów na mnie spoczywa podjęcie decyzji, co dalej z moim/naszym życiem. Kolejny raz sie przecież wyprowadził, jaki obraz domu ma moje dziecko?! Tata i mama jak dwaj gówniarze. Mama z humorami, bo wciąż "coś" niszczy jej spokój, tata na luzie, bo sam, bo tak chyba jak chciał....Nie wiem.

Chcę stanąć na własnych nogach Wielokropku, ale ilekroć próbuję, znów upadam. Boję się pewnych decyzji, bo boję się reakcji innych.

Liwio, złość się kumuluje, jeżeli człowiek nie jest asertywny, robi coś wbrew sobie. To się zbiera, zbiera, a potem następuje wybuch, z powodu błachostki, czasami na niewinną osobę. Ja na przykład godziłam się na wszystko, bez zastanowienia, a potem byłam zła, bo brałam za dużo na swoją głowę. Teraz, staram się mówić komuś, że muszę się zastanowić czy mogę się podjąć jakiejś czynności. Oczywiście, bywa różnie, czasami się zapędzę i mówię jasne, zrobię to czy tamto, a potem żałuję, bo jest tego za dużo. Są też czasami sytuacje,że nie da się odmówić.
No i to nakręcanie się swoimi negatywnymi myślami! Mam to samo. I to jest to, nad czym właśnie pracuję. Pozytywne myślenie o sobie, non stop, 24h/24h.
I też miałam,że mąż się pojawiał i znikał. Najpierw było ok, a potem mnie to wkurzyło. Powiedziałam,że nie chcę żeby przychodził. Popłakałam i się uspokoiłam.
A rodziców też mam gówniarzy. Mama to malutka dziewczynka, a ojciec...jakby go nie było wcale. Skoro oni są jak dzieci, to ja muszę być jak dorosła osoba i zacząć ich traktować jak dorosłe osoby. A że oni lubią się zachowywać jak dzieci... Cóż, może w końcu do nich dotrze. Bo do tej pory zachowywali się fatalnie!
Liwio, nie myśl o tym jak zareagują inni. Rób swoje, a może reakcja innych Cię zaskoczy?

Nieprecyzyjnie się wyraziłam - jako doradca, czyli nie jako KKZB. "Zdrowa" osoba, z uporządkowanym życiem i myślami....osoba, która racjonalnie spojrzy na to, co my widzimy jako dramat.

Tak Wielokropku. Próbuję, zamiast działać. Nijak mi to wychodzi, nie jestem zdecydowana i konkretna. Męczę się strasznie z tym, wręcz sama ze sobą.

O podejmowaniu decyzji napisałam w takim znaczeniu, że w moim związku to zawsze ja musiałam podejmować decyzje. Nawet gdy ten związek się rozpadał na mnie wszystko spoczywało, każda decyzja, każde posunięcie, a potem i tak mąż zwalał na mnie każdą winę, co działało na mnie destrukcyjnie. Wiem, że to moje życie i ode mnie zależy jak ono będzie wyglądać, jednak w sprawie mojego małżeństwa jestem rozłożona na łopatki i boję się być decyzyjna, skoro druga strona czeka na mój ruch, a potem i tak wychodzi, że yo ja coś postanowiłam, to je czegoś nie chciałam, to ja jestem winna.......

Już nawet spać nie mogę.........
Miłego dnia dla wszystkich.....

Jestem z siebie dumna, ostatni raz widziałam się ze swoim  facetem w poniedziałek, mieszkamy blisko ale on ciagle nie ma czasu bo gra na kompie albo siedzi u brata. Na początku strasznie rozpaczałam i każda noc bez niego była dla mnie straszna. Teraz jakoś to olałam, on twierdzi że w tygodniu to nie musimy się tak często widzieć skoro spędzamy razem całe weekendy i że będziemy się widzieć codziennie jak zamieszkamy razem. Postanowiłam się zdystansowac do swojego związku i czekam na rozwój sytuacji. On się wydaje jak na razie wielce zdziwiony że nić nie zaproponowałam w tym tygodniu. A kij mu w oko! Mam naukę jazdy, znajomych, niech on też poczuje sie samotny! Dobrze robię?

zle

nie zyj tak by cos mu pokazac, udowodnic... zeby poczul sie samotny.
Nie organizuj sobie zycia tak by cos komus pokazac....
czerp radosc z zycia..
... a jemu kij w oko! he he

Zawsze jestem winna, choć mąż twierdzi, że ja za wszystko jego obwiniam. Zawsze chce wyjść ze wszystkiego z twarzą, pewnie jak każdy. Zawsze ja się z czegoś tłumaczę, choć nie musiałabym wcale, w konsekwencji czego sumienie podpowiada mi, że coś źle zrobiłam i należy przeprosić. Jessssssssuuuuuu jakie to jest chore. Chciałabym odciąć się od tego wszystkiego, bo tak jak napisałaś czy cokolwiek robię czy nie robię nic i tak jest źle i tak niedobrze. Chciałabym się tak  odciąć by zrobić to dla siebie, a nie dla niego by zmądrzał, a zawsze wybierałam tą drugą opcję........

Jeżeli opcja "weekendowa dziewczyna" Ci odpowiada,to robisz dobrze. Ale sama piszesz,że zdystansowałaś się i czekasz na rozwój. Czyli jednak chcesz by on się z Tobą spotykał nie tylko w weekendy? A mimo to, robisz tak jak on chce i myślisz,że to jemu robisz na złość. A może sobie tym wyrządzasz krzywdę?
Z drugiej strony, gdy chcemy z kimś spędzać 24h/24h, to powoli zaczynamy stawać się "kobietą bluszczem". Może Twój facet ma za mało przestrzeni? Może zabierasz mu powietrze?

Liwio, nie myśl o innych, co inni pomyślą. Być może Twoja decyzja, jaka by nie była, nie sprawi przyjemności innym, ale ma sprawić przyjemność Tobie.
Zastanawia mnie, co Ty takiego robisz,że czujesz się winna? Chcesz wyjść z wszystkiego z twarzą. To co robisz, jest na pokaz dla innych?
Chciałabyś odciąć się od tego wszystkiego... Chciałabyś czy CHCESZ? Jeśli chcesz, to się po prostu odetnij i już!

witajcie ja tez zapisuje sie do klubu "kochających za bardzo". tak bardzo kocham swojego męża że nia raz po tym jak zostałam przez niego zdradzona błagałam go żeby do mnie wrócił, jak już to zrobił nie mogłam się tym nacieszyć trwało to dwa miesiące (jego powrót) po dwóch miesiącach jednak się wycofał stwierdził że mnie nie kocha i że nie możemy być już razem. ja oczywiście błagałam go żeby to jeszcze przemyślał że może udamy się do poradni małżeńskiej że może nam to pomoże że będziemy razem (do dzisiaj nie dostałam odpowiedzi) za to zaczeły się wyzwiska, obelgi pod moim adresem ostatnio nawet przy dzieciach, przy nim udaje że mnie to nie dotyka ale jak tylko zostaje sama to lecą potoki łez- ostatnio nawet zaczełam sobie zadawać pytanie za co ja go jeszcze kocham... nie wiem może jestem " masochistką"

Tak. Najgorsze jest to , że chcę wyjść ze wszystkiego z twarzą, a przecież nic złego nie robię. Chyba sama przed sobą chcę wyjść z twarzą, bo potem nie mieć wyrzutów sumienia, a także chyba dla męża-by nie miał powodów, by mnie obwiniać, Jessuu jaka ja jestem skomplikowana.
Nawet ostatnio psycholog stwierdził, że moja wypowiedź to tłumaczenie się, a jestem dorosłą osobą i normalne jest, że np. w sobotę wyszłam z koleżanką, że się bawiłam, że zatańczyłam z facetem. Że to nic zdrożnego nie jest-miałam na to ochotę i tyle i nikomu nie potrzebuję się z tego tłumaczyć, tym bardziej mężowi...
Chcę się odciąć, chcę, walczę sama ze sobą.

Ktos kto tego nie przezyl nigdy tego nie zrozumie.
Najzabawniejsze, ze kkzb rowniez maja bardzo zdrowe opinie o zwiazkach... do czasu... az wpadna w chory zwiazek
Nasza miarka "niewypranego mozgu" jest jakosc naszych realnych zwiazkow a nie opinia o nich.
Zadna kkzb nie jest idiotka, ona wie jak powinny wygladac zdrowe relacje w zwiazku.
Mimo tej wiedzy i z roznych powodow jest uwiklana w zwiazek, ktory ja niszczy.

I ja mam wyprany mózg.
Do dupy wszystko...
Mam dość poważne problemy finansowe,powiązane z kłopotami z dziećmi...
A jeśli chodzi o mojego M...cóż nie spełnia moich oczekiwań...ech nie jestem gotowa do związku...tylko jak to jemu powiedzieć?
W tej chwili odsuwam go od siebie nie podając konkretnego powodu,a on nie drąży. Mam czasem wrażenie,że nic go nie rusza...
Ogłupiała jestem i zdezorientowana...:(

Mam wrażenie, że mężowi tłumaczę, by zrozumiał, ale by nie myślał, że zrobiłam tam coś wbrew jego woli - matko to jest CHORE! Dobrze, że to pytanie zadałaś Zazdrość. Ja naprawdę się kurcze jemu tłumaczę, a nawet ze sobą nie jesteśmy. On tak jak napisałaś, daje mi krótkie komunikaty, a ja mogłabym opowiadanie napisać. I nie zrozumie-czy ja będę mówiła krótko czy nie, nawet dziś się o tym przekonałam. Nie ma normalnej rozmowy. Ja dziś nawet przestałam już w którymś momencie tłumaczyć mu. Stwierdziłam na głos, że on nigdy już nic nie zrozumie i nie będę więcej nic mówić, bo do niczego to nie prowadzi.
On nie podważył mojego prawa wyjścia, ale nie podobało mu sie , gdy byłąm w trakcie imprezy, że tam jestem, że wrócę po północy-bombardował mnie smsami, dogadywał, że może kogoś sobie poderwę, a ja elaboraty do niego, by sie nie martwił CHORE!!!!

A co ten mąż tak się martwi o to,że sobie kogoś poderwiesz?! Poza tym, masz prawo Liwio poznać kogoś nowego i Twojemu mężowi nic do tego. Miał swoją szansę, stracił ją, więc niech teraz spada! Męci Ci tylko w głowie, według mnie.

Maci w glowie to prawda ,moj prawie byly maz tez tak mi robil,wode z mozgu .Chwilami juz prawie wierzylam ze faktycznie stuknieta jestem a on taki cudowny.
Jednak wygrala moja sila woli walki o swoje ja .
Musisz odciac sie fizycznie calkowicie by odnalesc swoja droge w sensie psychicznym.

Czytanie cudzej korespondencji to przemoc.
http://www.niebieskalinia.info/artykul.php?id=72

twoje zycie potoczy sie wspaniale .......BO nikt nie wie jak sie potoczy, ze sie cofasz i dalej to wszyscy tak mamy,nikt nie brnie do przodu jak burza,to by byly wschody i upadki a nie oto nam chodzi , mamy juz dosyc egzystencji na wzlotach i upadkach,ja mam moze mnialam tak samo i nieraz tak mniewam co raz krocej oto chodzi , ze ja czuje sie ta nie dobra corka co nie pomaga mamusi ,lecz tlumacze sobie ze ona ma swoje zycie,chociaz smiac mi sie teraz chce jak slyszalam nie raz od niej jestem w obcym kraju od 91 roku , jest tu i wiecznie obski kraj,hm nie moze sie przyzwyczajic to niech wraca.Maz  marudny eh nadal sie nie raz na wzajem oskarzamy oto o tamto lecz mija nam nie pisze tu ostatnio czesto bo mam prace juz od poniedzialku i kurs z pracy i moj program 12 krokow i powolutku vczutam o asertywnosci pozdrawiam

Witajcie dziewczyny:)

Widzę, że wiele nowych Pań doszło do tego klubu i może to głupio zabrzmi, ale ciszy mnie fakt, że coraz więcej umie powiedzieć, że ma problem z tym uczuciem i stara się walczyć

U mnie naszły duże zmiany (choć zapewne nie każda mnie pamięta, bo to było dość dobry kawałek czasu temu - aż rok gdy pisałam tutaj), przede wszystkim wyprowadziłam się z tamtego mieszkania, zmieniłam otoczenia i się zakochałam, ale już zdrowiej (miejmy nadzieje). Tak w wolnej chwili zajrzałam tutaj i widzę, że co nieco się tutaj dzieje.

Może to nie moja sprawa, ale moją uwagę przykuło stwierdzenie Liwii " Uznaje, że kłamię, bo w rzeczywistości jest inaczej"... No wiesz... Nie chce być niemiła, ale nalezy zwrócić uwagę na pewną sprawę... On ma prawo uważać, że tak a nie inaczej. A jakże!! Proszę, nie myśl że stoję po jego stronie (broń Boże), ale zawsze tak jest, że każdy wszystko widzi inaczej, na swój sposób, temu jemu wydaje się, że Twoje spojrzenie na daną sprawę jest lekko nagięte i nie ma nic wspólnego z prawdą. Nawet jeśli by tak było - każde kłamstwo zawiera w sobie śladowe ilości prawdy. Piszę to nie dlatego, aby Ci namieszać w głowie, ale aby dać Ci do zrozumienia, że to kolejny krok do manipulacji Tobą. On świadomie stara Ci się udowodnić, że to Ty jesteś ta zła, abyś poczuła się gorzej i aby on mógł mieć Ciebie w garści. To, że ma inne spojrzenie na sprawę (wolno mu) jest jego haczykiem, bo przecież nie przyzna się, że było wręcz inaczej. Lepiej bawić się w kłamstwa i naginać prawdę, lekko okręcić Ciebie, rzucić winę na Twoją skromną osobę i ponownie ma Cię w garści. A jeśli tylko okażesz odrobinę słabości w tej sprawie facet będzie pewny, że już po Tobie.

Pamiętaj, nie daj się łajdakowi. Nie rozumiem, po co to wszystko jeszcze ciągniesz? Jakim kosztem? Własnego zdrowia psychicznego? Szczerze, nie warto...
Jestem z Tobą :*

Witaj

Dobrze trafiłaś, bo tutaj możesz i ogrzać się, i dostać kopniaka w odwłok - wszystko zależy od potrzeb.

Faktycznie, z Twego postu wynika, że jesteś kochająca za bardzo. Za Tobą jednak wielki krok do wyzdrowienia - postawiłaś diagnozę. To niełatwe zadanie. Brawo! Zrobiłaś kolejny krok - zakończyłaś toksyczny związek. Brawo! I kolejny krok - poszłaś do lekarza. Brawo!

Jak na osobę, która twierdzi, że nie radzi sobie zupełnie, radzisz sobie wyśmienicie.

Że boli? Cóż, dokonujesz operacji na otwartym sercu, bez znieczulenia (by leki zaczęły działać musi upłynąć trochę czasu).
Że myślisz o nim? Też jest to typowe. Wszak przez długi czas był dla Ciebie najważniejszą na świecie osobą.

Zacznij doceniać siebie i swe decyzje.

dziękuję dziewczyny...

trudno powiedzieć coś miłego na swój temat, bywałam w życiu "silniejsza", a teraz czuję się słaba i bezbronna, zniewolona wręcz przez swoje myśli.

To, że kocham za bardzo wiem już od kilkunastu miesięcy. Wróciłam do niego, po kilkumiesięcznej przerwie, ponieważ dałam się nabrać na jego czułe słowa, obietnice i pierścionek zaręczynowy.

Nie osaczałam, dawałam dużo swobody, ale jak zwykle nie wyznaczałam granic i wyręczałam go we wszystkim wiecznie usprawiedliwiając go "przecież jest tak zapracowany".
No i dostałam to co dostałam, kopniaka w tyłek.

Nie jest mi łatwo pozbierać się, zebrać w sobie, jeśli nadal potrzebuję kontaktu. Dziewczyny, ja w teorii swój problem znam na wylot, znam konsekwencje swoich zachowań. Jestem sama sobie najlepszym psychologiem w zakresie diagnozy i metod leczenia. Tylko dlaczego od teorii do praktyki jest tak daleka droga?

Jak się odciąć? Żadne tłumaczenia (moje same i innych) nie przyniosły spodziewanych skutków.
Nie chcę dzwonić dzień, super - myślę, "kurcze jak dobrze, nie mamy kontaktu, nic się nie dzieje", następnego dnia rano BACH, jakby mi ktoś zaaplikował go dożylnie, wstaję, dwie minuty szalonych myśli i dzwonię, histeryzuję, płaczę...
NIGDY wcześniej tak nie robiłam, mieliśmy już przecież rozstania za sobą. Odcięłam się zupełnie, choć dużo mnie to kosztowało. Ale chyba przekroczyłam pewną granicę własnej odporności psychicznej, czuję, że dałam mu z siebie wszystko co najlepsze, że wyssał ze mnie całą energię, wykorzystał i wyrzucił po prostu... a teraz "radź sobie sama, ja mam się dobrze".

Modlę się, żeby to w końcu przestało tak bardzo boleć.

Dlaczego od teorii do praktyki droga daleka?
A jest daleka dla Ciebie?
Ganić siebie za to, że boli, że będąc uzależnioną (bo taka jest prawda o kochających za bardzo) dążysz do zaspokojenia swego głodu, do zlikwidowania objawów abstynenckich? Toż Twoje zachowanie jest typowe. Daj sobie trochę czasu.

Macie rację dziewczyny. Na pewno rzeczywistość mojego męża jest inna niż moja, inaczej postrzega pewne sprawy, zachowania własne i moje i ma do tego prawo. Przecież wziąć na logikę to on nie będzie się zgadzał z tym co piszę tutaj.
Jest mi przykro z tego powodu, że sam o sobie mało co powie, a o mnie chce wiedzieć wszystko. Czyta to, co napisałam, zabierając mi okruchy prywatności, która miała być tylko moja. Po co to robi? Po co to czyta? Nie rozumiem tego.

Witajcie nowe kobietki........

Wielokropku, od dokładnie 2 dni staram się na nowo zająć sobą. Wiem, że to pomaga, odzyskuję własny spokój i równowagę. Jak długo to potrwa to nie wiem, ale czuję się dobrze na obecną chwilę, mimo, że chwilami z nadzieją spoglądam na telefon, ale "leczę się" z tego, bo inaczej już nie mogę......

Zerwal moze i dobrze ,moze w przyszlosci przysporzyl by Ci problemow skoro nie potrafil zrozumiec ze masz dzieci i on musi je zaakceptowac by stworzyc zwiazek.

Co do eksa ,wiele razem przeszliscie ,ale tez dowalil Ci duzo.
Zbierasz sie dziennie na nowo i za to moj szacunek ,podziwiam Cie za to.
BO ja przybralam inna wdzianko .
Niemam jeszcze rozwodu ,a kreci sie kolo mnie facet kiedys moglabym powiedziec moich marzen.
Dzis oprocz kasy nic mnie nie obchodzi.
Chyba ze sex ,mnie obchodzi .aaaaaaaaaa trafil sie on byl w sumie zawsze bo pracujemy razem i w przerwie wynikla rozmowa o dzieciach i on zanczaco podkresil ze syna mojego moze nurkowania nauczyc.
I wyczuwam od niego zainteresowanie.
Strach i tak nie pozwoli mi nic zrobic,bo nie kocham meza juz dawno,ale nowy zwiazek to kolejne wyzwanie ,a mam wlasnie dwuch synow.

Witam,
Również jestem osobą kochającą za bardzo.. Dziś zerwał ze mną chłopak, z którym byłam 3 lata. Mówi, że to ostateczne i zdania już nie zmieni. W ciągu ostatnich 2 tyg. zrywał już z 3 razy ale za każdyym razem prosiłam żeby tego nie robił i tego samego dnia wracał.
Związek wyglądał tak- dużo kłótni, dużo dobrych chwil. Ja byłam osobą bardzo się czepiającą jego (o wszystko ) i kiedyś bardzo apodyktyczną. Jednak ostatnio dopiero zrozumiałam, jakie robiłam błędy.Powiedziałam mu to i poprosiłam o szansę, powiedziałam że zmienię się (sama tego chciałam). On się zgodził jednak w sumie trwało to 2 tygodnie a za każdym razem gdy znów o coś się przyczpiłam, słyszałam: "to koniec". To nic, że gdy się rozstaliśmy raz z jego winy i on zrozumiał, co robił źle, wróciłam do niego i dałam szansę, która trwała już ponad 3 miesiące.
Dziś ze mną zerwał, powiedział że ma tego dość, że ma dość mojego czepiania się i nie ma już sił na ten związek. Że nie chce mnie już w swoim życiu jako dziewczyny i nawet jeśli kiedyś tego pożałuje to będzie wiedzial, że jeszcze dużo przed nim, nawet lepszego co było. A jeszcze dziś mówił, że chce ze mną być, ze mnie kocha i mówiliśmy o przyszłosci (za ok. 2 miesiące mieliśmy razem zamieszkać).  A później nagle zerwał. A ja i tak obwiniam siebie, bo przecież w przeszlości robiłam dużo błędów, a teraz mimo że pracuje nad sobą i idzie mi coraz lepiej, to wciąz popełniam błędy. Pytałam, jak może mnie tak wyrzucić ze swojego życia, przecież ja go tak kocham i jest dla mnie najważniejszy... a on nic, jakby po kaczce spływało.
Czuję się okropnie... Zawsze przeżywałam bardzo nasze kłótnie czy chwilowe rozstania... Płakałam całymi dniami, histeryzowałam, czasami byłam agresywna nawet wobec niego, chciałam się zabijać, miałam nawet prroblemy zdrowotne przez te nerwy i stany (wymioty, nieustanne bóle żołądka, bóle głowy, raz nawet zemdlałam etc. ). Parę tygodni temu brałam antydepresanty.
Teraz za wszystko obwiniam siebie, czuję się okropnie z samą sobą. Nie wyobrażam sobie życia bez niego, nie umiem...

Wiesz l_ukrecjo, jeżeli o mnie chodzi, to mi by się już nie chciało znowu wchodzić do tej samej rzeki,czy nawet błotka, jak ktoś woli. Sama jestem w terapii i myślę tylko żeby już ją zakończyć i mieć zrdrowy rozum. Jak sobie pomyślę, że mój mąż zdecydował się na terapię, chce walczyć o związek itp itd to fakt, robi mi się miło, mimo, iż wiem,że to nie nastąpi. Ale z drugiej strony sobie myślę, kim ja do cholery jestem?! Czy mam czekać na czyjeś zmiany, skoro możliwe jest mieć u boku kogoś, o kim będę myślała, byleby tylko się nie zmienił?! Poza tym, między nami już nie ma tej chemii. Przynajmniej nie z mojej strony.

Co do Twojego eksa, ja tak do końca nie wiem, co tam wyszło między wami. Może zasługujecie na drugą szansę? Ja mam inne priorytety i to,że facet chce się ze mną żenić, jest dla mnie mało istotne. A jeszcze pytać się go o to?! Pfff... To on się mnie powinien pytać, czy się z nim ożenię. Takie rzeczy przechodziłaz z moim mężem, ja i moja mamusia, byle ślub. Teraz to bez znaczenia.
Czy to jest szlachetne,co robi twój eks, jak mieszka itp? Hmmm... Na pewno ryzykowne. Ja wiem,że w Pl jest ciężko, ale wydaje mi się, że świadczy to trochę o braku zaradności niż szlachetności.
Piszesz,że nie jesteś jeszcze gotowa,ale może kiedyś. Jedyne zdanie z Twojej wypowiedzi, które mi się podoba. Może do tego czasu znajdziesz sobie porządnego faceta, bez zaburzeń
Pozdrawiam i całusy dla Ciebie l_ukrecjo!

Tak, jednorożce istnieją....
Każdy w naszym katolicko-alkoholowym społeczeństwie ma coś... Coś co go gryzie, kwestia skali problemu i tego czy robi coś z tym, czy nie...

l_ukrecjo,

to że facet coś ze sobą robi, super, Ty postawiłaś ważne i jasne pytania dotyczące potencjalnego związku, sądze że odpowiedzi Cię usatysfakcjonowały, chyba że się mylę??

To że jest w terapii dla siebie, bo właśnie dla siebie się to robi. Po to by poukładać się ze sobą, jak ze sprzątaniem domu, jak masz w nim bordello, to niechętnie gości zapraszasz...

Widzisz l_ukrecjo, co człowiek, to inna opinia. Punkt widzenia zależy od miejsca siedzenia. A decyzja i tak należy do Ciebie :-)

Mam podobnie, a mama inna.

Liwio. co sobie myśli krowa liżąca w stajni ścianę? Myślisz, że myśli o czym myśli krowa obok? Jak trza ci wapna to liż. Przepraszam za ordynarne być może porównanie.