Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

Powinnaś zrobić to co podpowiada Ci serce i intuicja. Nie kieruj się tym jak On się czuje, nie chodź do psychologa żeby On czuł się zagrożony itp. Bez względu na to co postanowisz, kieuj się tym czego Ty chcesz i rób tak, żeby to Tobie było dobrze. Chodziłaś do psychologa, więc jakieś "podstawy" myślenia o sobie pewnie posiadasz. Podobno mężczyźni nie rozmawiają z innymi o tym co się u nich w związku dzieje,więc nie wiem czy ta koleżanko-przyjaciółka jest mu potrzebna do "babskich" zwierzeń.
Daj sobie czas. Pomyśl nad wszystkim, nad sobą przede wszystkim.

Niema miejsca na kogos takiego w zadnym zdrowym zwiazku,pewnie ze dlugo potrwa zanim oczyscisz glowe ,ale warto.
Warto bo zruinuje Ci zycien ,a kiedy sie ockniesz moze byc za pozno.
To typowy przypadek psychopaty ,niestety zyja wsrod nas i czesto nie biegaja z nozami tylko wlasnier ,niszcza innych w taki sposob.
Odetnij sie narazie fizycznie ,a psychicznie wszytsko z czasem.

tAK  jade cie zdradzic,tak ja bym powiedziala ,jezeli tak twierdzisz to tak jest,i by bylo koniec glupich anegdot,jestem zwami tylko jestem zajeta dziecmi wakacje,ps tak kiedys powiedzialam mojemu mezowi i zaprzestal manipulowac.

Skąd ja to znam..jakbyś mogła to byś nieba przychyliła. Nie mogę zrozumieć, że oni nie potrafią docenić to co maja. Szukają wrażeń u innych kobiet. Czasem mam wrażenie, że jestem mu potrzebna jako ładna wizytówka przed rodziną i kumplami.

Chyba pati31 czuła się podobnie, jak ładna wizytówka.
Jedź do przyjaciółki, ale nie myśli, że to coś u niego zmieni. Jeżeli chcesz jechać po to, by wzbudzić w nim zazdrość lub coś w nim zmienić, to ten wyjazd nie ma sensu. Możesz jechać żeby sobie odpocząć, ewentualnie wygadać się. A on raczej się nie zmieni.
Ja też się łudziłam i zobaczyłam zmianę, ale chyba na gorsze! Póki co jestem sama. Bywa różnie, raz lepiej, raz gorzej, ale idę do przodu. W osyatni weekend zalałam się łzami, pomogło. Zobaczymy co dalej...

dortja, jesteś! Nie przepracowywuj się przy dzieciaczkach!

Może masz rację ale z tego co piszesz to wszystko moja wina..widzisz ja cały czas jestem sprawdzana..gdziekolwiek nie pójdę słyszę, ze byłam na pewno z jakimś facetem..a w rzeczywistości byłam na kawie ze znajomą..nie wiem kto tu jest bluszczem..chcialam tylko żeby było nam dobrze...

Tak bylam fajna wizytowka.Ale to za mna ,i pomalu sie staje ,odnajduje swoje miejsce.

Dzięki, masz racje. Tak chyba jest.

Liwio, dzięki za wyżej.
Pati...

Wszystkim dzięki.

skoro i tak jestes bylas i bedziesz be  ta zdradzajaca i puszczalska ,to co za roznica ,tak bym stwierdzial puszczam sie ,kochanie i masz wreszcie powud zeby mnie opuscic ,dortjai brzydka cecha charakteru prowokowanie,pozdrawiam

Jeśli ktoś chce się odegrać za wszelką cenę kiedyś, a wie wszystko, to wszystko odwróci przeciwko nam, zależy od człowieka.

Nie wiesz jak  to jest, jak ktoś ma coś na sumieniu to oskarża o to druga stronę. Tak to działa. Moim zdaniem sam się podkłada.
Ja bym zapytała czy ma coś na sumieniu skoro takie filmy kreci.

Już wróciłam, po wakacjach wypoczęta samotnych.

nie tak aż nie było nie zagłaskiwałam go na śmierć jeśli już to oboje się zagłaskiwaliśmy tylko u mnie nie przeszło u niego nie wiem czemu tak ;/

Dlatego w publikacji jak to panowie kochają zołzy jest sporo prawdy.
Czasem im bardziej chcemy pokazać jak to nam zależy, im bardziej się  staramy, dopieszczamy i włazimy do ... tym gorzej. Efekt jest przeciwny do zamierzonego.

I wtedy chcemy żeby i on walczył, a jak za wiele nie mówi i nie walczy (no bo przecież nie musi) tylko po prostu jest to nam się wydaje, że coś jest nie tak. Ja się na tym złapałam. Też wzorzec mnie nie dopadł żaden.

A to niesamowita umiejętność ta kontrola własnych myśli.
Poza tym kiedy będziemy powtarzać stale - nie umiem- to zadziała na zasadzie samospełniającej się przepowiedni. Zasada ta polega na tym, że dzieje się tak jak sobie mówimy. Dlatego jeśli mówimy źle i stale powtarzamy sobie te złe rzeczy to one pogarszają się jeszcze bardziej i nie znikają. Myślę, że sekret też się na tym opiera. Uwaga! zasada samospełniającej się przepowiedni działa też w drugą stronę.
Przeprowadzano badania na uczniach w szkole. Jeśli nauczyciel zamiast docenić ucznia za to co zrobił dobrze wciąż wytykał mu błędy nie stawał się on lepszym uczniem. A kiedy nauczyciel powtarzał jaki to uczeń jest zdolny i jak co dobrze potrafi uczeń stawał się coraz lepszy i niwelował niedociągnięcia. To niesamowicie działa.
Nie będę już się rozpisywać o metodyce nauczania, bo każdy z nas odbiera bodźce inaczej. Jednego wytykanie błędów motywuje, innego dołuje i zniechęca. Psychologia ciekawą nauką jest.
Mnie w gorszych momentach przychodzi do głowy jedna wątpliwość, bo wiem jak te wszystkie psychologiczne rzeczy działają, a mimo to zastanawiam się po cholerę mówić sobie dobrze, jak dobrze nie jest, po cholerę doszukiwać się dobrych rzeczy jak się wali. To jest klops.
Kiedyś miała tutaj miejsce rozmowa na ten temat z Wielokropkiem.

Witaj koleandra85.

Gray John w swojej książce "Marsjanie i Wenusjanki rozpoczynają życie od nowa" napisał, że aby uzdrowić się z nieszczęśliwej miłości, trzeba przeżyć cztery emocje: gniew, smutek,strach i żal. Strach jest więc rzeczą naturalną i wygląda na to,że jesteś na dobrej drodze

Oto cytat (może pomoże):

"Pierwsza uzdrawiająca emocja: gniew
Gniew pozwala nam pojąć? na poziomie uczuciowym? co takiego, niezgodnego z naszymi pragnieniami, zaszło w naszym życiu. Gniew jest dla nas emocjonalnym sygnałem, że nie otrzymujemy tego, czego pragniemy. Jest to sygnał alarmowy, który każe nam zatrzymać się w życiowym pędzie i przystosować do tego, co się wydarzyło. Jeżeli, straciwszy partnera, nie damy sobie przyzwolenia na odczuwanie gniewu, to możemy popaść w stan uczuciowej martwoty, odrętwienia? i pozostaćw tym stanie. Gniew wyzwala nas z obojętności i pozwala wejśćw kontakt z własną pasją życia i pragnieniem miłości. Przeżycie uczucia gniewu do samego końca oraz uwolnienie się od niego pozwala wejść w kontakt z naszą pasją życia i pragnieniem miłości. Dzięki gniewowi jesteśmy w stanie pozbyć się przywiązania do swoich dawnych pragnień,zaczynamy też dzięki temu odczuwać nowe pragnienia w sposób wolny od przywiązania. A kiedy pragnienie jest wolne od przywiązania, jesteśmy otwarci na wszystkie istniejące możliwości. Nasza podstawowa potrzeba nie wyraża się wtedy słowami: ?Pragnę miłości mojego partnera", lecz przybiera
formę: ?Chcę być kochany". Gdy naszemu pragnieniu nie towarzyszy przywiązanie, posiadamy intuicyjną zdolnośćdo rozpoznawania nowych źródeł miłości.
Druga uzdrawiająca emocja: smutek
Smutek pozwala pojąć? w sensie emocjonalnym? co tak upragnionego przez nas nie wydarzyło się. Jeżeli po stracie partnera nie damy sobie przyzwolenia na odczuwanie smutku, to nie będziemy w stanie przystosować swoich oczekiwań do tego, co jest możliwe. Smutek pozwala ponownie wejść w kontakt z naszą zdolnością kochania oraz cenienia tego, co mamy, a także cieszenia się tym. Gniew doprowadza do stopniowego odrodzenia się w nas naszej pasji życia, natomiast smutek otwiera nasze serce i pozwala mu ponownie odczuwać słodycz miłości.
Przeżycie uczucia smutku, a następnie pozbycie się tego uczucia otwiera nasze serce, pozwalając mu ponownie odczuwać słodycz miłości.
Dzięki smutkowi jesteśmy w stanie zrezygnować z oporu w stosunku do tego, co się wydarzyło i stopniowo pogodzić się ze stratą. Ta rezygnacja stanowi podstawę, dzięki której nasze oczekiwania dostosująsię  do obecnej sytuacji. Powinniśmy oglądać się wstecz i przeżywać uczucia związane z tym, co było przez nas upragnione, bo inaczej nie będziemy umieli skierować swoich oczekiwańwe właściwym kierunku. Jeżeli to uczynimy, to nasza podstawowa potrzeba zamiast wyrażać się w słowach: ?Spodziewam się miłości od mojego partnera", będzie brzmiała: ?Mam nadzieję, że będę kochany". Tego rodzaju wolne od przywiązania oczekiwanie oznacza, że wzrasta nasza ufnośćoraz pewność, że możemy otrzymać to, czego pragniemy.
Trzecia uzdrawiająca emocja: strach
Strach pozwala pojąć, co takiego? nie chcianego przez nas ? mogłoby się zdarzyć.
Strach to nie prorokowanie katastrofy, ale emocjonalny sygnał, że czegoś nie chcemy.
Odczuwanie strachu i opór wobec tego, co może się zdarzyć, pozwalają ponownie wejść w kontakt z naszą podatnością na ciosy. A to z kolei pozwala dostrzec, czego potrzebujemy i na co możemy liczyć obecnie. Umożliwia otworzenie się na wsparcie, którego potrzebujemy i napełnia nasze serce odwagąi wdzięcznością. Przeżycie strachu do samego końca,a następnie uwolnienie się od niego, pozwala nam dostrzec, czego potrzebujemy i na co możemy liczyć obecnie. Dzięki strachowi jesteśmy w stanie dostosować swoje potrzeby do tego, co jest obecnie
dostępne, a także przestać potrzebować tego, co nie jest już nasze. Jeżeli przeżyjemy strach do końca i uwolnimy się od niego, to nasza podstawowa potrzeba zamiast wyrażać się słowami: ?Potrzebuję miłości i wsparcia mojego partnera", będzie brzmiała: ?Mam potrzebę bycia
kochanym i wspieranym". Tego rodzaju wolnej od przywiązania potrzebie towarzyszy moc i determinacja, konieczne wtedy, gdy chcemy ponownie znaleźć miłość.
Czwarta uzdrawiająca emocja: żal
Żal pozwala pojąć, co takiego ? upragnionego przez nas ? nie może się zdarzyć. Żal jest uczuciem, które umożliwia zrozumienie, że tego, czego pragniemy, nie możemy otrzymać. Tego rodzaju świadomość jest konieczna, gdy musimy się pozbyć przywiązania. Żal jest równoznaczny z przyznaniem się do bezsilności, do faktu, że nie jesteśmy w stanie zmienić tego, co się stało. Zastanawiając się nad tym, co jest niemożliwe, zyskujemy zdolność dostrzegania tego, co jest możliwe. A ta zdolność pomaga reagować we właściwy sposób na współczucie ze strony innych ludzi. Współczucie natomiast jest potrzebne, jeżeli chcemy uleczyć swoje rany. Dostarcza nam ono inspiracji do tego, byśmy ponownie, z głębi serca, obdarzali innych miłością. W ostatecznym rozrachunku rezygnacja płynąca z żalu daje nam spokój.
Przeżycie uczucia żalu, a potem uwolnienie się od niego, zapewnia nam zdolność dostrzegania, co jest możliwe. Dzięki żalowi jesteśmy w stanie porzucić dawne nadzieje i wzbudzićw sobie nowe. Przeżywszy żal i uwolniwszy się od niego, sprawiamy, że zamiast wyrażać swoją potrzebę słowami: ?Chciałbym, żeby moja partnerka była ze mną i mnie kochała", sformułujemy ją: ?Mam nadzieję, że będę kochany". Tej wolnej
od przywiązania nadziei towarzyszą intencja oraz motywacja potrzebne do tego, by rozpocząć wszystko od nowa. Dopóki nie zaświta nam światełko nowej nadziei, dopóty nie jesteśmy w stanie otworzyć serca i naprawdę kochać. A gdy ono się pojawi, ciemności naszej rozpaczy zostają rozproszone, a my stajemy się znowu wolni."

l_ukrecjo, dobrze, że zdajesz sobie z tego wszystkiego sprawę, bo wydaje mi się, że mogłabyś nad tym popracować. To bycie priorytetem w czyimś życiu, chyba nie jest najlepszym rozwiązaniem. Ja tak miałam. Wynika to z mojej niskiej samoocenyi braku pewności siebie. A fakt, że mogłam być dla kogoś priorytetem, podnosił moje poczucie własnej wartości, do czasu...
l_ukrecjo, nie skupiaj się na brakach. Wyciągaj z Twojego związku korzyści, nie bój się. I kiedy nie macie wspólnych planów, wtedy zajmij się sobą, skup się na sobie, nie na nim, myśl wtedy o tym co ty lubisz robić, nie z nim.
I moim zdaniem to nie jest gra a proces, proces zdrowienia, uczenia się zdrowej miłości. Jeżeli widzisz,że zaczynasz coś robić, co wydaje ci się mainipulacją lub jakimkolwiek innym "złym" uczuciem, zaufaj swojej intuicji. Powiedz sobie: "Hej. Co ja robię?! STOP! Od teraz zaczynam postepować inaczej!"

koleandro85 jeżeli tylko Cię to dziwi, to po prostu się pogódź z tym. Widocznie to uczucie, ten związek był inny od poprzedniego. Widocznie przeszłaś już tyle emocji, że teraz jest potrzebny tylko spokój. A być może uczucie smutku, żalu, rozpaczy dopiero przed Tobą...?? Po prostu żyj. Emocje się pojawią same, ale nie oczekuj ich, nie staraj się ich wywoływać na siłę. Potrzebny jest czas...
Ja tak miałam, najpierw euforia, że to koniec. Potem był strach, co dalej. Później pojawił się smutek i nadzieja, że być może da się to wszystko odbudować. Dopiero potem łzy i gniew. I to sprawiło, że pogodziłam się z tym co było. Wiadomo, może być jeszcze różnie, ale moje wahania nastrojów trwają już chyba z 5 mcy i dopiero teraz zaczynam widzieć początek upragnionego końca...

Anstawio,a ja widzę jak się rodzisz na nowo w bólach,ale rodzisz się.
Nowa JA,którą boisz się zaakceptować,już w Tobie jest
Zdrowiejesz dziewczyno na moich oczach-to cud przemiany na jaki niewielu się zdobywa

Dziękuję. Ja mam tylko jedno zagrożenie drogi do szczęścia-JA SAMA...

Zaczne od tego, ze moj zwiazek trwal(trwa?) ponad 4 lata. Jestem biseksualna. Moja dziewczyne poznalamna studiach- to byla milosc od pierwszego wejrzenia. Spotkalysmy sie w palarni, spojrzalysmy sobie w oczy i ja odplynelam... Mimo, ze bylam wtedy w zwiazku z chlopakiem to wszystko rzucialam gdy tylko  poznalam ja- a jego szczerze nie kochalam nigdy, bylam z nim bo byl, tyle po prostu. Gdy poznalam Monike od razu wiedzialam, ze chce spedzic z nia zycie. Naprawde prosze mi uwierzyc taka milosc zdarza sie tylko raz w zyciu i to sie sa tylko puste slowa. Szalalysmy za soba. Na poczatku wiadomo emocje byly najwieksze. Kazda sekunda, kazda minuta byla nasz. Nie moglysmy nawet wysiedziec obok siebie zeby nie patrzec sobie w oczy. A gdy zasypialysmy podswietlalysmy twarze sobie nawzajem by mow patrzec sobie prosto w oczy. Chodzilysmy na pijane ze szczescia. Caly czas czulam w sercu takie nasz "puf". I chodz nasz zwiazek ewoluowal, zmienial sie, dojrzewal zawsze bardzo sie kochalysmy. Nasze zycie bylo skomplikowane,bo zycie w ukryciu. Ja nie moglam (moze po prostu nie bylam na tyle odwazna?) Zeby przyznac sie przed rodzina, ze ja kocham. Ustalilysmy, ze nie bedziemy mowic. Ze moze kiedys kiedy bedziemy zupelnie niezalezne, bedziemy miec mieszkanie. itd. Moja rodzina ja pokochala w takim sensie, ze byla po prostu przyjacielem domu, moja siostra zwierzala jej sie z kazdego problemu. Razem spedzlaysmy kazde wakacje wolne itd. Razem, rodzinnie. Ja znalam cala jej rodzine, ona moja. I tak tonasze wspolne zycie trwalo. Niestety Monika co raz czesciej chciala ode mnie czegos wiecej, tego bym czesciej u niej nocowala, zebysmy zamieszkaly razem. Miala pretensje, ze ciagle wracam do domu. Tylko... I tu kolejny problem. Moja mama byla alkoholiczka. Byla bardzo dobra,kochana mama. Pila w ukryciu w nocy, wieczorem. A ja mialam nadzieje, ze przestanie. I ciagle "ciagnelo" mnie do domu. Nie wiem pewnie to jest w mojej psychice. Nigdy nikomu nie mowialm, ze mama pije bonie chcialam zeby ludzie zle o niej mysleli. Takie bledne kolo. Rok temu mama zapadla w spiaczke watrobowa. Po dwoch tygodniach w szpitalu, odeszla... Do tej pory slysze rezpirator jak zasypiam... Monika jezdzila ze mna do szpitala, spala ze mna trzymala mnie za reke. Trzymala ze reke moja mame. Zawsze moglam na nia liczyc, zawsze byla przy mnie. Niestety wyjechala do pracy za granice gdy moja mama byla jeszcze w szpitalu. Musiala, chodz nie chciala, ale miala juz wszystko oplacone, podpisane. Musiala. Pojechala. Po 3 dniach gdy byla tam, Mama umarla... Ledwo to przezylam i do tej pory przezywam. Na pogrzebie byli jej rodzic, ona nie mogla przyjechac. Wspierala mnie jak moglana odleglosc. A gdy wrocila po 2 miesiacach byla dla mnie wszystkim. Na dwa tygodnie przeniosla sie do mnie. Wspierala, jedziala ze mna na cmentarz w nocy o polnocy. trzymala za reke jak zasypialam. POtem powoli ja dochodzialm do siebie. Tylkojuz nei bylam taka jak kiedys, ciagle w nerwach, ciagle nie mialam humoru. Moj wyraz twarzy byl po prostu nie mily, Bylam spieta i nie oddawalam  sie w stu procentach. Mowila minie raz, ze powinnam isc do psychologa, ze nie dam sobie z tym rady. Nie poszlam.Jak gdzies jechalysmy razem gapilam sie w telefon czy moja siostra nic przypadkiem nie pisze czy w domu wszystko wporzadku. bylam nieosiagalna gdzies. Bywaly oczywiscie chwile normale.Bylo dalej pieknie. Robilam dla niej wszystko, rano zakupy, sniadanie do lozka. rozpieszczalam ja. chcilam zeby miala wszystko toco najlepsze i moze za bardzo skupilam sie na jej potrzebach niz na samymbyciu razem. kupowalam kwiaty, misie,wszystko. Moze podswiadomie chcialam je wynagrodzic to, ze nie moge byc dla niej, mieszkac z nia. Przyjemnosc mi sprawialo to jak sie cieszy jak usmiecha, nie mialam swoich marzen,moje marzenia to bylo jej szczescie. Codziennie mowilam jak kocham. I staralam si eokazywac to na kazdym kroku i w kazdy sposob, Czy to kwiatami zerwanymi z laki, czy prezentem za kilkaset zlotych. Wszystko robilam dla niej, wiem, ze moim bledem bylo to, ze nie poswiecalam sie w 100 procentach w takim sensie, ze nie mieszkalysmy razem. Ale  bardzosie kochalysmy, ten rok bylokropnie ciezki okropnie, ale toprzez mamy smierc. Myslalam, ze jak minie rok tobedzie lepiej, ze pojedziemy nad morze tylko we dwie, ze dam jej pierscionek i ze za maksymalnie rok bedziemy mieszkac razem. Ze te moje fobie minal. I... Monika znowu pojechala do pracy tam gdzie rok temu. Przed wyjazdem mowilysmy sobie jak sie kochamy, pislala mi dzownila, mowila jak kocha. Ze wroci i bedziemy zyc. Jednak... Byla tamimpreza, upila sie i poleciala z dziewczyna. 35 letnia zadeklarowana lesbijka. Na pocztku przepraszala, mowila, ze bedzie sie kajac puki jej nie wybacze. Wybaczylam. Poczymzdradziqalmnie drugi raz, trzeci caly czas z ta sama kobieta. Nie spaly ze soba, calowaly sie itd. I wreszczie... Powiedziala mi, ze cos do niej poczula... Najpierw, ze bylo to chwilowe, potem, ze czuje caly czas, i ze jest z nia,chce i nikt jej nie zmusza. Bardzo sie zmienila. Pod wplywej tamtej, na pewno mowia jej caly czas, zeby mnie zostawila jezeli cos poczula. Ta lesba ma siostre tez les-  i ta siostra ma dziewczyne. Zyja tam razem. Wiedzialy, ze ma mnie bow tamtym roku caly czas siedzialysmy przy telefonie w kazdej wolnej chwli i mowila imze mnie kocha. Nawet rozmawialam z nimi przez tel kiedys. A teraz... a teraz ona tam jest z ta nowa... nie wiem. chce walczyc.  bojeszcze tydzien temu pisala mi, ze w glowie jej sie pojebalo, ze przeciez kocha tylko mnie. nie wiem. nie wiem. i taktu czekam az wroci tylko nie wiem jak sie zachowac, walczyc? Kocham ja.Chce byc z nia, jest calym moiim swiatem. Wczoraj rozmawialm z nia w nocy, upilam sie. A nasz wpolna kolezanka napisala jej, ze bardzo mnie krzywdzi. Od razu zadzwonila, najpierw z pretensjami, ze sie "skarze" potem pytala czaly czas gdzie i z kim jestem a jak nie chcialmapowiedziec byla wsciekla. Ze nie wiem z kim. Wyzwalysmy. Brzydko. Odlozylam sluchawke, napisala po pol godzinie, ze ja sie niezle bawie z jakimis ludzmi a na nia gadam, i ze jestem glupia kurwa- cytat. Z taka zazdroscia. Nie wiem. Wiem, ze jest tam sama a ja ostatnio nei dawalam je siebie w 100 procentach, moze sie pogubila, tamta tez jej na pewno zrobila w glowie zamieszanie. Sama mi powiedziala, ze czuje, ze w glowie jej sie pomieszalo. Boje sie, ze zanim wroci juz do konca przywiaze sie do tamtej i naprawde nie bedzie mnie chciec, a ja caly czas czekam, zeby mi w oczy powiedziala nie przez telefon, a z drugiej strony tak sie boje, ze w oczy mi powie - nie kocham Cie.... a to bedzie najgorsze co moze sie stac, Nie wiem jaksobie z tym radzic, po prostu nie wiem...

no patrz to tu takich nie norma;lnych jak ty duzoooooooo,jezeli normalnosc to nie monogamnia,to po co sluby katolickie i te przysiegi w kosciele,to jestem takze ta nie normalna, i dobrze mi z tym.

A ja ostatnio stoję w miejscu. Po spotkaniu z psychologiem sobie to uświadomiłam. Czekam na męża reakcje (co on właściwie postanowi,a ja biernie czekam, od czasu do czasu wybuchając), tłumaczę mu się (gdy wypytuję co robię, gdzie jestem, o której wrócę), nawet sama tego nie zauważając. Tłumaczę się matce, dziecku...tak jakbym coś przeskrobała. Mam dość już tego. Wciąż muszę patrzeć na innych, a ja gdzie w tym wszystkim jestem?! Męczę się już z tym wszystkim, wakacje mi mijają, a ja jestem zmęczona, bo sama na to pozwalam. Ile trzeba mieć siły, żeby w człowieka wstąpił w końcu zdrowy egoizm i umiejętność mówienia słowa "nie"?! Pozdrawiam Was dziewczyny.

Witaj Liwio. Ja też stoję w miejscu. Właśnie wracam od psycholożki. Mam doła. Mimo, iż wydaje mi się,że pracuję nad swoją samooceną, to wciąż bardzo bardzo źle o sobie myślę. I głupio mi, bo w kółko powtarzamy to samo, a ja swoje. Zamiast zmienić myślenie, to wszystko i siebie widzę w czarnych kolorach. Ale przecież nie będę kłamać i mówić, że jest fantastycznie, skoro postrzegam świat inaczej? A może jest fantastycznie?
I "zdrowego egoizmu", szacunku do siebie zero!

Witaj Anstawio!
Rozumiem Cię doskonale. Mi psycholog też pewne rzeczy tłumaczy, wskazuje, a ja nic, wychodząc od niego mam jakąś siłę, potem ta siła opada. Też wałkujemy pewne sprawy, moje uczucia, emocje, postawy, jednak ja i tak robię po swojemu. Czasem ciesze się z drobnych własnych sukcesów, ale to kropla w morzu. Wiem, że to wszystko to ciężka, własna praca nad sobą, ale czy ją wykonam nie mam pewności.

Trzymam złość w sobie, bo nie chcę się kłócić z nikim. Kidy 3 lata temu rozstałam się z mężem-bywały chwile, że dopadaliśmy sobie oboje do gardła, były kłótnie, wrzaski, wybuchy, a ja już tego więcej nie chcę. Nie chcę się kłócić, wrzeszczeć...to wysysa ze mnie chęć do życia.

Pomagam, bo tak zostałam wychowana. Wyrastałam w przekonaniu, że tak trzeba. Ok. Wiem, że można pomagać, ale ta pomoc musi być w granicach możliwości, własnego rozsądku i na taką pomoc chcę się godzić, a nie pomoc kosztem mnie samej. Jeśli jednak nie pomagam, widzę te zawiedzione twarze - matki, męża.......i wyrzut "co się z Tobą stało? nie wierzę"-pisze mąż.

Wiem, że miłość nie polega na zasługach, wdzięczności. Już to wiem. Jednak czy to jest sprawiedliwe, że Ty dajesz dużo, bo tego chcesz, a w zamian masz i tak niezadowolenie i ciągłe "ale"??

Tak, wiele razy jestem uległa i dlatego moje życie tak wygląda. Staram się uszczęśliwiać innych, a sama zaczynam nie wiedzieć co to własne szczęście. Nie szanuję siebie, chyba w żaden sposób. Moje życie kręci się wokół tego, czego chcą/pragną najbliżsi..........:(

Witam,
nie bylo mnie tu przez dluzszy czas... przepraszam, ze nie odpisywalam na maile.
Obiecuje, ze po kolei odpisze na wszystkie.
Bylam bardzo ciekawa jak rozwija sie ten watek i jest tak jak myslalam.
Przyznaje, ze nie nadrobilam zaleglosci w czytaniu..wow! duzo tego
no i zaczelam od konca.. heh

tak gneralnie to jest to charakterystyka kogos kto nas drazni i robi "nielogiczne" rzeczy, niezgodne z "nasza logika"

... zatem i w tym przypadku zastanawiam sie czy ty go zwyczajnie nie draznisz bo Cie nie lubi.
Z cala pewnoscia nie szanuje Cie i ma problem z kontrolowaniem zlosci.

Liwio,
trzymanie złości szkodzi (choroby psychosomatyczne), zabiera siłę i energię. Wielokrotnie też, przy byle jakiej okazji, wylewa się ona na Bogu ducha winną osobę. Pozbycie się złości nie oznacza kłótni. Można pozbyć się jej (zmniejszyć jej ilość) w sposób, który nie będzie krzywdził innych. Można wywalić swą złość trzepiąc dywany, szorując podłogę, waląc w worek treningowy, pływając w basenie, wrzeszcząc (będąc poza zasięgiem ludzkich uszu), robiąc tysiące innych rzeczy (o takich sposobach wielokrotnie pisałam, nie zaś o bezustannych kłótniach). Można jej się pozbyć, można ją trzymać w sobie. Każdy podejmuje swą decyzję. I każda decyzja niesie swe konsekwencje. Ta o trzymaniu energii związana jest nierozerwalnie z brakiem siły (bo trzeba zużyć mnóstwa własnej siły, by bez ustanku hamować swą złość).

Twierdzisz, że pomagasz, bo tak zostałaś wychowana. Ale, czy rodzice namawiali Cię do pomagania, gdy jesteś wściekła? Gdy Twoja pomoc jest niechętna? Gdy wraz z pomocą przekazujesz złą energię?
Wychowanie, wychowaniem, teraz jednak, będąc dorosłą kobietą, podejmujesz sama decyzje. Możesz pomagać, możesz nie pomagać. Nie musisz postępować tak, jak chcieli/chcą Twoi rodzice. Najwyższa (?) pora na stanięcie na nogach, na podniesienie się z kolan, na podejmowanie samodzielnych decyzji, na branie odpowiedzialności (we własnym umyśle) za wszystkie swe obecne decyzje.

Jeśli komuś coś ofiaruję, pomagam, robię to z własnej nieprzymuszonej woli i... nie oczekuję ani wdzięczności, ani podobnych gestów, ani miłości. NIC. Robię, bo tak chcę, na to się decyduję. Jeśli zaś kilkakrotnie spotykam się z niechętnym przyjmowaniem moich darów (jakichkolwiek, również niematerialnych), z ich krytyką, z zabawą w "tak, ale...", to rezygnuję z obdarowywania tego kogoś. Chętnie pomagam, ale nie muszę pomagać. Czemu Ty musisz (odpowiedzi poszukaj w sobie)?

Jeśli sama rezygnujesz ze swoich praw, jeśli zawsze czyjeś dobro przedkładasz nad swoje, jeśli uszczęśliwiasz innych swoim kosztem, to... Twoja decyzja. Nie bądź wówczas złą na tych innych. Możesz zachowywać się inaczej, ale nie musisz.

dortja,
asertywność, jeśli nie jest sztucznie przyjętą pozą, nie męczy. Jeśli uświadomisz sobie (nie tylko powiesz, ale naprawdę będziesz o tym przekonana), że masz identyczne prawa, jak osoba stojąca obok Ciebie, to łatwo będzie Ci podejmować decyzje zgodne z Tobą.

Poza tym, dość szybko wszyscy dokoła stwierdzą, że Twoje "nie" to "nie", że odpowiedź będzie tak samo brzmiała za każdym razem, że nagabywanie, namawianie, nie ma sensu, że to strata czasu.

Wiary w siebie życzę.

Bardzo dziekuję za uznanie.

Moja mądrość przede wszystkim wynika z wieloletniej pracy nad sobą, z przemyśleń nad treściami zawartymi w mądrych książkach, z mądrości innych ludzi, których lubię słuchać i uczyć się od nich, z doświadczenia wypisanego na własnych czterech literach.

Witam Zazdrość, myślałam, że o nas zapomniałaś, a Twoje wypowiedzi dają mi do myślenia fajnie, że wróciłaś