Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

Nie, nie wieszam. Liczyłam, że może coś wskóram, próbowałam. Ale dla własnego dobra będę musiała już to zakończyć.
Tylko ilekroć ja milczę on szuka kontaktu. daje nadzieję, a potem olewa.

Gitarzysta ma jakąś chorobę, której się boi, bo to nienormalne jest jego zachowanie.
Hm nie jest typową kzb, jest dużo realniejsza ode mnie, finansowo jej ciężko...za dużo się skumulowało, a takie są czasy, że ciężko samemu odbić się od tego finansowego dna i to ją najwięcej trapi. A gitarzysta to dodatek do jej życia, z którym chciała być szczęśliwa i jego zachowanie powoduje , że wiele rzeczy jej sie nawarstwia.
Teraz wyjedzie, odpocznie i na pewno zacznie inaczej patrzeć......

Rozumiem hm ,z jednej strony realia polskie sa chore ,rozumiem ze gdyby miala mieszkanie nie byloby tego problemu.
Dlatego modle sie o wygrana w totka dla Ciebie hm ,tylko graj.Czasem pusc

Tez wiem ze ten gitarzysta ja blokuje ,sa [problemy plus jest jeden problem,on, niby jest ,ale go niema .Czlowiek jesli jest sam inaczej stawia czolo problemom i idzie do przodu.
Czuje ze hm stoi w miejscu ,niby mowi ze nie jest kkzb ,ale jest nie jest jeszcze swiadoma tego.

l_ukrecjo, ale już nie jesteś od nikogo ani od niczego uzależniona. Byłaś, podjęłaś leczenie, więc masz władzę. Myślę,że brak Ci wiary w siebie. Zupełnie niepotrzebnie!

Co do żałoby po poprzednim związku. Ja wiem,że każda z nas jest inna. I to jest ciekawe. Ja nigdy nie usłyszałam od mojej psycholog ani słowa na temat żałoby po związku. Wręcz przeciwnie, mam iść na dyskotekę, bawić się, poznać kogoś. Jestem tym lekko zszokowana Chcę tak żyć jak ona mówi, tak pozytywnie, wesoło, ale nie bardzo potrafię się otworzyć przed ludźmi. Kurczę, tyle jeszcze blokad we mnie jest.

Ciężko przeżyć jest żałobę, gdy widzi się męża prawie codziennie, gdy jest ojcem...masz rację Edytko

Cholera wie,ile ta żałoba ma trwać. I pewnie,że trudniej kiedy się go widzi,a jeszcze trudniej kiedy jest ojcem...

Czy ja zaklinowałam? Czy uciekłam od przykrych uczuć w nowy związek?
Nie wiem...
Muszę się oduczyć analizować,wybiegać w przyszłość i widzieć wszystko w czarnych kolorach...

Kiedy skupiam się na tym co teraz będąc z M czuję to,przede wszystkim-BEZPIECZEŃSTWO,jego równowagę,ciepło,czułość,motyle (a jednak),namiętność,opiekę,troskliwość,czuję,że jestem dla niego-jedyną,najważniejszą. Czuję się nieprzeciętnie piękną,mądrą i dobrą kobietą.Nie gram,staram się w seksie być sobą i skupiać się na swoich doznaniach. Jest zupełnie inaczej,więcej czułości,dotyku,pocałunków...

Łączy nas jeszcze jedno-oboje jesteśmy niepijącymi alkoholikami,a więc wspólne mitingi i praca nad sobą. Owszem terapeuci odradzają takie związki ale my znamy kilka małżeństw alkoholików,którzy są szczęśliwi. Czas pokaże

Moze daj sobie czas,wiele juz sie o sobie dowiedzialas i wiele juz zrobilas .Poczekaj daj sobie odetchnac pocieszyc sie nowym lepszym towarzystwem skoro czujesz sie bezpiecznie jestes na dobrej drodze.

Zazdroszczę Ci l_ukrecjo.

Chcę poznać mężczyznę, który nie będzie znał wszystkich niemiłych szczegółów z mojego dzieciństwa, który będzie mnie doceniał i szanował taką jaka jestem teraz. Chcę zacząć nowy etap i nowe życie.
Boję się nowego związku, boję się, że będę kkzb, że nie będę ufać, będę kontrolować, będę tęsknić, wyczekiwać, z czasem poświęcać się i rzucać wszystko dla niego. Boję się tego. Boję się zaangazować w nowy związek. Boję się, bo nie chcę zrobić kolejnego błędu i nie chcę przechodzić tego wszystkiego co było jeszcze raz.
Codziennie sobie powtarzam,że jeszcze chwila, jeszcze trochę chcę być sama. Ale zaczyna mi być smutno. Na pewno jest to spowodowane tym, że mam dużo wolnego czasu. Chciałabym go spędzać z bliską mi osobą. Ale takiej osoby nie ma :-(
Chwilowo mi źle, ale wiem, że to minie.

nadrobiłam zaległości w czytaniu...
Trochę tu nie zaglądałam... wakacyjne wyjazdy, pracowite wieczory...
W przyszłym tygodniu znów jadę. Tym razem na miesiąc.
Potem to dopiero będę mieć co czytać:)
Dziewczyny - czy da się spotykać z kimś bez myślenia o przyszłości- co dalej?
Poznałam - wydaje mi się, że w miarę normalnego gościa i...
No i wiele tu by pisać.
Wiele wątpliwości, pytań...
Na razie stwierdziliśmy oboje, że jest fajnie...
I tyle. Miło się rozmawia, im dłużej z nim przebywam tym lepiej.
Były epizody łóżkowe - całkiem udane:) - tak -zdradziłam męża...
Ale...
Nie wywiązuje się ze swoich obietnic - typu - przyniosę Ci, zrobię Ci itp...
Jakoś tak wypada, że częściej ja inicjuję spotkania. (ale teraz powiedziałam - nie odzywam się choćby nie wiem co:)
Ja mam 2 dzieci, on u siebie swoją nastolatkę. Jest prawie po rozwodzie, ja jeszcze nie...
Nie potrafię mu wierzyć w żadne słowa, które mówi...
A jednocześnie chciałabym spędzać z nim więcej czasu...
A to za bardzo jest nierealne, bo nie chcę wprowadzać nikogo w życie dzieci( przynajmniej na razie) więcej niż to potrzebne..
TO dopiero ciężkie...

Dlatego Ci l_ukrecjo zazdroszczę i z całego serca życzę,żeby Wam się ułożyło,o ile sami tego chcecie!!
Może też źle się wyraziłam, nie chcę ukrywać przeszłości,ale nie chcę też na niej opierać mojego związku. Do tej pory tak było. Mąż był moją "ucieczką", teraz chcę partnera!

jagasen, pomimo lęków i obaw, mam ogromną nadzieję,że nam się jeszcze z kimś uda stworzyć partnerski związek.
Ja dzisiaj w końcu spakowałam wszystkie nasze wspólne zdjęcia do pudełka. Smutno mi było,ale byłam też taka zła! Nie tęsknię,bo nie ma już za kim. Chyba,że za przyszłym

Dziękujemy!!!

Anstawio ja wiem,że nowa miłość choćby najzdrowsza mnie nie uratuje.
Staram się jak najmniej wracać do przeszłości i mówić,czy myśleć o niej-udaje się ale muszę się mocno kontrolować-i dziękuję Ci za tą uwagę,to cenne spostrzeżenie
Wiem,że ja sama jestem dla siebie największym wrogiem.
Wiem,że to ja mogę teraz spieprzyć to co może być czymś więcej...

Jutro mam rozmowę z lekarzami...może zgodzą się na terapię indywidualną,oby...
Chcę przepracować lęk przed bliskością,żebym umiała przyjąć i dać bliskość...

Sama też będę pracować. Już ustaliliśmy,że nie będziemy widzieć się codziennie wieczorem,żebym miała czas na pracę.
Mam materiały kroków śladami aowskich do pracy nad sobą-jeśli chcecie mogę przesłać,mam ich 7 a ogólnie jest 12. To praca,która pozwala zrozumieć siebie,rozliczyć się i wyjść z toksycznych związków.

Liwio,za co nas podziwiasz?
Przytulam Cię mocno!

Masz świadomość własnej despotyczności - to dobrze. Trzymaj ją na bardzo krótkiej smyczy (nie świadomość, ale chęć rządzenia).
Nie musisz walczyć, możesz być w związku partnerskim - to kolejne wyzwanie dla Ciebie - nauczysz się znowu czegoś nowego.

Czy podjęcie decyzji musi być zawsze takie trudne ?i
Chcę  rozwodu ale będzie to rozwód bez orzekania o winie,czuje złość  i bezsilność  dlaczego tacy ludzie spadają  na cztery łapy.A ja ofiara dostaje znowu po dupie  jak uwierzyć w siebie ,jak uwierzyć w to co dobre skoro zostaje się  z niczym nawet prawo jest po jego stronie.Dobrze mi kiedyś powiedział nie ważne jaką jest prawda ważne jakie masz dowodu.
Najbardziej wkurza  mnie to że nie jestem w stani e mu nic udowodnić nawet to,że się wypdził do kochanki nic mi nie daje.
Ja naprawdę  nie chciałam dużo tylko by ktoś mnie kochał taką  jaką jestem.
Czy to tak wiele?
A może ja nigdy nie zasługiwał na miłość?
Może nigdy nie zasługiwał na Niego?
Może jestem tylko pomyłka losu,może tak jestem tylko pomyłka losu.
To już nawet nie jest uzalanie  się nad sobą  to jest stwierdzenie -tak jestem  pomyłką  Boga.
Jak to Wielokropek  napisał"szczęście  nie jest obowiązkowe" i ja chyba nie potrafię  być szczęśliwa ,czuje się za to oszukana ,zastraszania i zapedzona w kozik róg i nie mogę się z tamtą ruszyć.......
A naj bardziej przerażające jest to,że ja już bym nie chciała by On wrócił ja bym chciała tylko sprawiedliwości ale niestety tego niedostane -i może dlatego to tak boli.
Jestem bardzo pokreconym człowiekiem a może tylko tak mi się wydaje.
Bardzo bym chciała znów móc spać,a nie budzić się o 3-4 rano i  myśleć i tracić na to energię .
Jestem smutną kobietą którą nie potrafi  żyć dla siebie i chyba się podałam -życie mnie przerosła,życie mnie zwyciężyło :-|

Moje panie śpią?
Monolog wobec tego będę kontynuować

Ech...jestem po rozmowie z nim.
Spanikowałam,bo podjęliśmy dość poważną decyzję co do nas...i ja się wystraszyłam.
Ale spokojna rozmowa i zapewnienia,że nic nie chce w zamian i jeśli uznam,że nie chcę z nim być on to uszanuje,uspokoiła mnie.

Nie jestem gotowa na plany ale sama wybiegam w czarne scenariusze i wpędzam się w kozi róg...A on spokojnie potem pyta,a czy ja naciskam?

Uczę się...dziś już jest ok :*

A jak brzmi odpowiedź na to pytanie?

Chcę być kochana,szanowana,doceniona.
I to mam.
Ale coś w moim chorym mózgu każe mi to psuć,żeby...nie było nudno?
Jestem pierwszy raz z normalnym facetem (a może on nienormalny jest,bo chce mnie?) i nie wiem jak się zachować...
Wszystko jest na tacy,jest oczywiste,sytuacje jasne,a wręcz przezroczyste...
On nie jest emocjonalny,jest wesoły i optymistyczny.
Zrobi dla mnie wszystko.
Czynnie uczestniczy w życiu moich dzieci. Pomaga,radzi,rozmawia z nimi. Martwią go moje problemy i wspólnie ze mną je rozwiązuje.
Jest hojny wobec mnie.
Uczę go instrukcji obsługi mnie. Dziś go pochwaliłam za to,że nie dał się wciągnąć w moje gierki. Wtajemniczam go w KKZB. Mówię szczerze,że nie zawsze wiem jak mam postąpić,bo dopiero się uczę zdrowej miłości. A on rozumie i jest cierpliwy. Jestem wolna i-jak mówi-dużo mógłby mi wybaczyć-ale zdrada kończy nasz związek,to jego jedyne ultimatum i cieszę się z tego,że on powiedział to pierwszy.
A ja ze swej strony daję mu ciepło,tłumaczę mu chorobę alkoholową (przestał pić bez żadnej terapii),jeżdżę z nim na terapię grupową i mitingi. Pokazuję trzeźwe życie,a on bierze je z moich rąk tak wdzięczny...ech no ja tak nie trzeźwiałam,ja miałam depresję...ale ja byłam bardziej doświadczona przez los,a jemu alkohol nie zdążył zabrać tyle co mnie. Oczywiście tłumaczę mu,że nie może trzeźwieć dla mnie,a jedynie dla siebie. Wiem też,że może przyjść kryzys,nawrót...zapicie. Ale jestem spokojna. Na razie jego jedyną wadą tj. pracoholizm.
I tłumaczę,że pieniądze to nie wszystko,że po co dom budować? że lepiej zwiedzić świat...ale to już moje zmienianie drugiego człowieka,bo skoro on ma takie marzenie,to jego wybór. Oj i z tym mam problem...
Ale się rozpisałam

Witajcie Szanowne Dziewczyny...

Jako odłam płci przeciwnej z kategorii MKZB... miło się czyta Wasze interesujące konwersacje na temat facetów .
Nasz wątek o MKZB coś obumarł śmiercią naturalną
Jesteście zdrowo i pozytywnie zakręcone a przy tym nieodzownie szalone jak na kobiety przystało. Bo w Waszym przypadku nie być szalonymi, oznaczałoby nic innego, jak bycie szalonymi innym rodzajem szaleństwa.

Pozdrawiam.

l_ukrecjo, ja nie znam się na związkach, tych "dobrych".
Jeżeli chodzi o ekscytację partnerem, to pojawia się ona na początku związku. Jest ok, dopóki nie zmienia się w obsesję, agresję itp...
Ja myślę,że jedyną rzeczą, nad którą możesz pracować, jest pewność siebie. Jesteś mądrą i silną kobietą! Ufaj sobie, swojej intuicji. Nie myśl o przeszłości i przyszłości, liczy się dzisiaj. A dzisiaj jest u Ciebie dobrze. Masz partnera, który Cię rozumie, to duży plus. Żyj! Spotykaj się z przyjaciółkami, zajmij się swoim hobby i partnerem. Poszukaj równowagi w swoim życiu. Być może to wszystko masz. Rób tak, jak Tobie jest najlepiej. I uwierz w siebie, bo masz ogromny potencjał i silną osobowość!

Nie znam szczegółów Twojej historii ale widzę spore podobieństwo do mnie.
Wierzę Ci,że czujesz się pokrzywdzona,zdeptana,zdradzona. I masz do tego prawo.
Wiesz ja też tak się czułam Dziś wiem,że to było dlatego,iż żyłam i oddychałam dla eksa. Cholernie się uzależniłam od sporych dawek adrenaliny w naszym związku,a w końcu prawie umarłam....
Też chciałam żeby mnie kochał taką jaką jestem...
Teraz wiem,że nasz związek nie mógł być inny,że on DDA ja DDD z dodatkowym bagażem z dorosłego życia nie miało prawa się udać.
Teraz też widzę,że ja nie byłam wcale idealna... Niedługo będzie rok od jego ostatniej wpadki. Nabrałam dystansu. Widzę moje błędy,braki... Ja nie kierowałam własnym życiem...mnie nie było,był tylko on i my. Już ie krzyczę,że zostałam ofiarą,że to niesprawiedliwe. Teraz wiem,że sama sobie stworzyłam taki los.
Aisa powiem Ci tak-z każdego gówna można wyjść jeśli postawi się na siebie...ale to proces,praca nad sobą,lektury,terapia.

Zawalcz o SIEBIE!

Tęsknota za bliską osobą jest  n o r m a l n y m  uczuciem.

L_krecjo- tak jak napisała Wielokropek "to normalne uczucia". Pewnie, że musisz się sobie przyglądać, by nie wpaść znów w błędne koło. Myślę sobie, że z pewnością to miłe uczucie tak "normalnie" odczuwać bliskość drugiej osoby.
Myślałam także o tym, że takim jak my ciężko pogodzić się z normalnością drugiego. Ciężko po iluś latach przebywania z kimś, kontrolowania, życia w jakiejś euforii, robienia by jemu było dobrze-przestawić się na tą normalność. Jednak wierzę, że Ci się to uda, że uda nam się tu wszystkim.

uffff przeczytalam wątek....także zapisuję się do Waszej grupy...
mój problem opisany jest w wątku "Facet jest dla mnie wszystkim - co robić"
nie wiem jak sobie z tym poradzić, czytałam juz wszystkie książki na ten temat, problem moze trochę zelżal ale dalej jest

mam propozycję - jeśli jest tu jakaś dziewczyna która chciałaby przy kawce/piwku/soczku obgadać dręczący nas problem i jest z Wrocławia, to jestem chętna na spotkanie może zrobiłybyśmy sobie taką małą towarzyską "grupę wsparcia"?

Witaj I_ukrecjo!
Co sie dzieje??Mniej więcej to samo co wszystkim Nam tutaj:(
Szczegółowo:

- jestem cięzko chora _ toczeń rumieniowaty układowy , cukrzyca , dystonia segmentarna i zółtaczka  typu C..., troche sie nazbierało..kiedy go poznałam czułam sie jakbym złapała Pana Boga za nogi!!! był cudowny , choroby mu nie przeszkadzały, nawet na wózku mnie woził i jak trzeba było to zanosił do łazienki, pózniej zaczeły sie kolezanki, nocne rozmowy , dziwne , nagłe wyjazdy nie wiadomo z kim , ani gdzie.., wyłaczony telefon itd..
siedziałam , rozpaczałam , płakałam , dzwoniłam i pisałam smsy, jak juz odebrał to jeszcze były pretensje , o co mi chodzi???
nigdy nie sprawdzałam poczty , ani telefonu , za to sprawdzałam randki o2 , na których go poznałam, ciągle miał tam swój profil, kiedys nie wytrzymałam i powiedziałm , ze mi sie to nie podoba i niby zlikwidował,,,niby , bo po paru dniach miał juz nowy profil,, ze złości tez sie tam zalogowałam fikcyjnie i zaczełąm z nim pisac, doszło tak daleko , ze umówilismy sie na spotkanie.. tego juz nie mogłam zdzierzyc i jak sie spotkalismy to zapytałam go o randkowanie??
zaprzeczył, przeciez juz nie ma profilu i jak ja moge go oskarzac!!!
pokazałm mu korespondencje i zapytałam o spotkanie?? dostał szału!!!!
a ja głupia wybaczyłam i kochałam dalej..
w pazdzierniku w bardzo cięzkim stanie trafiłam do szpitala, odwiedził mnie raz i juz sie nie pojawił , nie odbierał telefonu , jak wróciłam do domu szczoteczki do zebów i paru innych rzeczy juz nie było, normalnie załamka:(
w grudniu znów sie pojawił , metne tłumaczenia itd , a ja znów wybaczyłam , w marcu mialam operacje mózgu , niby było ok, ale...........
po operacji zabrał zabawki swoje i nie tylko swoje i juz go nie ma..
nie potrafie przestac myslec o nim , teraz i tak juz jest lepiej , bo zdarzyła mi sie wczesniej próba s. Czuje sie brzydka , chora , niegodna miłosci , porzucona itd itp
i mysle o tym jak bywało cudownie......
piję , pale i płaczę
jutro znów do szpitala , mam dostac nowe chemioterapeutyki i nowe sterydy
staram sie nie czekac , nie myslec , ale zal mi "du.." ściska , ze juz dla niego nie istnieje:)
co z tym zrobić?? jak przestac sie łudzić???

Cześć dziewczyny!
Chyba większość z nas przeżywa coś podobnego, żałobę po związku.
Ja też to mam. Najgorsze są weekendy, samotne weekendy. Tęsknię, płaczę, smutno mi. To powoduje, że wszystko widzę w czarnych kolorach.
Dzisiaj na terapii dowiedziałam się,że strasznie źle siebie postrzegam,swoją osobę, charakter itp itd. Niby wiedziałam to już dawno, ale było to tak mocno zakorzenione w mojej głowie, że nigdy nawet nie myślałam o tym, żeby o sobie dobrze myśleć.  A gdy "miałam doła", to myslałam, że jak zajmę się czymś innym, to mi to przejdzie. Przechodziło, na moment.
Jak zwykle, przekonania o sobie wyniosłam z dzieciństwa. Cholerna przeszłość! Ale mam szereg zadań do wykonania od pani psycholog. Do tego kolejna lektura, tym razem po holendersku,trochę się będę musiała natrudzić,żeby ją przeczytać, więc będę miała się czym zająć.
Dzisiaj, po wyjściu od psycholożki, byłam tak rozkojażona,że poszłam do bankomatu, włożyłam kartę, wystukałam co potrzeba, wyciągnęłam kartę i poszłam... pieniążków już nie zabrałam. Dobrze, że nie była to duża kwota. A jak się zorientowałam, to stwierdziłam,że nie ma po co zawracać, bo i tak już pewnie tej kasy tam nie ma... Ciężkie chwile. Sama byłam w szoku tym co się stało...
Dodam jeszcze,że myślałam sobie żeby kupić psa. Napisałam o tym na facebook`u. Mąż mi napisał: Przecież masz psa. Tylko zostawiłaś go (w Polsce). Tak jak wszystko...
I znowu ogarnął mnie smutek, że zostawiam wszystko.
Mam nadzieję,że to kiedyś minie. Moja psycholożka dąży do tego, żebym zmieniła się o 180 stopni. Z nieśmiałej, zakompleksionej, smutnej, zmartwionej kobiety, mam zmienić się w przebojową, odważną, pełną życia i energii kobietą, która 24h/dobę myśli i postrzega siebie pozytywnie. Ojej, czy można  takim być?!?!
Właściwie to zawsze podziwiałam "pozytywnie zakręcone" dziewczyny. Nigdy przez myśl mi nie przeszło, że ja też taka mogę być. Ach, to moje myślenie...

Pozdrawiam Was dziewczyny i "uszy do góry"! Musimy "przepracować" naszą żałobę, by później żyło nam się lepiej!

Jagasen - bądź silna, dla siebie, nie dla niego, tylko dla siebie. Dużo zniosłaś i dużo znosisz, czas pomyśleć o sobie...

Anstawio- nikogo nie zostawiłaś, chciałaś normalnie żyć, więc nie daj się tym docinkom męża. Już on doskonale wie, co miał zrobić, byś nie musiała odchodzić. Weekendy są trudne dla wszystkich, dla mnie też. Staram się nie myśleć, rozmawiam z ludźmi, czytam książki, chodzę na spacery, jeżdżę rowerem, spotykam się z rodziną, śmieję się jak mam ochotę, żartuję, wygłupiam z dzieckiem, ...nie chcę się pogrążać we własnym cierpieniu. Myślę czasem o tym co stało się z moim życiem, trawię to, ale łapię się na tym, że trawię męża-jego postępowanie, jego brak zrozumienia mnie-jako żony, jej potrzeb i zaczynam myśleć, że on już taki jest, a ja czasem byłam jak jego nauczycielka, czegoś chciałam go nauczyć, wyegzekwować, wyprosić, czasem wymusić, ale nie udało mi się. Czasem może tylko na chwilkę się udawało, jednak coraz bardziej zdaję sobie sprawę, że każdy jest indywidualnością i sam za siebie odpowiada, ja chciałam odpowiadać za nas dwóch........Mąż nigdy się nie zmieni, nigdy nie stanie się tak jakbym chciała, nie ta historia poprostu.......

Aisa - trzymaj się, wszystko dokładnie przemyślałaś? Jeśli tak, to działaj, trzymam kciuki.

Liwio, według mnie, robisz postępy Pamiętam jak napisałam Ci kiedyś, idź na kawę z koleżanką. Miałaś wtedy tysiące powodów, żeby nigdzie nie iść, a to, że nie masz z kim iść, a to, że nie masz z kim dziecka zostawić itp itd. Patrzyłaś tylko co mąż robi, jak się czuje, zachowuje i zastanawiałaś się: dlaczego? po co? ...
Ostatni Twój post jest o wiele wiele bardziej optymistyczny. I piszesz już o sobie, o tym co TY myślisz, co TY robisz. Piszesz czego nie chcesz, wiele rzeczy zrozumiałaś. Tak trzymaj! A ja trzymam kciuki za Ciebie!

Aisa- dobrze,że podjęłaś decyzję o rozwodzie. Ważne, żeby to była Twoja przemyślana decyzja.
Kiedyś też usłyszałam podobne słowa. Bardzo się wtedy wzburzyłam, ale i tak sprawy nie poprowadziłam do końca, a nawet nie zaczęłam.

Pati, jesteś! Jak to Twój mąż myślał, że to żart? Nie wziął rozprawy na poważnie? Ehm..

Jagasen, trzymaj się! Jesteś dzielna, dasz sobie radę! Teraz już nie musisz nikogo utrzymywać. Żyj póki co, dla siebie,myśl o sobie.

Do mnie mąż odezwał się wczoraj. Co słychać, ma nadzieję,że u mnie w porządku. Wpadnie po rachunki itp. Dziś napisał smsa z innego nr tel, bo nie zapłacił rachunek i mu tel wyłączyli. Chyba to była próba manipulacji z jego strony, coś czuję, że chciał, żebym mu zapłaciła ten rachunku. Odpisałam tylko "OK.Miłego dnia"

Pracuję nad sobą i swoim myśleniem i mam już trochę lepszy nastrój. Staram się zmienić myślenie na pozytywne, zwłaszcza jeżeli chodzi o moją samoocenę. Dużo wysiłku to kosztuje, mega dużo. Dużo myślenia, czytania, pisania. Ale narazie sprawia mi to przyjemność. Chyba jest to najlepszy moment do podjęcia tego wysiłku, do skupienia się już tylko na sobie...

Oby do przodu Anastawio
Tak umowilismy sie na brak scen ,gadania o milosci itp
Zrobil mi na zlosc.
Przed rozprawa bylismy na kawie ,smialismy sie z jakichs dawnych dowcipnych sytuacji,sadzilam ze rozwodzimy sie my ale dogadamy sie ze wzgeldu na chlopcow.
Dobrze ze mialam prawnika ,na koljena sie juz nie stawie bo wkurza mnie.
Nie mozna nikogo zmuszac do wybaczania ,milosci i do zycia.
Dochodzi jeszcze sprawa kilku ziem ,i domu.
Bylam glupia sadzac ze tak latwo pojdzie
CZeka mnie koljena i pewnie nie ostatnia.
Jedynym moim plusem w sadzie jest to ze zarabiam,masakra ,gdybym wiedziala zrobilabym sprawe w angielskim sadzie,bo w Angli zdrady to definitywne rozstanie i brak uczuc ,a tu ktos bedzie mi wmawial glupoty.
No ,ale mleko rozlane ,jak zwykle dam rade

Sluchaj bylam w podobnej sytuacji ,niby ze mna bylo ok spelniona zawodowo wysoka ,bardzo zgrabna  .
Nie potrafilam sie uwolnic od faceta ,mamil mnie tak ze ho ho niewiadomo czy i wogole .
To siedzi gdzies w srodku w glowie ,
Typ narcyza poprostu Ci sie trafil skoro Ciebie chce to w jakis sposob Cie kocha ,ale jest uzaleniony od uwodzenia .

Anstawio pytasz dlaczego...
A nie wystarczy odpowiedz,bo jestem KKZB?