Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

I brawo Edytko! Też "rozwalam" się samotnie w wielkim łóżku. Czasem chętnie bym się przytuliła do silnych ramion męża, ale skoro go tu nie ma...muszę tulić się do kołdry.

Chyba wszystkim nam na prawdę potrzebny jest czas. Ja uświadamiam sobie wszystko coraz bardziej, wszystko co było nie tak w moim związku. Po ostatniej wizycie u terapeuty mam tyle przemyśleń. Okazuje się w zasadzie, że to ja byłam głównym balastem, na którym mąż miał zawsze oparcie, to ja martwiłam się o rachunki, o jego interesy, o niego, to ja słuchałam co u niego?, to ja opiekowałam się dzieckiem, nim, domem, w zasadzie wszystkim, a mąż przez to do dzis ma ogromne poczucie stabilizacji.......A małżeństwo to przecież dwoje dorosłych ludzi, którzy wzajemnie powinni się wspierać, jeden drugiemu wsparcia powinien udzielać, a nie trzymać się/opierać stale na drugim. To powinna być równowaga. Raz jedno opiera sie na drugim i odwrotnie w razie  własnych "upadków". Każdy z nas jest osobną jednostką i każdy z nas powinien stać na własnych nogach w razie czego, a nie kuśtykać o jednej nodze w razie niepowodzeń i wciąż opierać się na drugim.

Witajcie,
A do mnie bratowa męża napisała, czy wiem co tam u mojego męża, bo się do nikogo nie odzywa. Teściowa się martwi, bo zawsze to pewniej jak żona jest przy boku.
Masakra! Ja się pewniej nie czułam jak miałam męża przy boku! Nie umiała sobie teściowa syna wychować, to niech się martwi!! Ja już przemartwiłam się swoje, teraz mi to rybka! Martwię się o siebie

To nawet nie o to chodzi jak z nimi rozmawiać i co im odpowiadać. Już mnie nie denerwują.
Chodzi mi o ich myslenie, zwłaszcza teściowej: "przy boku żony pewniej". A przy boku męża?! Jak mówiłam rok temu,że jest źle, to nie martwiła się, a teraz się martwi. Mówiła,że mój mąż taki smutnyjest, powinnam go wspierać... Mam ją gdzieś, niech się martwi! Bardzo dobrze!!

dortja,a ja się martwię o Ciebie.
Tyle piszesz o relacjach z mamą, teściami, a jaki ten twój mąż jest? Nie bije Cię już, nie zastrasza albo coś w tym stylu? Bo mnie przeraża to jak czytam,że twój mąż uderzył Ciebie, Twoją mamę. Jak to jest z Tobą? Jak Ty widzisz ten związek? Nie żyjesz w strachu,że znowu uderzy?

nie nie zyje w strachu ,to by mnie tu nie bylo,tesciow po prostu nie lubie ich bo udawali swietna rodzinke,nie bije i nie bedzie  bo to by byl ostatni raz,byl na terapi to mu znowusz dalam sza anse ,a co zrobic z rodzinka co im powiedziec ,bo relacje z mama znasz moje ,mama zawsze do zwiazkow sie wtracala nie tylko mojego,brata tez,rodzina bylej zony brata mniala byc za licha.

owszem ma,badz mniala zobaczymy ,lecz mama lubi upiekszac,pobita do krwi no wybacz , ja przy tym bylam, mowmy jak bylo naprawde,eh ona zawsze przesadzala milego wieczoru

u mnie jest wtej hwili kuzynka do pracy na lato juz 3 sezon,synus chory,ja tez bylam grypa ale lato,tragedia,co u ciebie ?

Edytko-też jestem z Ciebie dumna   A mąż , choć wykazuje jakieś chęci, nie wiadomo na ile prawdziwe, ale jednak.

Mnie dziś wkurzył mój mąż, ale trudno, przecież to nic nowego, że mówi jedno a robi drugie. Wyłączyłam telefon i nie męczę się.

Witajcie.
Chcę podzielić się z Wami swoim przeżyciem i związanymi z nim spostrzeżeniami. 
W grudniu zmarła moja koleżanka a właściwie przyjaciółka. Od wielu lat mieszkała ona w Australii, ale utrzymywałyśmy całe te lata kontakt. Z czasem a właściwie z wiekiem zrozumiałam, że jest mi ona jak siostra. Bardzo ją kochałam za to jaka była, a była zawsze uśmiechniętym człowiekiem. Dobra, serdeczna i ten jej optymizm. Od kilku lat zmagała się z nowotworem. Najpierw rak piersi, potem przeżuty na płuca i kości z czasem na narządy rodne. Walczyła. Walczyła z uśmiechem na ustach. Nigdy nie narzekała, nie utyskiwała. Zawsze na pytanie, jak się czujesz, odpowiadała radośnie, dobrze. Od lat na chemii....a mówiła z uśmiechem, czuję się dobrze. Od lat ze świadomością pogarszającego się zdrowia a mówiła, czuję się dobrze. W sierpniu zadzwoniła, jak zwykle radosna. Wróciła z Fidżi do domu, wróciła w przyśpieszonym czasie ze względu na powstałe wodobrzusze nowotworowe. Mówiła mi o tym będąc spokojna. Mówiła, czuję się dobrze, mam wodobrzusze nowotworowe, ale ściągają wodę..... . Na pytanie, a co to wodobrzusze nowotworowe odpowiedziała, przeczytasz w internecie. Przeczytałam....nieunikniona śmierć w czasie od miesiąca do czterech.....a ona radośnie mówiła, czuję się dobrze. Po czterech miesiącach zmarła. Część prochów, jej mąż przywiózł do Polski i wczoraj był pogrzeb. Rozpacz jej męża nie ma granic. Mówi o niej najlepsza żona i matka. Była też najlepszym moim przyjacielem. Kocham ją ponad życie....mówił też dała mi piękne i zdrowe dzieci, ciepły dom. Ja dałem jej wieczną miłość.
Byli naprawdę wyjątkowym małżeństwem. Zawsze w objęciach lub trzymający się za ręce. Zawsze wpatrzeni w siebie. Kiedy Ela zachorowała on przejął jej obowiązki w domu. Nie narzekał, nie utyskiwał. Modlił się o jej zdrowie i życie. Cieszył go każdy dzień jej życia. Całował i przytulał wychudzoną i zmęczoną chorobą.
Czy istnieje wielka miłość ? Tak, istnieje, ale nie ma w niej miejsca na alkohol, ćpanie, wyzwiska, podnoszenie ręki, zdrady i kłamstwa.
Ela i Sorab przeżyli piękną miłość. Miłość realną i czystą. Byli bardzo ze sobą szczęśliwi. Niestety..... Ela odeszła w wieku 50 lat, zostawiając zrozpaczonego męża.

Upiłam się wczoraj. Potrzebowałam totalnego zapomnienia....

Zofio, przykro mi z powodu śmierci Twojej bliskiej przyjaciółki
Historia jak z Love story. Piękna, szkoda, że z tak smutnym zakończeniem.
Dała mi wiarę w to, że miłość istnieje. Warto więc szukać tej prawdziwej miłości. Warto dokonywać dobrych dla nas wyborów. I tylko trudne momenty weryfikują miłość i przyjaźń. A w miłości nie ma miejca na kłamstwa i oszustwa, a niestety używki, przemoc i zdrady, to po prostu oszukiwanie innych i samych siebie.
Warto też cieszyć się życiem, chwilą, tym co mamy, bo życie jest ulotne i krótkie. Warto być dobrym człowiekiem.

Oj tak Wielokropku.
Mimo swojej choroby ona bardzo martwiła się o mnie. Wiem też, że nie miała mi za złe tego co zrobiłam - ona przecież walczyła o życie...
Od czasu mojego pobytu w szpitalu przyjaciółki mówią mi, że mnie kochają. Ja także nauczyłam się mówić kocham ludziom bliskim mojemu sercu. Ela także słyszała, że ją kocham, bo kocham jak siostrę. Przepłakałam jej śmierć w grudniu. W sobotę przepłakałam jej ostatnie pożegnanie. Dzisiaj byłam na jej grobie i modliłam się ze łzami w oczach. Kiedyś nie mogłam płakać, już mogę, już umiem. Płacz daje mi ulgę, rozładowuje emocje.

Zosiu, przyzkro mi.

Wiesz, ona odchodziła świadoma odchodzenia. Myślę, że bardzo ciężko było jej, tym bardziej ciężko, że miała tak dobrego i kochającego męża. Ela porządkowała swoje sprawy przed śmiercią. Prosiła by na pogrzebie nie było kwiatów ciętych (kochała kwiaty), by nie smucić się, by żegnać ją w kolorowych strojach. Prosiła naszą wspólną przyjaciółkę, która przyleciała do niej z innego kraju, by pomogła znaleźć żonę jej mężowi. Zosia odpowiedziała, możesz mnie prosić o wszystko tylko nie o to ! Prosiła, bo chciała by on nie był nieszczęśliwy.
Kobiety, życie jest krótkie i nie warto trwać w dziwnym związku, toksycznym związku.
Warto być szczęśliwą !!!  Warto uśmiechać się do życia, do ludzi. Warto mówić kocham, warto mieć przyjaźnie, warto śmiać się i korzystać z życia. Warto być pogodnym człowiekiem. WARTO !!!

Dzięki Zosiu. Być może zdrowieję, być może robię postępy. Ale żyję w izolacji, jak to moja pani psycholog dziś stwierdziła. Przyczyną mojej izolacji nie jest mąż ani rodzice, a mój kompleks. I pani psycholog zaproponowała mi zmianę myślenia. A ja myślenia nie zmienię, tylko zmienię przyczynę kompleksu. Nie spodobało się to pani psycholog. Będziemy o tym jeszcze rozmawiać na następnej sesji. Robi się ciekawie

Witam Drogie Panie
Miałam po burzach awarię netu.

U mnie dużo nowego. Pojawił się ktoś i jest zajebiście,a może tak powinno być,bo...
Najpierw się zachłysnęłam.
Teraz jestem zła.
Na co? Nie wiem....
On jest taki normalny...ma do mnie cierpliwość anielską,jest tolerancyjny i czuły.
A ja...nie mam o co walczyć,ani z kim,ani o co...
On po prostu jest. Jest stały,niezmienny,cierpliwy.
A ja...nie muszę walczyć,manipulować seksem,zdobywać...

I ta normalność mnie zniechęca. Staję się dla niego niemiła...a on się nie obraża!
Boję się,że go skrzywdzę...
Otoczenie mamy przychylne. O byłym już nawet nie myślę,choć próbuje robić dziecinne podchody.
Co jest do cholery?!

Ja wiem. To zapowiedz zdrowego związku w którym ja nie umiem funkcjonować...

A i seks...lipa...taki zwyczajny...

I co teraz? Brnąć w to?
Stał się dla mnie bardzo ważny,zależy mi na nim. Bawię się z nim jak dzieciak-jak nigdy nawet w dzieciństwie! Tyle cudownych chwil za nami...
Była euforia a teraz dół...a może napięcie przedmiesiączkowe?

RATUNKU! chce mi się wyć na tą moją nienormalność...

"Za namiętność płacimy lękiem. I właśnie lęk może ją zniszczyć, choć jednocześnie jest napędem namiętności. Za stabilny związek płacimy znudzeniem. I właśnie znudzenie bezpieczeństwem i pewnością może uczynić go sztywnym i martwym, choć zarazem są to główne elementy cementujące."
"Kiedy seks daje dużo przyjemności fizycznej, wytwarza rzeczywiście silną więź między dwojgiem ludzi. U kobiet, które kochają za bardzo, zmagania z mężczyzną wywołują intensywne doznania seksualne, a to niemal przykuwa je do partnera. Jeżeli natomiast zaczną romans z kimś, kto do niczego ich nie wyzywa, doznaniom seksualnym brak ognia i pasji. Ponieważ mężczyzna nie wzbudza stałego zaaferowania swoją osobą, a seks nie musi o czymkolwiek ?przekonywać", wszystko robi się zbyt łatwe, cokolwiek mdłe i mało zobowiązujące. Przez porównanie ze znaną skądinąd burzliwością, te anemiczne przeżycia jedynie utwierdzają je w mniemaniu, że ?prawdziwa" miłość oznacza ciągłe napięcia, walki, ból serca i dramat."
Noordwood Robin "Kobiety,które kochają za bardzo"

Wiesz czemu Pani psycholog się zdziwiła, bo wszelkie przyczyny tkwią w naszej głowie. Najpierw musisz to zaakceptować, potem możesz zmienić. Jednak pamiętaj o tym, że nie każdą rzecz da się zmienić, ta rzecz akurat tak, ale inne...

Tak hm... masz rację.
Psycholożka opowiadała mi o ludziach,którzy robią sobie operacje plastyczne,a potem wpadają w nałóg. Chcą więcej, więcej... Dla mnie dbanie o piękny uśmiech, to kwestia higieny. Do tej pory o to nie dbałam i mało się uśmiechałam. Zamierzam to zmienić. Zanim to zaakceptuję,to to zmienię
Poza tym akceptuję wszystko!

takasobiemamuśka,  nie ma za co dziękować! Jeżeli tylko mój wpis mógł w czymś pomóc, to jest mi przemiło

Uważam,że trzeba sobie robić dobrze Nie po to by nas facet kochał, albo żeby nas inni akceptowali. Tylko dla własnej satysfakcji

Czytam i czytam ten wątek, i próbuję znaleźć lekarstwo na moją chorą miłość, wiem już że problem tkwi w mojej głowie, mój watek to"zdradzona po raz drugi", szarpię się z odejściem od niego już od marca, on obiecuje ze to koniec, ale we mnie jest nieufność, znowu sprawdziłam , i co nowy numer tej samej panienki z którą rzekomo koniec,
spakowałam się i uciekłam do siostry zabrałam młodsze dziecko, a starszy syn nie chce być ze mną...
wciąż się  waham czy dobrze robię, wiem że to ON musi chcieć się zmienić ,ale jemu jest wygodnie mieć żonę , która jest praczką , sprzątaczką, niańką jego dzieci...a do łóżka to z kochanką, dlaczego mimo że wiem że to toksyczny związek to nie potrafię go zakończyć.

Mija prawie tydzień odkąd wyprowadziłam się do siostry, ale tęsknię,czekam... na cud, martwię się o starszego syna, kto go wychowa....tyle we mnie niepewności, mąż obrał strategię Pana "obrażonego, nie odbiera telefonu(dzwoniłam w sprawie "służbowej"), przywożę codziennie rano młodszego syna do teściów , unika mnie jak może...a ja boje się że nie dam rady wrócę do domu, i on zrobi ze mną co zechce....dlaczego mam taka słaba psychikę, dlaczego mimo ze ON rani ja dalej chcę z nim być?

End_aluzja mąz dwa miesiece temu jak mu spakowałam walizki i wystawiłam za drzwi wrócił, przepraszał, zagubił się itd...
powiedziałam że możemy spróbować, ale nic mu nie obiecuję , ale jakoś nie bardzo się starał, no może młodzszemu  synowi więcej czasu poświęcał, ale między nami....nie bardzo, czuje się jak "żebraczka skomląca o miłość"

Teraz wyprowadziłam się jak go nie było w domu, wcześniej powiedziałam tylko że nie szanuje mnie i mojego zdrowia, i że wiem że ma nowy numer do niej...
nie odebrałam telefonu jak do mnie dzwonił , to teraz on chce pokazać kto tu rządzi...

Ale nie on tu rządzi.
Jeśli chce może mieć 5 żon, ale nie w tej kulturze.
I to od Ciebie zależy czy się na to zgodzisz czy nie.
Nie pozwól sobie na brak szacunku. To on zdradza, nie Ty. A jeśli jest takim tchórzem i stać go tylko na to, żeby wyjść do kochanki to nie świadczy o nim zbyt dobrze. To nie on powinien się wyprowadzić, wybacz nie znam relacji. Ale wnioskuję, że mieszkacie jakoś w okolicy teściów. Co jest z tymi facetami, z tym machaniem fajfusem na boga. A jak fajfus nie działa to co?

Po pierwsze, co tym facetom jest?!?! Po drugie, dlaczego kobiety lecą na żonatych?!?!

z powodu jakiegos napiecia i eufori, to takie jak my kkzb zwykle szukaja czlowieka wolnego i bez bagazy dziecinstwa czy innego, ach te napiecie euforja co za anfetaminka............ ufffffffffffff ludzie ogolnie lubia gonic za czyms nieosiagalnym pozdrawiam

ankinom, jak osiągnąć szczęście? To pytanie ludzie zadają sobie od setek lat
Nie ma jednej złotej recepty dla każdego. Można się zastanowić, co nas doprowadza do tego, że czujemy się smutni, źli, nieszczęśliwi. Później można próbować to zmienić, szukać sposobów. No i odwieczne pytanie: czego chcę? I żyć według swoich potrzeb. Szczęścia trzeba szukać, rozglądać się, nie bać się podejmować ryzyka. Każdy ma swój poziom ryzyka. Nie chodzi o to by nagle rzucać w cholerę wszystko i jechać w samotną podróż dookoła świata już jutro. Trzeba sobie pewne rzeczy zaplanować, przeanalizować, za i przeciw...
Zmiana myślenia. Stawianie sobie celów. Dążenie do osiągnięcia swoich celów i nie poddawać się. Nie nastąpi to jutro, ale nastąpi. Natomiast od jutra można zacząć zmieniać myślenie, a co z tym idzie, zachowanie.

Polecam książki:
-"Potęga podświadomości" Joseph Murphy (i inne jego książki)
-"Jak uzdrowić swoje życie" Louise L Hay
-"Moc pozytywnego myślenia" Peale Norman Vincent
-"Grzeczne dziewczynki idą do nieba, niegrzeczne tam gdzie chcą"  Ehrhardt Ute
-"Z każdym dniem coraz bardziej niegrzeczna" Ehrhardt Ute
-"Sekret" Rhonda Byrne
- Biblia

-filozofia buddyjska
...

l_ukrecjo,
czy Ty, aby, nie przesadzasz z tym dzieckiem we mgle?
Ani Ty dziecko, ani mgła wokół Ciebie. Jesteś mądrą kobietą. A to, że się jeszcze boisz, że sprawdzasz, że nie dowierzasz, to efekt Twych doświadczeń.

Zdecydować za Ciebie?
Czy masz podjąć decyzję o ślubie i związku do końca życia?
Czy on wymaga od Ciebie tak daleko idących deklaracji?
Czy wystarczy, że masz koło siebie dobrego człowieka?

Masz koło siebie człowieka, przy którym jest Ci dobrze, bezpiecznie, przy którym nie musisz udawać, silić się na coś; człowieka, który rozumie Ciebie. Nie planuj swego życia na 40 lat naprzód, to nie ma sensu. Określ swoje bliskie cele, tak jest łatwiej.

Mam dla Ciebie złą wiadomość: jesteś normalną.
Pamiętaj tylko, że efektem Twych doświadczeń jest lęk przed bliskością. To jest temat do pracy nad sobą.

I ponieważ boisz się bliskości, przytulam Cię. Mocno.

Prosisz i masz.

Przytulam Cię bardzo, bardzo, bardzo mocno.

I bardzo Cię podziwiam.

I nie przepraszaj.

Bardzo ,bardzo dziękuję 

Jesteś wspaniałą, mądrą  i dobrą kobietą.
Ze świecą takich można szukac .

Że mądrą jestem i dobrą, to zgoda.
Że ze świecą szukać, to przesada. Naprawdę sporo jest takich osób wokół.

strzało,
bardzo dziękuję za Twe słowa.

Sylwio,
pisz w jednym wątku, inaczej trudno wszystkie rady pozbierać.
A w wątku, w którym piszesz od kilkudziesięciu minut masz sporo wsparcia i mądrych rad.