Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

Czy można być szczęśliwą, będąc samotną rozwódką, bez dzieci, z kilkoma znajomymi, z dala od rodziny?

Ciężko, ale zależy od sytuacji,zależy od tego kogo poznasz,jakimi ludźmi wypełnisz swoje życie/bycie w danym miejscu o ile jest możliwość.
No i co ważne zależy od niezależności finansowej, psychicznej od nikogo!
Wówczas chyba czujemy się dobrze ,gdy dobrze nam się powodzi...a gdy dobrze się powodzi to i humor oraz zaopatrywanie na świat/życie na przyszłość jest o wiele lepsza.
Jak tego nie ma....to ciężko i smutno.

wszystko ma swój czas.

ma ,ale nie żal ci go? bo mi żal,lata tak szybko lecą a ja plany miałam a tu gófffno nic ,choć się człek stara i chce i robi wszystko co może.
strasznie mi żal lat które uważam za stracone....można się tego pozbyć? inaczej myśleć ,doszukać się czegoś w tym straconym czasie co jest i było dobre?
mi nie wychodzi...a wiem że życie jest jedno i teraz i tutaj się liczy...a nie potem..

Trzeba znaleźć odpowiednich ludzi. Możesz się wybrać do jakiegoś klubu książki albo zapisać na kółko szachowe. Ja czasem potrzebuje gdzieś wyjść. Ostatnio na dyskotekę sobie poszłam, było fajnie.
Ja np. wiem, że nie podobam się facetom, nigdy się nie podobałam. Zawsze byłam koleżanką. Pamiętam jak za czasów liceum moja koleżanka cieszyła się dużym powodzeniem, a ja zawsze na doczepkę, ta od wyżalania, od rozmów, zarówno dla niej jak i dla jej chłopaków.I może to przez ten kompleks niższości, albo może kompleks niższości przez to, cholera wie.
A jak się zdarzy, że jak ktoś powie coś miłego, np. że się mu podobam to ja... nie mogę w to uwierzyć. Nie neguję, ale ciężko mi dać wiarę.
Staram się patrzeć obiektywnie.

hm... napisał/a:

Trzeba znaleźć odpowiednich ludzi. Możesz się wybrać do jakiegoś klubu książki albo zapisać na kółko szachowe. Ja czasem potrzebuje gdzieś wyjść. Ostatnio na dyskotekę sobie poszłam, było fajnie.
Ja np. wiem, że nie podobam się facetom, nigdy się nie podobałam. Zawsze byłam koleżanką. Pamiętam jak za czasów liceum moja koleżanka cieszyła się dużym powodzeniem, a ja zawsze na doczepkę, ta od wyżalania, od rozmów, zarówno dla niej jak i dla jej chłopaków.I może to przez ten kompleks niższości, albo może kompleks niższości przez to, cholera wie.
A jak się zdarzy, że jak ktoś powie coś miłego, np. że się mu podobam to ja... nie mogę w to uwierzyć. Nie neguję, ale ciężko mi dać wiarę.
Staram się patrzeć obiektywnie.

Tylko właśnie, że mnie do ludzi nie ciągnie... Nie chcę iść gdzieś specjalnie po to by poznać ludzi. Ale do biblioteki może się wybiorę:)

To co Ty masz hm... to jest niskie poczucie własnej wartości. Zupełnie niepotrzebne. Wiem, bo sama tak miałam. U mnie wzięło się to z dzieciństwa. Tatuś wmawiał mi bzdury do głowy. Trzeba zmienić myśli i uwierzyć w to,że jest inaczej. Trudne, ale możliwe...

Anstawia napisał/a:

hm... napisał/a:

Trzeba znaleźć odpowiednich ludzi. Możesz się wybrać do jakiegoś klubu książki albo zapisać na kółko szachowe. Ja czasem potrzebuje gdzieś wyjść. Ostatnio na dyskotekę sobie poszłam, było fajnie.
Ja np. wiem, że nie podobam się facetom, nigdy się nie podobałam. Zawsze byłam koleżanką. Pamiętam jak za czasów liceum moja koleżanka cieszyła się dużym powodzeniem, a ja zawsze na doczepkę, ta od wyżalania, od rozmów, zarówno dla niej jak i dla jej chłopaków.I może to przez ten kompleks niższości, albo może kompleks niższości przez to, cholera wie.
A jak się zdarzy, że jak ktoś powie coś miłego, np. że się mu podobam to ja... nie mogę w to uwierzyć. Nie neguję, ale ciężko mi dać wiarę.
Staram się patrzeć obiektywnie.

Tylko właśnie, że mnie do ludzi nie ciągnie... Nie chcę iść gdzieś specjalnie po to by poznać ludzi. Ale do biblioteki może się wybiorę:)

To co Ty masz hm... to jest niskie poczucie własnej wartości. Zupełnie niepotrzebne. Wiem, bo sama tak miałam. U mnie wzięło się to z dzieciństwa. Tatuś wmawiał mi bzdury do głowy. Trzeba zmienić myśli i uwierzyć w to,że jest inaczej. Trudne, ale możliwe...

Mnie dołowała mamusia. Zawsze wydawało mi się, że jestem gorsza niż inni. Nie miałam ubrania jak inne dziewczynki. A potem zajadałam stres. Moja sytuacja nie pozwala mi na to, żeby myśleć inaczej. Ale i tak nikt o tym nie wie oprócz Was, że gdzieś tam głęboko ja tak mam. Nie pokazuję tego, jestem radosna, żartuję.

I tak jestem do niczego.

Ja kiedyś chodziłam. Najpierw w liceum, potem później.  Mówił mi, żebym sobie przed lustrem rożne rzeczy mówiła do siebie. Już mnie tak zdenerwował kiedyś, że go wyprowadziła z równowagi. Ot terapia

Ja kiedyś chodziłam. Najpierw w liceum, potem później.  Mówił mi, żebym sobie przed lustrem rożne rzeczy mówiła do siebie. Już mnie tak zdenerwował kiedyś, że go wyprowadziłam z równowagi. Ot terapia.

Nie mogę zarobić choćbym chciała, przez to nic się nie układa. I mam wierzyć, że nieźle zarabiam. Niedobrze mi od tego.

hm... napisał/a:

Ja kiedyś chodziłam. Najpierw w liceum, potem później.  Mówił mi, żebym sobie przed lustrem rożne rzeczy mówiła do siebie. Już mnie tak zdenerwował kiedyś, że go wyprowadziłam z równowagi. Ot terapia.

Nie mogę zarobić choćbym chciała, przez to nic się nie układa. I mam wierzyć, że nieźle zarabiam. Niedobrze mi od tego.

To nie tak. Nie wiem czy Ci to pisać,żebyś się nie zdenerwowała...
Trzeba dążyć do zmian. Jeżeli źle zarabiasz, to trzeba albo to zaakceptować, albo starać się to zmienić. Ale ani jedno, ani drugie, nie nastąpi odrazu.

Nie lubię takich porównań, bo uważam,że niepełnosprawni są fantastyczni. Ale piszesz,że nic nie masz. Popatrz na nich! Zacznij cieszyć się z tego co masz.

Anstawia napisał/a:

Nie lubię takich porównań, bo uważam,że niepełnosprawni są fantastyczni. Ale piszesz,że nic nie masz. Popatrz na nich! Zacznij cieszyć się z tego co masz.

A co mam?
Zdrowie? Nie mam zdrowia.

Wielokropek napisał/a:

hm... napisał/a:

Wielokropku, ja nie mam nic. Naprawdę nic.

Myślisz o tzw. dobrach materialnych? To mamy podobnie.

Dawno temu odkryłam że do życia potrzebne jest mi: powietrze, jedzenie, woda, dach nad głową. Reszta to dodatki.
Mam za to coś, co bardzo cenię: umiejętność cieszenia się drobiazgami.

I jeszcze jedno.
Taką postawę wobec życia każdy może sobie wypracować.

Ja też się ciesze z drobiazgów.
A nie mam nawet tego minimum. Pieniędzy brak. Na łasce matki jestem, własnego kata brak. Jeszcze chwila minie, a będę się czuła tutaj jak intruz jak zawsze.
Na golasa nie da się chodzić. To sa rzeczy przyziemne.

Anstawia napisał/a:

hm... napisał/a:

A co mam?
Zdrowie? Nie mam zdrowia.

A co Ci hm... słońce kochane dolega? Na co chorujesz ?

Brakuje mi kawałka kręgu u podstawy czaszki. Pisać dalej?

Anstawia napisał/a:

hm... napisał/a:

Ja też się ciesze z drobiazgów.
A nie mam nawet tego minimum. Pieniędzy brak. Na łasce matki jestem, własnego kata brak. Jeszcze chwila minie, a będę się czuła tutaj jak intruz jak zawsze.
Na golasa nie da się chodzić. To sa rzeczy przyziemne.

Pracujesz, zarabiasz, więc matka wielkiej łaski ci nie robi. Niech ci wynagrodzi swoje zachowanie, kiedyś się jej odwdzięczysz, jak będziesz chciała.
A ty sobie znajdziesz bogatego chłopczyka, zobaczysz!

Przecież ona nic mi nie zrobiła jak twierdzi. Chociaż jak jej to dziś powiedziałam to odrzekła, że do grobu tego ze sobą nie weźmie.
Chciałabym mieszkać gdzieś daleko. Podjąć decyzje co z tym.
On jest zimny, widzimy się raz na weekend albo i nawet nie. Dzwoni czasem, pyta gdzie jestem. Czego on ode mnie chce?
A tu ma spokój, jak sobie zrobię tak mam, mam tyle czasu.

Trudno powiedzieć.
Ja go lubię, ale nie chcę być w tym syfie. Starałam się porozmawiać to jak zawsze zbywa mnie byle czym. Coraz mniej chce mi się tam wracać.
Nie tęsknie.

Albo chciałaś żeby on za Tobą wydzwaniał, błagał żebyś wróciła, a on tego nie robi?

Anstawia napisał/a:

Albo chciałaś żeby on za Tobą wydzwaniał, błagał żebyś wróciła, a on tego nie robi?

Nie. Chciałabym żeby mnie zauważył i nie był obojętny. Wtedy jakikolwiek układ miałby sens.

To po cholerę olewa, a potem dzwoni co? I tak na przemian.