Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

Anstawio,
ależ oczywiście, że terapia "załatwia" problem. Terapia daje możliwość wprowadzenia zmian, o których napisałaś. Dlatego też tak do niej namawiam.

Uzależnienie jest uzależnieniem, niezależnie od obiektu, od którego jest się uzależnionym. Są tylko uzależnienia akceptowane społecznie i te nieakceptowane, ale mechanizm jest zawsze taki sam.

Też jestem zadowolona z życia. Od wielu lat.

"?Kochanie za bardzo? tak naprawdę jest uzależnieniem. Tak groźnym, jak alkoholizm, czy narkomania, wpływającym destrukcyjnie na życie. Dla kobiety, która ?kocha za bardzo? mężczyzna, z którym się wiąże, jest nałogiem, ze wszelkimi tego konsekwencjami. Uzależnienie od mężczyzny, jak każdy nałóg, wymaga leczenia. Jeśli kobieta go nie podejmie, sama skazuje się na nieszczęśliwe życie. Podstawą terapii wychodzenia z każdego nałogu jest uświadomienie sobie, że jest się uzależnionym. Potem trzeba poszukać pomocy - u psychologów, w grupach wsparcia."
to cytat ze strony www.związki.kobiety.net.pl

Liwio, Ty jesteś na terapii dla kobiet kochających za bardzo? Ktoś w ogóle był na takiej terapii? Zofio, a Ty?
Moja tego nie dotyczy.

Najtrudniej jest zauważyć, że w związku jest coś nie tak. Ile kobiet myśli, że to jak traktują ich mężowie to naturalna kolej rzeczy. Co musi się stać żeby chciały to zmienić? Możemy im tłumaczyć, pokazywać, udowadniać, nie zrobię nic jeśli same nie będą tego chciały. Nieraz nie wiedzą jak to jest dobrze. Wiele kobiet nie robi nic, daje się niszczyć, pomiatać i w dużej mierze jest to oznaka strachu przed samotnością.
Paradoksalnie kobieta bita tym bardziej boi się odejść, tym bardziej brnie w chory układ im bardziej jest krzywdzona.

Wielokropku jestem wrogiem myślenia nie prowadzącego donikąd, jak napisałaś myślenia dla myślenia,myślenia które nie prowadzi to żadnej czynności, do żądnej zmiany.

Muszę zapytać mojej psycholożki jak mysli człowiek, który wyszedł z uzależnienia. Albo pogadać z kimś kto wyszedł z uzależnienia. Myślę,że myślenie o uzależnieniu całe życie jest męczące i dołujące.

Twierdze ze czlowiek wychodzacy z uzaleznienia nie boji sie byc sam z soba ,i ze wiem ze potrafi zyc bez partnera mimo tesknoty,mam takie dni juz ze potrafie i chce (jezeli bedzie trzeba)

Jestem po próbie samobójczej. W szpitalu podawano mi leki na poprawienie nastroju i chodziłam na terapię grupową. Ile osób tyle problemów, ale zadziałało. Nie wiedziałam na czym polega mój problem, ale świetnie widziałam na czym polegają problemy innych. Na terapię chodził również mężczyzna z myślami samobójczymi - tylko myślami. Nie wiedział dlaczego się one pojawiały. On nie, a grupa z jego wypowiedzi i to na różne inne przypadki, wiedziała. On swój problem bardzo głęboko ukrył przed sobą, nie zgadzał się z tym co grupa mówi o jego problemie. Bronił się rękoma i nogami przed prawdą i pragnieniami ukrytymi. Psycholog nie raz nam powtarzała, że nie da się wszystkiego rozwiązać lekami. Tak też mówili psychiatrzy. Mówili też, że trzeba rozwiązać przyczynę swojej traumy. Wtedy tylko domyślałam się o czym mówili. Wiedziałam jednak, że w przypadku tego mężczyzny leki nic nie dadzą. Wiedziałam, że żona musi go zatrzymać w domu (pół roku pracował on w Belgii i tak przez 15 czy 18 lat). Cała grupa wiedziała, że uzdrowią go słowa żony, kochanie nie potrzeba mi więcej pieniędzy, ty jesteś mi potrzebny, kocham Cię i nie chcę już żyć bez ciebie.
Po wyjściu ze szpitala poszłam do psychiatry, prywatnie. Zapłaciłam za wizytę chyba 100 zł i okazało się, że owa pani nie będzie mnie przyjmować więcej, bo jest w ciąży i nowych osób nie przyjmuje a i ze stałych klientów rezygnuje niebawem. Kolejne wizyty płatne były u pani psycholog. Były, dopóki miałam na nie pieniądze. Na tych spotkaniach mówiłam, płakałam i mówiłam. Pani coś notowała i pewnie przy kolejnych wizytach zrobiłybyśmy pierwsze kroki. Koniec kasy, koniec wizyt. Kolejną próbą ratunku, była wizyta u księdza psychologa - porażka totalna. Nie chcę wspominać tej wizyty i opisywać. Potem było inne miasto i Centrum Praw Kobiet. Ich psycholog był ok., ale wiadomo, że jedna wizyta nic dać nie mogła. Natomiast ich prawniczka nastraszyła mnie bardzo. Nagadała bzdur. Wszystko sprostowała inna, płatna .  Szukałam też pomocy w "błękitnej linii",  jeszcze jakiejś poradni. W końcu, po podpowiedzi koleżanki prawniczki, trafiłam do przychodni osób uzależnionych i współuzależnionych. Odbyły się dwa spotkania. Takie beznamiętne, bez zaangażowania. Pan terapeuta zerkał na mnie a potem na zegarek. Czułam się jak intruz. Czułam się też jak mała skarżąca się dziewczynka. Obolała i bezradna. W tym czasie byłam już na tym Forum( znalazłam się przez przypadek) i to tu znalazłam wsparcie i zrozumienie swojego problemu.
W poradni dla uzależnionych i współuzależnionych nie było tematu uzależnienia i współuzależnienia. Tak jak już pisałam nie było żadnego zaangażowania terapeuty. Nie zapisano mnie też na grupę. Po drugiej wizycie zrezygnowano ze mnie . Po prostu nie wyznaczono mi kolejnej wizyty. Już nie pamiętam czy to tam usłyszałam, są ludzie, którzy lubią być ofiarami ( gdzieś usłyszałam). Wiem, że chciałam wykrzyczeć: są! ale ja do nich nie należę. Dziś na pewno wykrzyczałabym( w sensie powiedziałabym) co myślę o tym ośrodku i terapeucie( oprócz braku zaangażowania, były jeszcze dwa długie paznokcie w ostatnich palcach dłoni - brrrr, ten widok zmroził mnie przy pierwszej wizycie). 
KOCHAJĄCE ZA BARDZO - ja zawsze myślałam, że jest to takie powiedzenie. Nie miałam pojęcia, iż istnieje taki problem z tym kochaniem - a sama "kochałam" do granic zdrowego rozsądku.
W moim mieście raczej nie ma żadnej poradni dla kkzb. Może gdzieś, ktoś prywatnie wyciąga z takiego uzależnienia kobiety ( może i mężczyzn), ale ja nic na ten temat niestety nie słyszałam i nie czytałam / w necie. W moim mieście może nie znają tego problemu ? a może jest to problem tabu ?

Kręcenie filmów Anstawio?
Po cholerę?

Jak tylko pomaga.

dortja fundusz Ci płaci? Mi zorgenzekerheid raczej nic nie zwróci. Eigen risico ?220 i za terapię ?200 w skali roku. Rachunku jeszcze nie dostałam.

Moja psycholożka też zerka na zegarek, czasami się powtarza, czasami pyta co ostatnio robiliśmy. Irytujące, ale ja skupiam się na innych rzeczach. Moim celem było wyzdrowienie. Ufam jej, wykonuję ćwiczenia, czytam książki,które mi poleca i widzę efekty.

Zofio, jak przeczytałam o tych dwóch długich paznokciach u twojego terapeuty to aż mnie zemdliło. Bleee... Chyba terapia w Polsce kuleje. Obym się myliła.

Zofia napisała,że jej terapeuta miał długie paznokcie u dwóch ostatnich palców u ręki.
Podobno ci co grają na gitarze tak mają? Albo ci co wciągają kokainę...
Twój gitarzysta ma długiego pazura?

Moim zdaniem, dobry terapeuta to taki, który ma wiedzę i doświadczenie, jest dobrym słuchaczem i obserwatorem. I tak całą robotę odwala pacjent. Psycholog tak naprawdę stosuje pewne schematy, które nas naprowadzają.

A jakie masz tam zasady? przeciez chodzisz tu do psychologa czy to jest tzw pierwszej lini (eerste lijn) bo tej drugiej to lipa nie chca placic.mi czesc zwracaja iles tam wizyt mam, po zatym moj pan psycholog stwierdzil ze mi juz jest nie potrzebny ,ze dopoki mam badz nie mam kontaktow z matka to mysle calkiem po ludzku powiedzmy,a reszte placilam sama te 700 euro , oj te terapie nasze trapie, dobre wakacje bysmy mnieli aniu ,ale coz,to tez bylo potrzeba , czytam ksiazkie powolutku, mam pia mellody toksyczna milosc prawie to samo tylko ze w papierowym wydruku,wlasne ryzyko tez placimy tu, jest ustalone przes ministerstwo zdrowia.

Mam finansowego doła

Ja nieraz miałam taką myśl jak Zofia, odwagi nie miałam żeby zrobić kategoryczny krok. Wiem, że zbyt duże nakręcanie się niektórymi myślami, pogrążenie samej siebie mogłoby doprowadzić, że w końcu by się to stało. Stąd moje wnioski. Trzeba znaleźć swoją równowagę. I balastować.
Liwio, widzisz, mówiłam Ci, że jesteś niezależną, silną kobietą. Pan psycholog nazwał rzeczy po imieniu, ja nie potrafię.

Nie da się przeżyć za 600 złotych miesięcznie, nie ma szans. A jeszcze książki, a jeszcze co s zawsze jest. Jestem beznadziejna. Nie jestem w stanie sprostać, zarobić nie jestem w stanie, niech wszystko szlak trafi.
Wszystkim się wydaje, że dobrze płacą, a to na g..., aż się pracować odechciewa. Ciekawe czy by sami za tyle przeżyli.

Już ja wiem co piszę Hm

A Ty mi się tak nie dołuj. Nadejdą jeszcze lepsze czasy dla Ciebie, bo jesteś silną kobietką, która twardo stąpa po tym świecie, masz głowę na karku, więc będzie dobrze!!!

Słowa hm..., ....piękne słowa, nie znaczą nic ! .
Wszystkie wiedzą : wpadamy, podnosimy się i zakopujemy ten dołek aby po raz kolejny do niego nie wpaść . Słowa - łatwo je wypowiadać. W praktyce nie jest to na pstryk. To długa droga "dojrzewania", z różnymi, myślami, skojarzeniami, odczuciami. Tysiące myśli, rozważań i WNIOSKÓW. I to jest długa i trudna droga, ale warto , warto ją pokonać.

Nie jesteś głupia.
Być może tak jest, bo niczego w swoim życiu nie zmieniasz?
Twoja sygnaturka, reprezentuje twoje podejście do życia.

Gitarzysta ma wszystkie paznokcie długie u jednej ręki i często są to przyklejone tipsy. Potrzebne mu one są do szarpania strun.
Te w najmniejszym palcu służą do dłubaniu w zębach ? uszach? ...no sama nie wiem....kojarzy mi się to jednak źle . Przecież nie jako śrubokręta będzie ich używał .
Nie umiałam otworzyć się przed tym facetem. Nie dość, że facet, znudzony facet to jeszcze te paznokcie.
Temat zamknięty - on nie widział potrzeby dalszych spotkań, a ja utknęłam na Forum gdzie dostałam pomoc - więc gra gitara .

Paznokcie jak u upiora z opery.

Moja sygnaturka to ironia jest przecie.
Ale mnie oceniłaś no no.
Nie mam wpływu na to, że komornik jest leniwy i ściga mnie a nie jego, nie mogę z tym nic zrobić, jego do płacenia nie zmuszę. Wszędzie są koszty. Koszty za głupie, beznadziejne małżeństwo z idiotą. I ja nie mogę tego zmienić. Szukam lepszej pracy, której nie ma póki co. Jak na razie nic zmienić się nie da. Nie lubię kiedy ktoś mnie ocenia.
Zważając na to, że co mogę to robię dla własnego dobra, co mogę to zmieniam.

Ja mam za sobą okaleczenie. Pocięłam przedramie, żeby mój jmąż mnie zauważył. Teraz jak patrzę na bliznę, którą widzą wszyscy i ja, to myślę sobie jaka durna byłam! Blizna zostanie mi do końca życia. Jest to mój "przypominacz",żeby nie robić głupot i zmienić myślenie Najlepsze jest to,że przez to,że się okaleczyłam, NIKT nie zwrócił na mnie większej uwagi. Teraz zwracam większą uwagę sama na siebie

To ironia kochana.
Zabolało mnie trochę. Bo robię co mogę.

Przepraszam!! Uwierz, nie chciałam cię zranić!! Przepraszam!!

Nie no, ja wiem.
W sumie nie pisze ostatnio co u mnie.

o jeny dziewczyny aleście sie rozpisały...szok-myslalam ze nie skoncze czytac!

A ja dzisiaj nie myslalam i nie analizowałam.Spedziłam caaały dzien z kolezanka ,synkiem i jej dziecmi nad morzem.Nie było czasu na bzdetne rozdrapywanie ran.Było super-wesoło i beztrosko!naprawde cudaśny dzien mialam!Potem zajrzałam do telefonu i juz było mniej wesoło bo ex zbombardował mnie smsami.Najpierw łagodnie :gdzie jestem ,co porabiam,jak mija dzien.Potem czemu nie odpisuje.Potem dlaczego nie odbieram,czy jestem na niego zła.Nastepnie co sie dzieje i czy coś zrobił? hehe,smieszne.
Nie analizowalam ani nie zastanawialm sie nad tymi smsami.Nawet teraz tego nie robie bo mi sie nie chce.Zwyczajnie,po prostu.O 19ej zadzwonił,zapytał czy moze syna wziac na noc bo jego matka przyjechala ,zgodziłam sie,odebrał syna i tyle.

cudnie tak nie analizowac,lekko.

Zycze Wam udanego wieczoru;) buziaki

A co na to prawnik? Nie da się inaczej pewnie...
Ja pracuję od 9 do 16tej, godzina przerwy i od 17tej do 21szej. Nie codziennie tak mam, czasami raz na dwa tyg, ale od 17 do 21szej codziennie i rano 4, 5 h. Kiedyś pracowałam od 6 rano do 15tej a potem 17-21. Lipiec mam mało godzin, będzie krucho z kasą Ale ponieważ godziny pracy mnie dołowały to je zmieniam. Od sierpnia 7.30 do max 17tej

mam zamiar;)

zresztą:co ma byc to będzie.Będzie trzeba przyjąć z pokorą i wdzięcznością.Oby zdrowie było.Dzisiaj taka refleksja nam sie nasunęła (mi i kolezance,matce 2 urwisów) ze mamy cudowne dzieciaki,zdrowe i wesole a że nieznosne chwilami i kaprysne? DAMY RADE!

reszta tak naprawde sie nie liczy

Witamy W EUROPIE widze ze naprawde z tymi umowami prac to jak tu lipa ,mopj maz np ma zero godzin na kontrakcie,dwa lata temu stracil stala prace bo byla sobie redukcja ludzi, co prawda pracuje ostatnio 5 dni w tygodniu to damy rade bo nam sie dlugi tez porobily,ale je jakos tam placimy i tu w holandi mamy tam dodatki na dzieci ja mam mniesiecznie 84 euro zeczy jakies za to kupie i dokladaja mi na ubezpiczenie zdrowotne 90 e to place z rodzina 160 e sama takze larytasy nie sa ,ale jakos sie ciagnie w polsce jak jest? kochana bo ja wyjechalam z mama majac 16 lat to pamietam prawie tylko PRL, pozdrowka

Przepraszam, że pytam.
Nie zabłądziłam?
Chciałam znaleźć grupę wsparcia.
Grupę wsparcia w wychodzeniu z uzależnienia od miłości.
Tymczasem czytam, czytam i stwierdzam, że grupa wsparcia jest, tyle tylko, że w narzekaniu, w utyskiwaniu, w ciągnięciu w dół, w udowadnianiu, że lepiej nie będzie.

Takie zachowania  są komuś przydatne? Dodają skrzydeł? Pomagają rozwiązać problemy?
Dzięki takim zachowaniom przybywa energii, siły, zwiększa się pewność siebie, umiejętność podejmowania decyzji?

Na pewno?

Ja biadoliłam tylko na kilku (2,3) spotkaniach. Później już mówi się o postępach, ewentualnych potknięciach i o tym jak się już więcej nie potykać.
Biadolenie nic dobrego nie wnosi. U psychologa mówi się o przyczynach problemów i stara się je rozwiązać. U psychologa się cholernie ciężko pracuje, przynajmniej ja tak mam.

Wielokropek ma też rację.
Wyskoczyłyśmy tu na forum o naszych holenderskich problemach, zarobkach, euro itp ...
O tym możemy pobiadolić na niedziela.nl
Pozdrawiam