Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

Myślisz, że antybiotyk tak samemu?

Traktuję związek jako bycie ze sobą, jednak takich sformułowań używam, bo wiem, że jestem kzb wobec mojego męża. W czym mój mąż jest tak wyjątkowy-zapytał mnie już kilka razy psycholog i najdziwniejsze, że gdy właśnie ktokolwiek o to pyta-nie za bardzo potrafię odpowiedzieć. I tu właśnie mam wrażenie, że odzywa się moja iluzja o nim, o tym co było fajne kiedyś w nim, jednak zauważam też , że już na szli przeważają myśli o tym co było w nim złe . I nie chciałabym być uzależniona od niego, nie chcę też na nim wisieć itp, chciałabym normalnego związku z nim, jaki kiedyś tworzyliśmy (przynajmniej mam wrażenie , że taki on był).
Jesli chodzi o moją znajomą-to źle mnie zrozumiałaś Zofio-nie ma rzecz jasna żadnych reguł, jeśli chodzi o nowe związki, nowe relacje po rozwodzie. Pisząc to miałam na celu porównanie się do koleżanki-bo ona uzależniona była całe życie od męża-psychicznie bardzo, związała się na szybko z kimś nowym, by na nowo opleść się wokół niego jak bluszcz. Jej relacje z nim zdrowe nie są i oboje ich nie tworzą. Ona nadal śledzi, obserwuje i "depcze" po piętach byłego męża i wciąż trawi swoją sytuację i postępowanie męża. Ona choć jest po rozwodzie wolna psychicznie nie jest, nie ma bliskich koleżanek (ja to tylko ta z pracy, której się wygada), znajomych, a obecnego partnera zadręcza opowieściami na temat byłego męża. U niej widzę właśnie postępowanie i zachowanie kkzb, przykład idealny. Ja nigdy w ten sposób nie postępowałam i nawet myśli takich do siebie nie dopuszczałam.
A- że nie uzależnię się od innego-po prostu to wiem, nie chcę , nie mam takiej potrzeby i gdy jestem sama z dzieckiem nie mam myśli, że musze kogoś mieć, nie myślę obsesyjnie, że muszę związać się z kimś, bo muszę, by nie być samą. Nie. Radzę sobie z tym bardzo dobrze. Mam czas na własne przemyślenia, własne potrzeby i skupianie się na sobie. Z resztą może zawsze chciałam mieć ideał za faceta a taki się jeszcze nie urodził

Wpadlam sie przywitac Dziewczyny wpadlam w wir pracy...
Powodzonka!!!

Czyli że nie potrafisz być asertywną, gdy w grę wchodzą bliskie kontakty.
Dlaczego przy takim kontakcie nikną Twe umiejętności?

Rozwiń, jeśli chcesz, to tłumaczenie.
Dlaczego jest Ci trudno odmówić osobom, na których Ci zależy? Dlaczego ich prawa stawiasz nad swymi prawami?

Rodzice przez x lat powtarzali mi, że nic mi się nie należy, nie zasługuję na nic. Gdy byłam asertywna to się unosili, obrażali. Dlatego zawsze godziłam się na wszystko.
Teraz wiem, że gdy ktoś nie jest w stanie uszanować moich granic, muszę się zastanowić, czy wart jest tego by być z nim w bliskich kontaktach.
Jest mi ciężko, ale ćwiczę.
Nie wiem co mogę więcej napisać.
Jestem już bardzo świadoma swoich praw i swojej "siły". Widzę nawet niewielkie słabe punkty, kontroluję je i staram się je zmieniać. Ogólnie zaczynam czuć się pewniej sama ze sobą niż do tej pory.

O tak Zosiu...
Płaciłam cenę bardzo wysoką,płaciłam sobą...
I pewnie masz rację,że można z "nudziarzem" dobrze się bawić.
Tylko,że ja nie znam takich relacji...u mnie to była walka o faceta...totalne zauroczenie i słowa,oj słowa i słowa,patrzenie w oczy...wokół wirujący seks...i nic z tego dobrego nie wyszło.

Edytko Ty mądra kobieto,super sobie radzisz-i działasz w kierunku zdrowej miłości,nie wiem czy wiesz jak bardzo mu pomagasz.

Co do małego-mam 8 letniego niejadka i nie zmuszam do jedzenia. Wychodzę z zasady-zgłodnieje,to poprosi,albo sama sobie zrobi. Minus-słodycze,lody chipsy jeśli niejedzenie trwa zbyt długo

Wiem, że choroba trwa całe życie, wiem.
Wiem też, że Twoja amnezja była krótka. Może więc nie katuj się swoimi błędami?
Nie uważam Cię za osobę idealną, ale mądrą.

l_ukrecjo wg książki Melody Beattie "Współuzależnienie":

"Uzależnieni żyją w przekonaniu,że potrzebują innych ludzi jak powietrza. (...) Większość z nas lubi czuć się potrzebna. Potrzebujemy także innych ludzi. Różnica polega na tym, że jeżeli jest to zdrowa zależność, kochamy i pragniemy innych bardziej, niż ich potrzebujemy. Gdyby nas opuścili, będziemy za nimi tęsknić, ale jednocześnie będziemy w stanie sami się o siebie troszczyć.
(...) Każdy z nas jest do pewnego stopnia zależny od innych w usprawiedliwionych przypadkach, ponieważ jest naturalne, że potrzebujemy pomocy. Jednocześnie bez popadania w przesadną niezależność rób dla siebie tyle, ile jesteś w stanie. Nie popadaj przy tym w skrajność prowadzącą do tego, że nie będziesz nigdy przyjmowała pomocy. To nie jest zdrowa postawa, tylko druga strona uzależnienia. Bycie zbyt niezależnym jest takim samym przejawem współuzależnienia jak bycie zbyt potrzebującym. Obydwie postawy wynikają ze strachu."

l_ukrecjo, jak popadasz w skrajność? Być może nie chcesz przyjmować pomocy, starasz się być niezależna, bo przez długi czas było zupełnie odwrotnie. Ale nie musisz tego robić całe życie. Zacznij od niewielkich rzeczy. Nie wszystko od razu. Nie wierzę,że popadasz w skrajność. Być może jesteś po prostu ostrożna.

Właśnie dostałam maila od mojej psycholożki. Przeczytała list do mojego ojca, który napisałam. Napisała mi,że jest bardzo wzruszona i chciałaby za moją zgodą pokazywać ten list jako wzór innym pacjentom.
Ciary mnie przeszły.

Kochana hm... dziękuję!
Ja to Ci chciałam pogratulować jak napisałaś o świadectwie swojego dzieciaczka. Nie wiem jak to jest być mamą, praktycznie samotną mamą. Podziwiam Cię, bo domyślam się,że łatwo Ci nie jest. Ale jesteś silną kobietą i dajesz sobie super radę. Zresztą pisałam Ci już o tym

Oj, nabrałam powera do życia. Teraz to mi możecie pisać,że dałam sobie w żyłę, bo tak się czuję. I wiedziałam,że mój dobry humor ma związek z terapią. Zawsze mój humor uzależniony jest od tego co jest na terapii, a nie od jmęża. l_ukrecjo, myliłaś się, ale to nic. Ja już rozpoznaję swoje huśtawki nastrojów. Rozpoznaję siebie, swoje słabości. Nie znam jeszcze swoich mocnych stron. I na dzień dzisiejszy mam wiarę w to,że pokonam swoje słabe cechy DDA i KKZB. Póki co, jest teoria i samoświadomość, ale będzie i praktyka. Tak, moja własna terapia. Odnalazlam swoje JA.

moj byly zniszczyl mi zycie, no dobrze moze inaczej- ja sobie nim je zniszczylam..zanim sie pojawil bylam silna kobietą niepotrzebującą nikogo ... Nie wierzylam w milosc i te inne bzdety ...On sie pojawili wszystko runelo... Taki grom z jasnego nieba... Przez niespełna 3 lata bylismy ze sobą a ja w tym czasie zatraciłam sie zupelnie w związku..To byl sens mojego istnienia . I co? i nagle koniec...z dnia na dzien.. Z silnej kobiety nie pozostalo praktycznie nic... Wrak czlowieka....placz, cierpienie, powtarzane w kołko "dlaczego?!" ... A on byl zwyczajnym kłamcą i szczeniakiem, nic sobie nie robił z moich łez a cierpialam szczerze... jak nigdy w zyciu....

juz nigdy nie uzaleznie sie tak od innej osoby... Pomalutku sie zbieram do kupy.. Minely 2 miesiace i moze kawalek jeszcze....Wiem ze jeszcze wiele przede mną, i na pewno nie raz sie jeszcze zlamie..Ale to tak po cichu,do poduszki... Już nigdy nie pokaze swojej slabosci...Czlowiek otwiera sie mysli ze moze zaufac ...nie prawda -najlepiej jest ufac jedynie sobie, przynajmniej nikt nas nie zawiedzie...

Tyle obietnic,pustych.. ktoś mnie zlamal, po raz pierwszy w zyciu ktoś mnie zlamal...nie umialam sie pozbierac... Ale dość juz dowartosciowywania sie moim kosztem... Kto wie.. moze to ty kiedys bedziesz plakal za kims kto byl w stanie oddac dla ciebie wszystko, dupku. Tak jak ja plakalam i pewnie nie raz zaplacze. Czemu wciąż cos do ciebie czuje skoro ty na kazdym kroku uswiadamiasz mi ze nie jestes absolutnie tego wart?!

Przepraszam siedzi to we mnie a nie mam gdzie sie wyzalić

Anstawio
nie-nie daje mu nadziei.Zawsze mielismy dobre relacje-z wyjatkiem momentów kiedy pił ale to chyba oczywiste.Nie uważam ze powinnismy sobie skakac do oczu,nie ma takiej potrzeby.Postawił kawe.On mi.Nie ja jemu.Nie myslalam przy tym czy go stać ,a moze pozbawaim go chleba przez ta kawę,a moze sama za siebie powinnam płacić?Poza tym:nalezała mi sie kawa,ja tez nie raz za niego płaciłam kiedy pił;P  owszem,zapytał wczoraj otwarcie czy go jeszcze odrobinke kocham....zatkało mnie totalnie ale odpowiedziałam: "staram się przestać..."

Nie jestem w terapii ani al-anon,załuje straznie ale nie mm narazie odwagi...zamierzałam,przymierzałam sie wielokrotnie,kilka razy nawet byłam w osrodku ale pani mnie zniecheciła :"prosze sie dowiadywać,narazie grupy pelne"...ale czytam ksiazki,fora,byłam nawet na otwartej AA...tak po prostu zeby posłuchac....

wiem ze bez terapii to troche pod góre i moze nawet stanie w miejscu ale wierze ze dorosne do terapii,dojrzeje...

miłego dnia dziewczyny-u nas pochmurno ale ciepło

Gitara i pies to zdrada również.

Cześć , jestem tu nowa i mam nadzieję, że znajdę tu wsparcie...
Moja historia jest skomplikowana...przynajmniej ja tak myślę, zacznę od początku.
Z moim obecnym chłopakiem  znaliśmy się już od 7 lat, chodziliśmy razem do szkoły, los chciał , że wyjechaliśmy razem na obóz. On miał wtedy kochającą dziewczynę, ja byłam samotna, przez 3 dni przeżyliśmy romans. Kiedy wracaliśmy do domu nie wiedzieliśmy oboje co będzie z "nami" i nawet o tym nie rozmawialiśmy. Po powrocie nasz romans ciągnął się przez kolejne 4 miesiące, wtedy widywał się i ze mną i z nią. Po 4 miesiącach z nią zerwał i już po 2 miesiącach od zerwania byliśmy oficjalnie razem. KOCHAM GO PONAD ŻYCIE ale płacze przez niego bardzo często. Są lepsze dni i gorsze ale ostatnio zastanawiam się czy nasz związek ma sens , nawet odechciewa mi się z nim kłócić bo widzę , że nie ma sensu o co walczyć. ON ma dwa JA

JAKI JEST DOBRY ON
- Zawsze po mnie przychodzi i mnie odprowadza
- Dba o mnie , masuje kiedy tego chce, głaszcze po policzku
- Robi herbatki, kupuje słodycze, przynosi kwiaty
- Mówi , że za mną tęskni
- Spędza ze mną całe dnie , do domu chodzi tylko na obiady i na noc
- Nosi mnie na rękach gdy jestem zmęczona
- Wygłupia się ze mną
- Kocha mnie bez makijażu
- Pomaga mi sprzątać
- Pomaga mi w mojej pracy i w szkole
- nie przeklina

Gdyby tak patrzeć to może się wydawać , że jest to idealny chłopak jednak ostatnio zdarzyło się wiele złego między nami

- podczas kłótni powiedział do mnie "spierdalaj"
- podczas kłótni wyzwał mnie od idiotek , generalnie miał bardzo brzydkie odzywki
- mam problemy ze spaniem, zadzwoniłam do niego a on mnie olał, nie spałam całą noc

OSZUKAŁ MNIE - nadchodził sylwester, oboje mamy już skończone 18 lat ale jego rodzice są rygorystyczni, miałam zaproszenie na kilka imprez ale chciałam spędzić sylwestra z nim, zaproponowałam mu to , żeby został u mnie na noc w sylwestra, 31 grudnia napisał mi , że niestety nie może zostać na noc, miałam 3 h żeby wyszykować się na inną imprezę i poszłam, on odprowadził mnie na dworzec i powiedział , że będzie tęsknić, że jesteśmy w kontakcie itd, że on spędzi sylwestra z bratem.
Podczas sylwestra kilkakrotnie dzwoniłam do niego żeby spytać się jak u niego itd. potwierdzał , że w porządku. PÓŁ ROKU PO SYLWESTRZE DOWIEDZIAŁAM SIĘ , ŻE MNIE OSZUKAŁ - SYLWESTRA SPĘDZIŁ ZE SWOJĄ BYŁĄ I JEJ 2 ZNAJOMYCH (PARA). Wypierał się tego do ostatniej chwili dopóki nie powiedziałam mu , że wiem to od samego "źródła". Płakałam całą noc ale później mu wybaczyłam...

DO TEGO dowiedziałam się , że kiedy jest ze swoimi znajomymi klnie jak szewc, co drugie słowo,i jego słownictwo jest żenujące. 

Nie wiem już sama co mam zrobić, tych sytuacji jest pełno, dzisiaj znowu płacze i postanowiłam coś z tym zrobić ;( ;(

On zawsze płacze i przeprasza, i mówi , że mnie kocha, zawsze się tłumaczy, mówi , że zrobi wszystko, przez kilka dni jest dobrze a później to samo...

PROSZĘ POMÓŻCIE MI :(:(:(:(

Co mam zrobić, rozstać się z nim ? Jeżeli zdradził kiedyś ją, to mnie też zdradzi ?

nie daj sie nabrać na łzy .. Oszukał Cie, poszedł do byłej ..dla mnie to naprawde dziwne ;] Moj byly tez plakal jak dziecko gdy cos odwalili widzial ze moge odejść.. a po zerwaniu? nagle chodzi smieje sie cieszy bajeruje wszystkie laski .. Najlepsze jest to ze wypiera sie milosci do mnie jakiejkolwiek ..Przestal kochac z dnia na dzien .. Jesli facet kłamie to wiedz ze bedzie klamal zawsze... Zastanow sie czy chcesz byc zawsze oszukiwana. A jesli cie zdradzi? Nawet sie pewnie nie dowiesz ...Jak na moj gust facet jest strasnzie zakłamany..Przy czym zwroc uwage ze byla dziewczynę tez oszukiwal majac romans z Tobą.. a tobardzo nie w porzadku ... Naprawde wydaje mi sie ze to nie jest dobry material na chlopaka..No i brak szacunku.. Nawet w klotni nie powinien sie do Ciebie chamsko odzywac...Co jesli kiedyś podniesie reke? No ale to twoje zycie.Ty go znasz, powinnas wiedziec. Ale otworz oczy. Faceci kłamią.
Moj zarzekal sie jeszcze dwa dni przed rozstaniem ze kocha mnie nad zycie ze on beze mnie nie istnieje...Tez plakal jak dziecko ...A potem? dwa dni pozniej on mnie juz"nie kocha". Ja do niego - "wiec co mialy znaczyć te slowa dwa dni wczesniej?!"

"Wydawalo mi sie"

Wierz mi nigdy w zyciu tak nie cierpialam jak przez ostatnie dwa miesiące. I cierpię nadal, bo swiadomosc tego ze jest falszywym dupkiem raczej mi nie pomaga.

Czytam to wszystko i widzę , że macie racje ale oprócz  niego nie mam nikogo... przyjaciele zeszli na dalszy plan bo cały czas spędzałam z nim... moja rodzina nie interesuje się taki sprawami... teraz był u mnie rano, wszedł do pokoju chciał rozmawiać ale ja po prostu nie miałam siły z nim rozmawiać i kazałam mu wyjść, cały czas płakałam. Wyszedł i do tej pory się nie odezwał... zawsze o mnie zabiegał... chociaż pisał, dzwonił, przynosił kwiaty, a teraz nic... pustka... do tego są wakacje więc nie ma nic do roboty. Chyba za bardzo go kocham i za bardzo się od niego uzależniłam żeby teraz z nim skończyć . On też często jak mieliśmy problem to zamykał się w sobie, potrafił siedzieć cicho przez godzine na łóżku przy mnie i nic nie mówić kiedy ja do niego mówiłam. Kazałam mu się umówić do psychologa bo to nie jest normalne, do tego bardzo szybko się denerwuje. Do psychologa idzie za 2 dni, sam się umówił. Może poczekać ? Może to coś pomoże ?

A może skorzystaj z okazji i... każ sobie umówić się do psychologa?
Bo to nie jest normalne takie tkwienie w toksycznym związku.

Przede wszystkim należy się zająć sobą, znaleźć sobie zajęcie, czekanie na zmiany takiego manipulanta to tak jakby czekać aż się ziemia rozstąpi.
Nie można być na skinienie, na byle łzę, przecież on widzi, że takie zachowanie powoduje, że miękniesz i ulegasz.

Zauważyłam, że faceci często mówią kocham, ale używają tego rzucając to słowo na wiatr. Bo często nie idzie za tym nic. Niestety czasem rządzi nimi instynkt. Chcą... no to kochają. Znajda inną pszczółkę to momentalnie miłość znika. BO to nie miłość.

Gratuluję Liwio!

Jednak to bycie samej, bez faceta, bez toksycznego związku, okazuje się dla nas korzystne.

Myślę,że to tyczy się dupków z jakimi ja miałam do czynienia,czyt.sama ich sobie wybrałam.
Ale nie można generalizować,bo są przecież normalni faceci:stali w uczuciach,zrównoważeni,na których można liczyć. Oni to właśnie wiele rzeczy nie mówią,ale jak przyjdzie kryzys to są tuż obok-bez wcześniejszych deklaracji.

Mój ostatni eks , to tak pięknie mówił,że mógłby na jakiejś uczelni ds.relacji małżeńskich wykładać...
Płakał,zaklinał się,przysięgał,a swoje i tak robił.
Najbardziej mnie zszokował,kiedy już mleko się wylało co do ostatniej wpadki,a on na swojej córki (chorej),zdrowie i życie przysięgał,że to nieprawda...Zero wartości,dla ratowania dupska własnym chorym dzieckiem się posłużył,kim trzeba być żeby tak się zachować? Zwyrodnialcem? Chamem? Skur......m?
Ale ja już nie chcę go oceniać,niech spada jak najdalej,bo jak nie mam wieści od niego, czuję się o niebo lepiej,a jak coś dotrze do mnie...łapię doła.
To uzależnienie od niego,jak każde uzależnienie może mnie zabić.
To,że z nim nie jestem to połowa sukcesu,teraz muszę rozbroić mechanizmy choroby.

Nigdy do końca życia nie wolno mi zapominać o swoim uzależnieniu,bo jak zapomnę kim jestem,popłynę-to się tyczy wszystkich uzależnień.

to praca na całe życie. Nie ma od dziś nie jstem uzależniona i zdrowa...to kłam.

Tak,właśnie ostatnio zapomniałam że jestem uzależniona od tego człowieka i co? Pojawiły się tęskne myśli,że to miłość,wspomnienia,ból...i tu ma forum Zofia,Wielkokropek,Liwia przypomniały mi o moim uzależnieniu-sprowadziły na ziemię.
To tęsknota za iluzją,ten problem mam w głowie i nie ma na razie sposobu się go pozbyć...:(

Napewno wiesz dużo więcej o uzależnieniu niż ja, więc z pewnością masz rację.
Rozumiem,że to,że nigdy nie wolno ci zapominać o uzależnieniu, wyniosłaś z terapii?

Terapia, na którą chodzę to terapia behawioralno-poznawcza. Skupia się ona na myślach,emocjach i zachowaniach. Dzięki tej terapii dowiedziałam się, że to jak myślimy wpływa na nasze zachowanie. A nasze myśli czy przekonania, często wynosimy z dzieciństwa. Ja zawsze myślałam,że jestem do niczego. No tak, ojciec mi mówił,że jestem gówno warta. Teraz wiem,że tak nie jest. Jestem wartościową kobietą!
Dlatego też twierdzę, na podstawie tego co wyniosłam z mojej terapii, że to jak myślimy, wpływa na to jakie emocje przeżywamy, jak się zachowujemy itp.

Wpisałam w google "uzależnieni do końca życia". Wszędzie jest napisane,że na terapiach dla uzależnionych mówi się,że trzeba pamiętać, że jest się uzależnionym.
Ok. Ale pamiętać po to, by mieć świadomość, że kiedyś popadliśmy w nałóg i możemy mieć tendencję, więc teraz należy być ostrożnym, wystrzegać się.
Czy nie jest obsesją, myślenie o wszystkim w kategorii "uzależnienia" ? Nie wiem, pytam. Nie oceniam. Nie potępiam. Nie naskakuję. Jeżeli l_ukrecjo jest ci łatwiej myśleć o byłym jak o swoim uzależnieniu i chcesz się z niego wyleczyć- twoje prawo.
Mnie jest w ten sposób trudniej, ciężej. Tyle w tym temacie z mojej strony.

Jednak rozwinę mój temat uzależnienia od mężczyzny
Miałam tak,że myślałam,że jestem uzależniona od jmęża. Wtedy myślałam,że jak on będzie chciał wrócić to mu nie odmówię, bo jestem od niego uzależniona. Tęsknię, myślę, bo jestem uzależniona. Itp itd. Do tego jestem dda, więc muszę być z uzależnionym. Jestem współuzależniona, muszę znim być...
Terapia moja opiera się na zmianie myślenia (tak w skrócie).
Zaczęłam sobie myśleć, że byłam w związku, w toksycznym. Zakończył się. Był ból, tęsknota, rozpacz i wszystkie inne bolesne myśli. Zaczęłam je postrzegać jako coś naturalnego, co pojawia się po rozstaniu. Przestałam postrzegać jmęża jako moje uzależnienie, bo to bardziej mnie do niego ciągnęło. Tęsknota za iluzją? Ja już nawet nie tęsknię, nie teraz, nie w tym momencie. Jest luz, totalny, zero emocji. Nawet jak napisze, przyjdzie. Jest spokój. Bo nie jest już moim uzależnieniem. Naszymi emocjami możemy kierować, poprzez nasze myśli. Bez oszukiwania a ze zrozumieniem, ze świadomością. Wiadomo, potrzeba czasu. Złych chwil się też nie zapomina tak szybko.

Nigdy nie zastanawiałam się co dalej z moim uzależnieniem. Może masz rację....może nie ma, że od dziś jestem już zdrowa, może to faktycznie praca na całe życie. Na dzisiaj wydaje mi się, że rozsądek zwyciężył. Umiem rozróżniać fikcję od rzeczywistości. Umiem też wyobraźnię trzymać na wodzy .

Też przerabiałam tęsknotę za iluzją. Ona czasami powraca, bezwiednie wspominam..., ale przywołuję się szybko do rzeczywistości. Poza tym w trakcie związku stałam się smutnym człowiekiem. Nie lubiłam taka być, a inna być nie umiałam , nie mogłam. Przytłaczał mnie on, problemy, które mi co chwila fundował. Teraz jestem uśmiechnięta. Mam świadomość może i skromniejszego życia ( może), ale spokojnego. Nie mam już huśtawek nastrojów, wybuchów złości. Z dzieciakami dogaduję się. Potrafimy rozmawiać ( a kiedyś nie, bo mąż twierdził, ryby i dzieci głosu nie mają) żartować, śmiać się i wspierać. Widzę same plusy z bycia samej, z realu.

Wiesz l_krecjo marzymy o iluzji, a w realu jesteśmy smutne, nieszczęśliwe, żałosne.
A może dlatego, że czujemy się nieszczęśliwe to uruchamiamy iluzje o szczęśliwym życiu....nie wiem...

Cieszę się z Twoich postępów bardzo.

Ja traktuję już byłego męża jako zagrożenie. Tak to poczułam jeszcze w szpitalu i tak mu powiedziałam po wyjściu ze szpitala. Zignorował moje słowa. Zastanowiło mnie dlaczego zignorował tak poważne oświadczenie. Od tego momentu stałam się czujnym obserwatorem. Miałam już tylko jeden cel, dowiedzieć się co planuje, jakie ma plany wobec mnie. Nie miałam tyle cierpliwości.... kiedy złapałam go za rękę na romansie, wyrzuciłam ze swego życia. Tęskniłam. Tylko za iluzją tęskniłam.
Wałkować trzeba, by dojść do pewnych wniosków, uzmysłowić sobie, jak niefajne życie miałyśmy.
Potem jest etap pokochania realu . W tej chwili wspominanie męża( byłego ) już nie wywołuje emocji. Już mogę mówić o nim bez zaciśniętego gardła, żalu i łez .

od kad zmarla mi coreczka 3 dziecko zaczelam zauiwazac ze zylam iluzja,to byl szok matka od ktorej oczekiwalam wsparcia ,a on mi dala owszem kopa w.............,zerwalam kontakt poniwaz wiedzialam ze ona jest jak dziecko zatrzymana w rozwoju jedyne co ja trzyma przy zyciu jest jej koci mini azyl (nie zmyslam),potem byl byly swir ja brzydka polka gruba itd jednak spotykal sie ze znajomymi zeby wydobyc informacje,powiedzialam im ze mam swoje zycie,on swoje i nie jestem zadna informacja na jego temat zainteresowana,wkoncu malozonek despota domowy za ktorego wyszlam za maz z dwoch powodow zeby odczepic bylego i zeby mu bylemu udowodnic> ze ja potrafie zyc bez niegoi zeby byc samodzielna uciec z domu bo tam i tak moje problemy nie byly wysluchiwane, mama ma zawsze gorzej niz ja,i co walcze powolutku zaczynam myslec ze moge zyc bez mezajezeli bedzie taka potrzeba, kiedys 3 lata temu nawet 2 do glowy by mi nie przyszlo, jednak juz na ta mysl nie wpadam w panike,oczywiscie ze boje sie samotnosci i rodzicielstwa w pojedynke,moja matka byla samotnym rodzicem,nigdy nie mnialam przykladu jaki powinien byc mezczyzna ojciec,oczywiscie moj maz twierdzi ze zdaje sobie sprawe ze dal zly przyklad jako maz i ojciec(czas pokaze) pozdrawiam

Jesteś wrogiem myślenia? Nie wierzę.

Zgadzam się z jednym, myślenie dla samego myślenia nie ma żadnego sensu. Poza myśleniem, jeśli chce się dokonać jakichś zmian w sobie, pora na czyny. Rzeczywiście, są osoby które udają. Udają, że podjęły decyzję o własnym rozwoju. I te właśnie osoby wykonują ruchy pozorowane.

Namawiasz do powrotu do naturalnych reakcji.
Świetnie.
Tylko, jak tego dokonać, gdy uzależnienie jest tak głębokie, że dana osoba nie pamięta o tych "naturalnych" reakcjach. Dla takiej osoby naturalną reakcją jest reakcja osoby uzależnionej.

Jak najbardziej jest możliwy powrót do naturalnych reakcji.
Potrzeba odpowiedniej terapii, przepracowania traumy i potem następuje zmiana myślenia.
Na dzień dzisiejszy, mogę powiedzieć, że pogodziłam się z 30letnim traumatycznym życiem z toksycznymi rodzicami. Więc uważam, że można pogodzić się z toksycznym związkiem. Uważam, że uzależnienie jest tylko w naszych głowach. Myślenie o tym,że było się uzależnionym tylko pogarsza sytuację. Być może nie wiem nic o uzależnieniu, bo sama nigdy nie byłam uzależniona. No może jestem od tego forum, internetu, kawy i kosmetyków Powodzonka w drodze do uzdrawiania. Ja jestem happy