Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

l_ukrecjo,
nie widzę powodów do kopnięcia Cię w odwłok.
Rozumiem: spadek formy, rozumiem: przykra wiadomość o znajomej, rozumiem: marzenia o..., ale kopniak?
Za co?
Za Twą przytomność?
Za szczerość?
Za to, że jesteś człowiekiem?
Jesteś osobą uzależnioną. Wiesz, jak mało kto tutaj na forum, jak trudno się z uzależnienia wychodzi. I ja mam Cię kopać?

Zrobię coś innego.
Przytulam Cię wirtualnie.

l_ukrecjo! Nie masz za co mnie przepraszać! Głupie aluzje? Ależ Twoje słowa były jak najbardziej trafne. Ja już wiem,że doły się zdażają, czy tego chcemy czy nie. Być może jest to część naszej terapii? Mam nadzieję,że kiedyś to się skończy i będzie tylko lepiej. Trzymaj się! Podziwiam Cię za to co dla siebie robisz, za Twoją wytrwałość i odwagę. Sama wiesz,że niewielu osobom to się udaje.

Edytko, pytasz dlaczego się z nim spotykam? Bo jest mi wciąż bliski. Bo lubię jego optymizm, uśmiech, lubię z nim rozmawiać. Ale chyba mu nie ufam, ciągle boję się, że czar pryśnie i on zapali?
Czytałam, żeby nie robić nic na siłę. Żyć w zgodzie z sobą, dla siebie, a reszta się ułoży. Jmąż ma obawy co do swojej trzeźwości, mówi,że nie chce mnie zawieść, że teraz ma motywację do rzucenia nałogu większą niż kiedykolwiek. Ja teraz widzę czym było moje współuzależnienie i umiem sobie w pewnych momentach odpuścić. Myślę o sobie, swoich potrzebach i nie mam już z tego powodu wyrzutów sumienia. Kiedyś żałowałam błędów z przeszłości, teraz wyciągam wnioski, uczę się.

Chyba wszystkie mamy dziś spadek formy, niedziela...
Mnie również jest dziś bardzo żle.
Podobnie jak Ty Liwiu czasem spotykam się z moim mężem, jest miło, ale tylko przez chwilę, nie wiem czy warto żyć dla tych kilku chwil? Skoro potem jest totalny dół, płacz, cierpienie... etc...
To bardzo boli, te spotkania mnie bardzo ranią, bo nimi żyję, czekam na nie z utęsknieniem, a na następny dzień cierpię, potem znowu czeka.... cierpię.... i tak w koło?

Nie wiem czy warto? Ale to daje mi siłę do walki o niego, o nas!
Ehhh....... strasznie mi dziś smutno!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Wytrwałość? Skąd ją brać? Chociaż wiem, że póki nic nie pomaga w jego odzyskaniu, to może jedynie cierpliwość jest lekarstwem na przeczekanie tego czasu...
Tylko ten żal, smutek, łzy... Ile można płakać? Nigdy nie myślałam, że można mieć w sobie tyle łez.... gdyby można łzy zamienić w siłę do walki, byłoby cudownie....
Walczę już ponad miesiąc, nie wiem czy są efekty? Chciałabym powiedzieć, że są... bo są, ale tak małe, że nie dają mi większej ani wiary, ani siły do dalszej walki.
Mamy ze sobą kontakt... czy to wiele? Po blisko 20 latach wspólnie spędzonych?
to raczej kropla w morzu moich potrzeb!
Potrzebuję go żeby oddychać!!! A tlenu już mi brak, i choć jestem atrakcyjną kobietą (skromna jestem co? ) i wiem że mogłabym mieć wielu innych, to nie chcę!!!!
On i tylko on!!!!
Mój po grób!!!

Niesamowite. Musisz być bardzo silna, skoro dałaś radę.

Można poprawić drugim lodem.
Mnie tak lekarz zalecił jak angina mi się nad morzem zaczynała i przeszło. Ale są różne szkoły.

Edytko, kasikkasik........

Jak na ten moment zdrowienia u Was nie widzę wcale. Obie jak pisze bardzo mądra tu kobieta-paplacie się we własnym błotku i to na dodatek nie macie zamiaru z niego wyjść-odnoszę wrażenie. Jeśli się mylę to prostujcie mnie na wszystkie sposoby. Na razie obie wzdychacie do swoich facetów i chyba dobrze Wam z tym. Być może po prostu chcecie w ten sposób zyć, a przecież można i tak. Nie chcę oceniać Was, bo sama mam raz wzloty , raz upadki, ale świadomość chyba już dużo większą niż miałam-wszelkich manipulacji i zachowań odchodzących od normy. Rozumiem też to, że aby być szczęśliwą trzeba najpierw akceptować i lubić siebie samą, dopiero potem ma być ten "ktoś".

Kasikkasik - dlaczego walczysz o męża? Przepraszam, ale nie pamiętam co sie stało u Ciebie, że Ty akurat podjęłaś tą walkę?

Dla niektórych zdaje się być to niewykonalne.
Nie wiem czy im się nie chce, nie rozumiem. W moim przypadku jest taki paradoks. Tu niby chce i zależy, niby kocha, a nie okazuje tego, wręcz przeciwnie. I nigdy się nie dowiem w czym rzecz. Wiem, że jest dość leniwy, więc w naszych kontaktach zapewne także.

Znowu wleję łyżkę dziegciu.

Nie wiem, czy zauważyłyście, ale znowu w wątku, w założeniu poświęconemu wychodzeniu z uzależnienia psychicznego, wałkowany jest jeden temat: mężczyzna. Zajmujecie się swymi wyobrażeniami o dalszym życiu z tymże mężczyzną, przyczynami JEGO zachowania, JEGO manipulacjami, JEGO... . Jest to temat bardzo frapujący, gdyż doskonale zwalnia z zajmowania się własną osobą i własną odpowiedzialnością za to, co działo się/dzieje się w związku. Tak też może być, tylko dajcie sobie spokój z oszukiwaniem siebie w kwestii stawania na własnych nogach, z uniezależnianiem się psychicznym, z własną samodzielnością.

"Lęk przed abstynencją to najsilniejsza przeszkoda w pokonaniu każdego uzależnienia (...)Lęk przed abstynencją przyjmuje u niej postać lęku przed samotnością i kojarzoną z tym pustką, utratą sensu życiu, brakiem energii do działania.(...)Ten lęk jest tak ogromny, że kobieta potrafi wyprzeć z pamięci wszystkie doznane krzywdy, zapomnieć o tym, że partner traktował ją bez szacunku, że ją zdradzał, że był nieodpowiedzialny, zimny,arogancki, wulgarny, egocentryczny.Liczą się tylko te chwile, w których było jej z nim dobrze. U niektórych uzależnionych od miłości kobiet(...)lęk  przed samotnością jest w istocie lękiem przed brakiem poczucia bezpieczeństwa. Tak bardzo sprowadziły swoje życie do partnera i rodziny, tak bardzo stały się od partnera zależne we wszystkich sferach (...)że rozpoczęcie życia w pojedynkę wydaje im się utratą wszystkiego , co mają."(...) E. Herzyk "Nałogowa miłość"

Musiałam te fragmenty zacytować. Nie mogłam się oprzeć jak czytam tu nas od pewnego czasu. Wszystko skupia się tu na facetach. A to przecież o nas chodzi (tak Wielokropku, znowu masz rację ) Też mam Edytko tak, że wszystkich porównuję do mojego męża. Żaden nie wydaje mi się taki jak on w żadnym stopniu. Dlatego nie wchodzę i nie chcę wejść w żadne relacje z nikim innym, bo wiem, że skrzywdziłabym nie tylko siebie ale i tą drugą osobę. Po za tym nie mam zamiaru i na szczęście nie mam takich "ciągot"(przekonałam się o tym 3 lata temu, gdy zostałam sama) , aby uzależniać emocjonalnie się od innego faceta.

Twoje słowa zrobiły na mnie wrażenie.
Tęsknisz za iluzją ? Nie Ty jedna....tylko czy warto przywoływać tą iluzję, rozpływać się w niej, wsłuchiwać, wpatrywać się w nią....
Piszesz, że żaden nie jest wart Twojej uwagi, że żaden mu nie dorównuje. To też iluzja, złudzenie....wyobrazić można sobie wiele. Brzydzisz się innymi ?  Przez ten etap również przechodziłam i pisałam na stronach Forum, że nie chcę żadnego. W marzeniach wtulałam się w silne ramiona męża. W marzeniach on był czuły, troskliwy. Realia były inne. Silnych ramion używać chciał w chwilach agresji przeciwko mnie i dzieciom. Nie był troskliwy, a czułość ? Różnie można interpretować czyjeś zachowania i słowa. W opowieściach różnych kobiet czytałam , że doszukiwały się one miłości, czułości, zainteresowania w słowach i gestach tak naprawdę nie mających nic z tymi uczuciami wspólnego. Nasza wyobraźnia i nastawienie sprawia psikusy....
l_krecjo my kobiety kochamy "uszami". Jeśli facet mówi pięknie i dużo.... bije ale potem tak pięknie mówi o miłości , pije ale mówi, że kocha nas nad wszystko...słowa, słowa, słowa.
Mój mąż to również świetny mówca. Właściwie wszyscy faceci świata mogą z niego brać przykład, uczyć się od niego. I to spojrzenie...powalające. Nie jest przystojniakiem a jego kochanki to piękne dziewczyny ( jedna była miss województwa).
"Piękne słowa mówią wszystko, ale nie zmienią nic" - słowa piosenki są bardzo prawdziwe. Drań zostaje draniem. Może mówić najpiękniej, ale nadal draniem jest. Im wcześniej uświadomimy to sobie i pogodzimy się z tym, tym lepiej.
Nie warto czasu tracić na wzdychanie, tęsknoty. W życiu tak mało jest tych chwil szczęśliwych.....warto fundować sobie takie chwile. Można siedzieć w domu, rozpamiętywać, wyć, tęsknić. Można wyjść do ludzi, nauczyć się radości z drobnych rzeczy. Z własnego doświadczenie wiem, ze jest możliwe rozkoszować się nawet tymi najdrobniejszymi rzeczami.
Piszesz, ze brzydzisz się innymi, a nim nie brzydzisz się? Nie skrzywdził Cię, nie poniżył na tyle byś poczuła do niego wstręt ?
Zdradzał Cię przecież na każdym kroku.....zdradzał Cię z każdą...

Kiedy czytałam Twoje słowa byłam "pod wpływem". Łatwo przywołałam wspomnienia iluzji, tęsknotę za czymś czego nie było. Żal poczułam, zabolało znowu....smutek...łzy .
Wiem, że nie chcę żyć złudzeniami. Żyć można w zgodzie ze sobą, światem. Można do wszystkiego i wszystkich uśmiechać się. Można też uśmiechać się do siebie... i nie tęsknić za iluzją.
Po moim związku małżeńskim, został mi strach przed mężczyznami tzn. przed związkami z nimi. Miło jest się poczuć pożądaną, ale czy stały związek wchodzi w grę ? Na dziś wiem, że nie. Nie dam rady być z kimś w stałym związku. Nie jestem w stanie komuś zawierzyć, oddać się. Zbyt wiele przeżyłam.... . Nie jestem już zagorzałym wrogiem płci przeciwnej, ale bardzo wsłuchuję się w ich słowa i traktuję je jako "robienie wrażenia". Wsłuchuję się też, by wyłapać prawdę z potoku "męskiego bełkotu".
Obrzydzenie czuję do byłego małżonka. Kiedy realnie wspominam jego zachowania, czuję obrzydzenie....jeśli chciałby wrócić...taka opcja nie istnieje. Nie mogłabym z nim być. Zdecydowanie nie kocham go. Zdecydowanie od dłuższego czasu kochałam tylko iluzję.

Trzymam kciuki za Twą odwagę, cierpliwość i wytrwałość.

Poczytałam trochę Twych postów. Stąd moja uwaga o tych cechach

O co pytasz mówiąc "co dalej?"

LIWIO !!! LITOŚCI !!! o jakim UZALEŻNIENIU od innego faceta mówisz. LIWIO !!! Swiadoma kkzb wchodząca w nowy związek powinna wiele pracy i wysiłku włożyć by do żadnego uzależnienia nie doszło !

Liwio, właśnie TY masz ciągoty do uzależnienia się od faceta. Świadczą o tym Twoje własne słowa. Nowy związek to poznawanie, przytulanie, całusy, spojrzenia, miłe słowa, fajny czas a nie UZALEŻNIENIE. Zdrowa kobieta(nie kkzb) w życiu tak nie powiedziałaby o nowym związku - uzależnienie. Bycie z kimś może nieść za sobą miłe chwile, chwile a nie czas "do grobowej deski". Można przecież traktować czas spędzany z facetem jako "miłe chwile" a Ty myślisz o uwiązaniu go. Ma być i to jeszcze zapewne wpatrzony, wsłuchany, z maślanym wzrokiem. Masz rację, skrzywdziłabyś siebie i kogoś....smutne to. 
A może jako ćwiczenia, właśnie powinnaś potrenować, poćwiczyć spotkania dla pogadania, dla bycia z kimś przez chwilę, bez nakazywania trzymania Cię do końca życia za rękę.
Dziewczyny a może jestem w błędzie. Może każdy związek musi być uzależnieniem....napiszcie co o tym myślicie.

Zofio, no jak, związek nie może być uzależnieniem. O to właśnie chyba chodzi, by się uniezależnić. Wydaje mi się,że tylko będąc w związku możemy oduczyć się bycia kkzb. Ale najpierw musimy poznać samą siebie,swoje cele, pragnienia itp. i nawet będąc w związku, trzymać się tego, nie odpuszczać nic dla niego.

W relacji z drugą osobą można wiele się nauczyć. Myślę,że praktyka pomaga nam w pracy nad sobą. Będąć "świadomą kkzb" jak to napisała Zofia, znamy nasze słabości. W jaki sposób możemy się nauczyć je pokonywać, jeśli nie w relacji? Ale najpierw trzeba poznać swoje cechy jako kkzb.

Właśnie o to chodzi Zosiu, że patrząc na moje życie, gdy zostałam sama 3 lata temu miałam taką świadomość o której piszę nawet teraz. Teraz też wiem jak wtedy, że nawet gdy ktoś się pojawiał nie było opcji z mojej strony , aby się od tego "ktosia" uzależnić. Nie było i nie jest mi to potrzebne. Mój przypadek być może jest jakiś inny, ale wiem, że oprócz męża nie uzależnię się od innego faceta. Spotkałam się kilka razy kilka lat temu z facetem na kawę i to nawet nie jednym i uwierz, że mimo, że facet był fajny, być może taki jak te moje wszystkie iluzje-to i tak nie chciałam się wiązać, uzależniać, wisieć na nim itp. Takie postępowanie już wtedy zauważyłam w mojej koleżance, która prawie zamieszkała z facetem już z 1-2 miesiące po rozwodzie, nie znając go wcześniej wcale. Nie mogłam się temu nadziwić, bo wiedziałam, że ona po prostu musi kogoś mieć, byle mieć. Ja zanim w ogóle wpuściłabym kogokolwiek pod swój dach wiele wody w rzece musiało by upłynąć.

Czyli Twoje uzależnienie od męża było świadomą decyzją?
Albo za Twoje uzależnienie odpowiada Twój mąż?

Jeśli nie zmienisz swego sposobu myślenia, przede wszystkim, o sobie, to groźba uzależnienia wisieć będzie nad Tobą zawsze.

Dziękuję za pozdrowienia.

Nie było moją świadomą decyzją Wielokropku. Uświadomienie przyszło, gdy zaczęłam czytać ten wątek. Wtedy wiedziałam, że ze mną jest coś nie tak.

Póki co jestem sama i sama się podziwiam w tym jak wszystko znoszę , mimo tych moich mniejszych lub większych dolów. Poprzednie odstawienie "narkotyku" było o zgrozo dużo bardziej boleśniejsze. Wpadałam w czarną rozpacz, szkoda gadać nawet, nie chcę do tego jak na razie wracać.

Napisałam,że tylko będąc w związku można oduczyć się bycia kkzb. Nie napisałam,że muszę być w związku.
Dla mnie kkzb to kobieta kochająca za bardzo partnera. Ale cechy kkzb można podciągnąć nie tylko do związków: kontrola, manipulacja, brak stawiania granic, myslenie o innych, nadopiekuńczość  itp tyczy się wielu dziedzin naszego życia, jak choćby pracy czy macierzyństwa.  I wszędzie możemy uczyć się nad sobą panować, kontrolować nasze zachowanie. Ale to, jak bedziemy się zachowywać w związku, czy nadal bedziemy kkzb, tego możemy tylko doświadczyć w związku. Pewne sytuacje wystepują tylko w związku. Z partnerem łączą mnie inne relacje niż z przyjaciółką z pracy.
No chyba, że wszystkich powinniśmy stawiać na tym samym poziomie: koleżankę, mamę, dziecko, psa? O to chodzi?

Rozwód/rozstanie z partnerem nie oznacza końca wpółuzależnienia, uzależnienia, zaprzestania bycia kkzb. Wydaje mi się,że tutaj na forum za bardzo się to w ten sposób postrzega. Odejście od męża to nie koniec a początek pracy nad sobą. Koniec wapółuzależnienia, uzależnienia nie musi być jednoznaczny z rozwodem/rozstaniem.

Ale kkzb to chyba nie wyrok do końca życia. Chyba nad tym pracujemy, nad sobą, żeby nie być kkzb?
Twój maż jest współuzależniony? A ty od czego/kogo jesteś uzależniona, od niego?

Ja się zastanawiam, czy jestem uzależniona od jmęża. Wydaje mi się,że nie. Na pewno byłam współuzależniona.

Chciałabym , żeby tak było. Póki co w książce , którą dziś zacytowałam nie jest nic napisane o tym, żeby rozstawać się/rozwodzić.

Przecież powodem zakończenia związków opisywanych przez różne kobiety w tym wątku (nie mam żadnych podstaw, by nie wierzyć autorkom postów) nie było to, że były one kkzb.

Anstawio,to samo co Wielokropek pomyślałam i dodam,że chcesz od nas potwierdzenia,że nie robisz nic złego spotykając się,czy pisząc...choć doskonale wiesz,że to błąd

Nieprawda, nie oczekuję takiego potwierdzenia. Nie robię nic złego, sama tak uważam. To spotkanie miałam świadomie zaplanowane.
Ten weekend pokazał mi, że wciąż jestem KKZB o czym napisałam w swoim pierwszym poście dzisiaj. Tylko spotykając się z nim, mogłam się o tym przekonać. I twierdzę cały dzień,że będąc w zwiazku możemy się wiele o sobie nauczyć,a tym samym pracować nad sobą. Nie pisałam nic, że jestem w związku, że chcę być nadal z nim w związku. Napisałam o SWOICH odczuciach, bo ostatnio pisało się tylko o facetach, wyłyśmy do nich, a nic o sobie. A ja poznałam siebie,w końcu zrozumiałam kkzb na własnej skórze. I nawet dziś pani psycholog powiedziała mi,że ma pilną i solidną pacjentkę.

Masz rację.
Właśnie go poprosiłam,bardzo delikatnie,żeby mnie nie dotykał,a jak będą tego chciała,to sama się przytulę. Czyli pokierowałam się swoim dobrem i postawiłam granicę,ważną dla mnie,bo nie chcę żeby mnie dotykał...a nie chcę bo? Bo nie wiem,ale nie chcę...ale dlaczego nie chcę?
On przyjął to i napisał mi,że dobrze że o tym mówię,bo sam nieraz nie wiedział jak ma się zachować...że rozumie i że to uszanuje...
Kurde...ale jaja A ja myślałam,że się obrazi...
No normalnie,nienormalnie mi jakoś. Tzn.jest normalnie a ja odczuwam,że jest nienormalnie....

Dobra-wyobraźnia STOP!

No co ja bym bez Was zrobiła??????????????????

A taki miałam dobry humor
Tydzień temu na terapii robiłam przykre doświadczenie, które miało spowodować,że pogodzę się z dzieciństwem. I myslałam,że tak się stało. Że stąd mój dobry humor. Zauważyłam,że moje nastroje i myśli  są uzależnione od terapii i od tego co tam się dzieje. A teraz czytam, że mój humor zależy od jmęża...

Jak to się miło czyta. Odkrywanie "normalnego" faceta musi być super

Liwio po pierwsze, to dlaczego jak piszesz o związku to używasz słów: uzależnienie, wiszenie na nim (na chłopinie). Dlaczego nie traktujesz związku jako bycia ze sobą. Po drugie, to w czym ten Twój maż jest tak wyjątkowy, że chcesz na nim wisieć i uzależniać się od niego. Co Ci to daje i jak się z tym czujesz. Po trzecie, to co złego w tym, że Twoja znajoma zaraz po rozwodzie zamieszkała z facetem. Może ona nie musi zawieszać się na mężczyźnie, tylko fajnie wspólnie spędzać czas. Może ona ma większy popęd seksualny jak Ty, może dla niej bycie z mężczyzną to nie cierpienie tylko fajny czas. Może ona nie ma takich oczekiwań jak Ty i dobrze się bawi w nowym związku. Myślę, ze w tym przypadku zadziałało u Ciebie POWINNA. Po rozwodzie powinna być sama. A ile czasu powinna po rozwodzie być kobieta sama. Czy rozwód to celibat, klasztor. Rozwód to jakaś kara ?  Ja jako rozwódka poczułam się wolna, z możliwością podejmowania samodzielnych decyzji.
I jeszcze jedno. Skąd wiesz od kogo się uzależnisz a od kogo nie. Skąd wiesz, że nigdy od innego faceta się nie uzależnisz.

Zofio, Jak nauczysz się asertywności w związku, nie będąc w nim? Jak postawisz granice w związku, nie będąc w nim? Jak chcesz otrzymać szacunek w związku, nie będąc w nim?

Ja wiem co kkzb musi w sobie zmienić. Wiem to z pełną świadomością. I wiem, że gdy będę w związku, to dopiero wtedy doświadczę tych zmian.

Zarówno Ty, jak i l_ukrecja, tworzycie jakieś relacje (nie związki) i same piszecie o tym, jak to stawiacie w tych relacjach granice. Czy na podstawie tych relacji nie uczycie się jak nie być kkzb?

No tak, Zofio. Doświadczyłaś wiele lat krzywdy, więc nie dziwię Ci się, że teraz chcesz żyć a nie wiązać się z facetem. :-)
Ja z kolei chcę stworzyć udany związek. Nie chcę być kkzb. A żeby tak było, będę musiała się kontrolować w związku od pierwszych dni, bo wiem,że automatycznie jestem kkzb.

Nie mam całe szczęście doświadczeń ze zdradą partnera, mój jmąż stawiał mnie jako kobietę na pierwszym miejscu. Nigdy nie byliśmy zazdrośni o siebie, nigdy nie bajerował kobiet. Więc nie wiem jak to jest i nie chcę się dowiedzieć.

Witaj Edytko. Kopa w pupę też tu można dostać. Też w wyważony sposób Teksty typu jesteś naiwna i głupia nic nie wnoszą. Tutaj mogę poczytać takie teksty, które dają do myślenia, a nie puste słowa.
Pozdrowienia :*

Bardzo brakuje mi tu historii kobiet, które zakończyły toksyczny związek, wyzdrowiały, poznały mężczyznę i rozpoczęły nowy szczęśliwy związek. Czytanie i pisanie o byłych lub teraźniejszych toksycznych, zaczyna mnie dołować...
Teraz w l_ukrecji nadzieja trzymam za nią kciuki :*