Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

Większy?
O taaaaaaaaak
Wszyscy szukają większego.

moje marzenia .................. zwiedzic meksyk zobaczyc jak zyli imkowie, grecje  zobaczyc mitologie, portugalie zobaczyc architekture,venecje byc na sztuce operowej badz teatralnej ,i pojechac z corke tym razem do paryza piekne mniasto wogule, cos mi mowi ze lubie podrozowac buhaaaaaaaaaaa, i zaczac i skonczyc szkole pielengiarska i pracowac jako pielegniarka szpitale lubie no coz nie lezyc tam to nie za bardzo a dalej zobaczymy nawet jak bym sie rozwiodla to i tak sie raczej z nikim nie ozenie eeeeeeeeeee nie ,podoba mi sie ten tu   w holandi styl zycia nie raz tylko pana na kolacje na sniadanka raczej nie bez prania skarpetek .................... pozdrawiam kobietki

pati31 napisał/a:

sexik sniadanko i papap.

Jestem za, pod warunkiem, że to on je robi i do łóżka podaje.

pati31 napisał/a:

Zadnych zobowiazan o nie!!

Jestem za, bez żadnych warunków !

Milosc jest w nas ,nie mozna szukac wciaz akaceptacji i poparcia innych ludzi oni popelniaja mnostwo bledow jak my dopuki nie zrozumeija ze milosci niemozna dostac ani stracic ona jest w czlowieku

Wydaje mi się,że będąc w związku,należy słuchać partnera, szanować jego zdanie i mieć swoje zdanie. Związek to pójście na kompromis. Rozmowy. A miłość, cóż...

Wczoraj spotkałam się z moim jmężem. Porozmawialiśmy. Nic mi nie obiecuje i nie zapewnia. Powiedział,że nie chce się ze mną rozwieść. Będzie się starał rzucić nałóg. Zastanawia się nad psychologiem. Mieszka sam, na obrzeżach miasteczka, przez okno widzi pola i pasące się krówki:)
Jak z nim rozmawiam, to słyszę siebie sprzed kilku miesięcy. Mówi, że zawsze chciał dobrze dla mnie, dla swoich rodziców, bliskich. Chciał jak najlepiej dla wszystkich naokoło. I się zaplątał, bo nikt go za to nie doceniał.  Przyznaje, że zapijał w weekendy, że przesadził. Przyprowadzał kolegów do domu, bo ze mną już nie mógł wytrzymać. Mówił,że ciągle go kontrolowałam, czepiałam się go, pouczałam, oskarzałam go o wszystkie niepowodzenia a sama byłam niezdecydowana, nie wiedziałam czego chcę, wiecznie zła, negatywnie nastawiona do życia, do wszystkich. Tęskni za mną, chce mieć ze mną kontakt, jest o mnie zazdrosny, chce mieszkać sam, ale chce się ze mną czasami spotykać. Małżeństwo w separacji.

Piszę to bez wiekszych emocji, po prostu to co sobie powiedzieliśmy na spokojnie, bez wyrzutów, bez oskarżeń. Wie jedno, musi rzucić marichuanę i kolegów.

Nie musicie mi pisać,że to bzdury to co on mówi, żebym się nie nabierała. Wiem,że tak może być. Ale on nic mi nie obiecuje, bo sam mówi,że będzie ciężko i nie chce mnie znowu zawieść.
Nadzieję wciąż jednak mam, nie ukrywam. I może to głupie, ale chciałabym mu pomóc. Nietylko rzucić nałóg, ale zmienić myślenie. Wiem na jakim on jest etapie, mysli,że trzeba być dobrym dla innych, spełniać innych zachcianki i załamuje się, bo nic mu nie wychodzi, i sięga po używki. A może sięga po używki a potem nic mu nie wychodzi?? Wiem jednak, że człowiek uzależnia się od środków chemicznych gdy nie może sobie poradzić z emocjami. Jako DDA mam w sobie "szlachetną pomoc uzależnionym". Tak, chciałabym żeby się wyleczył, być może dlatego, że chciałam zawsze żeby mój ojciec wyszedł z nałogu. Pewnie to walka z wiatrakami. Nie rzucę wszystkiego dla niego, ale będę z nim rozmawiać. Może pomogę... Bardzo bym tego chciała.

Dzięki l_ukrecjo. Czekałam na Ciebie szczerze powiedziawszy i na Twoje zdanie na ten temat.
A czy ja mogę być tą bliską osobą, która obdarzy go wsparciem czy raczej odizolować się?
4% szans. l_ukrecjo gratuluję ci! Wow!
A w ogóle są jakieś grupy wsparcia dla osób współuzależnionych? Bo bycie z taką osobą,która wychodzi z nałogu to jest koszmar!

dortja napisał/a:

pati31 napisał/a:

Tylko dwoje ludzi gleboko swiadomych i kochajacych szanujacych siebie stworzy udany zwiazek.Samtonosc -to luka ktora dana osoba powierzyla partnerowi zeby on ja wypelnij.Nie o to chodzi by partner wypelnial luki w nas,wtedy kleska murowana .
Zwiazek moze byc fascynujacy ,pod warukiem ze bedzie wzrastal rozwijal sie ,zazwyczaj ludzie staja w miejscu odsuwaja sie i chowaja gdzies gleboko.Potrzeba wiele determinacji zeby stanac oko w oko ze swoimi cieniami nyc,to najtrudniejsze ,ale do pokonania

oj  jest chodze  do aal anonu od trzech lat od kad wiem ze mam problem z mezem z ojcem i jego brakiem......anastawio sa tez mitingi przes skypa www.sychar.pl organizacja dla trudnych malozenstw

i co myslisz o takich mitingach? chodzisz tam sama czy z mężem?

dortja napisał/a:

Anstawia napisał/a:

i co myslisz o takich mitingach? chodzisz tam sama czy z mężem?

sama aal-anon jest dla dzieci doroslych alkocholikow ipartnerow nie dla samych uzaleznionych grupa aa jest w amsterdamie w polskim jezyku

Aha. Ja się nie mogę połapać w tych grupach aa itp itd. A w Amsterdamie do psychologa chodzę właśnie. No nic, poczytam trochę, nie będę się tym za bardzo zamęczać, bo to nie o mnie chodzi. Ale chciałabym wiedzieć teraz jak się zachowywać. Bo mimo wszystko, do tej pory zachowywałam się tak jak standardowa współuzależniona żona i skutek był odwrotny. Wiem,że to,że nie mieszkamy razem, dało mu do myślenia. Nie chcę go zbić z tropu swoim zachowaniem,ale nie mogę się z nim obchodzić chyba jak z jajkiem! Nie wiem. Cóż, zobaczymy. On póki co świetnie sobie daje radę, pracuje, zarabia, opłaca, kupuje mi róże:) ale chce być sam. Pisze mi tylko,żebym była, że chce się ze mną w weekendy spotykać. Cały weekend mi zaplanował,oczywiście za moją zgodą, ogród botaniczny, muzea, zainstaluje mi sprzęty w moim mieszkaniu, obiad, zakupy... Nie wiem do czego to zmierza?

l_ukrecjo, dlatego właśnie wszystko tutaj piszę. Gdybym miała kogokolwiek z kim mogłabym na ten temat porozmawiać byłoby mi prościej. Szukam forum dla współuzależnionych. Szukam wsparcia.
Dzięki za wyjaśnienie tych literek aa itp itd.

Już wiem,że sama sobie nie dam rady. Już nie daję...

Wiecie co,ja oszaleję. Czytam wiadomości od niego i zteraz wszędzie widzę manipulację. I nie mogę już. Chce mi się wyć, czuję się beznadziejnie, nie widzę sensu w niczym. Znowu staczam się na dno. Jestem taka samotna. Nie mam z kim nawet o tym porozmawiać, to jest on   dla mnie najgorsze. Beznadzieja, totalna...

dortja napisał/a:

Anstawia napisał/a:

l_ukrecjo, dlatego właśnie wszystko tutaj piszę. Gdybym miała kogokolwiek z kim mogłabym na ten temat porozmawiać byłoby mi prościej. Szukam forum dla współuzależnionych. Szukam wsparcia.
Dzięki za wyjaśnienie tych literek aa itp itd.

Już wiem,że sama sobie nie dam rady. Już nie daję...

Wiecie co,ja oszaleję. Czytam wiadomości od niego i zteraz wszędzie widzę manipulację. I nie mogę już. Chce mi się wyć, czuję się beznadziejnie, nie widzę sensu w niczym. Znowu staczam się na dno. Jestem taka samotna. Nie mam z kim nawet o tym porozmawiać, to jest on   dla mnie najgorsze. Beznadzieja, totalna...

acha czyli dezorientacja coz tez tak mniewam idz do aal-anonu anno szukasz partnerow tzw zajetych tak jak ja ,mojim przykladem byl ojciec chociaz szybko zmarl zreszto nigdy niczego mi nie tlumaczono ej jak dobrze znasz holenderski ,bo jest tez sychar.

Nie czuję się na tyle swobodnie w holenderskim by mówić co czuję. Za słabo. Ja nie tyle szukam takich partnerów, co nie umiem sobie z nimi poradzić. Gdy on mi pisze,że w przyszłym tyg pójdzie do lekarza, to ja się cieszę. A jak na drugi dzień dociera do mnie,że to bzdura,manipulacja,to czuję się tak podle,że nie chce mi się żyć.
I potrzebuję kogoś,kto co chwilę będzie mi mówił nie daj się!to manipulacja! Bo jak słyszę,że to miłość,to ślepnę i głupieję. I nie mam tyle siły,by znowu powiedzieć idź stąd,bo nie mam nikogo...

Anastawio,
z mojej perspektywy widzę, że Twoje rozstanie jest pozorne. Pozorne, bo jesteś z nim w ciągłym kontakcie. Pozorne, bo sama będąc uzależnioną od niego i jeszcze nietrzeźwą, chcesz jego właśnie wspierać w wyjściu z jego uzależnienia. Pozorne, bo po każdej jego uwadze dotyczącej terapii podskakujesz z radości do góry i marzysz. Pozorne, bo prócz jego słów nie ma żadnych zmian w zachowaniu, a Ty układasz sobie scenariusze życia we dwójkę po zakończeniu przez niego terapii.

Potrzebujesz ciągłego przypominania? Zrób więc taką przypominajkę na kartce, powieś w domu w najbardziej widocznym miejscu i czytaj kilka razy w ciągu dnia, a zawsze wtedy, gdy usłyszysz jakiekolwiek wiadomości od niego.

***
l_ukrecjo,
cieszę się, że jesteś i to w tak dobrej formie.

dortja napisał/a:

rez tak mnialam ciagle sie klocilam z matka az jej wprost powiedzialam ty nie bedziesz mi zycia ukladala ona za bedzie (zaszokowala mnie szczesroscia) nigdy tak szczera nie byla i nie jest ,ja jej jestes nie moralna,nie taktowna i toksyczna obrazila sie no coz ,czy za nia tesknie ? chyba raczej nie.

Moja mama spała ze mną w łóżku jak ja jeszcze w podstawówce byłam. Jak jej powiedziałam,żeby się przeniosła,to się popłakała i obraziła na mnie. Jak pokłóciła się z ojcem, to przylatywała do mnie do pokoju, płakała i pytała co ma robić. A ja nic nie rozumiałam,mówiłam żeby nie płakała i pogodziła się z tatą. Oni się godzili a potem podczas kłótni wytykała mi że to ja chciałam żeby się godzili. A mojemu ojcu nie potrafiła się przeciwstawić,a mnie pouczała jak rządzić mam mężem. Przykładów można mnożyć. A ile obiecywała, z głupim uśmiechem na ustach,bo wiedziała,że i tak obietnicy nie dotrzyma. A ile razy skłamała. I wszystko za mnie robiła, pranie,sprzątanie,gotowanie,wybierała mi ubranie, szkołę, fryzurę. Nigdy nie miałam klucza do domu,bo bała się,że zgubię i nas okradną. Dzwoniła jak szłam na przystanek,że autobus już jedzie i żebym się pospieszyła-miałam wtedy ponad 20lat. I do kościoła z nimi jeździć musiałam, i do rodziny, i nie mogłam zostawać nigdzie długo bo ona płakała i spać nie mogła... Nie wiem co gorsze,ojciec alkoholik psychofag czy matka-nie wiem jak ją nazwać?

Anstawia napisał/a:

dortja napisał/a:

rez tak mnialam ciagle sie klocilam z matka az jej wprost powiedzialam ty nie bedziesz mi zycia ukladala ona za bedzie (zaszokowala mnie szczesroscia) nigdy tak szczera nie byla i nie jest ,ja jej jestes nie moralna,nie taktowna i toksyczna obrazila sie no coz ,czy za nia tesknie ? chyba raczej nie.

Moja mama spała ze mną w łóżku jak ja jeszcze w podstawówce byłam. Jak jej powiedziałam,żeby się przeniosła,to się popłakała i obraziła na mnie. Jak pokłóciła się z ojcem, to przylatywała do mnie do pokoju, płakała i pytała co ma robić. A ja nic nie rozumiałam,mówiłam żeby nie płakała i pogodziła się z tatą. Oni się godzili a potem podczas kłótni wytykała mi że to ja chciałam żeby się godzili. A mojemu ojcu nie potrafiła się przeciwstawić,a mnie pouczała jak rządzić mam mężem. Przykładów można mnożyć. A ile obiecywała, z głupim uśmiechem na ustach,bo wiedziała,że i tak obietnicy nie dotrzyma. A ile razy skłamała. I wszystko za mnie robiła, pranie,sprzątanie,gotowanie,wybierała mi ubranie, szkołę, fryzurę. Nigdy nie miałam klucza do domu,bo bała się,że zgubię i nas okradną. Dzwoniła jak szłam na przystanek,że autobus już jedzie i żebym się pospieszyła-miałam wtedy ponad 20lat. I do kościoła z nimi jeździć musiałam, i do rodziny, i nie mogłam zostawać nigdzie długo bo ona płakała i spać nie mogła... Nie wiem co gorsze,ojciec alkoholik psychofag czy matka-nie wiem jak ją nazwać?

matka duze dziecko ,nadopiekuncza i nie dorosla ,tacy sie razem zenia i zakladaja zwiazki anastawio ,i latwo bylo im odpowiedzialnosc zwalac na mala dziewczynke , przynajmniej nie musieli dzwigac ciezaru zycia sami hejo mamy dziecko niech ono sie tym zajmnie , tak mnie tym postem w..............k ci rodzice ,boze jak ja taka bede jak moja mama ........... dobrze ze nie ma broni w tym kraju . uffffffffff jestem zla wsciekla na takich nadal .

dortja napisał/a:

Anstawia napisał/a:

Moja mama spała ze mną w łóżku jak ja jeszcze w podstawówce byłam. Jak jej powiedziałam,żeby się przeniosła,to się popłakała i obraziła na mnie. Jak pokłóciła się z ojcem, to przylatywała do mnie do pokoju, płakała i pytała co ma robić. A ja nic nie rozumiałam,mówiłam żeby nie płakała i pogodziła się z tatą. Oni się godzili a potem podczas kłótni wytykała mi że to ja chciałam żeby się godzili. A mojemu ojcu nie potrafiła się przeciwstawić,a mnie pouczała jak rządzić mam mężem. Przykładów można mnożyć. A ile obiecywała, z głupim uśmiechem na ustach,bo wiedziała,że i tak obietnicy nie dotrzyma. A ile razy skłamała. I wszystko za mnie robiła, pranie,sprzątanie,gotowanie,wybierała mi ubranie, szkołę, fryzurę. Nigdy nie miałam klucza do domu,bo bała się,że zgubię i nas okradną. Dzwoniła jak szłam na przystanek,że autobus już jedzie i żebym się pospieszyła-miałam wtedy ponad 20lat. I do kościoła z nimi jeździć musiałam, i do rodziny, i nie mogłam zostawać nigdzie długo bo ona płakała i spać nie mogła... Nie wiem co gorsze,ojciec alkoholik psychofag czy matka-nie wiem jak ją nazwać?

matka duze dziecko ,nadopiekuncza i nie dorosla ,tacy sie razem zenia i zakladaja zwiazki anastawio ,i latwo bylo im odpowiedzialnosc zwalac na mala dziewczynke , przynajmniej nie musieli dzwigac ciezaru zycia sami hejo mamy dziecko niech ono sie tym zajmnie , tak mnie tym postem w..............k ci rodzice ,boze jak ja taka bede jak moja mama ........... dobrze ze nie ma broni w tym kraju . uffffffffff jestem zla wsciekla na takich nadal .

Mama duże dziecko a ja musiałam szybko dorosnąć. Role się odwróciły. I sama nie wiem czy chcę mieć dzieci W sumie to dobrze,że trafiłam na mojego męża, bo chcąc nie chcąc, dzięki niemu z domu uciekłam,nauczyłam się co nieco życia. Nim z kolei rodzice się nie interesowali, nie było alkoholu u niego w domu, ale matkę też miał toksyczną kkzb, więc życia nauczyła go ulica. I tak nas połączyło porąbane dzieciństwo.
Teraz uczę się życia,którego nie znam. Nie mam wzorców. Tylko książki, forum i psycholog. Musi wystarczyć.

dortja napisał/a:

Anstawia napisał/a:

Mama duże dziecko a ja musiałam szybko dorosnąć. Role się odwróciły. I sama nie wiem czy chcę mieć dzieci W sumie to dobrze,że trafiłam na mojego męża, bo chcąc nie chcąc, dzięki niemu z domu uciekłam,nauczyłam się co nieco życia. Nim z kolei rodzice się nie interesowali, nie było alkoholu u niego w domu, ale matkę też miał toksyczną kkzb, więc życia nauczyła go ulica. I tak nas połączyło porąbane dzieciństwo.
Teraz uczę się życia,którego nie znam. Nie mam wzorców. Tylko książki, forum i psycholog. Musi wystarczyć.

mamy tak samo moj maz byl bity .moja matka zwala odpowiedzialnosc na wszystkich a zwlaszcza brata i mnie ,zbyt szybko zwialam z domu majac 20 lat juz mnie tam nie bylo  tesciowa tez kkzb he he chyba jednak jakies tam czary nas tu sprowadzily pozdrawiam

Los Cie doswiadczyl juz jako mala dziewczynke,smutne naprawde niewiem co powiedziec .
Ciebie i meza polaczyla chemia ,,a nie dziecinstwo.
W Polsce jest prawie kazda rodzina dysfunkcyjna ,jak nie ma alkocholu i przemocy to znowu rodzicow nie ma bo pracuja przeciez zyje sie strasznie przy polskich cenach.
Wlasciwie to kazdy jest jakos porabany z domu.
Mialam dobry dom ,ale rodzice duzo pracowali,niedziele i soboty byly cudowne ,ale nie zmienia to faktu ze od 6 roku zycia biegalam z kluczem na szyji,moj maz tez zreszta.Tam matka miala bzika na punkcie kasy i zyli dorabianiem sie a maz i jego brat sami ,na ulicy.
Kazda na swoj sposob rodzina ma jakies problemy.
Wazne by nie powielac wzorca w przyszlosci

Witam  mój mąż przyprowadził kochanke do domu i na moich oczch uprawiali seks Nieprawdopodobne ,a jednak prawdziwe .powieział mi że zakochał się bez pamięci i jaq dla niego nic nie znacze,Nadmienie tylko że mój mąż ma 44 lata a jego panienka 26 jest alkocholiczką która mieszka z facetem  ,gdzie na dzień dzisiejszy jej facet siedzi w więzieniu .

Wiele się tu dzieję jak widzę......
Ja póki co zmierzam do końca roku szkolnego......
Wakacje pewnie wypoczynkiem wielkim dla mnie nie będą, bo jak znam życie zacznę się nakręcać z powodu namiaru wolnego czasu, ale co tam. Może jakoś dam radę przetrwać

Witaj L_krecjo
Anstawio jak dziś nastrój?

Liwia napisał/a:

Wiele się tu dzieję jak widzę......
Ja póki co zmierzam do końca roku szkolnego......
Wakacje pewnie wypoczynkiem wielkim dla mnie nie będą, bo jak znam życie zacznę się nakręcać z powodu namiaru wolnego czasu, ale co tam. Może jakoś dam radę przetrwać

Witaj L_krecjo
Anstawio jak dziś nastrój?

Witaj Liwio,
Dawno nie pisałaś. Chyba musisz być rzeczywiście zapracowana:) A wolne najlepiej zaplanuj sobie tak,żebyś nie miała czasu na niepotrzebne nakręcanie się.
Mój nastrój dzisiaj, cóż ostatnio jestem przemęczona psychicznie i fizycznie. Ale jeszcze jutro praca i wolny weekend.
Dziś złożyłam wypowiedzenie w pracy, bo dostałam inną ofertę. Lepsze godziny pracy, stawka. Będę też trochę zajmować się dzieciaczkami. Jestem tym lekko przerażona, ale vzytałam,że dorośli,którzy stracili dzieciństwo, DDA, powinni spędzać czas właśnie z dziećmi. W ten sposób mogą je w sobie odnaleźć. I to mnie motywuje. Lipiec będzie luźniejszy, od sierpnia zaczynam.

Poza tym, jeżeli chodzi o wzorce, to u mnie, tak jak u l_ukrecji, powielany jest smutek. Jestem straszną pesymistką, tacy są moi rodzice. Wiecznie zmartwieni, źli, przemęczeni, smutni, śmiać sie nie wolno, zresztą z czego się cieszyć itp itd Ja powieliłam nie tyle reakcje, zachowania, co myśli, sposób postrzegania życia, samej siebie, innych... Na pewno jesteśmy innym pokoleniem, mieszkam w innym kraju, gdzie panują inne zasady, styl życia, który mi pasuje i do którego przywykłam.
Ogólnie chciałabym zacząć żyć szczęśliwie, ale przez tą moją terapię cofam się. Chciałabym mieć już to za sobą i zacząć żyć!