Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

Jak Wielokropku jak ?
Ja nie wiem jak to zrobić?

Mysle ze ja tez juz przezlam ten etap co Ty Anastawio ,mimo bolu i tylu strat ,czuje sie dobrze zyje ,nareszcie mam pskaldane mysli ,nareszcie wszystkie szufladki sa poukladane na swoim miejscu ,i powiem to nie byla latwa droga wiele skrajnych uczuc i zachowan przeszlam .Wiele glupot popelnilam .
Pamietam jak przyszlam na forum wszystko mi sie mieszalo i sama niewiedzialam co za bzdury wypisuje - ale bylam na zakrecie na rozdrozu moje mysli wirowaly ,strach wiele robil.Pamietam wypowiedzi Wielokropka i Massuki  dzis moge powiedziec to samo,choc ja juz bylam u konca drogi jak tu zawitalam ,a cale skladanie siebie zajelo mi ponad dwa lata.
Wiec czas .............czas jest naszym najwiekszym sprzymierzncem i warto wlasnie czasowi zaufac.
Pozdrawiam wszystkie madre kobiety z tego super watku ,(bo akurat tu jest moje miejsce i czuje sie najbardziej zwiazana )

Witajcie,
jestem nowa na forum, od kilku dni tylko czytałam Wasze wpisy, dziś postanowiałam napisac.
Ja dziś uznałam, że to koniec mojego związku. Usiadłam wczoraj wieczorem i zdałam sobie sprawę "jak nisko upadłam, żeby pozwolic się tak traktować". ON nie pił, nie ćpał, nie palił nawet, ale mimo to powodował, że ciagle chodziłam ze ściśniętym żołądkiem. Nie czułam się bezpiecznie, kiedy coś nie grało, brał torbę i wychodził, wyprowadzał się i za chwilę się wprowadzał, za wszytsko zwalał winę na mnie, brał prawie nic nie dając, a ja kurczowo się trzymałam, teraz już nawet nie wiem dlaczego.... Panicznie bałam się powiedziec co myślę, co czuję, żeby za każdym razem nie usłyszec czegoś co mnie mocno zrani. Tak niestety było za każdym razem, więc zabiło tym samym we mnie chęć do walki o swoje.
Dzisiaj powiedziałam dość i to też zakomunikowałam. Wiem, że bedzie chwila spokoju, a później ... znam ten schemat doskonale! "Jak tęsknie, jak kocham, jak mi źle, byłaś dla mnie kimś wyjątkowym, nikt nie rozumiał mnie trak jak Ty" jak to nie pomoże to zacznie się udowadnianie jaka to ja jestem zła i jaką krzywde mu wyrządziłam, a on się tak poświęcił i tyle mi dał. Zawsze ulegam, biore na siebie poczucie winy, szukam błędów po swojej stronie. Pragnę, najbardziej pragnę tego, aby tym razem stać mocno orzy swoim: "nie jestem w tym związku szczęsliwa, nie czuje się bezpiecznie, nie moge na nim polegać, nie daje mi tego czego potrzebuje i nie chcę tak już dłuzej zyć".
Faktycznie jest lżej, jak się trochę z siebie wyrzuci.
Dodam, że od pół roku chodzę na terapię DDA.
Wszystkich serdecznie pozdrawiam

Witaj wśród nas.
Trzymam kciuki za Twą wytrwałość.

O widzisz. Bardzo trafne.
Ja naprawdę tak sądzę.
Czytanie Ciebie i dziewczyn tutaj mogę zaliczyć do swojego hobby. Jestem związana.

"Jedno dobre życzenie nie zmienia nic. Jedna dobra decyzja zmienia wszystko"

Na początek musisz się postarać żeby w chwilach kryzysu nie dać się pochłonąć temu dołkowi. Powolutku, krok po kroku, nie wszystko na raz.

Jak miło Cię widzieć
Słoneczko od razu jaśniej świeci.

Dzięki Bogu jesteś ! jesteś, cała, zdrowa i silna ufff... ulga. Powiem szczerze, że wypatrywałam Ciebie z niepokojem....martwiłam się. Chyba ominęłam informację o Twoim wyjeździe.
Miło, że jesteś
Dałam się nabrać Motylkowi , zerknęłam na awatar, uśmiechnęłam się do niego i zamarłam po przeczytaniu pierwszych słów i zgłupiałam ....na szczęście tylko na chwilę .

Witam i Ciebie Motylku. Rozgość się....

Jmąż mi napisał,że tak jak szybko musieliśmy dorosnąć, tak szybko chcieliśy razem stworzyć dom i rodzinę.

Porąbane to wszystko. Od pierwszych dni już prawie mieszkaliśmy razem. Minęło siedem lat, kryzysowy czas... I co dalej?
Nie wiem czy jest możliwe,żeby odpuścił kolegów i jaranie. Nie wiem. Napisał,że jak się coś traci, to dopiero wtedy się to docenia.
Nie chcę, żeby się spowrotem wprowadził,on też nie chce, nie wiem czy chcę być z nim, ale będę go obserwować i czasami się z nim spotykać.
Sama nie wiem. W mieszkaniu, odkąd go nie ma, nie zmieniłam nic, nie mam nawet ochoty na zmiany. Nie gotuję, nie sprzątam. Wyglądam coraz gorzej. Nie wiem czego mi potrzeba. Życie uszło ze mnie jak powietrze z balonika.
Smutek, żal, ból, cierpienie, rozpacz, samotność, beznadzieja.
Dziękuję za Wasze ciepłe słowa.
Czuję się jakby mi ktoś bliski umarł

Mój związek umarł,bo dokonałam eutanazji...

Mam jednak nadzieję,że on pójdzie na terapię, stanie na nogi i znowu będziemy razem...

Wiem. I chyba te jego zapewnienia wybiły mnie z rytmu. Możliwe,że to one spowodowały mój spadek humoru,lekkie poczucie winy? Manipulacja? Nie wiem, nie potrafię być cały czas czujna. Chłonę miłe słowa jak gąbka. Muszę analizować wszystko co mi mówi. Nie, tak się nie da żyć. Chyba nie chcę tak funkcjonować.

Po dwóch godz od Twojego postu Wielokropku mogę napisać,że mój stan umysłu się normuje. Zaczynam znowu widzieć jaśniej i wyraźniej to co się wokół mnie dzieje.
Ale mimo to mam dziwne myśli. Ja chyba nieświadomie listem do ojca chciałam uzdrowić męża. Oj, tego się nie da opisać. To na prawdę jest trudne. Ja wiem,że wy przeszłyście w życiu gehenny, dużo cięższe niż ja. Ale ja mam takie jazdy! A jestem totalną abstynentką. Nigdy nikomu nie opowiadałam co się działo u mnie w domu, teraz może wygląda to jak na użalanie się nad sobą,a tego nienawidzę robić! Ale jest dziwnie, ale już lepiej. Już są, moje myśli, jestem ja:) Gdzie ja byłam? W pon psycholog ufff... Boże,ja chyba w wariatkowie wyląduje niebawem.

Anastawio, to tak dla pokrzepienia kilka słów, które ostatnio pozwalają mi wrócić na ziemię, kiedy dopada mnie dołek.

Modlitwa o pogodę ducha
Boże, daj mi pogodę ducha,
Abym godził się z tym, czego zmienić nie mogę,
Odwagę abym zmieniał to, co zmienić jestem w stanie,
I mądrość, abym potrafił odróżnić jedno od drugiego.

Widzisz ja właśnie zrozumiałam, że nie mogę zmienic nikogo, a szczególnie bez jego przyzwolenia. Że wymuszanie na kimś pewnych zachowań, których ja oczekuje, to walka z wiatrakami, a efekt pozytywny to stan krótkotrwały. Po wielu próbach, naprawdę wielu w końcu do mnie dotarło, ze nie zmienię JEGO, nie ma takiej mozliwości, bo on już taki jest, jest człowiekiem, który ma głowę, ręce i nogi i właśnie taaaaki charakter, a nie inny. I albo nauczę się żyć z tym i to akcpetować, że mnie nie szanuje, nie troszczy się o mnie, ma w nosie moje potrzeby, albo muszę z NIEGO zrezygnować i szukac szczęscia gdzieś indziej. Dokładnie jak w tej modlitwie, trzeba pogodzić się z tym czego zmienić nie możemy, zmieniać to co możemy, ale najpierw odróznić jedno od drugiego.

Wiem co czujesz, bo jestem w tej chwili dokładnie w tej samej sytuacji. Tylko w momencie kiedy zaczynam tęsknic, zadaje sobie pytanie: "za czym ja tak naprawdę tęsknie?". Owszem, były miłe chwile, ale często zwieńczone wieloma wbitymi drzazgami prosto w moje serce. Ta 1 godzina w jego ramionach nie jest warta 23 godzin ze ściśnietym ze strachu i złości żołądkiem.

Mam pytanie do Kobiet na tym forum. Pytanie, na które próbuje sobie od jakiegoś czasu odpowiedzieć: "czego pragnę?"
Dziewczyny, czego Wy pragniecie?

TO zrob to!
Zrob i nie mysl ,czas Was odnajdzie jesli nie to nie bylo TO!

Namierzyłaś ten film w niecie?

Mi sekret dal jakas nadzieje i wiare w ludzi,ucze sie wybierac te dobre mysli,zle uusypiam w zarodku.To pomaga ,jednak nie robie tego ze mysli negatywne dusze ,ale ucze sie je odwracac czyli jak pomysle ze to sie nie uda- za chwile tlumacze sobie na tysiace sposobow ze uda sie ,bo musi sie udac.
Anastawio
Tez przechodzilam rone stany zwatpienia ,to byla zaloba po milosci i moim malzenstwie ,daj sobie czasu.
Gdybym trafila tutaj dwa lata temu ,to byscie wszystkie mialy mnie za swira ,za osobe nienormalna bo taki haos byl we mnie mieszane emocje i uczucia.Tyle klamstw i tyle mieszaniany bylo w moim malzenstwie ze sama sie pogubilam ,stracilam kontakt z rzeczywistoscia .Mialam Wrazenie ze popadam w obled.
Wszystko ze mnie uszlo jak z balonika ,wszystkie zle emocje ,rozterki .Dopiero teraz wiem czego oczekuje od partnera i zycia .
Bo za kim plakac ,za kims dla kogo nie bylam nikim waznym?
Tez mialam momenty kiedy mysallam ze kazdemu sie zdarzy zdradzac ,ze malzenstwo na tym polega bo zaden facet nie wytrzyma z jedna kobieta.I nagle mnie olsnilo i nie niemoze byc tak ,niemozna sie dusic i nie byc szczesliwym w zwiazku.
Nigyd nie kotrolowalam ,nigdy nie bylam zazdrosna ,zawsze szukalam w ludziach dobrych cech czasami na sile .
Poprostu zostalam wykorzystana i dzis zdaje sobie z tego sprawe.

Jesli nawet on pojdzie na terapie czy cos w tym rodzaju to moze sie zmieniac ,ale jedynie dla nowego zwiazku ,bo duze krzywdy jest ciezko wymazac z pamieci .

a i  ja mam problem............tak bardzo nie chce byc jak moja matka babka ze kazde moje slowo zachowanie analizuje ,czy dobrze robie to takie meczace i potem dezorientacja,nie wiem gdzie dokladnie nastapily moje braki a oczywiscie chce wiedziec,chyba w braku rozmowy,i to ze ona zawsze ch ciala byc autorytetem

Do mnie rowniez dochodzi............odeszlam bo
nie tak latwo ,lek przezwyciezyc
nie tak latwo  odtworzyc wnetrze mimo ze chce sie
bo.................drugi raz moglabym nie podniesc sie
Z kryjowki swiat przegladac jakby byl ze snu
Utonac..........kontrolowac wciaz sie
Wole splonac jak poddac sie.
Odchodze ............w tym tyg powinnam dostac pierwsze wezwanie

Popieram dzień lenia!!!

Jak super jest się lenić, bez poczucia winy, że  marnuje się czas. Jak super jest w końcu nie słuszeć "nudzę się", tak, tak... nawet za to byłam odpowiedzialna, że hrabia się nudził, mimo, ze w domu było mnóstwo do zrobienia.

A dziś? .... leżę na słoneczku, bawię się z dzieciakami, czasami tu zaglądnę i w przerwach na przyjemności czasami dopakuję hrabiego rzeczy. Już niewiele mi zostało i na zawsze zniknie z mojego zycia

Wieczorem też obejrzę sekret

Miłej niedzieli
moja jest bardzo miła, w końcu umiem się cieszyć tym co mam!

Anstawio,
zawsze żyj dla siebie, nawet gdy będziesz w związku.

Dla ciebie to sprawa swierza niedawno podjelas walke i poszukiwania siebie,niedawno podjelas decyzje o rozwodzie to bylo do przewidzenia ze tak latwo nie pojdzie na pogodzenie sie z taka mysla potrzeba czasu ,czasem rok ,a czasem wiecej.
Sama czytalam moje poczatkowe posty  ,ktore byly jeszcze mocno zagmatwane i pokrecone bo to jeszcze byl czas stawania sie,a stalam sie teraz i dopiero teraz czuje to ,a minelo sporo czasu.Jestes czlowiekiem wiec wszystko nas boli i uderza mamy wrazliwosc i podswiadomosc .Wierze ze poczujesz ta ulge a rozpoznasz ja napewno z wielka radoscia

Skrzydłami nie można machać cały czas przecie.
Niech sobie płynie wszystko własnym torem, podejmuj sobie swoje decyzje i mimo, że w to nie wierzysz wszystko się ułoży.

Bóg zapłać

Coś się sakralnie zrobiło.

Czyżby nasze myśli były zbliżone?

Myślę, że nie tylko Ty.

Myślę, że Chiny najtrudniejsze dzieciątko masz małe

Idziesz jak burza.

Wczoraj spotkałam się z moim jmężem. Porozmawialiśmy. Nic mi nie obiecuje i nie zapewnia. Powiedział,że nie chce się ze mną rozwieść. Będzie się starał rzucić nałóg. Zastanawia się nad psychologiem. Mieszka sam, na obrzeżach miasteczka, przez okno widzi pola i pasące się krówki:)
Jak z nim rozmawiam, to słyszę siebie sprzed kilku miesięcy. Mówi, że zawsze chciał dobrze dla mnie, dla swoich rodziców, bliskich. Chciał jak najlepiej dla wszystkich naokoło. I się zaplątał, bo nikt go za to nie doceniał.  Przyznaje, że zapijał w weekendy, że przesadził. Przyprowadzał kolegów do domu, bo ze mną już nie mógł wytrzymać. Mówił,że ciągle go kontrolowałam, czepiałam się go, pouczałam, oskarzałam go o wszystkie niepowodzenia a sama byłam niezdecydowana, nie wiedziałam czego chcę, wiecznie zła, negatywnie nastawiona do życia, do wszystkich. Tęskni za mną, chce mieć ze mną kontakt, jest o mnie zazdrosny, chce mieszkać sam, ale chce się ze mną czasami spotykać. Małżeństwo w separacji.

Piszę to bez wiekszych emocji, po prostu to co sobie powiedzieliśmy na spokojnie, bez wyrzutów, bez oskarżeń. Wie jedno, musi rzucić marichuanę i kolegów.

Nie musicie mi pisać,że to bzdury to co on mówi, żebym się nie nabierała. Wiem,że tak może być. Ale on nic mi nie obiecuje, bo sam mówi,że będzie ciężko i nie chce mnie znowu zawieść.
Nadzieję wciąż jednak mam, nie ukrywam. I może to głupie, ale chciałabym mu pomóc. Nietylko rzucić nałóg, ale zmienić myślenie. Wiem na jakim on jest etapie, mysli,że trzeba być dobrym dla innych, spełniać innych zachcianki i załamuje się, bo nic mu nie wychodzi, i sięga po używki. A może sięga po używki a potem nic mu nie wychodzi?? Wiem jednak, że człowiek uzależnia się od środków chemicznych gdy nie może sobie poradzić z emocjami. Jako DDA mam w sobie "szlachetną pomoc uzależnionym". Tak, chciałabym żeby się wyleczył, być może dlatego, że chciałam zawsze żeby mój ojciec wyszedł z nałogu. Pewnie to walka z wiatrakami. Nie rzucę wszystkiego dla niego, ale będę z nim rozmawiać. Może pomogę... Bardzo bym tego chciała.

Zobaczcie do czego musi dojść, żeby facet zaczął normalnie gadać.
Czemu nie mówił od razu, no czemu?

Wszystko w swoim czasie Pati