Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

Szczerze mowiac to jak kiedykolwiek zakochalabym sie w facecie co to raz na miesiac czy rzadziej to niewiem ,zwariowalabym chyba.Niewyobrazam sobie tego ,wiem co czujesz skoro lubisz pobaraszkowac.Mimo ze moje malzesntwo nie bylo udane rowniez w tej sferze,oboje bylismy za zywiolowi chyba ,czasami mielismy super sex ale jak taki dziki .Czasami mialam ochote na spokojniejszego cos to juz tego nie dostalam eh

Anstawia napisał/a:

hm... napisał/a:

A dlaczego miałby mówić prawdę?

Bo z zasady mówi się prawdę, a nie kłamie...

Ale też mówi się dla Świętego spokoju.

pati31 napisał/a:

Szczerze mowiac to jak kiedykolwiek zakochalabym sie w facecie co to raz na miesiac czy rzadziej to niewiem ,zwariowalabym chyba.Niewyobrazam sobie tego ,wiem co czujesz skoro lubisz pobaraszkowac.Mimo ze moje malzesntwo nie bylo udane rowniez w tej sferze,oboje bylismy za zywiolowi chyba ,czasami mielismy super sex ale jak taki dziki .Czasami mialam ochote na spokojniejszego cos to juz tego nie dostalam eh

OJ...
Dziki, spokojny, jakikolwiek................................!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

hm... napisał/a:

Anstawia napisał/a:

Bo z zasady mówi się prawdę, a nie kłamie...

Ale też mówi się dla Świętego spokoju.

No bo jak ktoś sto razy pyta ci się,czy lubisz lody truskawowe, a ty mówisz nie. To za setnym razem powiesz tak.
A poza tym kto ma święty spokój, bo ani ty, ani on?!

NO nie ma, nie ma ochoty.
A mnie tego brak, bo wtedy czuję, że ktoś jest blisko. Nie chcę mechanicznego seksu. Chociaż czasem ktoś obcy więcej radości i przyjemności w nasze życie wprowadzi niż ten swój.

Kiedyś już tak mnie olał nieznośnie, że zaczęłam mu dokuczać. Jakiś temat o kochankach podjęliśmy,zupełnie od innej strony, no i się uśmiechnęłam perfidnie, no bo o co tu się obawiać.

hm... napisał/a:

Anstawia napisał/a:

Bo z zasady mówi się prawdę, a nie kłamie...

Ale też mówi się dla Świętego spokoju.

No bo jak ktoś sto razy pyta ci się,czy lubisz lody truskawowe, a ty mówisz nie. To za setnym razem powiesz tak.
A poza tym kto ma święty spokój, bo ani ty, ani on?!

To jakby hm... wpadła teraz w objęcia takiego faceta jak twój mąż Pati, ale by ją powykręcał tydzień by nie chodziła bidulka:)
hm... szukaj faceta i to już!!!! giatara na bok!

hm... napisał/a:

HAahahahhahaha.
Ja nie potrzebuję armaty

Za co?
No kocham i już.
Bo często bywa ciepły, bo lubię na niego patrzeć, coś mnie do niego ciągnie. A im bardziej ciągnie tym bardziej mi smutno, bo wiem, że to takie tylko...:(

Cholera ,to zmus go do seksuologa,szkoda chlopa.
Im dluzej pisze to szkoda mi tego mojego ,no szkoda ,tego co ma w spodniach itp .Gdybym podobnego kochanka znalazla chociaz......,ale coz sex to nie wszystko i odwrotnie

TO miłego popołudnia w miłej wytworzonej przed chwilą atmosferze.
Jakby tu jakiś wpadł to leży i kwiczy

pati31 napisał/a:

hm... napisał/a:

HAahahahhahaha.
Ja nie potrzebuję armaty

Za co?
No kocham i już.
Bo często bywa ciepły, bo lubię na niego patrzeć, coś mnie do niego ciągnie. A im bardziej ciągnie tym bardziej mi smutno, bo wiem, że to takie tylko...:(

Cholera ,to zmus go do seksuologa,szkoda chlopa.
Im dluzej pisze to szkoda mi tego mojego ,no szkoda ,tego co ma w spodniach itp .Gdybym podobnego kochanka znalazla chociaz......,ale coz sex to nie wszystko i odwrotnie

NO i odwrotnie.
To też jest skarb na swój sposób.
No szkoda, szkoda, bo fajny jest, aż mi przykro.
I ja mu to pokazuję wszystko, że mi się wszystko podoba, żeby się poczuć odpowiednio. I to szczerze zupełnie to robię, no to doooooopa.

Anstawia napisał/a:

Poza tym, jak już tu dziś o seksie, to z moim jmężem było idealnie. Nic dodać,nic ująć. Może nie przytulał bardzo, ale zawsze mogłam się do niego przytulić. I zawsze zawsze rano dostawałam od niego buziaka jak wychodził do pracy, a jak ja wychodziłam a on spał, to rzadko mu dawałam buziaka, taka egoistka ze mnie

No widzisz. Ja buziaka też dostanę. I co z tego?

Witam.
To jest mój pierwszy post tutaj. I od wczoraj kiedy niespodziewanie odkryłam, że jestem " kochającą za bardzo" zastanawiałam się co mam napisać. Czytając posty w tym temacie mogłabym robić tylko "KOPIUJ- WKLEJ".... i opisałabym swoja historię.  Ale chyba nic lepiej nie odda tego co sie dzieje ze mną i w moim związku jak słowa Eugenii Herzyk:

"Mężczyzna uzależniony od uwodzenia potrafi też wchodzić w stałe związki ? idealną dla niego partnerką jest kobieta, która "kocha za bardzo". Dostaje on niej opiekę, wsparcie, ciepło, bezwarunkową miłość ? wszystko to, czego nie dała mu jego matka. Kobieta, która wyszła z domu rodzinnego z olbrzymim głodem miłości łatwo pada ofiarą uwodziciela. Ponieważ z domu rodzinnego wyniosła schemat, że na miłość trzeba zasłużyć, widząc oddalanie emocjonalne swojego partnera, nie rozstanie się z nim, a coraz bardziej będzie się starać. Da z siebie wszystko, żeby tylko ją kochał. A mężczyzna bierze, bo mu tak wygodnie. Dla takiej kobiety szokiem staje się, gdy przypadkowo odkryje jego sms-y do kochanek. I na początku woli uwierzyć w każde jego wytłumaczenia, byle tylko nie uznać jego zdrady za prawdę."

No więc trafiłam na takiego prawie 5 lat temu. Wybaczam, wierzę w zmiany, oddaję się cała, pomagam w każdej sferze, a w zamian żebrzę o odrobinę czułości i słowa "KOCHAM CIĘ", zapewnienia,że mnie nie zostawi.
Wczorajszy wieczór był przełomowy... po prostu jak by się mi mózg otworzył ! Powiedziałam sobie " no co ty kobieto robisz, to nie jest normalne, nie jesteś szczęśliwa, stworzyłaś sobie tylko wyimaginowany świat, który nie istnieje...tak nie zachowuje się człowiek który kocha! Człowiek który kocha chce szczęścia dla drugiej osoby, a nie wykorzystuje jej słabość do siebie"

I co....?
Postanawiam się zmierzyć z moimi  słabościami.... a co z tego będzie? Nie wiem. Mam nadzieję, że dam radę, bo mam dla kogo żyć i dla kogo być szczęśliwą...córkę.
Pozdrawiam

Liwio, takie ciepło i spokój bije od Ciebie. Dobrze,że rzuciłaś się w wir pracy.

Co do mojego męża, zaczął smsować. Pisze,że mu na mnie zależy i zawsze zależało. Dziś napisał, że wie,że to on zepsuł wszystko i, że wiele od niego zależy. Napisałam,żebyśmy sobie dali jescze czas. I że alkoholu i narkotyków nie zaakceptuję już nigdy więcej. Odpisał,że ma nadzieję,że mu czasu na zmiany wystarczy.

Typowe? Nie wiem jak to odbierać? I tak się nigdzie nie ruszam, to poczekać jeszcze mogę. Do tego czasu pozałatwiam sprawy z dzieciństw i zobaczymy. Ale ogólnie zmiany z tego co czytam się nie zdażają. I czekam aż mnie ktoś w dupsko kopnie

poczekac anastawio czas robi swoje...........skoro zeczywisciew mu zalezy jak twierdzi to niech sie stara ,zucza nalogi i walczy dalej ,musi sobie uswiadomic co stracil ,czas zawsze byl lekarzem tylko go wykorzystajmy na zrealizowanie swojej wartosci

Witam.
To jest mój pierwszy post tutaj. I od wczoraj kiedy niespodziewanie odkryłam, że jestem " kochającą za bardzo" zastanawiałam się co mam napisać. Czytając posty w tym temacie mogłabym robić tylko "KOPIUJ- WKLEJ".... i opisałabym swoja historię.  Ale chyba nic lepiej nie odda tego co sie dzieje ze mną i w moim związku jak słowa Eugenii Herzyk:

"Mężczyzna uzależniony od uwodzenia potrafi też wchodzić w stałe związki ? idealną dla niego partnerką jest kobieta, która "kocha za bardzo". Dostaje on niej opiekę, wsparcie, ciepło, bezwarunkową miłość ? wszystko to, czego nie dała mu jego matka. Kobieta, która wyszła z domu rodzinnego z olbrzymim głodem miłości łatwo pada ofiarą uwodziciela. Ponieważ z domu rodzinnego wyniosła schemat, że na miłość trzeba zasłużyć, widząc oddalanie emocjonalne swojego partnera, nie rozstanie się z nim, a coraz bardziej będzie się starać. Da z siebie wszystko, żeby tylko ją kochał. A mężczyzna bierze, bo mu tak wygodnie. Dla takiej kobiety szokiem staje się, gdy przypadkowo odkryje jego sms-y do kochanek. I na początku woli uwierzyć w każde jego wytłumaczenia, byle tylko nie uznać jego zdrady za prawdę."

No więc trafiłam na takiego prawie 5 lat temu. Wybaczam, wierzę w zmiany, oddaję się cała, pomagam w każdej sferze, a w zamian żebrzę o odrobinę czułości i słowa "KOCHAM CIĘ", zapewnienia,że mnie nie zostawi.
Wczorajszy wieczór był przełomowy... po prostu jak by się mi mózg otworzył ! Powiedziałam sobie " no co ty kobieto robisz, to nie jest normalne, nie jesteś szczęśliwa, stworzyłaś sobie tylko wyimaginowany świat, który nie istnieje...tak nie zachowuje się człowiek który kocha! Człowiek który kocha chce szczęścia dla drugiej osoby, a nie wykorzystuje jej słabość do siebie"

I co....?
Postanawiam się zmierzyć z moimi  słabościami.... a co z tego będzie? Nie wiem. Mam nadzieję, że dam radę, bo mam dla kogo żyć i dla kogo być szczęśliwą...córkę.
Pozdrawiam

Obecnie mój były mąż nie pije...Szuka pracy i chyba stara sie jakoś nieudolnie zwrócić  na siebie moja uwagę .On miewał ciagi takie np miesięczne co pół roku.Pił aż sie zgnoił i wracał.Dlatego sie rozwiodłam.Potem,po rozwodzie wytrzymał dwa lata.Chodził regularnie na terapie i naprawde sie starał.Dodam tylko ze nie doznalam od niego krzywdy jako takiej,spowodowanej jego piciem-nie ublizał mi,nie ponizał,nie bił ba!on nawet nie przychodził do domu pijany bo wstydził sie dziecka!Moze go bronie ale naprawde jedynym naszym małżenskim problemem było to zapijanie co pół roku.W domu mi pomagał,swietnie mi sie z nim rozmawiało,rozbawaił mnie i pocieszał kiedy potrzebowalam,seks był wzorowy...przy nim czułam sie sobą,nie udawalam kogos kim nie jestem,nie zastanawialam co mi wypada a co nie,byłam swobodna i wyluzowana....i dzisiaj na 100% wiem ze z nikim juz nie bede miała takiej więzi jak z nim!
Tęsknie okropnie i chyba faktycznie histerycznie chcialam oddać sie emocjom innego związku ,zeby zapomnieć,zeby nie mysleć o tym co czuję naprawde.I wiem ze wejscie do tej samej rzeki byloby dla mnie destruktywne,niszczące i pognębiające mnie jeszcze bardziej,ale...sama nie wiem czy bym nie zaryzykowała?
Wiem o alkoholizmie PRAWIE wszystko,duzo czytałam,pojawial sie nawet jakas terapia i mitingi.Wiem jak pomóc alkoholikowi(nie pomagając wcale!) ale wiem tez żle mi bez niego....
Skomplikowane to strasznie.Staram sie zachowac resztki rozumu bo przeciez mam dziecko-trzeba sie nim zająć,jest praca,znajomi,rodzina...Nie leżę 24h/dobę skulona na łózku i zalana łzami...ale TĘSKNIE! Bronie sie przed nim jak mogę....ale to jest silniejsze ode mnie....

.
Pati, Anstawio....tak, jest spokój, mnóstwo pracy i byle nie zapeszać, ale zdroworozsądkowe myślenie

Liwia napisał/a:

.
Pati, Anstawio....tak, jest spokój, mnóstwo pracy i byle nie zapeszać, ale zdroworozsądkowe myślenie

Liwio!
Szczerze podziwiam Twoją przemianę!
Ale to dobrze, to znaczy, że idzie ku dobremu!
Powiedz tylko, bo jestem ciekawa jak na to wszystko zareagowało Twoje dziecko/dzieci (bo nie pamiętam czy jedno, czy więcej)?
To jednak poważna rewolucja w ich życiu!

Liwio, takie ciepło i spokój bije od Ciebie. Dobrze,że rzuciłaś się w wir pracy.

Co do mojego męża, zaczął smsować. Pisze,że mu na mnie zależy i zawsze zależało. Dziś napisał, że wie,że to on zepsuł wszystko i, że wiele od niego zależy. Napisałam,żebyśmy sobie dali jescze czas. I że alkoholu i narkotyków nie zaakceptuję już nigdy więcej. Odpisał,że ma nadzieję,że mu czasu na zmiany wystarczy.

Typowe? Nie wiem jak to odbierać? I tak się nigdzie nie ruszam, to poczekać jeszcze mogę. Do tego czasu pozałatwiam sprawy z dzieciństw i zobaczymy. Ale ogólnie zmiany z tego co czytam się nie zdażają. I czekam aż mnie ktoś w dupsko kopnie

smutnamonia napisał/a:

Liwia napisał/a:

.
Pati, Anstawio....tak, jest spokój, mnóstwo pracy i byle nie zapeszać, ale zdroworozsądkowe myślenie

Liwio!
Szczerze podziwiam Twoją przemianę!
Ale to dobrze, to znaczy, że idzie ku dobremu!
Powiedz tylko, bo jestem ciekawa jak na to wszystko zareagowało Twoje dziecko/dzieci (bo nie pamiętam czy jedno, czy więcej)?
To jednak poważna rewolucja w ich życiu!

Moniu dzieci są jak plastelina. Wszystko w waszych rakach. Twoje dziecko jest w takim wieku, że wszystko można mu wmówić, ustawić. Jeśli oboje z mężem zasięgniecie porady u psychologa dziecięcego i zastosujecie się do jego wskazówek będzie wszystko ok. 
Z własnego doświadczenia powiem Ci, dla mnie rozwód rodziców był ogromnym przeżyciem. Rozpadała się całość - działo się więc coś niemożliwego. W świadomości dzieci rodzice są właśnie całością. Oni urodzili się jako całość, jako rodzice - tak myślą dzieci. Mnie rodzice nie przygotowywali na tą wiadomość a dzień ich rozwodu i płacz pamiętam do dziś.
Z własnego doświadczenia powiem Ci też, że musiałam swemu prawie dorosłemu i dorosłemu synowi powiedzieć o swojej próbie samobójczej - źle napisałam, nie musiałam, chciałam. Chciałam aby ode mnie dowiedzieli się, ale jednocześnie nie chciałam skrzywdzić ich tą wieścią. Zasięgnęłam takiej porady...psycholog była tak miła, że przez telefon i to gratis udzieliła mi porady( byłam wówczas w szpitalu). Kazała zapewnić przede wszystkim bezpieczeństwo dzieciakom słowami, że jestem pod opieką lekarzy, którzy leczą moją depresję. Kazała też mówić o depresji, która była powodem tej próby. Udało się. Dzieci przyjęły spokojnie moje słowa a na pewno spokojne żegnały się ze mną ( byłam w szpitalu).
Martwiłam się, że może będą bały się mnie zostawić samą w domu lub będą panikować kiedy będę wychodziła z domu. Nic takiego się nie działo, ale to tej pani psycholog mogę dziękować.
Twój problem jest inny, ale mimo wszystko powinnaś zasięgnąć porady fachowca i nie czynić z Waszego rozstania traumy dla córeczki. Są psycholodzy dziecięcy i polecam skorzystanie z porady u takiego. Są sposoby by dziecko zrozumiało Waszą decyzję i nie przeżywało jej a zaakceptowało.

zofia282 napisał/a:

smutnamonia napisał/a:

Liwio!
Szczerze podziwiam Twoją przemianę!
Ale to dobrze, to znaczy, że idzie ku dobremu!
Powiedz tylko, bo jestem ciekawa jak na to wszystko zareagowało Twoje dziecko/dzieci (bo nie pamiętam czy jedno, czy więcej)?
To jednak poważna rewolucja w ich życiu!

Moniu dzieci są jak plastelina. Wszystko w waszych rakach. Twoje dziecko jest w takim wieku, że wszystko można mu wmówić, ustawić. Jeśli oboje z mężem zasięgniecie porady u psychologa dziecięcego i zastosujecie się do jego wskazówek będzie wszystko ok. 
Z własnego doświadczenia powiem Ci, dla mnie rozwód rodziców był ogromnym przeżyciem. Rozpadała się całość - działo się więc coś niemożliwego. W świadomości dzieci rodzice są właśnie całością. Oni urodzili się jako całość, jako rodzice - tak myślą dzieci. Mnie rodzice nie przygotowywali na tą wiadomość a dzień ich rozwodu i płacz pamiętam do dziś.
Z własnego doświadczenia powiem Ci też, że musiałam swemu prawie dorosłemu i dorosłemu synowi powiedzieć o swojej próbie samobójczej - źle napisałam, nie musiałam, chciałam. Chciałam aby ode mnie dowiedzieli się, ale jednocześnie nie chciałam skrzywdzić ich tą wieścią. Zasięgnęłam takiej porady...psycholog była tak miła, że przez telefon i to gratis udzieliła mi porady( byłam wówczas w szpitalu). Kazała zapewnić przede wszystkim bezpieczeństwo dzieciakom słowami, że jestem pod opieką lekarzy, którzy leczą moją depresję. Kazała też mówić o depresji, która była powodem tej próby. Udało się. Dzieci przyjęły spokojnie moje słowa a na pewno spokojne żegnały się ze mną ( byłam w szpitalu).
Martwiłam się, że może będą bały się mnie zostawić samą w domu lub będą panikować kiedy będę wychodziła z domu. Nic takiego się nie działo, ale to tej pani psycholog mogę dziękować.
Twój problem jest inny, ale mimo wszystko powinnaś zasięgnąć porady fachowca i nie czynić z Waszego rozstania traumy dla córeczki. Są psycholodzy dziecięcy i polecam skorzystanie z porady u takiego. Są sposoby by dziecko zrozumiało Waszą decyzję i nie przeżywało jej a zaakceptowało.

Ja to wszystko wiem i wcale nie chce żadnej traumy dla niej. Właśnie dlatego, że dla dziecka rodzina jest jak jeden organizm - nierozerwalny. I nagle ma się dowiedzieć, że jednak nie jest tak różowo.....
Szukam różnych podpowiedzi, źrodeł informacji. Niestety moje dziecko jest cholernie wrażliwe i niestety to będzie raczej droga przez mękę, bo to dla niej byłby ogromny szok. Co innego, gdy dziecko widzi i słyszy awantury, wyzwiska, czuje nienawiść między rodzicami. Wtedy czuje nawet ulgę, że to wreszcie sie skończy...
Znam wiele osób, które nawet w dorosłym zyciu maja problemy z racji traumy rozwodowej rodziców. Wiem, że dla dziecka nie można trwać w małżeństwie.
Wiele pytań, różne rozwiązania. jedno jest pewne, nic pochopnie i na wariata nie można robić...

Ja to wszystko wiem i wcale nie chce żadnej traumy dla niej. Właśnie dlatego, że dla dziecka rodzina jest jak jeden organizm - nierozerwalny. I nagle ma się dowiedzieć, że jednak nie jest tak różowo.....
Szukam różnych podpowiedzi, źrodeł informacji. Niestety moje dziecko jest cholernie wrażliwe i niestety to będzie raczej droga przez mękę, bo to dla niej byłby ogromny szok. Co innego, gdy dziecko widzi i słyszy awantury, wyzwiska, czuje nienawiść między rodzicami. Wtedy czuje nawet ulgę, że to wreszcie sie skończy...
Znam wiele osób, które nawet w dorosłym zyciu maja problemy z racji traumy rozwodowej rodziców. Wiem, że dla dziecka nie można trwać w małżeństwie.
Wiele pytań, różne rozwiązania. jedno jest pewne, nic pochopnie i na wariata nie można robić...