Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

Każda z nas jest inna, ma inne spostrzeżenia. I o to chodzi
Ja uważam,że mój problem był banalnie prosty, mimo, iż rozwiązywanie go zajęło mi dwa lata i wciąż go analizuję. Mój ex jest narkomanem. Wyraźnie określił,że tu i teraz, dzisiaj tego nie zmieni. Więc na co czekać? Po co odbierać sobie szansę na szczęśliwy związek? A jeżeli na przykład za dwa lata podejmie się leczenia, będzie chciał wrócić... Kto wie? O ile w tym czasie nie będę w innym szczęśliwym związku.
Wzorce... Moim wzorcem jest ojciec alkoholik, matka współuzależniona na maxa. Też powieliłam ten schemat. Powiedziałam sobie stop! I nie będę nigdy tego żałować, bo właśnie mam wzór moich rodziców.
Na mojego ex też rodzice i wychowanie mieli wpływ, jak na każdego z nas. I mój ex się nie zmieni. Zresztą sam mi mówił: wiedziałaś jaki jestem! A ja nie jestem niczemu winna, ani też nie żałuję, bo decyzję podjęłam świadomie. A jak za dwa lata będę miała wątpliwości, to poczytam to forum, mój pamiętnik albo napiszę do Wielokropka-ona wie

Myślę,że u Ciebie jest inny problem. Jakieś to pogmatwane. Może brak komunikacji... Ale co z tym seksem? No może rzeczywiście potrzeba czasu...

Co do zainteresowań- też ich nie mam jak uważa, z resztą ma rację! Nie mam już czasu ani sił. Gdybym z pracy wracała i moim jedynym obowiązkiem byłoby wyjście lub pojechanie tu i tam też bym miała pasje i zainteresowania.

Adele napisał/a:

Liwia napisał/a:

Co do zainteresowań- też ich nie mam jak uważa, z resztą ma rację! Nie mam już czasu ani sił. Gdybym z pracy wracała i moim jedynym obowiązkiem byłoby wyjście lub pojechanie tu i tam też bym miała pasje i zainteresowania.

Liwia,

jak ulał pasuje do Ciebie sygnaturka Wielokropka, zawsze znajdziesz powód aby czegoś nie zrobić. Odnosi sie to zarówno do Twojej sytuacji z mężem, jak i braku zainteresowań. Można spokojnie pogodzić obowiązki domowe z rozwijaniem swoich pasji. Ale tylko gdy sie tego chce.

Adele, zgadzam się.
A jak już się znajdzie czas na własne zainteresowania, oj, to potem mogą się wydarzyć fajne zmiany w życiu...

Liwia napisał/a:

Co do zainteresowań- też ich nie mam jak uważa, z resztą ma rację! Nie mam już czasu ani sił. Gdybym z pracy wracała i moim jedynym obowiązkiem byłoby wyjście lub pojechanie tu i tam też bym miała pasje i zainteresowania.

Liwia,

jak ulał pasuje do Ciebie sygnaturka Wielokropka, zawsze znajdziesz powód aby czegoś nie zrobić. Odnosi sie to zarówno do Twojej sytuacji z mężem, jak i braku zainteresowań. Można spokojnie pogodzić obowiązki domowe z rozwijaniem swoich pasji. Ale tylko gdy sie tego chce.

hm... napisał/a:

Otóż to Liwio.
I czy to nie perfidne, e taki on potrafi nam powiedzieć, że nie mamy zainteresowań?
Czy on taki zaślepiony i niedowidzący, że to nasz wymysł, żebyśmy poświęcały czas na te pierdoły, czyli prace w domu. Przecież nie musimy sprzątać, czy nam ktoś każe. Trza iść do pracy, przyjść do domu, zrobić sobie kawy, położyć setną szklankę na stole, reszta niech se pleśnieje...A potem se gitarę wziąć i se dryndolić. Potem się rozebrać, pier..ć ciuchy pod siebie, tak koło 1 w nocy, iść się umyć. Wszędzie nalać, wytrzeć się w ręcznik, pier..ć go gdzieś tam, najlepiej na suche ubrania i zostawić. Się samo zrobi. I te oto pier..e czynności powodują, że w mieszkaniu robi się burdel.
Ale komu to przeszkadza

Oj popieram Cię hm. Nie potrafi jeden z drugim pomóc, to wybacz, czasem nawet sił już nie ma nawet na zainteresowania, bo o tej 24 czy 1 to już się śpi, by rano trzeźwo w robocie myśleć. Po za tym posiadanie zainteresowań to także posiadanie z tego przyjemności, a nie robienie czegoś ostatnimi siłami.

Oj, gdybyśmy były z bliskich okolic to na pewno byśmy sobie pomogły. Ale niestety, dzieli nas ok. 400km

Adele napisał/a:

Liwia napisał/a:

Co do zainteresowań- też ich nie mam jak uważa, z resztą ma rację! Nie mam już czasu ani sił. Gdybym z pracy wracała i moim jedynym obowiązkiem byłoby wyjście lub pojechanie tu i tam też bym miała pasje i zainteresowania.

Liwia,

jak ulał pasuje do Ciebie sygnaturka Wielokropka, zawsze znajdziesz powód aby czegoś nie zrobić. Odnosi sie to zarówno do Twojej sytuacji z mężem, jak i braku zainteresowań. Można spokojnie pogodzić obowiązki domowe z rozwijaniem swoich pasji. Ale tylko gdy sie tego chce.

Sygnatura Wielokropka pasuje, jednak nie w sprawie moich zainteresowań. Spokojnie nigdy nie mogłam pogodzić obowiązków domowych, pracy zawodowej, pracy w domu, wykonywanej do pracy zawodowej, wychowywania dziecka, pracy kury domowej i zmęczenia po tym wszystkim. Droga Adele - jeśli nikt w niczym nie pomaga a ma wciąż własne zajęcia i liczyć na pomoc lub nawet na pozostanie z dzieckiem w domu nie można-to o jakich zainteresowaniach możemy mówić?! Na aerobik miałam chodzić z dzieckiem? Na step z dzieckiem? Do kina i teatru na filmy i sztuki dla dorosłych tez miałam ją zabierać? Wybacz - ale nie da się, chociażby nie wiem co. Pozostały mi jedynie zainteresowania, które mogę/muszę rozwijać w domu, a mianowicie - książki i dobre filmy, bo wtedy dziecko zawsze ma opiekę i nie tylko.
No i podziwiam w takim razie te panie, które w podobnej-mojej sytuacji rozwijają te swoje zainteresowania, jednak nie wierzę, że inne dziedziny życia tak dobrze realizują.

Liwia napisał/a:

hm... napisał/a:

Otóż to Liwio.
I czy to nie perfidne, e taki on potrafi nam powiedzieć, że nie mamy zainteresowań?
Czy on taki zaślepiony i niedowidzący, że to nasz wymysł, żebyśmy poświęcały czas na te pierdoły, czyli prace w domu. Przecież nie musimy sprzątać, czy nam ktoś każe. Trza iść do pracy, przyjść do domu, zrobić sobie kawy, położyć setną szklankę na stole, reszta niech se pleśnieje...A potem se gitarę wziąć i se dryndolić. Potem się rozebrać, pier..ć ciuchy pod siebie, tak koło 1 w nocy, iść się umyć. Wszędzie nalać, wytrzeć się w ręcznik, pier..ć go gdzieś tam, najlepiej na suche ubrania i zostawić. Się samo zrobi. I te oto pier..e czynności powodują, że w mieszkaniu robi się burdel.
Ale komu to przeszkadza

Oj popieram Cię hm. Nie potrafi jeden z drugim pomóc, to wybacz, czasem nawet sił już nie ma nawet na zainteresowania, bo o tej 24 czy 1 to już się śpi, by rano trzeźwo w robocie myśleć. Po za tym posiadanie zainteresowań to także posiadanie z tego przyjemności, a nie robienie czegoś ostatnimi siłami.

To skoro się tak dobrze rozumiecie, to teraz raz w tygodniu Liwia przez dwie godz zajmie się dzieckiem hm... A hm... w tym czasie pójdzie do kina. W przyszłym tyg zrobicie na odwrót, hm... zostanie z dziećmi a Liwia sruuu na aerobik.
I obiadki na wynos, nie stać przy garach i nie prać mu majtek i skarpetek.

Adele napisał/a:

Liwia napisał/a:

Co do zainteresowań- też ich nie mam jak uważa, z resztą ma rację! Nie mam już czasu ani sił. Gdybym z pracy wracała i moim jedynym obowiązkiem byłoby wyjście lub pojechanie tu i tam też bym miała pasje i zainteresowania.

Liwia,

jak ulał pasuje do Ciebie sygnaturka Wielokropka, zawsze znajdziesz powód aby czegoś nie zrobić. Odnosi sie to zarówno do Twojej sytuacji z mężem, jak i braku zainteresowań. Można spokojnie pogodzić obowiązki domowe z rozwijaniem swoich pasji. Ale tylko gdy sie tego chce.

Sygnatura Wielokropka pasuje, jednak nie w sprawie moich zainteresowań. Spokojnie nigdy nie mogłam pogodzić obowiązków domowych, pracy zawodowej, pracy w domu, wykonywanej do pracy zawodowej, wychowywania dziecka, pracy kury domowej i zmęczenia po tym wszystkim. Droga Adele - jeśli nikt w niczym nie pomaga a ma wciąż własne zajęcia i liczyć na pomoc lub nawet na pozostanie z dzieckiem w domu nie można-to o jakich zainteresowaniach możemy mówić?! Na aerobik miałam chodzić z dzieckiem? Na step z dzieckiem? Do kina i teatru na filmy i sztuki dla dorosłych tez miałam ją zabierać? Wybacz - ale nie da się, chociażby nie wiem co. Pozostały mi jedynie zainteresowania, które mogę/muszę rozwijać w domu, a mianowicie - książki i dobre filmy, bo wtedy dziecko zawsze ma opiekę i nie tylko.
No i podziwiam w takim razie te panie, które w podobnej-mojej sytuacji rozwijają te swoje zainteresowania, jednak nie wierzę, że inne dziedziny życia tak dobrze realizują.

Maja66 napisał/a:

Brak nam odwagi, aby coś postanowić i tego się trzymać choćby się paliło i waliło. Nachodzą wątpliwości i wszystko bierze w łeb. Och.. Myślałam,że to tylko ja tak mam

Jest bardzo dużo kobiet, które się wahają, nie decydują na rozstanie.
Gdy psycholog na pierwszym spotkaniu tak mi właśnie powiedziała, że żadko kiedy kobieta odchodzi od męża, to pocisnęła mi po ambicji A ponieważ lubię być inna, bo całe dzieciństwo byłam porównywana do kogoś, więc nie mogłam postąpić jak większość kobiet.
I co, prawie miesiąc minął, a ja żyję. Co straciłam, przez to, że się rozstaliśmy ... ??
Co zyskałam: pewność siebie, odwagę, radość z życia, sen, spokój, pozytywne myślenie, uśmiech, mam więcej pieniążków, oglądam w tv to co lubię, jem co lubię, sprzątam kiedy chcę, w domu ładnie pachnie, mój ex jest nawet fajnym kumplem, ale nie kontaktuję się z nim za często, rodzinę ex'a mam z głowy, mogę spokojnie poświęcać się sobie i swoim pasjom, planom, marzeniom...

Czy możliwe jest bycie matką, żoną, kucharką, praczką, kochanką i jednocześnie rozwijanie siebie i swoich zainteresowań?
Niemożliwe, gdy dana kobieta ma duże ambicje. Ambicje, które "każą" jej bycie najlepszą matką, najlepszą żoną, najlepszą kochanką, najlepiej rozwijającą siebie i swe zainteresowania.
Niemożliwe, gdy dana kobieta nawet nie chce być w tych wszystkich rolach "naj", ale pretenduje do kolejnej roli: uciemiężonej, niedocenianej, zapracowanej na wielu polach, MATKI-POLKI. MATKA-POLKA to osoba poświęcająca się dla dobra swych dzieci, swego męża, dla wszystkich wokół. Taka tylko (w jej mniemaniu) osoba może być szanowana, podziwiana; tylko taka osoba darzona jest uznaniem. Taka kobieta uważa się za niezastąpioną. Jasno stąd wynika, że kobieta pretendująca do tego miana (kobiety "naj" lub Matki-Polki) nie może być zadowoloną z siebie i ze swego życia.

Jaka kobieta może pełnić wiele ról i rozwijać siebie, swe zainteresowania?
Taka, której wystarczy bycie "dobrą" w tych dziedzinach. Taka, która lubi siebie; która uznaje się za równorzędną mężowi osobę; która uważa swego męża za partnera; która nie lubi poświęcania w jakiejkolwiek wersji. To kobieta, która wychodzi z domu, by realizować swoje "chętki", nawet wtedy, gdy jest małe dziecko. Taka kobieta wie, że dzieckiem przez kilka godzin może opiekować się ktoś inny: mąż, babcia, dziadek, koleżanka, sąsiadka, opiekunka. Taka kobieta wie też, że dziecko, po przekroczeniu pewnego wieku, może zostać w domu bez opieki osoby dorosłej.

Anstawia napisał/a:

Maja66 napisał/a:

Brak nam odwagi, aby coś postanowić i tego się trzymać choćby się paliło i waliło. Nachodzą wątpliwości i wszystko bierze w łeb. Och.. Myślałam,że to tylko ja tak mam

Jest bardzo dużo kobiet, które się wahają, nie decydują na rozstanie.
Gdy psycholog na pierwszym spotkaniu tak mi właśnie powiedziała, że żadko kiedy kobieta odchodzi od męża, to pocisnęła mi po ambicji A ponieważ lubię być inna, bo całe dzieciństwo byłam porównywana do kogoś, więc nie mogłam postąpić jak większość kobiet.
I co, prawie miesiąc minął, a ja żyję. Co straciłam, przez to, że się rozstaliśmy ... ??
Co zyskałam: pewność siebie, odwagę, radość z życia, sen, spokój, pozytywne myślenie, uśmiech, mam więcej pieniążków, oglądam w tv to co lubię, jem co lubię, sprzątam kiedy chcę, w domu ładnie pachnie, mój ex jest nawet fajnym kumplem, ale nie kontaktuję się z nim za często, rodzinę ex'a mam z głowy, mogę spokojnie poświęcać się sobie i swoim pasjom, planom, marzeniom...

Jestem pełna podziwu dla Ciebie. Po pierwszych Twoich postach wątpiłam, czy dasz radę, a Ty z każdym dniem jesteś coraz silniejsza, pewniejsza i trzeźwo oceniasz otaczającą Ciebie rzeczywistość.  Gratuluję

Pati, ja myślę, że te dwa lata dały mi do zrozumienia,że ani ja go nie kocham, ani on mnie. Ja przez ostatni miesiąc wmawiałam sobie że go kocham, a tak nie jest. Być może potrzebujesz więcej CZASU Może separacja, nie rozwód?

Tak więc-zostałam sama. Mąż się wyprowadził!

Tak więc-zostałam sama. Mąż się wyprowadził!

Liwia napisał/a:

Tak więc-zostałam sama. Mąż się wyprowadził!

Zostałaś sama?
Teraz?
Byłaś sama od bardzo dawna, Twój mąż tylko zajmował kawałek miejsca w mieszkaniu.

Rozumiem, że TERAZ jest Ci trudno, bo wszelkie Twe nadzieje uleciały.
Teraz już WIESZ, już masz PEWNOŚĆ, już nie masz żadnego pretekstu do uciekania od rzeczywistości. Możesz zdrowieć i budować swe życie na zdrowych podstawach. Oby szybko, tego Ci życzę.

Witajcie kochane.
Nie miałam dzisiaj czasu aby Was poczytać. U mnie trochę się dzieje.
Któregoś dnia mąż wspomniał coś o sądzie i oliwie, która na wierzch wypływa...sprawdziłam w sądzie pod numerem sprawy rozwodowej i....i mąż wniósł sprzeciw od wyroku prawomocnego . Prosi o utrzymanie w mocy wyroku dotyczącego rozwodu i winy (JEGO WINY), a sprzeciwia się alimentom przyznanych na mnie (przy winie traktuje się je jako odszkodowanie) i kwocie przyznanej na syna. Na syna CHCE płacić nie 3000 tyś. a 2000 tyś. .....???....chce, tylko nie płaci mi od listopada nic. W sprzeciwie podał same nieprawdziwe przyczyny dla których składa ten sprzeciw :
- zażądałam  jego wyprowadzki, a on aby dzieci nie były świadkami awantur (moich!) zastosował się do żądania.   
-płacił alimenty w czasie toczącego się postępowania.   
-jego możliwości zarobkowe są obecnie BARDZO, BARDZO MAŁE i nie stać go na płacenie 3000tyś. a jako dowód przedstawił moje pokwitowania na 4000 zł., które płacił mi .   
-kupił mi rzecz X. (właścicielem tej rzeczy jest syn)   
- nie posiada stałej pracy, pracuje na umowę zlecenie.     
-będzie musiał podjąć dodatkową pracę aby wywiązać się z zadeklarowanej kwoty.  
-mam dochody z nieruchomości.   
STEK KŁAMSTW I BZDUR! Prawdą jest, że zażądałam jego wyprowadzki. Prawdą też jest, że miałam dochód z nieruchomości, ale było to 120 zł miesięcznie i było a nie jest.
 
Sprzeciw złożył podając do korespondencji adres jej firmy, którą on prowadzi . Sąd przywołał go do usunięcia braków, czyli zapłaty 300 zł. Nie odebrał awizo. Nie odebrał go dwukrotnie i 6 czerwca sąd podjął decyzję, że tą datę przyjmuje się za dzień przyjęcia przez niego korespondencji. Miał 7 dni na wpłatę tych 300zł , ale dzisiaj tej wpłaty jeszcze nie było i najprawdopodobniej nie będzie. Ma facet szczęście, że nie opłacił sprzeciwu i sprawa żadna nie odbędzie się. Gdyby sprawa się odbyła, udowodniłabym mu wszystkie kłamstwa. Udowodniłabym, że to on firmę prowadzi a ona jest tak zwanym figurantem, że alimentów nie płaci, ze zarabia a mimo to alimentów nie płaci. Miałby szansę zaliczyć za to 2 lata odsiadki.
Na prawdę mam dowody i to są jego słowa jak i słowa jego pracowników, właściciela nieruchomości, którą wynajmują no i jej. Wierzę, że nie każdy miałby odwagę kłamać w sądzie i ktoś potwierdziłby kłamstwa męża.
Ma tupet facet...a swoją drogą to sztuką jest wnieść sprawę i nie odbierać korespondencji z sądu....a może obawia się w związku z innymi jakimiś sprawami sądowymi, odbierać korespondencję z sądu...kto wie?...on jest specjalistą od kłopotów i sądów.

Wielokropek napisał/a:

Czy możliwe jest bycie matką, żoną, kucharką, praczką, kochanką i jednocześnie rozwijanie siebie i swoich zainteresowań?
Niemożliwe, gdy dana kobieta ma duże ambicje. Ambicje, które "każą" jej bycie najlepszą matką, najlepszą żoną, najlepszą kochanką, najlepiej rozwijającą siebie i swe zainteresowania.
Niemożliwe, gdy dana kobieta nawet nie chce być w tych wszystkich rolach "naj", ale pretenduje do kolejnej roli: uciemiężonej, niedocenianej, zapracowanej na wielu polach, MATKI-POLKI. MATKA-POLKA to osoba poświęcająca się dla dobra swych dzieci, swego męża, dla wszystkich wokół. Taka tylko (w jej mniemaniu) osoba może być szanowana, podziwiana; tylko taka osoba darzona jest uznaniem. Taka kobieta uważa się za niezastąpioną. Jasno stąd wynika, że kobieta pretendująca do tego miana (kobiety "naj" lub Matki-Polki) nie może być zadowoloną z siebie i ze swego życia.

Jaka kobieta może pełnić wiele ról i rozwijać siebie, swe zainteresowania?
Taka, której wystarczy bycie "dobrą" w tych dziedzinach. Taka, która lubi siebie; która uznaje się za równorzędną mężowi osobę; która uważa swego męża za partnera; która nie lubi poświęcania w jakiejkolwiek wersji. To kobieta, która wychodzi z domu, by realizować swoje "chętki", nawet wtedy, gdy jest małe dziecko. Taka kobieta wie, że dzieckiem przez kilka godzin może opiekować się ktoś inny: mąż, babcia, dziadek, koleżanka, sąsiadka, opiekunka. Taka kobieta wie też, że dziecko, po przekroczeniu pewnego wieku, może zostać w domu bez opieki osoby dorosłej.

Owszem, poniekąd to prawda. Nigdy jednak perfekcyjna we własnych- domowych chociażby obowiązkach się nie czułam i nie zmierzałam do tego, perfekcyjną chciałam być mamą-oj tak. Jednak nie zgadzam się, że wszystko można pogodzić. Tak jak pisze Hm....nie z takim facetem. Po za tym w moim przypadku nie miałam z kim dziecka zostawić-chociaż po to by wyjść sama -na kawę do koleżanki. Jedyną osobą była moja mama, bo druga babcia nigdy z dzieckiem nie została. A że mamę mam w takim a nie innym wieku-to niestety prosić jej o pomoc ciągle nie mogłam, skoro była też opiekunką dla mojego dziecka, gdy wróciłam do pracy. Był też tata dziecka-ale nigdy liczyć nie mogłam, jeśli chodzi o pozostanie na dłużej lub chociażby o punktualność. I zdania w tej sprawie nie zmienię.

hm... napisał/a:

Ja myślę, że kiedy w związku jest w porządku to zawsze mamy czas na wszystko.

ot wszystko w temacie:))

pati31 napisał/a:

hm... napisał/a:

Ja myślę, że kiedy w związku jest w porządku to zawsze mamy czas na wszystko.

ot wszystko w temacie:))

Pati, a co mają powiedzieć kobiety, ktore nie są w związkach? Ja długo po rozwodzie nie bylam, a zostałam sama z trzyletnimi bliźniakami. Nie zrezygnowałam ze swoich zainteresowań i pasji, skończyłam drugie studia i zaliczyłam przy okazji parę kursów.
A to, że nie zawsze dom lśnił czystością, nie zawsze ciasto pachniało w niedzielne popołudnia, nie zawsze udało się spędzić caly weekend z dziećmi, to była cena. Jednak uważam, że warto. Po rozwodzie nie załamalam się, mąż nie był moim całym światem, Jego już nie było przy mnie, ale miałam nadal cudowne dzieciaki, wspaniałą rodzinę, oddanych przyjaciół i swoje pasje. Chłopcy za miesiąc skończą osiemnaście lat, wyrośli w rozbitym domu, gdzie matka nie poświęciła życia tylko dla Nich. I co? To zdrowi emocjonalnie, pogodni i nie sprawiający żadnych kłopotów wychowaczych młodzi mężczyżni. Dlatego gdy czytam na tym forum, że kobieta nie odchodzi od męża tyrana, pijaka, czy notorycznego zdrajcy dla dobra dzieci, to tak naprawdę żal mi dzieci, bo One nie  mają wyboru. Ich  matka owszem.

Według mnie, status MATKI POLKI jest mocno zakorzeniony nie tylko w głowach kobiet, ale przede wszystkim mężczyzn. Kobieca służebność, poświęcanie się dla męża i dzieci aż razi. Pamiętam jak przyjechałam do Holandii (nie mówię,że jest tu kolorowo) to rzuciło mi się odrazu w oczy,że kraj jest zfeminizowany Kobiety zostawiają dzieci w żłobku jak ono ma 3 m-ce. Dla Polki to skandal! Nawet mój były mąż mi prawie wykrzyczał, że to masakra, dziecko będzie się samo wychowywać. A teściowa, była oburzona! A kobieta może pracować trzy dni w tyg a pozostałe dni spędza z dziećmi. A czasami jak ma wolne, albo jest chora, to dziecko do żłobka/przedszkola a ona w domu przed komputerem. I jeszcze sprzątaczka jej raz w tyg dom posprząta. I są to kobiety, z zawodu np pielęgniarka, nauczycielka, recepcjonistka. I wieczorami chodzą na kursy tańca, fitness itp.  I wakacje parę razy w roku... Pomoc socjalna jest na wysokim poziomie i to jest plus, ale z każdym rokiem coraz gorzej niestety. Dlatego drogie Panie, w nas siła! Kobiety górą!

Sprostuję,że chodziło mi o kobiety w związkach partnerskich lub małżeńskich (małżeństwo nie jest koniecznością w Holandii). Nie wiem jak jest w przypadku samotnych matek. Jeżeli chodzi o pomoc socjalną, tak korzystają z niej najuboźsi, obcokrajowcy. Ja uważam to za przywilej a nie coś co sprawia,że czuję się gorsza. I nigdy o nikim nie myślałam źle jeżeli korzystał z pomocy socjalnej. Zresztą w Holandii pomoc socjalna jest Ci jakby narzucana nawet, więc dlaczego nie korzystać? Tym bardziej, że dzięki temu tak naprawdę mogę mniej pracować, a wolny czas poświęcać przyjemnością, hobby... I cenię sobie ten kraj i tych ludzi za to,że nie żyją na pokaz. Nawet ci co mają bogactwo, firmy, porche itp nie chwalą się tym na prawo i lewo, wręcz nie mówią o tym wcale.
Oh, dość już tych moich wywodów. Trzeba zakasać rękawy i brać się do pracy...