Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo

Poprostu mysle ze nalezysz do kobiet ,ktore jak sie zakochuja to oddaja cala siebie i jeszcze wiecej .Wlasne pottrzeby rzucaja w kat .Liczy sie tylko on........

I bede pamietala wszystko moge sie z nim pozegnac mentalnie to robie wlasnie teraz jest na to czas.Wiem ze jest wyjatkowym facetem ,ale nasze drogi rozeszly sie
Pamietam jak dostal wezwanie do wojska byl komandosem ,jak jechal do kosowa .Jak wlasnymi silami budowal firme ,jakim jest meszczyzna - jaka posiada wielka namietnosc w sobie nie dziwie sie kobietom bo dla chwili tego zaru ,mozna stracic glowe.
Gdzies tam w srodku lezy na dnie gdzies tam ,jest i bedzie ,mam tylko nadzieje ze po rozwodzie bedziemy normalnie funkcjonowac w sprawie dzieci.

Lzy mi stanely w oczach ,wciaz trudno uwierzyc jak mozna bylo zniszczyc takie uczucie................

Z tego co czytam, to widzę, że kobietom zdradzonym ciężko jest odejść. Zastanawiam się dlaczego tak jest? W końcu to, że mąż nas zdradził nie jest naszą winą. To ON poczuł niedosyt i zamiast zdradzić powinien normalnie porozmawiać. A skoro zdradził, to znaczy, że mu nie zależy.
Pamiętam siebie jak zdradzałam. Zdradzałam, bo czułam się niekochana, odpychana. Teraz bym porozmawiała, może pokłóciła się, dałabym wyraźnie do zrozumienia, co jest nie tak. I wiem, że jak zdradziłam to miałam nadzieję, że związek się rozpadnie. A mój chłopak nadal chciał być ze mną, mówił, że mi wybacza, że kocha itp. I ja nie wiem dlaczego ludzie wybaczają zdrady? Nie rozumiem tego... Poza tym wiem,że jak się raz zdradzi to później jest łatwiej zrobić to ponownie. Przynajmniej ja tak miałam...

Anstawia napisał/a:

Z tego co czytam, to widzę, że kobietom zdradzonym ciężko jest odejść. Zastanawiam się dlaczego tak jest? W końcu to, że mąż nas zdradził nie jest naszą winą. To ON poczuł niedosyt i zamiast zdradzić powinien normalnie porozmawiać. A skoro zdradził, to znaczy, że mu nie zależy.
Pamiętam siebie jak zdradzałam. Zdradzałam, bo czułam się niekochana, odpychana. Teraz bym porozmawiała, może pokłóciła się, dałabym wyraźnie do zrozumienia, co jest nie tak. I wiem, że jak zdradziłam to miałam nadzieję, że związek się rozpadnie. A mój chłopak nadal chciał być ze mną, mówił, że mi wybacza, że kocha itp. I ja nie wiem dlaczego ludzie wybaczają zdrady? Nie rozumiem tego... Poza tym wiem,że jak się raz zdradzi to później jest łatwiej zrobić to ponownie. Przynajmniej ja tak miałam...

A jak już byś dała do zrozumienia, wykrzyczała etc. a to nie przyniosłoby żadnego efektu? Zostałoby uznane za Twoje widzi mi się. Jakby to zdeptano  olano, co wtedy?

Zofio, mam nadzieję,że spotkanie przyniesie Ci oczekiwane skutki.
Co do szczęśliwych żon, znam jedną, moją szwagierkę. Brat mojego męża jest zupełnie inny. A moja szwagierka jest szczęśliwa, bo... jest twardą su*ą. Męża owinęła sobie wokół paluszka Ale ostatnio napisała mi coś z czym się nie zgadzam: gdy są dzieci to związek jest łatwiej utrzymać, bo jest wspólny cel. Wy też tak myślicie? Ja uważam, że czasami, dla dobra dzieci, lepiej jest się rozwodzić...

Anstawio-to wszystko co piszę to moje emocje. I może jest to paplanina, ale zdarza mi się coraz rzadziej. Nie mam tu z kim o tym pogadać, więc piszę, by nie spadac na dno tej studni, bo nie chcę. Jest terapia (gdzie dla mnie to już wielki postęp) i ciągła praca nad tym, by myśleć o sobie i o tym co dla mnie jest ważne, a nie dla innych.

Zofio, mam nadzieję,że spotkanie przyniesie Ci oczekiwane skutki.
Co do szczęśliwych żon, znam jedną, moją szwagierkę. Brat mojego męża jest zupełnie inny. A moja szwagierka jest szczęśliwa, bo... jest twardą su*ą. Męża owinęła sobie wokół paluszka Ale ostatnio napisała mi coś z czym się nie zgadzam: gdy są dzieci to związek jest łatwiej utrzymać, bo jest wspólny cel. Wy też tak myślicie? Ja uważam, że czasami, dla dobra dzieci, lepiej jest się rozwodzić...

Anstawia napisał/a:

Zofio, mam nadzieję,że spotkanie przyniesie Ci oczekiwane skutki.
Co do szczęśliwych żon, znam jedną, moją szwagierkę. Brat mojego męża jest zupełnie inny. A moja szwagierka jest szczęśliwa, bo... jest twardą su*ą. Męża owinęła sobie wokół paluszka Ale ostatnio napisała mi coś z czym się nie zgadzam: gdy są dzieci to związek jest łatwiej utrzymać, bo jest wspólny cel. Wy też tak myślicie? Ja uważam, że czasami, dla dobra dzieci, lepiej jest się rozwodzić...

A ja wiem, że czasem jak są dzieci to związek się rozpada.

Odnośnie rozmów z Panami na poważne tematy dotyczące życia...
Ten mój od gitary nie potrafi o tym rozmawiać, nie rozmawia, nie ma tematu.
Zapytałam go czy nie potrafi powiedzieć wprost? -A po co?- zapytał.

Anstawia napisał/a:

Zofio, mam nadzieję,że spotkanie przyniesie Ci oczekiwane skutki.
Co do szczęśliwych żon, znam jedną, moją szwagierkę. Brat mojego męża jest zupełnie inny. A moja szwagierka jest szczęśliwa, bo... jest twardą su*ą. Męża owinęła sobie wokół paluszka Ale ostatnio napisała mi coś z czym się nie zgadzam: gdy są dzieci to związek jest łatwiej utrzymać, bo jest wspólny cel. Wy też tak myślicie? Ja uważam, że czasami, dla dobra dzieci, lepiej jest się rozwodzić...

Nieprawda.
Poprostu brat jest innym czlowiekiem ,slabszym dlatego wybral silneijsza do prowadzenia ,tak to sie odbywa.Najgorzej jak dwoje jest silnych i temperamentnych nagle wkracza rywalizacja i to koniec zwiazku.
Jeszcze gorzej jest gdy dwoje jest slabych ,wtedy wegetuja eh zycie

aisa napisał/a:

A ja z innej beczki
Jak radzicie sobie jak wasz jm zabiera dziecko i ona tam jest?
Ja mam miec to poraz pierwszy w tym tygodniu ,chodze po scianach nie moge sobie tego wyobrażić.
ON przy moim dziecku ta d....a.
Umieram

Umierasz ? Boisz się nowej partnerki jm ? a ONA to co miałaby zrobić dziecku?
Chodzisz po ścianach ? Jeśli tak, to z zazdrości. Jesteś też zaborcza. To Twoje dziecko czy Wasze? Jm jako ojciec ma takie same prawa do dziecka jak i Ty i ciesz się, a nie rozpaczaj, że dziecko będzie czuło się kochane.
Nie odbieraj swemu dziecku radości bycia z ojcem. Kiedyś też kogoś poznasz i ...i też powiesz "ja przy moim dziecku z tym dupkiem". Naucz swoje dziecko tolerancji, miłości i nie odbieraj mu szansy na szczęście.
Pochodzę z rozbitej rodziny .....pragnęłam miłości, zainteresowania a potem szczęścia obojga rodziców. Dobrze żyłam z ich różnymi partnerami. Ostatnia konkubina ojca jest mi szczególnie bliska....kiedy umierał mój ojciec widziałam jej rozpacz, dostawałam od niej wsparcie. Pokochałam ją, jest dla mnie bardzo ważna....

Wyobraź sobie swoje uśmiechnięte i szczęśliwe dziecko...

pati31 napisał/a:

Anstawia napisał/a:

Jest mnóstwo związków, które rozpadają się mimo,iż są dzieci. Ja myślę,że to czasami jest lepsze niż żyć pod jednym dachem dla dobra dzieci, a być dla siebie ciężarem.
I ja też nie wiem, dlaczego mężczyźni nie chcą rozmawiać, gdy my widzimy problem. Czyli jak oni powiedzą,że problemu nie ma,a dla nas jest, to co?! Pojąć tego nie mogę.

Jesli jedno widzi problem ,a drugie nie to jest powazny problem moim zdaniem,ale z komunikacja .Bo zycie jest tak cholernie skomplikowane.

A ja uważam,że życie jest proste, nawet w Sekrecie tak mówią, bo tak jest
Tylko my sobie sami to życie komplikujemy. A nad komunikacją chyba trzeba pracować, tylko obie strony muszą chcieć.

Anstawia napisał/a:

pati31 napisał/a:

Jesli jedno widzi problem ,a drugie nie to jest powazny problem moim zdaniem,ale z komunikacja .Bo zycie jest tak cholernie skomplikowane.

A ja uważam,że życie jest proste, nawet w Sekrecie tak mówią, bo tak jest
Tylko my sobie sami to życie komplikujemy. A nad komunikacją chyba trzeba pracować, tylko obie strony muszą chcieć.

Dokladnie proste na tyle na ile jestesmy emocjonalni,to co jednego zabija innego nie boli wcale.
Wzmianka o zwiazkach niepodoba mi sie w sekrecie ,ten urywek pokazany ze ona czeka z kolacja a on z kochanka .
Moim zdaniem tego nie da sie uzdrowic ,usmiechcem wmawianiem sobie, ze widocznie byl gdzie indziej myslami dla mnie stanowczo nie!
Granice trzeba miec ,nawet pozytywnego myslenia.

Anstawia napisał/a:

pati31 napisał/a:

Dokladnie proste na tyle na ile jestesmy emocjonalni,to co jednego zabija innego nie boli wcale.
Wzmianka o zwiazkach niepodoba mi sie w sekrecie ,ten urywek pokazany ze ona czeka z kolacja a on z kochanka .
Moim zdaniem tego nie da sie uzdrowic ,usmiechcem wmawianiem sobie, ze widocznie byl gdzie indziej myslami dla mnie stanowczo nie!
Granice trzeba miec ,nawet pozytywnego myslenia.

Ale później on czekał na nią w domu, a ona była na dyskotece. Wiesz, każdy sobie może to zinterpretować jak chce. Ja myślę,że ona zaczęła zajmować się sobą, a nie mężem, a jak potem potoczyło się dalej, tego nikt nie wie...
A co do psycholog, może musisz poszukać innej rzeczywiście. Czasami po prostu warto się zastanowić co mówi psycholog i nie słuchać jej "na ślepo". Ona coś sugeruje, coś co daje Ci do myślenia. Nie ocenia, nie wydaje opinii. I nie musisz się z nią zgadzać, po prostu pomyśleć. A jeżeli nie jest tak jak ona mówi, to jej to powiedz.

no hehheeh ,wlasnie mi nie chodzi o cos takiego w zyciu chyba))),dyscoteka to nic w poruwnaniu z szminkami na koszuli heheh
Psychologa potrzebuje obawiam sie ze ja poprostu jestem idealistka musze zejsc na Ziemie

A tak z innej beczki...mąż dostał dziś jak się domyślam smsa z dziwnymi tekstami na jego temat i jak mniemam myśli, że to ja piszę lub ktoś w moim imieniu. Przesłał mi go, a na kocu napisał "Z nami koniec". Myśli  chyba, że ja bawię się w kotka i myszkę, a nie mam nic z tym wspólnego. Ale jak widać znów ja jestem winna....masakra.

Pomysłów jest mnóstwo, tylko ciężko jeszcze powiedzieć, który jest dobry czy właściwy.

Brak nam odwagi, aby coś postanowić i tego się trzymać choćby się paliło i waliło. Nachodzą wątpliwości i wszystko bierze w łeb. Och.. Myślałam,że to tylko ja tak mam

hm... napisał/a:

Anstawia napisał/a:

Zofio, mam nadzieję,że spotkanie przyniesie Ci oczekiwane skutki.
Co do szczęśliwych żon, znam jedną, moją szwagierkę. Brat mojego męża jest zupełnie inny. A moja szwagierka jest szczęśliwa, bo... jest twardą su*ą. Męża owinęła sobie wokół paluszka Ale ostatnio napisała mi coś z czym się nie zgadzam: gdy są dzieci to związek jest łatwiej utrzymać, bo jest wspólny cel. Wy też tak myślicie? Ja uważam, że czasami, dla dobra dzieci, lepiej jest się rozwodzić...

A ja wiem, że czasem jak są dzieci to związek się rozpada.

Odnośnie rozmów z Panami na poważne tematy dotyczące życia...
Ten mój od gitary nie potrafi o tym rozmawiać, nie rozmawia, nie ma tematu.
Zapytałam go czy nie potrafi powiedzieć wprost? -A po co?- zapytał.

Taki typ     hm,Ci sie trafil,ale ma swoja pasje ,ktorej sie oddaje ,szkoda ze zapomnial o Tobie i Twojej kobiecosci.

Anstawia napisał/a:

hm... napisał/a:

A ja wiem, że czasem jak są dzieci to związek się rozpada.

Odnośnie rozmów z Panami na poważne tematy dotyczące życia...
Ten mój od gitary nie potrafi o tym rozmawiać, nie rozmawia, nie ma tematu.
Zapytałam go czy nie potrafi powiedzieć wprost? -A po co?- zapytał.

Jest mnóstwo związków, które rozpadają się mimo,iż są dzieci. Ja myślę,że to czasami jest lepsze niż żyć pod jednym dachem dla dobra dzieci, a być dla siebie ciężarem.
I ja też nie wiem, dlaczego mężczyźni nie chcą rozmawiać, gdy my widzimy problem. Czyli jak oni powiedzą,że problemu nie ma,a dla nas jest, to co?! Pojąć tego nie mogę.

Jesli jedno widzi problem ,a drugie nie to jest powazny problem moim zdaniem,ale z komunikacja .Bo zycie jest tak cholernie skomplikowane.

pati31 napisał/a:

Anstawia napisał/a:

Jest mnóstwo związków, które rozpadają się mimo,iż są dzieci. Ja myślę,że to czasami jest lepsze niż żyć pod jednym dachem dla dobra dzieci, a być dla siebie ciężarem.
I ja też nie wiem, dlaczego mężczyźni nie chcą rozmawiać, gdy my widzimy problem. Czyli jak oni powiedzą,że problemu nie ma,a dla nas jest, to co?! Pojąć tego nie mogę.

Jesli jedno widzi problem ,a drugie nie to jest powazny problem moim zdaniem,ale z komunikacja .Bo zycie jest tak cholernie skomplikowane.

A ja uważam,że życie jest proste, nawet w Sekrecie tak mówią, bo tak jest
Tylko my sobie sami to życie komplikujemy. A nad komunikacją chyba trzeba pracować, tylko obie strony muszą chcieć.

hm... napisał/a:

Ja chętnie pogadam Liwio
Dasz radę. Czas, czas, czas najlepszym doradcą. I dystans i niezbyt częsta analiza i luz, i... i juz nic.

Tak się nad tą Twoją wypowiedzią zastanawiam, bo wydaje mi się, że masz rację. Ale z drugiej strony, według mnie liczy się tu i teraz, dziś. I gdy dziś nas coś boli to warto czekać, aż ból minie, cierpieć, czy może warto od razu zacząć działać? Nie pod wpływem impulsu, oczywiście trzeba rozpatrzyć za i przeciw a potem działać. I właśnie analiza, czy ona nie jest potrzebna do rozwiązania problemu? Czas i brak analizy, to według mnie odłożenie decyzji na potem, a może samo się rozwiąże... I czy to nie oznacza, że boimi się odpowiedzialności?
Natomiast jeżeli chodzi o emocje, to potrzeba czasu...

Ja tak miałam z rozwodem, było dużo analizy, aż w końcu doszłam do wniosku, że ani ślub cywilny nic oprócz nazwiska nie zmienił w moim życiu, tak też i rozwód. Ale nie wiem co myśli mąż. I w sumie to już będę pisać były mąż... I może dla tego przedrostka "ex" wezmę rozwód...

Anstawia napisał/a:

hm... napisał/a:

Ja chętnie pogadam Liwio
Dasz radę. Czas, czas, czas najlepszym doradcą. I dystans i niezbyt częsta analiza i luz, i... i juz nic.

Tak się nad tą Twoją wypowiedzią zastanawiam, bo wydaje mi się, że masz rację. Ale z drugiej strony, według mnie liczy się tu i teraz, dziś. I gdy dziś nas coś boli to warto czekać, aż ból minie, cierpieć, czy może warto od razu zacząć działać? Nie pod wpływem impulsu, oczywiście trzeba rozpatrzyć za i przeciw a potem działać. I właśnie analiza, czy ona nie jest potrzebna do rozwiązania problemu? Czas i brak analizy, to według mnie odłożenie decyzji na potem, a może samo się rozwiąże... I czy to nie oznacza, że boimi się odpowiedzialności?
Natomiast jeżeli chodzi o emocje, to potrzeba czasu...

Ja tak miałam z rozwodem, było dużo analizy, aż w końcu doszłam do wniosku, że ani ślub cywilny nic oprócz nazwiska nie zmienił w moim życiu, tak też i rozwód. Ale nie wiem co myśli mąż. I w sumie to już będę pisać były mąż... I może dla tego przedrostka "ex" wezmę rozwód...

Nie wszystko da się tu i teraz. Ból nie mija w minutę. Kiedy boli nas ząb minie, kiedy pomoże nam dentysta. Moim zdaniem na wszystko trzeba czasu i on jest najlepszym doradcą. Ten czas nigdy nie jest taki sam. Jednego razu wystarczy nam kiedy pomyślimy nad czymś nazajutrz, innego za tydzień. Liczy się tu i teraz ale bardziej w kontekście Carpe diem, chwytaj dzień. Nie ma co planować i zbyt wybiegać do przodu. To często nas gubi, a jak coś za bardzo zaplanujemy i się nie uda to jest dopiero rozgoryczenie, rozczarowanie.
Mogę działać tu i teraz jeśli jestem przekonana do danej decyzji, jeśli nie czekam. Jeśli nie ma presji czasu. Często zbyt szybkie podjęcie decyzji nie jest korzystne. Trzeba przemyśleć, nabrać dystansu. W sytuacjach związkowych nazwijmy to przeważnie nic nas nie goni i może chwilę trwać.
Kiedy złamiemy obcas idąc na imprezę jesteśmy złe, na następny dzień już nam to troszkę przechodzi, za kilka dni postanawiamy co z tym dalej zrobić, naprawić, czy kupić nowe buty. A jeszcze może się okazać, że dzięki obcasowi uczestniczymy w jakimś miłym doświadczeniu, w przygodzie.
Ja nie podjęłam decyzji czy wrócę czy zostanę u matki, Bo nie jestem jeszcze niczego pewna. Daję czas sprawie, aby pobiegła swoim torem. Aby może on zrozumiał. Czas pokaże. I jestem pewna, że to jest dobre rozwiązanie. Według Ciebie Anstawio być może podjęłam maleńką decyzję, że zostawiłam sprawę czasowi. Dla mnie decyzji jeszcze nie było. Najważniejsze, że nie czekam i trwam w zawieszeniu z założonymi rękami. Nie, nie. Żyję sobie.

W kwestii cierpienia trzeba swoje odchorować. Jego w momencie nie zakończysz nie utniesz nożyczkami jak pępowiny. Minie dopiero za jakiś czas. Zastanów się nad tym.

pati31 napisał/a:

I jestem w trakcie szukania dobrego psychologa - z doswiadczeniem ................

Taki psycholog musiałby to przeżyć na własnej skórze chyba, żeby być doświadczonym

hm... napisał/a:

Anstawia napisał/a:

Tak się nad tą Twoją wypowiedzią zastanawiam, bo wydaje mi się, że masz rację. Ale z drugiej strony, według mnie liczy się tu i teraz, dziś. I gdy dziś nas coś boli to warto czekać, aż ból minie, cierpieć, czy może warto od razu zacząć działać? Nie pod wpływem impulsu, oczywiście trzeba rozpatrzyć za i przeciw a potem działać. I właśnie analiza, czy ona nie jest potrzebna do rozwiązania problemu? Czas i brak analizy, to według mnie odłożenie decyzji na potem, a może samo się rozwiąże... I czy to nie oznacza, że boimi się odpowiedzialności?
Natomiast jeżeli chodzi o emocje, to potrzeba czasu...

Ja tak miałam z rozwodem, było dużo analizy, aż w końcu doszłam do wniosku, że ani ślub cywilny nic oprócz nazwiska nie zmienił w moim życiu, tak też i rozwód. Ale nie wiem co myśli mąż. I w sumie to już będę pisać były mąż... I może dla tego przedrostka "ex" wezmę rozwód...

Nie wszystko da się tu i teraz. Ból nie mija w minutę. Kiedy boli nas ząb minie, kiedy pomoże nam dentysta. Moim zdaniem na wszystko trzeba czasu i on jest najlepszym doradcą. Ten czas nigdy nie jest taki sam. Jednego razu wystarczy nam kiedy pomyślimy nad czymś nazajutrz, innego za tydzień. Liczy się tu i teraz ale bardziej w kontekście Carpe diem, chwytaj dzień. Nie ma co planować i zbyt wybiegać do przodu. To często nas gubi, a jak coś za bardzo zaplanujemy i się nie uda to jest dopiero rozgoryczenie, rozczarowanie.
Mogę działać tu i teraz jeśli jestem przekonana do danej decyzji, jeśli nie czekam. Jeśli nie ma presji czasu. Często zbyt szybkie podjęcie decyzji nie jest korzystne. Trzeba przemyśleć, nabrać dystansu. W sytuacjach związkowych nazwijmy to przeważnie nic nas nie goni i może chwilę trwać.
Kiedy złamiemy obcas idąc na imprezę jesteśmy złe, na następny dzień już nam to troszkę przechodzi, za kilka dni postanawiamy co z tym dalej zrobić, naprawić, czy kupić nowe buty. A jeszcze może się okazać, że dzięki obcasowi uczestniczymy w jakimś miłym doświadczeniu, w przygodzie.
Ja nie podjęłam decyzji czy wrócę czy zostanę u matki, Bo nie jestem jeszcze niczego pewna. Daję czas sprawie, aby pobiegła swoim torem. Aby może on zrozumiał. Czas pokaże. I jestem pewna, że to jest dobre rozwiązanie. Według Ciebie Anstawio być może podjęłam maleńką decyzję, że zostawiłam sprawę czasowi. Dla mnie decyzji jeszcze nie było. Najważniejsze, że nie czekam i trwam w zawieszeniu z założonymi rękami. Nie, nie. Żyję sobie.

W kwestii cierpienia trzeba swoje odchorować. Jego w momencie nie zakończysz nie utniesz nożyczkami jak pępowiny. Minie dopiero za jakiś czas. Zastanów się nad tym.

Tak. Zgadzam się. Tak jak napisałam powyżej, jeśli chodzi o emocje potrzeba czasu.
To,że się wyprowadziłaś do mamy, jest według mnie odważną decyzją i już Ci gratulowałam. Sama też proponowałam żebyś wstrzymała się jeszcze z powrotem do partnera, "dajcie sobie czas"...
Carpe diem, tak o to mi chodzi. Ja interpretuję sobie to na swój sposób, jak każdy: nie martwić się o jutro, nie rozgrzebywać przeszłości, nie odkładać decyzji na potem. I tak jak też wcześniej pisałam, decyzje analizować, za i przeciw i podejmować według własnego serca i rozumu.
Co do mojej decyzji, była to baaaardzo długa droga. Od momentu gdy coś się zaczęło dziać, do momentu wyprowadzki eksa minęło dwa lata, o dwa lata za długo. Pięc m-cy przed wyprowadzką męża podjęłam definitywną decyzję o rozwodzie. Czyli 1,5 roku użalałam się nad sobą. Cholernie długo! 5 miesięcy podejmowałam decyzję, 3 m-ce sama, miesiąc z hakiem z pomocą psychologa i Waszą. Za długo, ale to była moja droga.
Niektórzy gdy boli ich ząb odrazu idą do dentysty, naturalna sprawa. Niektórzy czekają, aż ząb zacznie boleć tak że już nie mogą wytrzymać i dopiero wtedy idą go leczyć. Inni czekają na cud samouzdrowienia. A jeszcze inni dbają o zęby nawet gdy te są zdrowe...